Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Λήδρα Λτδ (πρώην Νέα Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Καϊμακλίου Λτδ -Πρώην Νέα Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Καϊμακλ

(1)(β) και 52

(2)(β) 3 και 4, στο Νόμο Περί Διαιτησίας Κεφ. 4, άρθρο 21, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.47, Δ.48 θ.1-4, Δ.48 θ.8

(1)(ηη) και στις Γενικές Εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του Πέτρου Τσοπανή, υπαλλήλου της Αιτήτριας, ο οποίος γνωρίζει πλήρως τα γεγονότα και έχει ιδίαν γνώση αυτών, όπως επίσης είναι πλήρως εξουσιοδοτημένος να προβεί στην Ένορκη Δήλωση, με την οποία επισυνάπτονται πέντε Τεκμήρια, ήτοι ως Τεκμήριο Α γνωστοποίηση αλλαγής ονόματος μαζί με αντίγραφο πιστοποιητικού εγγραφής, ως Τεκμήριο Β δέσμη εγγράφων που αφορούν τη συγχώνευση των δύο εταιρειών και γνωστοποίηση από τον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών, ως Τεκμήριο Γ την ειδοποίηση πρόσκληση του Διαιτητή, ως Τεκμήριο Δ η Διαιτητική Απόφαση και ως Τεκμήριο Ε η γνωστοποίηση της Διαιτητικής Απόφασης. Η Ένορκη Δήλωση του κου Τσοπανή, που συνοδεύει την ένσταση, έχει ως εξής: «Ο πιο κάτω υπογεγραμμένος Πέτρος Τσοπάνης, από τη Λευκωσία ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα:

1. Είμαι υπάλληλος στη Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Λήδρα ΛΤΔ - Αιτήτρια στην παρούσα Αίτηση, γνωρίζω πλήρως τα γεγονότα και έχω ιδίαν γνώση αυτών όπως επίσης είμαι πλήρως εξουσιοδοτημένος να προβώ στην παρούσα Ένορκη Δήλωση.
2. Την 24/6/2013 όπως αποφασίστηκε από τον Έφορο Υπηρεσίας Εποπτείας και Ανάπτυξης Συνεργατικών Εταιρειών η Νέα Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Καϊμακλίου μετονομάστηκε σε Νέα Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Καϊμακλίου ΛΤΔ, δυνάμει του άρθρου 12Δ του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, το οποίο προβλέπει ότι η ευθύνη των μελών της μετατρέπεται σε περιορισμένη. Η εν λόγω Γνωστοποίηση αλλαγής ονόματος ΣΠΙ γνωστοποιήθηκε στις ενδιαφερόμενες Υπηρεσίες την 4/7/
3. (Δέσμη αντιγράφων Γνωστοποίησης αλλαγής ονόματος ως και αντίγραφο Πιστοποιητικού Εγγραφής επισυνάπτονται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α.
4. Σε ειδική γενική συνέλευση, η οποία έλαβε χώρα μεταγενέστερα της πιο πάνω ημερομηνίας, οι μέτοχοι της Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Καϊμακλίου ΛΤΔ, αποφάσισαν τη συγχώνευση της Εταιρείας τους με τη Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Λήδρα ΛΤΔ, και τη μεταφορά όλων ανεξαιρέτως των στοιχείων του ενεργητικού και του παθητικού της σε αυτή, και επειδή παράλληλα οι μέτοχοι της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Λήδρα ΛΤΔ σε ειδική συνέλευση τους αποφάσισαν όπως η Εταιρεία τους συγχωνευθεί με την πιο πάνω εταιρεία και αποδεχθεί την μεταφορά όλων ανεξαιρέτως των στοιχείων του ενεργητικού και του παθητικού της, στις 18/1/2014 ενεγράφη σχετική συμφωνία συγχώνευσης των πιο πάνω εταιρειών από τον Έφορο Υπηρεσίας Συνεργατικών Εταιρειών. Σύμφωνα με την πιο πάνω συμφωνία, από τις 18/1/2014, η Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Λήδρα ΛΤΔ, διαδέχεται τη μεταφέρουσα Εταιρεία, εξ ολοκλήρου καθώς επίσης και όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις της. Περαιτέρω, όλες οι πράξεις, τα συμβόλαια, και οποιαδήποτε έγγραφα, μεταφέρονται σ'αυτήν, και σύμφωνα με το άρθρο 49Στ του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου όλα τα στοιχεία του ενεργητικού και του παθητικού της απορροφούνται από αυτήν. Με επιστολή του ημερομηνίας 20/1/2014 ο Έφορος Υπηρεσίας Συνεργατικών Εταιρειών πληροφορεί την Εποπτεία και Γραμματεία της Νέας ΣΠΕ Καϊμακλίου ΛΤΔ, ότι στις 18/1/2014, έχει εγγραφεί η συμφωνία συγχώνευσης με βάση τα άρθρα 49Γ - 49ΣΤ των Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμων του 1985-2013, και ότι η Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Λήδρα ΛΤΔ από τις 18/1/2014 διαδέχεται εξολοκλήρου τη Νέα Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Καϊμακλίου ΛΤΔ σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της και όλες οι πράξεις, τα συμβόλαια και τα άλλα έγγραφα της θα συνεχίσουν να ισχύουν. (Δέσμη αντιγράφων που αφορούν στην συγχώνευση των δύο Εταιρειών, και γνωστοποίηση από τον Έφορο Υπηρεσίας Συνεργατικών Εταιρειών, επισυνάπτονται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ Β). Με βάση τα πιο πάνω, η Αιτήτρια νομιμοποιείται στην καταχώρηση της παρούσας Αίτησης.
5. Κατά ή περί την 16/2/2012 κατόπιν σχετικής πρόσκλησης των μερών, εξεδόθη Διαιτητική Απόφαση προς όφελος της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ ων η Αίτηση σε σχέση με τον ενυπόθηκο λογαριασμό με αριθμό 7230824-1 για το ποσό των €142.360,42- με τόκο 9% ετησίως με δικαίωμα κεφαλαιοποίησης των δεδουλευμένων τόκων δύο φορές τον χρόνο και συγκεκριμένα την 30ην Ιουνίου και την 31ην Δεκεμβρίου εκάστου έτους από 16/2/2012 μέχρι πλήρους εξόφλησης πλέον €200 έξοδα διαιτητικής απόφασης. Σύμφωνα με την Διαιτητική απόφαση, το πιο πάνω ποσό, οι τόκοι και τα έξοδα θα πληρωθούν αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως από τον Καθ'ου η Αίτηση. Η εν λόγω απόφαση κατέστη αμετάκλητος και επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ ως πιο κάτω αναφέρεται.
6. Η ειδοποίηση - πρόσκληση του Διαιτητή επισυνάπτεται στην παρούσα ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ Γ, η Διαιτητική Απόφαση ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ Δ, και η γνωστοποίηση της Διαιτητικής απόφασης ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ Ε.
7. Ως έχω αναφέρει πιο πάνω, η Διαιτητική απόφαση είναι πλέον τελεσίδικη, αφού αυτή δεν έχει εφεσιβληθεί από τους Καθ'ων η Αίτηση.
8. Για τον πιο πάνω λόγο η Αιτήτρια προσέφυγε στους Δικηγόρους της και καταχώρησε την παρούσα Αίτηση με την οποία αιτείται άδειας και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να της επιτρέπει να εγγράψει και να εκτελέσει την Διαιτητική απόφαση όπως εκτελείται η απόφαση Δικαστηρίου.
9. Για τους πιο πάνω λόγους είναι πιστεύω ορθό και δίκαιο όπως το Σεβαστό Δικαστήριο εκδώσει την αιτούμενη άδεια και/ή Διάταγμα διαφορετικά η Αιτήτρια δεν θα μπορέσει να εκτελέσει την ληφθείσα απόφαση εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση και να εισπράξει το ποσό που ο Καθ ου η Αίτηση της οφείλει.» Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί ότι με βάση ένορκη δήλωση ημερομηνίας 14/09/2015 της Φοίβης Ιακώβου στη μονομερή αίτηση ίδιας ημερομηνίας, η οποία βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου και από την οποία μπορεί το Δικαστήριο να αντλήσει γνώση, είχε καταχωρηθεί και παλαιότερα όμοια αίτηση, στις 16/09/2014 με αριθμό 733/14, πλην όμως δεν έγινε κατορθωτή η επίδοση στον Καθ' ου η Αίτηση, ένεκα της αποφυγής εκ μέρους του να παραλάβει τούτη, όπως καταδεικνύεται από τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση από τον ιδιώτη επιδότη Πανίκο Αριστείδου που επισυνάπτεται με την ένορκη δήλωση της Ιακώβου στη μονομερή αίτηση ημερομηνίας 14/09/2015 και ως εκ τούτου, για την παρούσα αίτηση, ζητήθηκε διάταγμα, και δόθηκε, για υποκατάστατο επίδοση με θυροκόλληση, η οποία πραγματοποιήθηκε, με αυτό τον τρόπο, στις 07/10/2015 και εμφανίστηκε στις 27/10/2015, που ήταν ορισμένη για επίδοση η αίτηση, ο κος Γεωργίου, δικηγόρος του. Ακολούθησε η Ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση, ημερομηνίας 30/12/2015, η οποία υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωσή του, και προβάλλονται με αυτήν δώδεκα

(12)λόγοι ένστασης, οι οποίοι καταγράφονται κατωτέρω: «

1. Η Αίτηση δεν αποκαλύπτει στοιχεία που να δικαιολογούν την έκδοση της αιτούμενης θεραπείας.
2. Η Αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη και/ή ανεπαρκή νομική και πραγματική βάση και/η δεν εξειδικεύονται τα άρθρα του Νόμου ή των Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμών επί των οποίων στηρίζεται αυτή.
3. Η παρούσα Αίτηση είναι καταχρηστική και γίνεται κακόπιστα (mala fide), ως νόμο και ουσία αβάσιμη.
4. Η Διαιτητική Απόφαση ημερ. 16/02/12 στερείται οποιασδήποτε αιτιολογίας.
5. Η Διαιτητική Απόφαση στερείται νομιμότητας αφού λήφθηκε παράνομα, παράτυπα, χωρίς την τήρηση της νόμιμης διαδικασίας κατά παράβαση του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου και των Κανονισμών.
6. Ουδέποτε επιδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση ημερ 16/02/12 στον Καθ'ου η Αίτηση.
7. Η λήψη της Διαιτητικής Απόφασης ημερ. 16/02/12 γνωστοποιήθηκε στον Καθ'ου η Αίτηση χωρίς να έχει κληθεί ο Καθ'ου η Αίτηση σε διαιτησία.
8. Δεν δόθηκε αντίγραφο της Διαιτητικής Απόφασης ημερ. 16/02/12 στον Καθ'ου η Αίτηση κατά τη γνωστοποίηση της.
9. Ουδέποτε τερματίστηκε η σύμβαση δανείου από τους Αιτητές και ουδέποτε ζήτησαν την πληρωμή αυτού πριν την παραπομπή της διαφοράς σε Διαιτησία.
10. Η Διαιτητική Απόφαση λήφθηκε από αναρμόδιο πρόσωπο και/ή μη εξουσιοδοτημένο Διαιτητή και/ή πρόσωπο που δεν κατείχε τα προσόντα του Διαιτητή.
11. Η Διαιτητική Απόφαση πάσχει και/ή είναι νομικά ανίσχυρη καθότι δεν προβλέφθηκαν οι νόμιμες διαδικασίες σύμφωνα με τον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο και τους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς.
12. Η Διαιτητική Απόφαση πάσχει καθότι δεν τηρήθηκε η διαδικασία του Περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4.» Η ένσταση βασίζεται στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4 άρθρα 20

(2)και 21, στον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο και στις Τροποποιήσεις του Νόμου αυτού άρθρο 52, στους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς θ. 78 και 79, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ. 1-7 και στις Αρχές τις Επιείκειας και στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται δε από ένορκη δήλωσή του, η οποία παρατίθεται αυτούσια: «Εγώ ο κάτωθι υπογεγραμμένος Γιαννάκης Δημήτρη Συλιανίδης, από τη Λευκωσία, ορκίζομαι και λέγω:

1. Είμαι ο Καθ' ου η Αίτηση, στα πλαίσια της υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Αίτησης, και γνωρίζω προσωπικά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Όσον αφορά οποιαδήποτε νομικά σημεία λαμβάνω συμβουλή από τον Δικηγόρο μου.
2. Έχω μελετήσει με προσοχή τόσο την Αίτηση των Αιτητών ημερ. 29/05/15, όσο και την Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει, το περιεχόμενο των οποίων απορρίπτω στο σύνολο τους κατηγορηματικά.
3. Απορρίπτω το περιεχόμενο της παραγράφου 4 της Ένορκης Δήλωσης ημερ. 29/05/
5. Περαιτέρω, είναι η θέση μου ότι το ποσό των €142.360,42, το οποίο αφορά η Διαιτητική Απόφαση είναι λανθασμένο και υπερβολικό καθότι είναι αποτέλεσμα παράνομων τόκων και ανατοκισμών. Σε καμία περίπτωση δεν οφείλω τέτοιο ποσό στους Αιτητές.
6. Ουδέποτε μου παρουσίασαν οι Αιτητές κατάσταση λογαριασμού για το επίδικο δάνειο και οποιεσδήποτε αποδείξεις πώς προέκυψε το οφειλόμενο ποσό των €142.360,
8. Εξ' όσων κάλλιον γνωρίζω, πιστεύω και πληροφορούμαι δεν έχουν τηρηθεί οι πρόνοιες των Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμών αφού καμία κοινοποίηση παραπομπής της επίδικης διαφοράς δια έγγραφης εκθέσεως δεν μου έχει κοινοποιηθεί αλλά ούτε η Απόφαση του Εφόρου που να ορίζει την εν λόγω διαφορά για συνδιαλλαγή ή προς επίλυση σε Διαιτητή, όπως προστάζουν οι Θεσμοί.
9. Περαιτέρω, αναφέρω ότι ουδέποτε τερματίστηκε από τους Αιτητές το επίδικο δάνειο και η Διαιτητική Απόφαση ημερ. 16/02/12, η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Δ στην Ένορκη Δήλωση του κ. Πέτρου Τσοπάνη στερείται επαρκούς αιτιολογίας.
10. Εξ' όσων κάλλιον γνωρίζω, πιστεύω και πληροφορούμαι η επίδοση της Διαιτητικής Απόφασης δεν έχει γίνει σύμφωνα με τις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας.
11. Απορρίπτω κατηγορηματικά το περιεχόμενο και τους ισχυρισμούς της παραγράφου 5 της Ένορκης Δήλωσης του κ. Πέτρου Τσοπάνη και αναφέρω ότι ουδέποτε παρέλαβα οιανδήποτε κλήση σε διαιτησία.
12. Περαιτέρω και προς απόδειξη των ισχυρισμών μου αναφέρω ότι η υπογραφή επι του Τεκμηρίου Γ δεν είναι η υπογραφή μου, η υπογραφή μου είναι αυτή που φαίνεται επι του Τεκμηρίου Ε.
13. Οι Αιτητές ουδέποτε με κάλεσαν σε διαιτησία και ως εκ τούτου η Διαιτητική Απόφαση δεν λήφθηκε νόμιμα.
14. Επιπλέον η λήψη της εν λόγω Διαιτητικής Απόφασης μου γνωστοποιήθηκε χωρίς όμως να μου δοθεί αντίγραφο της Διαιτητικής Απόφασης και χωρίς να γνωρίζω τη αφορά αυτή
15. Απορρίπτω τους ισχυρισμούς της παραγράφου 6 της Ένορκης Δήλωσης ημερ. 29/05/
17. Επιπλέον, είναι η θέση μου ότι η επίδικη Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί καθότι στηρίζεται σε ανεπαρκή νομική και πραγματική βάση και δεν εξειδικεύονται τα άρθρα του Νόμου ή των Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμών επί των οποίων στηρίζεται αυτή.
18. Περαιτέρω, αναφέρω ότι η υπό εκδίκαση Αίτηση ημερ. 29/05/15 είναι παράνομη, κακόπιστη (mala fide) και καταχρηστική και δεν δύναται να προχωρήσει και να έχει οποιοδήποτε έννομο αποτέλεσμα, αφού στερήθηκα του νόμιμου και αναφαίρετου δικαιώματος μας να προβάλουμε Ένσταση με Γενική Έφεση όπως προβλέπεται από τον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο.
19. Με βάση τα πιο πάνω, είναι η θέση μου και πιστεύω ότι το Σεβαστό Δικαστήριο ασκώντας την διακριτική του ευχέρεια θα πρέπει να απορρίψει την επίδικη Αίτηση ημερ. 29/05/15 ως καταχρηστική, κακόπιστη και ως νόμω και ουσία αβάσιμη με έξοδα εις βάρος των Αιτητών.
20. Πάντα τα ανωτέρω καταθέτω ως αληθή εξ' όσον κάλλιον γνωρίζω, πιστεύω και πληροφορούμαι.» Ο δικηγόρος της Αιτήτριας, στη γραπτή αγόρευσή του, την οποία είχα την ευκαιρία να αναγνώσω, αφού προβαίνει σε εισαγωγή επί του θέματος και ακολούθως στη νομική βάση της Αίτησης και στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, στη συνέχεια αναφέρεται στους λόγους ένστασης και παραθέτει νομολογία επί του θέματος της εγγραφής Διαιτητικής Απόφασης, για να εισηγηθεί ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για την εγγραφή και εκτέλεση της Διαιτητικής απόφασης ως Δικαστικής Απόφασης. Από την άλλη, ο συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση, στη δική του γραπτή αγόρευση, που επίσης διάβασα, ουσιαστικά, υιοθέτησε τα όσα αναφέρονται στην ένσταση και στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, κάνοντας αναφορά σε νομολογία επί του θέματος, ενώ στη συζήτηση που είχε προηγηθεί, ανάφερε ότι κύριος άξονας και αιχμή του δόρατος της ένστασής του αποτελεί ο ισχυρισμός του Καθ' ου η Αίτηση ότι δεν του γνωστοποιήθηκε η ημερομηνία διεξαγωγής της Διαιτησίας. Η Αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85, ως τροποποιήθηκε. Το άρθρο 52

(1)και

(2)προβλέπει για την κίνηση του μηχανισμού και την παραπομπή της διαφοράς σε Διαιτησία και το διορισμό Διαιτητή προς τούτο ενώ το εδάφιο 3 του άρθρου τούτου την αμοιβή του Διαιτητή. Τα εδάφια 4 και 5 του άρθρου 52 καθορίζουν την ακολουθητέα διαδικασία μετά την παραπομπή της διαφοράς σε Διαιτησία και της έκδοσης Διαιτητικής Απόφασης. Σύμφωνα με την απόφαση Ανδρέας Χατζηγεωργίου Νικολάου v. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς,

(2012)1 ΑΑΔ 707: «Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιείται στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται.». Με βάση τη νομολογία η διαδικασία εγγραφής Διαιτητικής Απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης είναι διαδικαστικής μορφής και το Δικαστήριο περιορίζεται στην εξουσία των διαδικαστικών προϋποθέσεων όπως αυτές προκύπτουν από το άρθρο 52 και δεν υπεισέρχεται σε θέματα ουσίας της υπόθεσης που σχετίζονται με την εγκυρότητα της Διαιτητικής Απόφασης, τα οποία θα μπορούσαν να προβληθούν και να εξεταστούν στα πλαίσια της Διαιτησίας ή στα πλαίσια Έφεσης κατά της Διαιτητικής Απόφασης που προβλέπεται στο άρθρο 52

(4)του Νόμου. Συγκεκριμένα, στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας v. Άντυ Κυριακίδη κ.ά.

(2008)1 ΑΑΔ 716, λέχθηκαν τα εξής: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι 'αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο το επίδικο θέμα, της προώθηση δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.» Κατά την κρίση του Δικαστηρίου για να εγγραφεί Διαιτητική Απόφαση πρέπει να πληρούνται οι πιο κάτω προϋποθέσεις: (α) Να γίνει ειδοποίηση για την ακρόαση και διεξαγωγή της διαιτησίας, έτσι ώστε να μπορεί να ακουσθεί ο Καθ' ου η Αίτηση. (β) Να εκδοθεί διαιτητική απόφαση. (γ) Να γίνει γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης στον Καθ' ου η Αίτηση. (δ) Να παρέλθει ο χρόνος των 21 ημερών που προβλέπεται στο άρθρο 52

(5)από την γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης χωρίς να έχει υποβληθεί έφεση κατά της διαιτητικής απόφασης και, (ε) Η αίτηση για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης να έχει γίνει δια κλήσεως έτσι ώστε να έχει δικαίωμα να ακουστεί ο Καθ' ου η Αίτηση. Σχετικές με τα θέματα που αφορούν την εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης είναι η Μανώλης Χριστοφή ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Λατσιών, Πολιτική Έφεση 87/11, ημερομηνίας 20/06/14 και η Παναγιώτης Κλεοβούλου ν. Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Επαγγελματικού Κλάδου και Επιχειρηματιών Κύπρου (ΣΤΕΛΜΕΚ Λτδ), Πολιτική Έφεση 304/10, ημερομηνίας 10/07/15, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: «Στην υπό κρίση περίπτωση ο διαιτητής διορίστηκε από τον Έφορο, κατ' ακολουθία των προνοιών του άρθρου 52

(2)(β) του Νόμου. Αντικείμενο της διαφοράς συνιστούσε υπόλοιπο δανείου το οποίο λήφθηκε δυνάμει γραμματίου. Η πλευρά του Εφεσείοντα, αφού ειδοποιήθηκε δεόντως, έλαβε μέρος στη διαδικασία διαιτησίας. Τόσο το επίδικο γραμμάτιο, όσο και κατάσταση λογαριασμού που περιλάμβανε τους τόκους τέθηκαν στη διάθεση του Εφεσείοντα, ο οποίος το μόνο στοιχείο που αμφισβήτησε ήταν το ύψος των τόκων, προβάλλοντας ισχυρισμό περί ανατοκισμού. Κάτω από αυτά τα δεδομένα οι Εφεσίβλητοι τον προμήθευσαν με αναθεωρημένη κατάσταση λογαριασμού, στην οποία δεν περιλαμβανόταν ανατοκισμός. Όταν έγινε αυτό, στις 5.6.2009, ο Εφεσείων ζήτησε χρόνο προκειμένου να τοποθετηθεί επί της νέας αυτής κατάστασης. Αντί τούτου, παρέλειψε να παρουσιαστεί, αναιτιολόγητα, κατά την ημερομηνία, 19.6.2009, που ορίστηκε εκ νέου η διαιτησία. Υπό το φως των πιο πάνω δεδομένων, ήταν καθόλα επιτρεπτό στο διαιτητή να προχωρήσει με την έκδοση απόφασης, με βάση τα στοιχεία που είχε ενώπιόν του. Η κατάληξή του, εν τέλει, ήταν ορθή, δεδομένου ότι αφενός η παροχή δανείου δεν τελούσε υπό αμφισβήτηση και αφετέρου το εγερθέν ζήτημα περί ανατοκισμού είχε ξεπερασθεί με βάση τη νέα κατάσταση λογαριασμού ημερομηνίας 5.6.2009. Η φύση της διαφοράς ήταν απλή και δεν δικαιολογούσε περαιτέρω πολυπλοκότητα της όλης διαιτητικής διαδικασίας. Άλλωστε, ενώπιον του διαιτητή δεν υπήρχε οποιοδήποτε βάσιμο αίτημα για διεξαγωγή διαδικασίας διαφορετικής δικονομικής μορφής. Το τελικό δε γεγονός της μη εμφάνισης του Εφεσείοντα προκειμένου να προωθήσει τις όποιες θέσεις και επιχειρήματά του προς εξέταση από τον διαιτητή, δεν καθιστούσε επιτρεπτή την πρωτογενή εξέτασή τους είτε από το πρωτόδικο Δικαστήριο είτε από το Εφετείο. Ο διαιτητής είχε υποχρέωση και ορθά αποφάσισε με βάση τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιόν του. Όπως ήδη λέχθηκε, τα ενώπιόν του, απλά, δεδομένα δικαιολογούσαν πλήρως τόσο την τελική του κατάληξη, όσο και την επιγραμματική απόφασή του. Υπό τις συνθήκες αυτές δεν εντοπίζεται παράτυπη διαιτητική διαδικασία ή οποιαδήποτε παραβίαση κανόνων φυσικής δικαιοσύνης.» Αν και, όπως έχει αναφέρει ο κύριος Γεωργίου, το κύριο θέμα για τον Καθ' ου η Αίτηση είναι το θέμα της γνωστοποίησης της ημερομηνίας διεξαγωγής της Διαιτησίας σε αυτόν, εν τούτοις, επειδή δεν ανακάλεσε τους υπόλοιπους λόγους οι οποίοι αναφέρονται στην ένσταση, το Δικαστήριο ως εκ τούτου θα εξετάσει ένα προς ένα τους λόγους ένστασης. Όσον αφορά το λόγο 1 της Ένστασης, ότι η αίτηση δεν αποκαλύπτει στοιχεία που να δικαιολογούν την απόδοση της αιτούμενης θεραπείας, αν και είναι εντελώς αόριστη και γενική και δεν έχω αντιληφθεί τι ακριβώς εννοείται, εν τούτοις διαφαίνεται από την αίτηση και την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει ότι υπήρχε ένα δάνειο που έγινε εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση από την Αιτήτρια, για το δάνειο αυτό εκδόθηκε Διαιτητική Απόφαση και στη συνέχεια, αφού έγινε η γνωστοποίηση της Διαιτητικής Απόφασης και παρήλθε ο χρόνος των 21 ημερών για καταχώρηση έφεσης, ζητείται τώρα εγγραφή της ως Δικαστικής Απόφασης. Επομένως απορρίπτεται αυτός ο λόγος ένστασης. Όσον αφορά το λόγο 2 της Ένστασης, ότι η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη και/ή ανεπαρκή νομική και πραγματική βάση και/ή δεν εξειδικεύονται τα άρθρα του Νόμου ή των Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμών επί των οποίων στηρίζεται αυτή, διαπιστώνεται ότι, με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, στο σώμα της αίτησης καταγράφονται ένα προς ένα τα σχετικά άρθρα του Ν.22/85, όσο και το άρθρο 21 του Κεφ. 4, αν και υπενθυμίζω ότι είναι πρωτογενής και όχι ενδιάμεση, η υπό κρίση αίτηση. Ως εκ τούτου δεν μπορεί να ευσταθήσει αυτός ο λόγος και απορρίπτεται. Όσον αφορά το λόγο 3 της Ένστασης, ότι η παρούσα αίτηση είναι καταχρηστική και γίνεται κακόπιστα (mala fide), ως νόμο και ουσία αβάσιμη, αν και πάλι, όπως και προηγουμένως, είναι γενικός και αόριστος αυτός ο λόγος, αφού δεν αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση οτιδήποτε που να φαίνεται εκ μέρους της Αιτήτριας είτε κακοπιστία, είτε κατάχρηση εκ μέρους της, από την άλλη, εκείνο το οποίο ζητείται με την αίτηση είναι, ακριβώς, με βάση το Νόμο που έχω αναφέρει προηγουμένως, να εγγραφεί η Διαιτητική Απόφαση ως Δικαστική Απόφαση, με υπόβαθρο τόσο τα σχετικά γεγονότα και η ουσία επί της οποίας στηρίζεται η αίτηση, αλλά και η αναγραφή των σχετικών άρθρων του συγκεκριμένου Νόμου. Έπεται ότι η ένσταση δεν μπορεί να τύχει θετικής αντίκρισης και απορρίπτεται. Όσον αφορά το λόγο 4 της Ένστασης, ότι η Διαιτητική Απόφαση ημερομηνίας 16/02/2012 στερείται οποιασδήποτε αιτιολογίας, εκείνο το οποίο πρέπει να αναφερθεί, ως από το Τεκμήριο Δ καταδεικνύεται, το οποίο επισυνάπτεται με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, είναι ότι αφού δεν παρουσιάστηκε ο Καθ' ου η Αίτηση, ως ο ισχυρισμός της Αιτήτριας, ο Διαιτητής προχώρησε και εξέδωσε απόφαση, στη βάση των εγγράφων που παρουσίασε η Αιτήτρια και απεδείκνυαν την απαίτησή της. Τοιουτοτρόπως απορρίπτεται και αυτός ο λόγος ένστασης. Όσον αφορά το λόγο 5 της Ένστασης, ότι η Διαιτητική Απόφαση στερείται νομιμότητας αφού λήφθηκε παράνομα, παράτυπα, χωρίς τήρηση της νόμιμης διαδικασίας κατά παράβαση του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου και των Κανονισμών, να αναφέρω ότι η διαδικασία διεξήχθη επί τη βάση των σχετικών άρθρων του Νόμου, που έχω αναφέρει προηγουμένως, και η απόφαση από τον Διαιτητή λήφθηκε με βάση τα σχετικά άρθρα του Νόμου και τηρήθηκε η διαδικασία που προβλέπεται. Κατ' ακολουθία απορρίπτεται και αυτός ο λόγος ένστασης. Σε ότι αφορά το λόγο 6 της Ένστασης, ότι ουδέποτε επιδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση ημερομηνίας 16/02/2012 στον Καθ' ου η Αίτηση, πρέπει να πω ότι υπάρχει μια αντίθεση στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, αφού στην παράγραφο 13 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση αναφέρεται ότι η λήψη της εν λόγω Διαιτητικής Απόφασης γνωστοποιήθηκε χωρίς να του δοθεί αντίγραφο της Διαιτητικής Απόφασης και χωρίς να γνωρίζει τι αφορά αυτή και στην παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση, αναφέρεται ότι η επίδοση της Διαιτητικής Απόφασης δεν έγινε σύμφωνα με τις πρόνοιες της σχετικής Νομοθεσίας, δηλαδή εννοείται ότι έγινε η γνωστοποίηση. Ως γνωστό δε, σε ένορκες δηλώσεις δεν μπορεί να εμπεριέχονται αντιφατικοί ισχυρισμοί. Συνάμα δε ο ισχυρισμός που αναφέρεται στην παράγραφο 13, θέτει εκ ποδός το λόγο 6 της ένστασης, αφού με βάση το Τεκμήριο Ε, που αποτελεί τη γνωστοποίηση της Διαιτητικής απόφασης, αναφέρονται τα εξής «δηλώνω με το παρόν ότι μου έχει γνωστοποιηθεί γραπτώς η απόφαση του Διαιτητή κου Γεωργίου Έλληνα ημερομηνίας 16/02/2012 σχετικά με τη διαφορά μεταξύ μου και της πιο πάνω εταιρείας», κάτι που παραπέμπει, αφού αναφέρεται «μου έχει γνωστοποιηθεί γραπτώς η απόφαση» ότι επιδόθηκε η απόφαση του Διαιτητή. Ως εκ τούτου απορρίπτεται και αυτός ο λόγος ένστασης. Σε ότι σχετίζεται με το λόγο 7 της Ένστασης, ότι η λήψη της Διαιτητικής Απόφασης ημερομηνίας 16/02/2012 γνωστοποιήθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση χωρίς να έχει κληθεί ο Καθ' ου η Αίτηση σε Διαιτησία, ο οποίος λόγος υποστηρίζεται από τις παραγράφους 11 και 12 της ένορκης δήλωσης που τη συνοδεύει, στους οποίους αναφέρεται βασικά ότι δεν είναι η υπογραφή του επί του Τεκμηρίου Γ και ότι η υπογραφή του είναι επί του Τεκμηρίου Ε, δηλαδή ότι στη γνωστοποίηση της ημερομηνίας διεξαγωγής της διαδικασίας της Διαιτησίας στις 16/02/2012 δεν είναι η υπογραφή του και η υπογραφή του είναι αυτή που αναφέρεται στο Τεκμήριο Ε, μπορεί να λεχθεί ότι το Δικαστήριο δεν πρόκειται να καταστεί εμπειρογνώμονας και να αναφέρει ποιά από τις δύο είναι η υπογραφή του Καθ' ου η Αίτηση. Αλλά μπορεί να λεχθεί ότι τη μια φορά μπορεί να υπογράψει κάποιος με ένα τρόπο και την άλλη φορά να υπογράψει με άλλο τρόπο. Θα έπρεπε, τουλάχιστον, για να γίνει πειστικός να αναφέρει περισσότερες λεπτομέρειες. Κρίνω ότι δεν μπορεί ούτε αυτός ο λόγος ένστασης να ευσταθήσει και απορρίπτεται. Όσον αφορά το λόγο 8 της Ένστασης, ότι η επίδοση της Διαιτητικής Απόφασης δεν έχει γίνει σύμφωνα με τις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας απορρίπτεται αφού έχει γίνει ακριβώς με τον τρόπο που προβλέπεται. Όσον αφορά το λόγο 9 (πρώτο 9) της Ένστασης, ότι ουδέποτε τερματίστηκε η σύμβαση δανείου από τους Αιτητές και ουδέποτε ζήτησαν την πληρωμή αυτού πριν την παραπομπή της διαφοράς σε Διαιτησία, αναφέρω ότι, όπως έχει τονιστεί από τη νομολογία, το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς και σε θέματα που θα μπορούσε να προβάλει αν παρουσιάζετο στη διαδικασία της διαιτησίας. Επομένως απορρίπτεται αυτός ο λόγος ένστασης. Στον επόμενο λόγο Ένστασης, που επίσης αναφέρεται ο αριθμός 9 (δεύτερο 9), ότι η Διαιτητική Απόφαση λήφθηκε από αναρμόδιο πρόσωπο και/ή μη εξουσιοδοτημένο Διαιτητή και/ή πρόσωπο που δεν κατείχε τα προσόντα του Διαιτητή, όλα αυτά θα μπορούσαν να αναφερθούν στη διαδικασία της Διαιτησίας, αν παρευρίσκετο ο Καθ' ου η Αίτηση και το Δικαστήριο δεν εξετάζει τώρα αυτά τα θέματα. Έπεται ότι απορρίπτεται και αυτός ο λόγος ένστασης. Όσον αφορά το λόγο 10 της Ένστασης, ότι η Διαιτητική Απόφαση πάσχει καθότι δεν τηρήθηκε η διαδικασία του Περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4, πέραν του ότι δεν εφαρμόζεται ο Νόμος αυτός, αλλά ο Ν.22/85, σύμφωνα με τον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο 22/1985 ως τροποποιήθηκε και Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς, διαπιστώνεται, μέσα από αυτά που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και τα όσα έχει το Δικαστήριο αναφέρει προηγουμένως, ότι τηρήθηκαν και έγιναν οι διαδικασίες σύμφωνα με το Ν.22/1985 όπως τροποποιήθηκε. Τέλος, σε ότι αφορά το λόγο 11 της Ένστασης, ότι η Διαιτητική Απόφαση πάσχει καθότι δεν τηρήθηκε η διαδικασία του Περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4, ότι έχει αναφερθεί προηγουμένως ισχύει και σε αυτή την περίπτωση και απορρίπτεται. Ερχόμενο τώρα το Δικαστήριο στην εξέταση των προϋποθέσεων που πρέπει να πληρούνται για εγγραφή και εκτέλεση της Διαιτητικής Απόφασης, Τεκμήριο Δ, ως Δικαστικής Απόφασης, σε σχέση με την πρώτη προϋπόθεση, από τις προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν προηγουμένως από το Δικαστήριο, που χρειάζεται να πληρωθούν για να εγγραφεί και εκτελεστεί η Διαιτητική Απόφαση ως Απόφαση Δικαστηρίου, με βάση αυτά που έχω αναφέρει, διαπιστώνεται ότι πληρείται, αφού η ειδοποίηση για την ακρόαση και διεξαγωγή της Διαιτησίας έχει γίνει καθόλα νομότυπα, Τεκμήριο Γ. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, διαπιστώνεται από το Τεκμήριο Δ, που επισυνάπτεται με την Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση ημερομηνίας 29/05/2015, ότι πληρείται. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, επίσης πληρείται, αφού έγινε η γνωστοποίηση της Διαιτητικής Απόφασης, όπως διαπιστώνεται από το Τεκμήριο Ε, που επισυνάπτεται με την Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Σε σχέση με την τέταρτη προϋπόθεση, διαπιστώνεται ότι πληρείται, αφού παρήλθε ο χρόνος των 21 ημερών από τη γνωστοποίηση της Διαιτητικής Απόφασης, χωρίς να υποβληθεί Έφεση κατά της Διαιτητικής Απόφασης. Επίσης πληρείται και η πέμπτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι η Αίτηση έγινε διά κλήσεως, αφού όχι μόνο τιτλοφορείται έτσι η Αίτηση αλλά και διαπιστώνεται από τον τρόπο που έγινε η επίδοση (υποκατάστατη επίδοση διά θυροκολλήσεως), οπότε και εμφανίστηκε δικηγόρος για τον Καθ' ου η Αίτηση. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω και να αναλύσω, κρίνω ότι η Αίτηση επιτυγχάνει. Κατά συνέπεια, εκδίδεται διάταγμα ως η παράγραφος Α της Αίτησης, πλέον έξοδα, υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, €1.300, συν ΦΠΑ. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο