Αδάμος Χαρίτωνος ν. Περιφερειακή ΣΠΕ Λευκωσίας, Αρ. Έφεσης-Αίτησης: 474/15, 9/3/2016

(2)του Περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4, στη Δ.48 θ.1, 2, 3, 8, 9 και 11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο Δίκαιο της Επιείκειας και στις Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου. Προβάλλονται τρεις

(3)λόγοι Έφεσης, ως ακολούθως: «Α. Πρώτος Λόγος Έφεσης Το οφειλόμενο ποσό από τους Αιτητές - Εφεσείοντες του υπ' αριθμόν 7423299-5 δανείου κατά την ημερομηνία έκδοσης της διαιτητικής απόφασης, 18/6/2015, σε καμία περίπτωση δεν ανήρχετο σε ποσό ύψους €149,340.

1. Αιτιολογία Κατά την 1/2/2013 οι Καθ'ων η Αίτηση - Εφεσίβλητοι τερμάτισαν το λογαριασμό του επίδικου δανείου (προγενέστερου αριθμού 7218615-0), με επιστολή τερματισμού, στην οποία καθορίζονται το τότε υπόλοιπο και το επιτόκιο που έκτοτε θα χρεωνόταν. Έπειτα, το υπ' αριθμόν 7218615-0 δάνειο έλαβε αρίθμηση λογαριασμού 7423299-5, για το οποίο εκδόθηκε η επίδικη απόφαση. Παρόλα αυτά οι Καθ'ων η Αίτηση - Εφεσίβλητοι επέβαλαν τόκους ύψους €13.474,79, που σε καμία περίπτωση δεν είναι ορθοί, καθ' υπέρβαση του επιτοκίου 9%, όπως προέβλεπε ο τερματισμός λογαριασμού του δανείου, για τον οποίο ο Αιτητής - Εφεσείων ειδοποιήθηκε μέσω επιστολής στις 1/2/
2. Περαιτέρω οι Καθ'ων η Αίτηση - Εφεσίβλητοι επέβαλαν τόκους επί των καθυστερήσεων για το έτος
3. Β. Δεύτερος Λόγος Έφεσης Ο Διαιτητής δεν έλαβε υπόψη του την εισήγηση για την αναστολή εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης όπως ο Αιτητής - Εφεσείων να υποχρεούται να αποπληρώσει το οφειλόμενο υπόλοιπο πλέον τόκους μετά την τελική εκποίηση της υπ' αριθμόν Υ 5372/2010 υποθήκης που εξασφαλίζει το ως άνω δάνειο. Αιτιολογία Το υπ' αριθμόν 7423299-5 δάνειο συνδέεται άμεσα με την εκποίηση της υπ' αριθμόν Υ 5372/2010 υποθήκης και μέσω της εκποίησης της υποθήκης θα αποπληρωνόταν ολόκληρο ή ένα σημαντικό μέρος του δανείου. Επομένως, αυτή η παράλειψη αναφοράς στην απόφαση και καθορισμού προτεραιότητας στην εκποίηση της υποθήκης θα εξυπηρετούσε την εξόφληση του εν λόγω δανείου αλλά και την ισχυριζόμενη διαφορά μεταξύ του Αιτητή - Εφεσειόντος και των Καθ' ων η Αίτηση -Εφεσίβλητων. Παρ' όλα αυτά ο Διαιτητής δεν εξέτασε καθόλου αυτό το θέμα και ενήργησε παράτυπα. Γ. Τρίτος Λόγος Έφεσης Η διεξαγωγή διαιτησίας με βάση τις διατάξεις της εκάστοτε ισχύουσας νομοθεσίας περί διαιτησίας, εφαρμόστηκε παράτυπα και ο Διαιτητής δεν ενήργησε σύμφωνα με την διαδικασία που προβλέπει ο περί Διαιτησίας Νόμος Κεφ. 4 αλλά ενήργησε αυθαίρετα και μονομερώς παρεκκλίνοντας από τους όρους εντολής του και/ή καθ' υπέρβαση αυτών σε βαθμό που παραβιάζονται οι πρόνοιες της συμφωνίας. Επιπλέον, προχώρησε στην έκδοση απόφασης παραγνωρίζοντας και/ή αξιολογώντας ανεπαρκώς όλα τα έγγραφα που κατατέθηκαν και/ή παραλείποντας να απαιτήσει και αξιολογήσει όλα τα έγγραφα, ή ότι ελέχθη εκ μέρους του Αιτητή ενώπιον του. Ο Διαιτητής παράτυπα και/ή παράνομα και/ή αδικαιολόγητα προχώρησε - σε έκδοση απόφασης και/ή χειρίστηκε κακώς τη διαδικασία. Η απόφαση είναι αναιτιολόγητη και δεν διαφαίνεται με ποιο τρόπο εκδόθηκε έτσι ώστε η όλη διαδικασία είναι αυθαίρετη και παράτυπη. Αιτιολογία Ο Διαιτητής δεν αξιολόγησε επαρκώς όλα τα έγγραφα και τις μαρτυρίες που κατατέθηκαν ενώπιον του και χειρίστηκε κακώς την υπόθεση. Συγκεκριμένα κατά την 18/6/2015, ημερομηνία διαιτησίας δεν υπήρχε τέτοιου ύψους διαφορά και κακώς ο διαιτητής αποδέχθηκε κάτι τέτοιο. Εξέδωσε απόφαση παραγνωρίζοντας τα σχετικά έγγραφα και τη μαρτυρία του Αιτητή - Εφεσειόντος για την αμφισβήτηση και ένσταση του για το ύψος του υπ' αριθμόν 7423299-5 δανείου, παραβλέποντας τους όρους εντολής της ανάθεσης επίλυσης της επίδικης διαφοράς. Δεν έλαβε επίσης υπόψη τους ισχυρισμούς του Αιτητή για το ύψος του χρέους και/ή δεν έκανε οποιαδήποτε αναφορά ή απόρριψη αυτών.» Η Έφεση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του Εφεσείοντος, η οποία παρατίθεται αυτούσια: «Ο υποφαινόμενος Αδάμος Χαρίτωνος από τη Λευκωσία, ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα:
4. Στις 20/4/2015 κλήθηκα να παρουσιαστώ σε διαιτησία, κλήση σε Διαιτησία την οποία επισυνάπτω ως Τεκμήριο 1, στα γραφεία των Εφεσίβλητων για το υπ' αριθμόν 7423299-5 δάνειο μου, οι οφειλές του οποίου εξασφαλίζονται με την υπ' αριθμόν Υ 5372/2010 υποθήκη ακινήτου ιδιοκτησίας του Σάββα Ταματτίρη. Αντίγραφο της συμφωνίας δανείου και υποθήκης επισυνάπτω ως Τεκμήριο 2+3 αντίστοιχα.
5. Κατά την διαιτησία, η οποία διεξήχθη στις 18/6/2015 όπου ήμουν παρών, αμφισβήτησα και συγκεκριμένα δεν αποδέχτηκα ως ορθό το ισχυριζόμενο οφειλόμενο υπόλοιπο ύψους €149,340.
6. Ο Διαιτητής εξέδωσε απόφαση, την οποία επισυνάπτω ως Τεκμήριο 4, υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση - Εφεσίβλητων δίχως να αξιολογήσει επαρκώς τα έγγραφα που κατατέθηκαν ενώπιον του ή όσα εγώ είχα αναφέρει και να κάνει τους απαραίτητους υπολογισμούς όσον αφορά το οφειλόμενο ποσό του δανείου.
7. Πιο συγκεκριμένα θα ήθελα να αναφέρω ότι μέσω επιστολής, ημερομηνίας 01/02/2013, οι Καθ' ων η Αίτηση - Εφεσίβλητοι τερμάτισαν το λογαριασμό του υπ' αριθμόν 7218615-0 δανείου μου (μεταγενέστερη αρίθμηση 7423299-5), την οποία επισυνάπτω ως Τεκμήριο 5 και κατέστησαν απαιτητό ολόκληρο το οφειλόμενο υπόλοιπο, που ανήρχετο μέχρι την ημερομηνία τερματισμού του λογαριασμού του δανείου, 01/02/2013, στο ποσό των €120.757,05 πλέον τους σχετικούς τόκους και με συγκεκριμένη από τότε επιβολή επιτοκίου 9%. Παρ' όλα αυτά, σύμφωνα με την κατάσταση λογαριασμού του δανείου, την οποία επισυνάπτω ως Τεκμήριο 6 οι Καθ' ων η Αίτηση -Εφεσίβλητοι μου επέβαλαν τόκους επί καθυστερήσεων, ύψους €2.449,87, το οποίο και αμφισβήτησα κατά την διαιτησία, για το έτος
8. Η ενέργεια αυτή είναι παντελώς αυθαίρετη, λανθασμένη και παράνομη, εφόσον ο λογαριασμός του υπ' αριθμόν 7218615-0 δανείου μου (μεταγενέστερη αρίθμηση 7423299-5) τερματίστηκε από τις 1/2/2013 και από τούδε και στο εξής ολόκληρο το οφειλόμενο ποσό κατέστη απαιτητό και δεν ετίθετο θέμα επιβολής τόκων επί των καθυστερημένων δόσεων.
9. Περαιτέρω, σύμφωνα με την επιστολή ειδοποίησης τερματισμού του λογαριασμού δανείου, από την 1/2/2013 θα μου επιβαλλόταν επιτόκιο 9%. Αντιθέτως, οι Καθ' ων η Αίτηση - Εφεσίβλητοι, για το έτος 2013, επέβαλαν Τόκο ύψους €13.474,79, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν υπολογίστηκε σύμφωνα με επιτόκιο 9%. Λαμβάνοντας υπόψη ότι το τελευταίο υπόλοιπο μέχρι τις 1/2/2013 ανήρχετο στο ποσό των €120.757,05, σύμφωνα με την κατάσταση λογαριασμού του υπ' αριθμόν 7423299-5 δανείου τακτής προθεσμίας αποπληρωμής μου, επιβαρύνοντας το με επιτόκιο 9% ο τόκος θα έπρεπε να ανερχόταν στο ποσό των €10.868,13 για ολόκληρο το έτος
10. Αυτό επίσης αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο τόκος για το έτος 2014 ανέρχεται στο ποσό των €12.483,98, μικρότερο ποσό από αυτό των τόκων για το έτος 2013, και αφού το υπόλοιπο του λογαριασμού κατά το 2014 ήταν μεγαλύτερο από το αντίστοιχο του
11. Τούτο φανερώνει ότι ο τόκος που επιβλήθηκε για το έτος 2013 δεν είναι ορθός και δεν υπολογίστηκε σύμφωνα με το επιτόκιο 9%. Επομένως, κακώς κεφαλαιοποιήθηκαν παράνομοι τόκοι από τους Καθ' ων η Αίτηση - Εφεσίβλητους και κακώς ο Διαιτητής αποδέχτηκε να εκδοθεί απόφαση για όλο το ισχυριζόμενο υπόλοιπο. Αυτά τα είχα αναφέρει στο Διαιτητή, υποδεικνύοντας του ότι δεν αποδέχομαι το ύψος των τόκων ή υπερχρεώσεων. Αυτός μου απάντησε ότι θα τα ελέγξει και θα και θα με ειδοποιήσει. Έκτοτε καμία περεταίρω επικοινωνία είχα και στη συνέχεια στις 4/11/2015 μου επιδόθηκε η διαιτητική απόφαση, χωρίς να επιληφθεί ο Διαιτητής της ένστασης μου.
12. Επίσης, κατά τη Διαιτησία πρότεινα την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης για αποπληρωμή του οφειλόμενου υπολοίπου πλέον σχετικό τόκο εναντίον μου, μέχρι τελικής εκποίησης της υπ' αριθμόν Υ 5372/2010 υποθήκης. Παρ' όλα αυτά το αίτημα μου δεν εξετάστηκε καν από το Διαιτητή, όπως διαφαίνεται από το σώμα του Τεκμηρίου
13. Η έλλειψη αναφοράς του Διαιτητή και σαφέστατου προσδιορισμού ή καθορισμού από το Διαιτητή ότι η εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου θα πρέπει να προηγηθεί κάθε άλλου μέτρου εκτέλεσης εναντίον μου, όπως εγώ εισηγήθηκα, καθιστά αόριστη, παράτυπη ή άκυρη την απόφαση.
14. Με βάση τα ως άνω και έχοντας το δικαίωμα το οποίο μου παραχωρεί ο νόμος και μπορώ να το ασκήσω καταχωρώντας εμπρόθεσμα έφεση αφού δεν έχουν παρέλθει 21 ημέρες από την γνωστοποίηση της απόφασης προς εμένα, δεδομένης της έμμεσης στέρησης του δικαιώματος σε μένα να ακουσθώ περεταίρω και να υπερασπιστώ δεόντως τα συμφέροντα μου, ζητώ ακύρωση της απόφασης.
15. Ενόψει όλων των ανωτέρω, η διαδικασία την οποία ακολούθησαν οι Εφεσίβλητοι αλλά και ο Διαιτητής είναι παράτυπη και αναιτιολόγητη.
16. Όπως ειλικρινά πιστεύω η απόφαση του Διαιτητή ημερομηνίας 18/6/2015 είναι παράτυπη και παράνομη και θα πρέπει να ακυρωθεί από το Δικαστήριο.
17. Αιτούμαι ως η Αιτούμενη Θεραπεία για να κριθούν οι παραπάνω σημαντικές παραλείψεις του προηγούμενου Διαιτητή, ενώπιον άλλου Διαιτητή.» Με αυτήν επισυνάπτονται έξι

(6)Τεκμήρια, ήτοι ως Τεκμήριο 1 η κλήση σε Διαιτησία, ως Τεκμήριο 2 η συμφωνία δανείου, ως Τεκμήριο 3 η υποθήκη, ως Τεκμήριο 4 η απόφαση του Διαιτητή ημερομηνίας 18/06/2015, ως Τεκμήριο 5 επιστολή τερματισμού ημερομηνίας 01/02/2013 και ως Τεκμήριο 6 κατάσταση λογαριασμού. Η Εφεσίβλητη, αντιδρώντας στην Έφεση, καταχώρησε Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης στην Έφεση στις 29/01/2016, η οποία βασίζεται στο άρθρο 52 του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο, Ν.22/85, στους θ.78 και 79 των Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμών, στη Δ.48 θ.1, 2, 3 και 4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 20

(2)και 30 του Κεφ. 4, στα άρθρα 84 και 86 του Περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149 και στις Γενικές Εξουσίες και Πρακτική του Δικαστηρίου. Προβάλλονται δέκα

(10)λόγοι ένστασης, οι οποίοι παρατίθενται ως έχουν. «Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι:-

1. Η απόφαση του διαιτητή είναι πλήρως και αρκούντως αιτιολογημένη και εν πάσει περιπτώσει δεν απαιτείτο σε καμία περίπτωση περαιτέρω αιτιολόγηση από τον διαιτητή, επειδή η απόφαση ήταν το αποτέλεσμα και της ρητής παραδοχής του Εφεσείοντα.
2. Η προφορική παραδοχή του Εφεσείοντα ήταν αρκετή αφού αποδεικνύεται ξεκάθαρα με την δήλωση του, ότι εδέχετο απόφαση για ολόκληρο το ποσό που ζητούσε η Συνεργατική δηλαδή €149.340,
4. Η ρηθείσα παραδοχή του Εφεσείοντα ήταν καθαρή και ανέκκλητη, εγκαταλείποντας τοιουτοτρόπως τα θέματα τα οποία έθεσε προηγουμένως για τους τόκους υπερημερίας και για τα έξοδα επανεκτίμησης και τον απογυμνώνει από οποιοδήποτε έρεισμα έγερσης θεμάτων που αντιστρατεύονται την παραδοχή του.
5. Οι αρχικοί ισχυρισμοί του Εφεσείοντα για τόκους υπερημερίας και έξοδα επανεκτίμησης δεν προωθήθηκαν στην διαδικασία της διαιτησίας με τον δέοντα τρόπο, ενώ αυτός είχεν το βάρος αποδείξεως των ισχυρισμών του, απεναντίας τους εγκατέλειπε με την δήλωση του ότι αποδέχεται απόφαση για το ποσό των €149.340,
7. Ο αρχικός ισχυρισμός του Εφεσείοντα ότι πάσα δίωξη εναντίον του θα πρέπει να σταματήσει μέχρι την εκποίηση της υποθήκης, εγκαταλήφθηκε με την δήλωση του ότι αποδέχεται απόφαση για το ποσό των €149.340,19, εν πάσει περιπτώσει ο Εφεσείοντας ήταν Πρωτοφειλέτης και όχι εγγυητής έτσι ώστε να δικαιούται προστασίας. Εν πάσει περιπτώσει δεν προώθησε τον εν λόγω ισχυρισμό του.
8. Η διαδικασία έκδοσης της διαιτητικής απόφασης ήταν καθ' όλα νόμιμη και έγκυρη και κατά την διεξαγωγή της τηρήθηκαν οι αρχές της φυσικής δικαιοσύνης και της δίκαιης δίκης και ως εκ τούτου οι ισχυρισμοί του Εφεσείοντα είναι ανυπόστατοι και δεν αντικατοπτρίζουν σε καμιά περίπτωση της πραγματικότητα κατά την διεξαγωγή της.
9. Η διαιτητική διαδικασία διεξήχθη κανονικά και νομότυπα και η διαιτητική απόφαση επίσης εκδόθη κανονικά και νομότυπα.
10. Ο διαιτητής δεν επέδειξε κακή συμπεριφορά, ούτε χειρίσθηκε κακώς την υπόθεση. Όλες οι μομφές και αιτιάσεις του Εφεσείοντα, παρέμειναν γενικόλογες και ατεκμηρίωτες κατά την διαδικασία της διαιτησίας.
11. Ο διαιτητής ενήργησε εντός του γράμματος και του πνεύματος του Περί Διαιτησίας Νόμου ΚΕΦ.4, αλλά και εντός της κρατούσας Νομολογίας. Επίσης ο διαιτητής τηρώντας τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, έδωσε την ευκαρία στον Εφεσείοντα να αποκρούσει τα κατατεθέντα έγγραφα και αυτός επέλεξε να δεχθεί απόφαση για ολόκληρο το ποσό.
12. Η καταχωρηθήσα αίτηση είναι εκπρόθεσμη και θα πρέπει να απορριφθεί καθ' ότι κατεχωρήθη κατά παράβαση του Νόμου.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Κύπρου Κύπρου, ο οποίος αναφέρει ότι είναι πληρεξούσιος αντιπρόσωπος των Συνεργατικών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Λευκωσίας, που υπηρετεί στη Μονάδα Ανάκτησης Χρεών της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία παρατίθεται αυτούσια: «Εγώ ο κάτωθι υπογεγραμμένος Κύπρος Κύπρου από Λευκωσία ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα:-
13. Είμαι πληρεξούσιος αντιπρόσωπος των Συνεργατικών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Λευκωσίας και υπηρετώ στη Μονάδα Ανάκτησης Χρεών της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας Λτδ, ως υπεύθυνος τερματισμένων και προβληματικών δανείων, που αφορούν όλα τα Συνεργατικά Πιστωτικά Ιδρύματα Λευκωσίας. Μεταξύ των καθηκόντων μου είναι να κατέχω και να χειρίζομαι όλους τους φακέλλους και υποθέσεις των τερματισμένων και προβληματικών δανείων, όλων των Συνεργατικών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Λευκωσίας, τα οποία παραπέμπονται στην Μονάδα Ανάκτησης Χρεών της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας Λτδ. Με την ιδιότητα μου αυτή επαρουσιάσθηκα και ως μάρτυρας στην επίδικη διαιτησία για την Περιφερειακή ΣΠΕ Λευκωσίας Λτδ. Πέραν αυτών είμαι πλήρως εξουσιοδοτημένος τόσον από την Περιφερειακή ΣΠΕ Λευκωσίας Λτδ αλλά και από την Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα Λτδ να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση. Έχω θετική και προσωπική γνώση των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης καθώς και από έγγραφα που κατέχω λόγω των καθηκόντων μου. Αναφορικά με τα νομικά θέματα που αφορούν την παρούσα υπόθεση έλαβα νομική συμβουλή από τον δικηγόρο της Καθ' ης η αίτηση -Εφεσίβλητης.
14. Έχω διαβάσει την Έφεση του Εφεσείοντα καθώς και την ένορκη δήλωση του που τη συνοδεύει.
15. Κατά την διαδικασία της διαιτησίας που αφορούσε την παραπομπή της διαφοράς μεταξύ της Περιφερειακής ΣΠΕ Λευκωσίας Λτδ ως Αιτητών και των Αδάμου Χαρίτωνος και Σάββα Ταματίρη ως Καθ' ων η αίτηση, παρουσιάσθηκα ως μάρτυρας για την Αιτήτρια με την ιδιότητα μου ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος των Συνεργατικών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Λευκωσίας για Μονάδα Ανάκτησης Χρεών της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας Λτδ.
16. Κατά την διαδικασία της διαιτησίας, στη παρουσία και του Εφεσείοντα, κλήθηκα ως μάρτυρας και κατέθεσα τα έγγραφα που αποδεικνύουν το χρέος. Συγκεκριμένα κατέθεσα την Κατάσταση Λογαριασμού με αριθμό 7423299-5 ημερομηνίας 11/6/2015, την Συμφωνία Δανείου ημερομηνίας 6/8/2010, το Έγγραφο Υποθήκης Εκ Μέρους Τρίτου ημερομηνίας 6/8/2010, τη Σύμβαση και Δήλωση Υποθηκεύσεως Ακινήτου ημερομηνίας 6/8/2010, την επιστολή τερματισμού ημερομηνίας 1/2/2013, η οποία επισυναφθεί στην ένορκη δήλωση του Εφεσείοντα ως Τεκμήριο
17. Δέσμη όλων των εγγράφων καταθέτω ως Τεκμήριο
18. Στη εν λόγω δέσμη δεν επισύναψα την επιστολή τερματισμού ημερομηνίας 1/2/2013 την οποία δυστυχώς δεν εντόπισα, την οποία όμως αποδέχομαι ότι είναι η ίδια με το Τεκμήριο 5 της ένορκης δήλωσης του Εφεσείοντα.
19. Ο αρχικός λογαριασμός του δανείου έφερε αριθμό 7218615-0 ο οποίος άλλαξε και αντικατεστάθη με τον αριθμό 7423299-
21. Ο Εφεσείοντας όταν ολοκλήρωσα την κυρίως εξέταση μου, αμφισβητούσε τόκους υπερημερίας και έξοδα επανεκτίμησης, όλα συνολικού ποσού €4.237,
22. Επίσης εδήλωσε ότι ήθελε να σταματήσει πάσα δίωξη εναντίον του μέχρι την εκποίηση της υποθήκης. Εγώ του απάντησα μεταξύ άλλων ότι οι τόκοι χρεώθηκαν σύμφωνα με τους όρους του δανείου και ότι για αντιμετώπιση του χρέους έπρεπε να συζητήσει με τους αρμοδίους. Στη συνέχεια ο Εφεσείοντας εδήλωσε ότι δέχεται απόφαση για ολόκληρο το ποσό των €149.340,19, εγκαταλείποντας ουσιαστικά αυτά που ανέφερε ανωτέρω και μάλιστα, εζήτησε η δήλωση του αυτή να γραφτεί.
23. Ο Διαιτητής αφού έλαβε υπ' όψιν όλα τα αποδεικτικά στοιχεία που κατέθεσα και την δήλωση του Εφεσείοντα ότι δέχεται απόφαση για ολόκληρο το ποσό, προχώρησε στην έκδοση της απόφασης του.
24. α) Το ζητούμενο στην εν λόγω διαδικασία είναι αν ο Εφεσείοντας προέβει σε μια ξεκάθαρη και ανέκκλητη παραδοχή γεγονότων, η οποία δεν της άφηνε κανένα περιθώριο να επιτύχει σε οποιαδήποτε υπεράσπιση που προβάλλει. β) Η παραδοχή γεγονότων του Εφεσείοντα πράγματι είναι ξεκάθαρη και ανέκκλητη, η οποία τον απογυμνώνει από οποιοδήποτε έρεισμα έγερσης θεμάτων ως αυτά ετέθεισαν στους λόγους έφεσης του. γ) Μετά την δήλωση του Εφεσείοντα ότι δέχεται απόφαση για ολόκληρο το ποσό που ζητά η Συνεργατική, δηλαδή €149.340,19 ήτοι την παραδοχή της οφειλής του, δείχνει ότι ήταν αδύνατο γι' αυτόν να αναμένει οτιδήποτε άλλο. Ως εκ τούτου ο διαιτητής δεν είχεν άλλο περιθώριο ή άλλο καθήκον από το να σεβαστεί την παραδοχή αυτή.
25. Η διαδικασία της διαιτησίας διεξήχθη σύμφωνα με το Νόμο και τους Κανονισμούς και κρατήθηκε Πρακτικό το οποίο επισυνάπτω ως Τεκμήριο
27. Ο διαιτητής αξιολόγησε ορθά την ενώπιον του κατατεθείσα μαρτυρία.
28. Ο Εφεσείοντας ενώ είχεν την ευκαιρία, απέφυγε να δώσει μαρτυρία με την οποία να εξειδικεύει και τεκμηριώνει με λεπτομέρειες το ποσό των €4.237,00 που αρχικά ζητούσε να διαγραφεί, καθώς επίσης και να δείξει λόγους γιατί έπρεπε, αφού ήταν ο μοναδικός οφειλέτης, να σταματήσει πάσα δίωξη εναντίον του μέχρι την εκποίηση της υποθήκης.
29. Από την μελέτη του πρακτικού καταρρίπτεται ο ισχυρισμός του Εφεσείοντα ως ετέθη στη παράγραφο 6 της ενόρκου δηλώσεως του ότι εστερήθη του δικαιώματος να ακουσθεί. Απεναντίας του εδώθη το δικαίωμα να ακουσθεί και ακούσθηκε και αντί να υποστηρίξει τα αρχικά παράπονα του, εδέχθηκε στη πορεία απόφαση για ολόκληρο το ποσό.
30. Το πρακτικό της διαιτητικής διαδικασίας μπορούσε ο Εφεσείοντας να το εφοδιασθεί όποτε ήθελε. Ισχυρίζομαι ότι σκόπιμα δεν το εζήτησε, διότι εγνώριζε από το περιεχόμενο του ότι θα καταρίπτοντο όλοι οι λόγοι έφεσης του αλλά και το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του.
31. Ο Εφεσείοντας προσέφυγε σε αναλήθειες. Χαρακτηριστική είναι η θέση του στη παράγραφο 4 τρίτη γραμμή από το τέλος, της ένορκης δήλωσης του, ότι ο διαιτητής του απάντησε ότι θα τα ελέγξει και θα τον ειδοποιήσει, αυτό όμως δεν υποστηρίζεται από το πρακτικό.
32. Ο Εφεσείοντας παρέμεινε μέχρι το τέλος της διαδικασίας και αφού άκουσε την απόφαση αποχώρησε.
33. Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ορθή και ο διαιτητής εξέτασε την όλη υπόθεση με δίκαιο τρόπο, λαμβάνοντας υπ' όψιν όλα τα στοιχεία που είχεν ενώπιον του.
34. Όλα τα στοιχεία που είχεν ενώπιον του ο διαιτητής παρέμειναν αναντίλεκτα και προς επιβεβαίωση της ορθότητας της κατάληξης του ήταν και η αναγνώριση και αποδοχή του χρέους από τον Εφεσείοντα.
35. Κατά συνέπεια αρνούμαι το περιεχόμενο των παραγράφων 2, 3, 5, 6, 7, 8 και 9 της ενόρκου δηλώσεως του Εφεσείοντα.
36. Αρνούμαι επίσης το περιεχόμενο της παραγράφου 4 από την αρχή της μέχρι και την λέξη «ειδοποιήσει» δηλαδή μέχρι την 15ην γραμμή της.
37. Οι λόγοι που επικαλείται ο Εφεσείοντας για ακύρωση και παραμερισμό της διαιτητικής απόφασης, δεν μπορούν να εξετασθούν στο παρόν στάδιο, καθ' ότι έπρεπε να τεθούν προς εξέταση ενώπιον του διαιτητή, η αποδοχή απόφασης από τον Εφεσείοντα, καταρρίπτει κάθε υπόβαθρο που θα νομιμοποιούσε και θα στήριζε οιονδήποτε λόγο έφεσης σύμφωνα με το Νόμο και τη Νομολογία.
38. Από την παράγραφο 1 της ενόρκου δήλωσες του Εφεσείοντα, διευκρινίζω ότι οι οφειλές του δανείου δεν εξασφαλίζοντο από την υποθήκη. Η αποπληρωμή του δανείου θα εγίνετο σύμφωνα με τους δικούς του όρους. Η υποθήκη του εν λόγω ακινήτου έγινε για καλύτερη εξασφάλιση του δανείου.
39. Ισχυρίζομαι ότι η απόφαση του διαιτητή είναι ορθή και ετηρήθεισαν οι αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, αφού εδώθη η ευκαιρία στον Εφεσείοντα να συμμετάσχει και να ακουσθεί, και αυτός έκανε την επιλογή του.
40. Ισχυρίζομαι ότι η υποβολή της έφεσεης είναι εκπρόθεσμη.
41. Είναι η θέση μου ότι δεν συντρέχουν λόγοι που να συνηγορούν στην έγκριση της έφεσης και αιτούμαι την απόρριψη της με έξοδα.
42. Πάντα τα ανωτέρω καταθέτω εξ' όσων κάλλιον γνωρίζω και πιστεύω ως αληθή» Με αυτήν επισυνάπτονται δύο Τεκμήρια. Ως Τεκμήριο 1 δέσμη εγγράφων στα οποία περιλαμβάνεται κατάσταση λογαριασμού, συμφωνία δανείου, έγγραφο υποθήκης, η σύμβαση δήλωση υποθήκης ακινήτου, πρακτικό της Διαιτησίας ημερομηνίας 18/06/2015 και ως Τεκμήριο 2 πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18/06/2015, Ο Εφεσείων, στην προφορική αγόρευσή του, εισηγήθηκε ότι πουθενά δεν καταδεικνύεται ότι ο ενόρκως δηλών στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση είναι πληρεξούσιος αντιπρόσωπος των Συνεργατικών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Λευκωσίας, όπως αναφέρει στην ένορκη δήλωσή του. Στη συνέχεια ανέφερε ότι αποτελεί ψέμα ότι παρουσιάστηκε στη Διαιτησία στις 18/06/2015 και έδωσε μαρτυρία αλλά ήταν αντιπρόσωπος της Συνεργατικής και ότι του ζήτησε πληρεξούσιο και του είπε ότι δεν είχε μαζί του. Στη συνέχεια ανέφερε ότι την επίδικη απόφαση την παρέλαβε από επιδότη στις 07/11/2015 και κατάθεσε την υπό κρίση αίτηση στις 27/11/2015 και ως εκ τούτου η έφεση καταχωρήθηκε εμπρόθεσμα. Ακολούθως ανάφερε ότι από τα έγγραφα που επισυνάπτονται με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση δεν προσκομίζεται και η πρώτη σελίδα της απόφασης ενώ στη συνέχεια ανάφερε ότι καταρρίπτεται ο ισχυρισμός ότι αποδέχθηκε να εκδοθεί απόφαση εναντίον του από το γεγονός ότι έφερε ένσταση. Ανάφερε και την απάντηση που έδωσε στο Διαιτητή όταν τον ρώτησε αν διεξήχθηκε κανονικά η Διαιτησία και του απάντησε καταφατικά. Από την άλλη, ο ευπαίδευτος συνήγορος της Εφεσίβλητης, προέταξε τους ακόλουθους λόγους απόρριψης της Έφεσης στην αγόρευσή του: (α) Ότι η Έφεση είναι εκπρόθεσμη, ως καταδεικνύεται από την παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Έφεση, στην οποία αναφέρεται ότι του επιδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση στις 04/11/
43. (β) Ότι από το πρακτικό που επισυνάπτεται με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση καταδεικνύεται η άμεση αποδοχή απόφασης για ολόκληρο το ποσό, όπως το ζητά η Συνεργατική και (γ) η αναφορά του ενόρκως δηλούντος, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, ότι έδωσε μαρτυρία, ενώ στο πρακτικό αναφέρεται πληρεξούσιος αντιπρόσωπος, δεν έχει σημασία αφού η ουσία είναι ότι κατέθεσε τα σχετικά έγγραφα προς υποστήριξη της απαίτησης της Εφεσίβλητης. Παρέπεμψε δε το Δικαστήριο στην αποδοχή του χρέους, που εξέφρασε ο Εφεσείων κατά τη διάρκεια της Διαιτησίας, για να καταδείξει ότι η υπόθεση δεν μπορεί να προχωρήσει και θα πρέπει να απορριφθεί εκ μόνου του λόγου αυτού. Πριν προχωρήσω στην εξέταση των θέσεων, που εξέφρασαν οι δύο πλευρές, να σημειωθεί εξ αρχής, όπως είναι καλά γνωστό από τη νομολογία, (βλ. El Fath Co. For International Trade S.A.E. v. E.D.T. Shipping Ltd κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ 1255, Ν.Α. Theophanous (Matic) Laundries Ltd v. Κυπριακής Δημοκρατίας

(2000)3 ΑΑΔ 793 και Hamisi Mwinyi Selmani κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 235/13 και 236/13, ημερομηνίας 05/06/2015), η αγόρευση δικηγόρου δεν αποτελεί παραδεκτή μέθοδο για εισαγωγή μαρτυρίας και δεν μπορεί να συμπληρώσει τα όποια κενά υπάρχουν στη μαρτυρία. Το ίδιο ισχύει και για την αγόρευση του διαδίκου. Ως εκ τούτου, οτιδήποτε έχει λεχθεί από τον Εφεσείοντα στην αγόρευσή του, πέραν από αυτά που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Έφεση, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη και δεν λαμβάνονται υπόψη. Ένα από τα γνωρίσματα της Διαιτησίας είναι ο περιορισμός των επίδικων θεμάτων. Έτσι επιτρέπεται η ακύρωση μιας Διαιτητικής Απόφασης για συγκεκριμένους λόγους οι οποίοι μπορούν να συμπτυχθούν στους εξής: (α) Για κακή συμπεριφορά του Διαιτητή. (β) Για κακό χειρισμό της υπόθεσης από τον Διαιτητή. (γ) Για παράτυπη διαδικασία της Διαιτησίας. (δ) Η απόφαση του Διαιτητή να εκδοθεί παράτυπα. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 2, σελ. 334, γίνεται αναλυτική αναφορά στα όσα μπορούν να αποτελούν λόγους ακύρωσης Διαιτητικής Απόφασης. Προκύπτει επίσης η αρχή πως οι Διαιτητικές Αποφάσεις μπορούν να ακυρώνονται και για νομικό σφάλμα. Ωστόσο, η πορεία αυτή δεν θα πρέπει να ακολουθείται πολύ εύκολα. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Τσιμεντοποιΐα Βασιλικού Λτδ ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(2001)1 ΑΑΔ 23 και Ελένη Κούλλουρου ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αθηαίνου

(2005)1(Β) ΑΑΔ 987. Όταν το Διαιτητικό Δικαστήριο έχει εκτελέσει την αποστολή του στην υπόθεση που του ανατέθηκε με την έκδοση της τελικής του ετυμηγορίας και έχει καταστεί, κατά το ρωμαϊκό δίκαιο, functus officio, είναι μόνον το άρθρο 20

(2)του Περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 6 ή στην περίπτωσή μας το άρθρο 52

(4)του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου Ν.22/1985, ως τροποποιήθηκε, που μπορεί να δώσει στο Δικαστήριο την εξουσία παραμερισμού (βλ. υπόθεση Τσιμεντοποιΐα Βασιλικού Λτδ. ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(2001)1 ΑΑΔ 23, όπου διευκρινίζεται ότι ο νόμος μας έχει ως πρότυπο τον ομώνυμο αγγλικό νόμο του 1934, βλ. και Russel on the Law of Arbitrations 19η έκδ. στη σελ. 426 και Mustill and Boyd Commercial Arbitration in England

(1982)σελ. 526). Η παρούσα Έφεση, όπως έχει αναφερθεί, στηρίζεται στο άρθρο 52, και ορθά, του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου Ν.22/1985, όπως τροποποιήθηκε και στους περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς, αφού ακριβώς η δυνατότητα υποβολής Έφεσης σε απόφαση του Διαιτητή και χρόνος μέσα στον οποίο υποβάλλεται η Έφεση προνοείται από το άρθρο 52

(4)του Ν.22/1985. Δεν θα παραθέσω εν εκτάσει την ανάλυση των λόγων που μπορεί να ακυρωθεί μια Διαιτητική Απόφαση, αφού αυτοί εύκολα μπορούν να εντοπιστούν στη νομολογία, αλλά ενδεικτικά αναφέρω ότι τούτοι μπορεί να βασίζονται είτε σε ανάρμοστη συμπεριφορά ή στον τρόπο διεξαγωγής της Διαιτησίας. Έτσι απρεπής συμπεριφορά του Διαιτητή μπορεί να περιλαμβάνει τη δωροδοκία του ή την ύπαρξη ενός μυστικού συμφέροντος εκ μέρους του στην ενώπιόν του διαφορά. Δεν περιλαμβάνει όμως και τη νομική ερμηνεία εγγράφου. Επίσης περιλαμβάνει και την ηθικά ή δεοντολογικά ανάρμοστη συμπεριφορά, όπως οι περιπτώσεις λανθασμένης λήψης μαρτυρίας ή αποδοχής εξωγενούς μαρτυρίας για την ερμηνεία ενός συμβολαίου (βλ. Νεόφυτος Σολωμού ν. Laiki Cyprialife Ltd

(2010)1 ΑΑΔ 687, 696, 697, Paniccos Harakis Ltd v. The Official Receiver as Administrator of the Estate of the Bankrupt Takis Vryonides

(1978)1 CLR 15, 23, Οικοδομικές Επιχειρήσεις Σταύρος Α. Σταύρου Λτδ ν. Άντρου Τυλλή κ.ά.

(2007)1 ΑΑΔ 1172, 1176, Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Dynacon Limited κ.ά.

(1999)1(B) ΑΑΔ 717, P.N.P. Constructions Limited v. Μακαρίου Χαραλαμπίδη κ.ά.

(2012)1 ΑΑΔ 1395 και ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. Λτδ v. Lakis Georgiou Construction Ltd

(2010)1 ΑΑΔ 223). Τα Δικαστήρια ήτα πάντοτε απρόθυμα να επέμβουν στις Διαιτητικές Αποφάσεις, εκτός όπου η Νομοθεσία παρείχε τέτοια δυνατότητα, οι δε αποφάσεις των Διαιτητών δεν ήταν δεκτές αναθεώρησης από το Δικαστήριο, εκτός στο βαθμό που ο Διαιτητής υπερέβη τη δικαιοδοσία του ή ενήργησε κατά πασιφανή τρόπο εναντίον των αρχών της παροχής δικαιοσύνης. Η πλημμελής εκτέλεση των καθηκόντων του, εκ μέρους του Διαιτητή, συνιστά λόγο ακύρωσης του τελικού του πορίσματος (βλ. A. N. Stasis Estates Co. Ltd v. G. M. P. Katsambas Ltd

(2003)1(Γ) ΑΑΔ 2006 και Stafo Furniture Ltd κ.ά. ν. Λουκή Στυλιανού κ.ά.

(2003)1(Β) ΑΑΔ 1265). Στη συγκεκριμένη περίπτωση προέχει η εξέταση του θέματος κατά πόσο η Έφεση είναι εκπρόθεσμη, αφού τούτο, αν ισχύει, θα σήμανε και το τέλος της υπόθεσης. Ως ο ίδιος ο Εφεσείων αναφέρει στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσής του, που συνοδεύει την Έφεση, η Διαιτητική Απόφαση του επιδόθηκε στις 04/11/2015. Δικαίωμα Έφεσης επί αυτής έχει εντός 21 ημερών, σύμφωνα με το άρθρο 52

(4)του Ν.22/1985, ως τροποποιήθηκε. Ως εκ τούτου η Έφεση θα έπρεπε να είχε υποβληθεί μέχρι τις 25/11/

1. Να σημειωθεί ότι τα όσα αναφέρει ο Εφεσείοντας περί μη εργάσιμων ημερών, δεν ισχύουν, αφού η λήξη των 21 ημερών ήταν στις 25/11, ημέρα Τετάρτη. Ως διαφαίνεται, όμως, καταχωρήθηκε στις 27/11/
2. Ως εκ τούτου η Έφεση είναι εκπρόθεσμη. Στην υπόθεση Μαίρη Α. Αθανασιάδη ν. Ηρως Αλεξάνδρου

(1991)1 ΑΑΔ 945, 951, η Αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για διεξαγωγή επιτόπιας έρευνας την εντέκατη

(11)ημέρα μετά την ημερομηνία κατά την οποία οι γραπτές προτάσεις θεωρούνταν ότι έκλεισαν και κατά συνέπεια καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα κατά μία ημέρα διότι σύμφωνα με τη Δ.30 θ.1(β) έπρεπε να υποβληθεί μέσα σε δέκα ημέρες από το κλείσιμο των γραπτών προτάσεων. Η Αιτήτρια στην ένστασή της ήγειρε το θέμα του εκπρόθεσμου και επέμενε μέχρι τέλους γι' αυτό το θέμα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι ήταν απλή παρατυπία και προχώρησε στην ουσία της αίτησης και εξέδωσε διάταγμα επιτόπιας έρευνας. Το Ανώτατο Δικαστήριο στις σελίδες 951, 952 και 953 αναφέρει τα ακόλουθα: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο μετά τη διάγνωση του πως η εκπρόθεσμη αίτηση ήταν παράτυπη και όχι άκυρη, απλώς παράκαμψε το θέμα και προχώρησε στην εξέταση της ουσίας. Ο χειρισμός αυτός ήταν λανθασμένος. Η κατάταξη μιας παράβασης των κανονισμών στην κατηγορία των παρατυπιών που μπορούν να θεραπευθούν δεν σημαίνει αυτόματα και ανοχή της. Οι κανονισμοί είναι θεσπισμένοι για να τηρούνται. Ειδικά σε ό,τι αφορά τις προθεσμίες επανηλειμμένα τονίστηκε η ανάγκη τήρησής τους. (Βλ. μεταξύ άλλων The Attorney-General Cooperative Carob Marketing Society Ltd v. Lufti Kiamil and Another

(1973)1 C.L.R. 1). Βλέπε επίσης υπόθεση Sharron Georgiadou v. Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρ. Υπόθεσης 481/2011, ημερομηνίας 02/05/2013. Το Δικαστήριο από τη στιγμή που διαπιστώνει το εκπρόθεσμο της Έφεσης, για το οποίο εκπρόθεσμο δεν λήφθηκε κανένα μέτρο θεραπείας του, θα πρέπει να απορρίψει την Έφεση. Ως εκ τούτου η Έφεση απορρίπτεται διά αυτόν το λόγο. Εν πάση περιπτώσει και αν ακόμα θεωρούσε το Δικαστήριο ότι θα μπορούσε να επιληφθεί της Έφεσης, που δεν μπορεί, και πάλι ο Εφεσείοντας με την παραδοχή του, που φαίνεται στο πρακτικό το οποίο επισυνάφθηκε με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, καταδεικνύεται ότι αν και πράγματι στην αρχή έφερε ένσταση και αυτό σχετίζετο με τους συγκεκριμένους λόγους που φαίνονται στο πρακτικό, εν τούτοις, στη συνέχεια, όταν η κυρία Μορφίνη Κυπριανίδου ζήτησε αναβολή για να μελετήσει τα έγγραφα, η οποία ήταν η δικηγόρος του προσώπου που παραχώρησε την υποθήκη, ο Εφεσείοντας ανάφερε «δέχομαι απόφαση για ολόκληρο το ποσό όπως το ζητά η Συνεργατική, δηλαδή €149.340,19 και θα αποταθώ στη Συνεργατική και για τα δύο, τους τόκους της υπερημερίας και την εκποίηση της υποθήκης που μπήκε για το δάνειο. Αυτό παρακαλώ να γραφτεί.». Ο Διαιτητής, όταν ζήτησε ο κύριος Χαρίτωνος, ο Εφεσείοντας, να αποχωρήσει, του ανάφερε «προτού αποχωρήσετε να σας πω πως η υπόθεση σας πιθανό να διαχωριστεί στο μέρος που αφορά εσάς με έκδοση της απόφασης και τον κ. Ταματίρη που ζητά αναβολή». Εκτός του γεγονότος ότι δεν ήλθε άλλη μαρτυρία, αντίθετη, από αυτό το οποίο καταγράφεται στο πρακτικό και εκτός του γεγονότος ότι δεν αντεξετάστηκε επί τούτων ο ενόρκως δηλών στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, πουθενά στην ένορκη δήλωση του Εφεσείοντος δεν φαίνεται οτιδήποτε επί αυτού. Η οποιαδήποτε δε αναφορά του Εφεσείοντος στην αγόρευσή του επί αυτού του θέματος, όπως έχω αναφέρει προηγουμένως, δεν λαμβάνεται υπόψη γιατί η αγόρευση δεν συνιστά μαρτυρία. Ως εκ τούτου θα απορρίπτετο η Έφεση και για αυτό το λόγο, αφού η δήλωσή του, ότι δέχετο απόφαση εναντίον του, ουσιαστικά σημαίνει ότι εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση, η οποία δεν μπορεί να προσβληθεί με Έφεση-Αίτηση, όπως είναι η υπό κρίση αίτηση. Ακόμη και αν ήθελε το Δικαστήριο να εξετάσει τους τρεις

(3)λόγους Έφεσης με τους οποίους ζητείται η ακύρωση της απόφασης, διαφαίνεται ότι δεν θα μπορούσε το Δικαστήριο να αποδεχθεί κανέναν από τους τρεις λόγους αφού, όσον αφορά την αναστολή εκτέλεσης της Διαιτητικής απόφασης μέχρι να γίνει εκποίηση της υποθήκης δεν είναι ένας από τους λόγους που αναγνωρίζονται από τη νομολογία ως λόγος έφεσης. Και όσον αφορά το ποσό για το οποίο εκδόθηκε η επίδικη απόφαση, το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να ανατρέψει τούτο ενόψει της μαρτυρίας που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου. Όσον αφορά τον τρίτο λόγο της Έφεσης και πάλι δεν θα μπορούσε το Δικαστήριο να ανατρέψει την επίδικη απόφαση, αφού όπως καταδεικνύεται από την απόφαση, στην επικεφαλίδα της, πάνω από το σώμα της, που αναφέρονται τα διάδικα μέρη, αναφέρεται: (α) στον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο 22/85 και στο άρθρο 52 καθώς και στους Θεσμούς των Περί Συνεργατικών Εταιρειών 78 και 79, (β) φαίνεται ο αριθμός της Διαιτησίας, ο τόπος διεξαγωγής της, (γ) το όνομα του Διαιτητή, (δ) τα μέρη της διαφοράς και την ιδιότητά τους, (ε) την απαίτηση της εφεσίβλητης, (στ) ότι, όπως ο ίδιος ο Εφεσίβλητος του δόθηκε ειδοποίηση για την ημερομηνίας διεξαγωγής της Διαιτησίας, (ζ) ότι εμφανίστηκε κατά τη μέρα της Διαιτησίας, πρόβαλε δύο συγκεκριμένους ισχυρισμούς στην αρχή πριν από την αποδοχή της απόφασης, (η) φαίνεται η αιτιολογία και το διατακτικό της απόφασης, (θ) φαίνεται η ημερομηνία έκδοσης της απόφασης και ο τόπος έκδοσής της καθώς και η υπογραφή του Διαιτητή, (ι) είχε όλα τα έγγραφα μπροστά του και αφού τα αξιολόγησε προχώρησε στην έκδοση της απόφασης. Ακόμη ένα σημείο, η αναφορά του Εφεσείοντα ότι δεν φαίνεται η πρώτη σελίδα της απόφασης που επισυνάπτεται με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, δεν με βρίσκει σύμφωνο, αφού η ίδια ακριβώς σελίδα είναι και στο δικό του Τεκμήριο που επισύναψε με την ένορκη δήλωσή του που συνοδεύει την Έφεση. Είναι ορθό ότι στην τελευταία σελίδα της απόφασης δεν φαίνεται η σχετική αναφορά ότι μπορεί να υποβάλει Έφεση εντός 21 ημερών από την ημερομηνία που γνωστοποιήθηκε σε αυτόν η απόφαση, όμως ουδένα λόγο παίζει τούτο, ούτε και επηρεάζει με οποιοδήποτε τρόπο τη σχετική απόφαση. Ούτε επίσης επηρεάζει με οποιοδήποτε τρόπο το γεγονός ότι ο ενόρκως δηλών αναφέρει στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ότι έδωσε μαρτυρία ενώ δεν αναγράφεται ως μάρτυρας αλλά αναγράφεται ως πληρεξούσιο αντιπρόσωπος, αφού στην απόφασή του ο Διαιτητής αναφέρεται σε μαρτυρία. Η αντιπροσώπευση δε της Εφεσίβλητης από τον ενόρκως δηλούντα στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση είναι αδιαμφισβήτητη όπως αδιαμφισβήτητη είναι και η παρουσίαση εκ μέρους του διάφορων εγγράφων που έλαβε υπόψη ο Διαιτητής. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να αναλύσω και να εξηγήσω, κρίνω ότι η Έφεση δεν μπορεί να επιτύχει. Κατά συνέπεια, η Έφεση απορρίπτεται πλέον έξοδα €1.300 συν ΦΠΑ, υπέρ της Εφεσίβλητης και εναντίον του Εφεσείοντα. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο