ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ κ.α. ν. Y.P. TRADE & SERVICE LIMITED, Αρ. Αγωγής: 3325/11, 28/6/2016

(9), μη αριθμημένες, σελίδες, στην οποία συμπεριλαμβάνονται και ισχυρισμοί ή και θέσεις που δεν σχετίζονται με αυτό καθ' αυτό το αντικείμενο της αίτησης, αλλά αναφέρονται στο ιστορικό, μακρύ θα έλεγα, που υπάρχει μεταξύ των δύο πλευρών. Αναφορά στους ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση θα γίνει στη συνέχεια, αν και όπου τούτο κριθεί αναγκαίο. Με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση επισυνάπτεται αριθμός Τεκμηρίων, δεκαεπτά

(17)στο σύνολο, που επίσης αναφορά θα γίνει σε αυτούς, αν και όπου χρειαστεί τούτο. Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι ενώπιον του Δικαστηρίου, κατά το χρόνο που το Δικαστήριο έλαβε το φάκελο της υπόθεσης στα χέρια του, υπήρχε ενώπιόν του και η μονομερής αίτηση ημερομηνίας 21/6/2016 που υποβλήθηκε από την Εναγομένη, η οποία όμως κατέστη διά κλήσεως, στις 24/06/2016, που ήταν ορισμένη, για την οποία Εναγόμενη εμφανίστηκε ο κ. Βορκάς μαζί με τον κ. Νεάρχου για την κα Καραχάννα και ορίστηκε στις 27/06/2016 για επίδοση. Επειδή δεν πραγματοποιήθηκε η επίδοση, ζητήθηκε όπως τούτη παραμείνει για επίδοση σήμερα, 28/06/2016, και γι' αυτήν την αίτηση, για τους Καθ' ων η Αίτηση, παρουσιάστηκε ο κ. Θ. Αγγελίδης, για την οποία ανάφερε ότι θα έφερε ένσταση. Είχε υποβληθεί σχετικό αίτημα εκ μέρους του κ. Βορκά, που παρουσιάζετο για την Εναγόμενη-Αιτήτρια, όπως το Δικαστήριο εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα σήμερα. Το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφασή του, για τους λόγους που εξηγεί εκεί, απέρριψε αυτό το αίτημα και την όρισε για ακρόαση την 01/07/2016, με οδηγίες όπως καταχωρηθεί ένσταση μέχρι τις 30/06/

1. Υπό το φως αυτής της παρουσίας του κ. Θ. Αγγελίδη στο Δικαστήριο, ερχόμενη σε γνώση του η υπό κρίση αίτηση, ζήτησε και του δόθηκε η ευκαιρία για να αγορεύσει, αν και είχε ζητήσει και γι' αυτή την αίτηση χρόνο καταχώρησης ένστασης, αίτημα το οποίο απορρίφθηκε για τους λόγους που εξηγήθηκαν. Αφού έγιναν κάποια διαλείμματα, αρχικά για το κατά πόσο θα μπορούσε να υπάρξει συνεννόηση μεταξύ των δύο πλευρών, για την περαιτέρω διαδικασία, σε σχέση με αυτή την αίτηση, όπως και μια άλλη αίτηση παρόμοιας φύσης, ίδιας ημερομηνίας, 27/06/2016, που υποβλήθηκε από την D.E. King Cars Ltd, στην οποία τελικά εκδόθηκε εκ συμφώνου σχετικό διάταγμα, αφού δεν κατέστη δυνατή η συνεννόηση μεταξύ των δύο πλευρών, στη συνέχεια ακολούθησε η είσοδος του κ. Π. Αγγελίδη στο Δικαστήριο, ο οποίος ανάφερε ότι η διαδικασία εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής είχε συντελεστεί ή συντελείτο. Επί αυτού του θέματος παρενέβη ο κ. Βορκάς, μετά που έτυχε σχετικής ενημέρωσης και ανάφερε ότι άρχισε η εκτέλεση του εντάλματος. Έτσι το Δικαστήριο για να έχει μια σαφή εικόνα κάλεσε την Πρωτοκολλητή, την κ. Γιόλη Μακρίδου για να έχει επίσημη πληροφόρηση περί αυτού του γεγονότος. Η πληροφόρηση που έδωσε στο Δικαστήριο ήταν ότι η διαδικασία εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής του συγκεκριμένου ακινήτου άρχισε στις 09:00 πμ και θα ολοκληρώνετο σε ολιγότερο από μία ώρα από την ώρα που έκανε τη δήλωσή της, η οποία δήλωση έγινε περί τις 10:48 πμ, αφού στις 10:47 το Δικαστήριο είχε αναφέρει πρώτα κάποια γεγονότα. Έχοντας υπόψη την τελευταία δήλωση του κ. Αγγελίδη αλλά και αυτά που ανάφερε η κ. Μακρίδου και ότι τώρα η ώρα είναι 12:00, διαπιστώνεται ότι η διαδικασία εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής έχει συντελεστεί και ολοκληρωθεί. Στην αγόρευσή του ο κ. Βορκάς αναφέρθηκε στις περιστάσεις υπό τις οποίες εκδόθηκε το πρώτο ένταλμα ανάκτησης κατοχής το οποίο πραγματοποιήθηκε ή καλύτερα εκτελέστηκε στις 23/03/2016, και στη συνέχεια για το υπό κρίση ένταλμα ημερομηνίας 06/04/2016 που εκδόθηκε με βάση αίτηση ημερομηνίας 29/03/2016, για να επισημάνει ότι στο δεύτερο διάταγμα δεν περιλαμβάνετο μόνο κατοικία, ως η απόφαση του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 05/11/2012, αλλά πέραν από την κατοικία των 174 τμ συμπεριλαμβάνονταν και τα υπόλοιπα υποστατικά που υπήρχαν σε αυτό το τεμάχιο γης, που σε ότι αφορά τον Αιτητή Ιωάννη Πιριπίτση κατείχοντο από αυτόν και ήταν πέραν από αυτό που περιγράφεται στην απόφαση του Δικαστηρίου, αφού πλέον περιλάμβανε όλη την ακίνητη ιδιοκτησία και οιονδήποτε υποστατικό υπάρχει σε αυτήν. Έτσι, συνέχισε, προσβάλλονται τα δικαιώματα του Αιτητή, από το διάταγμα ημερομηνίας 06/04/2016, το οποίο δεν έχει έρεισμα τη σχετική απόφαση, ημερομηνίας 05/11/
2. Πέραν αυτού αναφέρθηκε και σε σχετικές παρατυπίες που υπάρχουν στην έκδοση του διατάγματος, όπως ο μη καθορισμός χρόνου που θα έπρεπε να γίνει η συμμόρφωση προς το διάταγμα, καθώς επίσης ότι δεν αναγράφεται οιοδήποτε πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται το διάταγμα και ότι δεν περιλαμβάνει την αναγκαία οπισθογράφηση. Υπό αυτές τις περιστάσεις εισηγήθηκε θα πρέπει να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Από την άλλη ο κ. Π. Αγγελίδης στην παρέμβασή του, που του δόθηκε τούτο το δικαίωμα από το Δικαστήριο, ένεκα του ότι παρευρίσκετο στην αίθουσα του Δικαστηρίου ο κ. Θ. Αγγελίδης, εισηγήθηκε ότι πρόκειται περί παραπλάνησης του Δικαστηρίου εκ μέρους της άλλη πλευράς αφού θα ήταν αδύνατο να παραδοθεί κατοικία χωρίς τη γη που βρίσκεται μέσα τούτο και επομένως οι σχετικές αναφορές εκ μέρους του Αιτητή δεν είναι ορθές. Πέραν τούτου ανέφερε ότι η διαδικασία εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής έχει συντελεστεί και δεν υπάρχει πλέον αντικείμενο για αυτή την αίτηση και ως τούτων η αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Να σημειωθεί εξ αρχής όπως είναι καλά γνωστό από τη νομολογία (βλ. El Fath Co. For International Trade S.A.E. v. E.D.T. Shipping Ltd και άλλος

(1992)1 ΑΑΔ 1255, Ν.Α. Theophanous (Matic) Laundries Ltd v. Δημοκρατίας

(2000)3 ΑΑΔ 793 και Hamisi Mwinyi Selmani κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 235/13 και 236/13, ημερομηνίας 05/06/2015), η αγόρευση δικηγόρου δεν αποτελεί παραδεκτή μέθοδο για εισαγωγή μαρτυρίας και δεν μπορεί να συμπληρώσει τα όποια κενά υπάρχουν στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, κατά αντίστοιχο τρόπο και για την ένσταση όπου υπάρχει. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Είναι βασική αρχή του δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών, αφού ακούσει όλους τους διαδίκους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem». Κατά παρέκκλιση, όμως, ο νομοθέτης για επείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό προβλέπεται στο άρθρο 9 εδάφιο

(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Το άρθρο 32 του Ν.14/1960 παρέχει στο Δικαστήριο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιανδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Αυτή η γενική διατύπωση του άρθρου 32 έχει ερμηνευθεί με τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν εξαιρούνται από τα διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν δυνάμει του άρθρου 32, τα διατάγματα που προσδιορίζονται ρητά από τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 (βλ. Loucas Papastratis v. Glafkos Petrides

(1979)1 CLR 231 και Kyriacos A. Lakatamitis v. Georghios Theodorou

(1983)1 CLR 520). Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, το οποίο αναφέρεται σ' οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (Βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.ά.

(1982)1 CLR 557). Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλη Χατζηβασίλη

(1989)1(Ε) ΑΑΔ 132). Το άρθρο 32 του Ν.14/1960 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ' αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ' αυτές όπως, για παράδειγμα, τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Andreas Komodikis

(1975)1 CLR 321, Loucas Papastratis v. Glafkos Petrides

(1979)1 CLR 231, The Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 CLR 263, Loizos Stavrinou v. Stavros Chr. Asproghenis

(1985)1 CLR 341, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλη Χατζηβασίλη

(1989)1(E) ΑΑΔ 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδη Θεωρή

(1989)1(Ε) ΑΑΔ 255, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka D.D.

(1999)1(Α) ΑΑΔ 225, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.ά.

(2002)1(Γ) ΑΑΔ 2015, Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.

(2006)1 ΑΑΔ 280, Αντώνης Ανδρέου v. Colossos Sings Ltd

(2009)1 AAΔ 1040, Χριστόφορος Κίτσιος κ.ά. v. A. C. Kitsios Motors Ltd κ.ά.

(2010)1 ΑΑΔ 1262, Νέστωρας Κυριακίδης v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ

(2011)1(Β) 1 ΑΑΔ 816, Προκόπης Μελανθίου v Μελάνθης Μελανθίου

(2011)1(Γ) 1 ΑΑΔ 2342 και Μάριος Αποστόλου v. Ροδούλας Ιωάννου

(2012)1(Α) 1 ΑΑΔ 604. Από την υπόθεση Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδη Θεωρή (ανωτέρω), παραθέτω το εξής απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό το Νόμου έχει εξεταστεί επανειλημμένα από το Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates Ltd & other

(1982)1 CLR 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. The Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 CLR 263). (Α) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής (βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.ά

(1982)1 CLR 557 και Μαργαρίτα Χρίστου Πουργουρίδη κ.ά. v. Θέμιδος Βάσου Μέζου κ.ά.

(1994)1 ΑΑΔ 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα κ.ά. v. Άννα Χρυσάνθου κ.ά

(1996)1 ΑΑΔ 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32

(1)του Νόμου 14/1960 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν' απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν' αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές, βλέπε γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Frixos Michael v. Brevinos Limited

(1969)1 CLR 578 και Chandubhai Bhimjiyani v. Solon Gregoriou

(1980)1 CLR 14 και την υπόθεση Αντώνη Χ''Κωνσταντή ν. Μαργαρίτας Χ''Κωνσταντή

(1998)1 ΑΑΔ 1827. Αυτό το οποίο διαπιστώνεται από τα πιο πάνω είναι ότι η αποκάλυψη των πραγματικών και ουσιωδών γεγονότων πρέπει να είναι πλήρης και δίκαιη (full and fair). Δηλαδή δεν είναι μόνο η περίπτωση που ένας Αιτητής παραλείπει εντελώς να αποκαλύψει τα γεγονότα που τυγχάνει εφαρμογής αυτή η αρχή, αλλά επεκτείνεται και στις περιπτώσεις εκείνες που τα γεγονότα εκτίθενται με τέτοιο τρόπο που μπορεί να είναι ελλιπή και/ή παραπλανητικά, ανεξάρτητα αν τούτο γίνεται εσκεμμένα ή όχι. Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο (βλ. μεταξύ άλλων The Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 CLR 263, σελ. 267-8, Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.ά. v. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου κ.ά.

(1995)1 ΑΑΔ 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd

(1996)1 ΑΑΔ 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 ΑΑΔ 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις (βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka D.D.

(1999)1 ΑΑΔ 225, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 ΑΑΔ 1802 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.ά.

(2002)1 ΑΑΔ 2015. Στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation (ανωτέρω), ο πρώην Εφέτης, κ. Νικολάου, διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεών μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou

(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others

(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» Στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.ά., υιοθετήθηκε το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation και παράπεμψε επίσης στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. v. Nicantony Trading Co. Ltd

(1998)1 ΑΑΔ 1653, όπου λέχθηκε ότι: «. το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδώσει το Διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.» Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων, όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους (βλ. Δ.39 κ.2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.P.A. v. Ferro Fashions Ltd

(1999)1(Γ) ΑΑΔ 1858). Βεβαίως, εδώ, δεν είναι στα πλαίσια αγωγής που ζητείται το αιτούμενο διάταγμα αναστολής, αλλά στα πλαίσια της κυρίως αίτησης για παραμερισμό του διατάγματος, η οποία έχει οριστεί στις 20/09/2016 για επίδοση. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου δεν αλλάζει οτιδήποτε όσον αφορά τις αρχές που έχω αναφέρει, τόσο της έκδοσης του διατάγματος δυνάμει του άρθρου 32 του Ν.14/1960 όσο και των αρχών για αναστολή του διατάγματος. Όμως ένα διάταγμα που ζητείται να εκδοθεί μονομερώς κύριο και πρώτιστο που πρέπει να εξεταστεί είναι το κατεπείγον, ως δικαιοδοτικός όρος. ΤΟ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ Στην υπόθεση In Re Stavros Hotel Apartment Ltd κ.ά

(1994)1 ΑΑΔ 836, 841 και στην υπόθεση In Re B.P. (Cyprus) Ltd

(1996)1 ΑΑΔ 861, 864 αναφέρθηκε ότι το υπαρκτό του κατεπείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το άρθρο 9 του Κεφ. 6. Σχετική είναι και η υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ 1453, σελ. 1462. Η πιο πάνω αρχή υιοθετήθηκε και επαναλήφθηκε στις υποθέσεις Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου

(1998)1(Β) ΑΑΔ 598, Ahmad Zein κ.α. v. Παράσχος Καμπανέλλας Λτδ

(2000)1 ΑΑΔ 606 και υπόθεση Κώστας Χατζήγαβριηλ κ.ά. ν. Επενδυτικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνοικο Λτδ

(2003)1 ΑΑΔ 606. Όταν εξετάζεται μονομερής αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντος προσωρινού διατάγματος ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο Αιτητής στο στάδιο εκείνο πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται μονομερώς εξέτασή της, στην απουσία δηλαδή του αντιδίκου. Στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου

(1998)1(Β) ΑΑΔ 598, λέχθηκαν τα εξής: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο εφ΄ όσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά η άσκηση Δικαστικής εξουσίας στην απουσία του Εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση.» Στην υπόθεση Έλενα Αμβροσιάδου v. Martin Coward, Πολιτικές Εφέσεις 3/11 και 4/11 ημερομηνίας 15/1/13, το κύριο θέμα που εξετάστηκε ήταν το κατεπείγον και κατά δεύτερο, επειδή και αυτό το θέμα αποτελεί δικαιοδοτικό όρο, η μη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου τονίστηκε ότι το κατεπείγον, ως δικαιοδοτικός όρος, εφόσον εγείρεται στην ένσταση κατά του διατάγματος εξετάζεται πρώτο και ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις έκδοσης του διατάγματος. Γίνεται δε ευρεία ανάλυση του θέματος του κατεπείγοντος σφαιρικά και από διάφορες όψεις. Έτσι εξηγείται ότι από τη στιγμή που αναφέρεται στην ένσταση ότι δεν καταδείχθηκε το κατεπείγον το πρωτόδικο Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει αυτό το θέμα πρώτο. Μια άλλη όψη είναι η δικαιολόγηση του επείγοντος σε συνάρτηση με τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης όπως προκύπτει από τα γεγονότα για έγκαιρη αντίδραση και μη ύπαρξης καθυστέρησης δράσης. Επίσης η υποχρέωση αποκάλυψης επεκτείνεται και στα γεγονότα που αφορούν το κατεπείγον. Δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι δόθηκε το δικαίωμα στο δικηγόρο των Καθ' ων η Αίτηση να παρέμβει με αγόρευση. Αυτό όμως δεν αποτελεί αντικατάσταση της ένστασης και ούτε καθιστά τη μονομερή αίτηση, αίτηση διά κλήσεως. Δίνεται απλά το δικαίωμα αγόρευσης ενόψει της παρουσίας του στο Δικαστήριο κατά την ώρα που επιλαμβάνεται της αίτησης και τίποτε περισσότερο. Επομένως, αν και δεν ηγέρθη αυτό το θέμα εκ μέρους του κ. Βορκά, το Δικαστήριο το εξετάζει και αναφέρει ότι σε καμία περίπτωση η αίτηση δεν κατέστη διά κλήσεως, έτσι που το κατεπείγον πλέον να μην αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Με την αίτηση, ημερομηνίας 21/06/2016, που καταχώρησε η Εναγόμενη στην παρούσα αγωγή, η οποία είναι ορισμένη στις 20/09/2016 και με την οποία ζητείται διάταγμα του Δικαστηρίου που να ακυρώνει ή να παραμερίζει το διάταγμα ημερομηνίας 06/04/2016, επισυνάπτεται, ως Τεκμήριο 18, η απόφαση στην αίτηση της Εναγόμενης, για άδεια καταχώρησης certiorari, ημερομηνίας 11/05/2016, με την οποία δόθηκε άδεια για καταχώρηση αίτησης certiorari, η οποία απορρίφθηκε στις 15/06/2016, Τεκμήριο 19, στις οποίες εμφανίστηκε ο κ. Νεάρχου για κα Καραχάννα. Ο λόγος που γίνεται αναφορά, από το Δικαστήριο, σε εκείνη την αίτηση, είναι για να καταδειχθεί ότι ο Αιτητής στην υπό κρίση αίτηση μπορούσε πριν από τις 11/05/2016, αφού κάποτε ήταν ο Διευθυντής της εταιρείας Υ.Ρ. Trade & Service Limited, της Εναγομένης δηλαδή, και έλαβε μέρος σε όλες τις διαμάχες που υπήρχαν μεταξύ των διαδίκων, ως καταδεικνύεται από τις ένορκες δηλώσεις που υπάρχουν στο φάκελο του Δικαστηρίου, μέχρι σε κάποιο σημείο, οι οποίες γίνονταν από αυτόν, αλλά και τις παραδοχής του ιδίου του Αιτητή, οποίος όμως δεν αναφέρει μέχρι πότε και εν πάση περιπτώσει θα μπορούσε να λάβει γνώση για το τι είχε γίνει, υπό το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης, κρίνω ότι θα έπρεπε η παρούσα αίτηση να είχε υποβληθεί έγκαιρα και τουλάχιστον από τις 11/05/2016 και όχι να έρχεται την τελευταία στιγμή να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση και να επικαλείται το κατεπείγον για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, φέρνοντας ουσιαστικά τα πράγματα σε αυτήν την κατάσταση, δηλαδή του κατεπείγοντος, όπως θεωρεί αυτός, υπό δικές του ενέργειες. Με βάση αυτά τα οποία αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, στην οποία δεν αναφέρεται πότε έλαβε γνώση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής, ημερομηνίας 06/04/2016, και των διαπιστώσεων του Δικαστηρίου ότι μπορούσε να υποβάλει την αίτηση από τις 11/05/2016, υπό το φως των περιστάσεων της υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένης της αίτησης για άδεια καταχώρησης certiorari και της αίτησης για certiorari, βρίσκω ότι υπάρχει καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης και ως εκ τούτου κρίνω ότι δεν έχει αντιδράσει έγκαιρα ο Αιτητής με συνέπεια η αίτησή του να μην μπορεί να γίνει αποδεκτή αλλά να οδηγηθεί σε αποτυχία. Ενόψει της διαπίστωσης του Δικαστηρίου για τη μη ύπαρξη του κατεπείγοντος, το οποίο αποτελεί δικαιοδοτικό όρο, δεν παρέχεται πλέον η δυνατότητα εξέτασης των τριών προϋποθέσεων. Ένας άλλος λόγος, για τον οποίο το Δικαστήριο θα απέρριπτε την αίτηση, είναι ότι ως έχει ήδη αναφερθεί το ένταλμα ανάκτησης κατοχής έχει ολοκληρωθεί και ουσιαστικά καλείται το Δικαστήριο να αποφασίσει επί ματαίω. Δεν θα ήταν δυνατό το Δικαστήριο να αποφασίσει την αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος, όταν αυτό έχει ολοκληρωθεί. Επομένως θα απορρίπτετο και γι' αυτό το λόγο. Συνεπώς η αίτηση απορρίπτεται, χωρίς έξοδα, ενόψει της μη καταχώρησης ένστασης, αφού το Δικαστήριο επιλήφθηκε της αίτησης ως μονομερούς και απλά δόθηκε δικαίωμα αγόρευσης στην άλλη πλευρά. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο