← Κύπρος

Ανδρέας Καμιναρίδης ν. Μιχάλης Παρασκευάς, Αρ. Αγωγής: 4568/15, 15/4/2016

Ανδρέας Καμιναρίδης ν. Μιχάλης Παρασκευάς, Αρ. Αγωγής: 4568/15, 15/4/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A252 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γερολέμου, A.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4568/15 Μεταξύ: Ανδρέας Καμιναρίδης Ενάγοντας και Μιχάλης Παρασκευάς Εναγόμενος ---------------------------------- ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 24/03/2016 ΓΙΑ ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΗΜΕΡ. 28/03/2016 ΚΑΙ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 08/04/2016 ΓΙΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ Ή ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΕΓΓΥΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΑ-ΑΙΤΗΤΗ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΩΣ ΟΡΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΗΜΕΡ. 28/03/2016 ΣΕ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΕΓΓΥΗΣΗ Ή ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΕΤΡΗΤΩΝ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 15/04/2016 Αίτηση ημερ. 24/03/2016 και διάταγμα ημερ. 28/03/2016: Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα-Αιτητή: κος Λ. Ιωαννίδης με κα Τσαρτσάλη Εναγόμενος-Καθ' ου η Αίτηση: αυτοπροσώπως Ενάγοντας-Αιτητής: παρών Αίτηση ημερ. 08/04/2016: Εμφανίσεις: Εναγόμενος-Αιτητής: αυτοπροσώπως Για Ενάγοντα-Καθ' ου η Αίτηση: κος Λ. Ιωαννίδης με κα Τσαρτσάλη Ενάγοντας-Καθ' ου η Αίτηση: παρών ---------------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (ex-tempore) Ο Ενάγοντας καταχώρησε γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα (Δ.2 κ.1), στις 23/09/

  1. Στη συνέχεια, μετά από σχετική αίτηση για απόρριψη της αγωγής λόγω παράλειψης συνέχισης της διαδικασίας, δηλαδή καταχώρησης Έκθεσης Απαίτησης, καταχώρησε την Έκθεση Απαίτησης στις 17/11/
  2. Ακολούθησε αίτηση ημερομηνίας 02/12/2015 για απόφαση λόγω μη καταχώρησης Υπεράσπισης. Αφού καταχωρήθηκε Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση στις 22/03/2016, η αναφερθείσα αίτηση απεσύρθη. Ακολούθως, στις 24/03/2016, καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση με βάση την οποία εκδόθηκε στις 28/03/2016, επίσης, το υπό κρίση διάταγμα. Σε ότι αφορά τα γεγονότα που αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησης το Δικαστήριο παραπέμπει σε αυτά, αφού τίθενται ενώπιόν του. Εν συντομία όμως αναφέρεται ότι πρόκειται για αγωγή με την οποία αξιώνονται γενικές, παραδειγματικές και ειδικές αποζημιώσεις, που εκπηγάζουν από επίθεση που υπέστη ο Ενάγοντας από τον Εναγόμενο, κατ' ισχυρισμό του, και προκλήθηκαν σε αυτόν πραγματικές σωματικές αλλά και ψυχολογικές βλάβες, όπως αυτές περιγράφονται στους ισχυρισμούς που περιέχονται στην Έκθεση Απαίτησής του και δεν χρειάζεται να αναφερθούν. Η αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 4, 5, 7, 8 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στα άρθρα 32 και 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στη Δ.48 θ.1, 2, 3, 7, 8 και 9, στη Δ.64 θ.1 και 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα-Αιτητή που συνοδεύει την αίτηση, με την οποία επισυνάπτονται δύο Τεκμήρια. Η ένορκη δήλωση καταγράφεται ως έχει: «Εγώ ο κάτωθι υπογεγραμμένος Ανδρέας Καμιναρίδης, από την Λευκωσία ορκίζομαι και λέγω τα κάτωθι.
  3. Είμαι ο Ενάγοντας εις την υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, γνωρίζω καλά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και καταθέτω γεγονότα για τα οποία έχω προσωπική γνώση και αντίληψη και τα οποία πιστεύω ότι είναι ορθά και αληθή. Όσον αφορά την νομική πτυχή της υπόθεσης, μεταφέρω πιο κάτω την γνώμη του δικηγόρου μου, Λάμπρου Α. Ιωαννίδη, την οποία θεωρώ ορθή.
  4. Η αγωγή αφορά την απαίτηση μου εναντίον του Εναγομένου για αποζημιώσεις για ειδικές και γενικές ζημιές, σωματικά και ψυχολογικά τραύματα και ψυχική οδύνη, με μόνιμα κατάλοιπα, όπως την αναπηρία, που υπέστηκα από την επίθεση που δέχθηκα από τον Εναγόμενο στις 18/8/2015 στο ξενοδοχείο μου, Central, στον Πεδουλά ο οποίος ήρθε εκεί που καθόμουν και με άρπαξε από τον λαιμό και επιχείρησε να με στραγγαλίσει, σφίγγοντας με, με όλη του την δύναμη , ενώ γνώριζε ότι ήμουν σε αποθεραπεία λόγω πρόσφατης εγχείρισης στον αυχένα μου, κάτι το οποίο του είχα πει ημέρες πριν και επίσης με είχε δει που φορούσα το αυχενικό κολλάρο και κινούμουν πολύ προσεκτικά και, κατά συνέπεια, γνώριζε για το γεγονός ότι ήμουν ιδιαίτερα ευπαθής και τρωτός στον αυχένα μου και είμαι βέβαιος ότι ο τρόπος με τον οποίο ενέργησε να με αρπάξει από τον λαιμό δυνατά και βίαια και να επιχειρήσει να με στραγγαλίσει αποκαλύπτει την ξεκάθαρη πρόθεση του να μου επιφέρει όσο το δυνατό πιο σοβαρή βλάβη. Με αποτέλεσμα να υποστώ κατά την διάρκεια του στραγγαλισμού οξύ εγκεφαλικό/ισχαιμικό επεισόδιο λόγω της μετακίνησης θρόμβου από το τοίχωμα της καρωτίδας και της εμβολής εγκεφαλικής αρτηρίας και λιποθυμικό επεισόδιο και να μεταφερθώ σε κατάσταση αφασίας στο Νοσοκομείο ενώ παρέμεινε μόνιμη παράλυση στο δεξί μου χέρι, το οποίο δεν λειτουργεί, ούτε η παλάμη μου, ενώ το πόδι μου έχει λειτουργικό πρόβλημα και έχω χάσει σε μεγάλο βαθμό την ικανότητα της ομιλίας μου και δεν μπορώ να γράφω, ενώ έπαυσα την λειτουργία του ξενοδοχείου μου.
  5. Συμβουλεύομαι από τον Δικηγόρο μου και πιστεύω ότι έχω πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας στην αγωγή και ότι δικαιούμαι αποζημιώσεις στην κλίμακα που εγέρθηκε η αγωγή, πέραν των €200.000 .
  6. Ο Εναγόμενος, ο οποίος είναι σύζυγος της αδερφότεκνης μου και πρώην Δικηγόρος μου σε υποθέσεις που είχα, έχει εκφραστεί στον κοινό συγγενικό μας κύκλο ότι και να εκδοθεί απόφαση εναντίον του κάποια ημέρα, δεν θα καταφέρω να πάρω οποιοδήποτε ποσό από αυτόν και θα μου μείνει στα χέρια η απόφαση του Δικαστηρίου, εννοώντας προφανώς ότι θα καταβάλει κάθε προσπάθεια για να με εμποδίσει από το να λάβω από αυτόν μελλοντικά οποιοδήποτε ποσό επιδικαστεί εναντίον του.
  7. Πρόσφατα περιήλθε στην γνώση μου ότι προτίθεται να μεταβιβάσει ή να πωλήσει την περιουσία του σε άλλα πρόσωπα, με σκοπό να την αποξενώσει, ώστε να εμποδιστώ από το να ικανοποιήσω την απόφαση που θα εκδοθεί μελλοντικά εναντίον του.
  8. Ενημέρωσα άμεσα τον Δικηγόρο μου και κατόπιν συμβουλής του έκανα χωρίς καθυστέρηση έρευνα στο Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας Λευκωσίας για να εξακριβώσω την ακίνητη περιουσία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του Εναγομένου η οποία, με βάση σχετικό Πιστοποιητικό Έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας αφορά το 1/6 μερίδιο του οικοπέδου με αρ. εγγραφής 1/673, τεμάχιο 463, Φ/ΣΧ. 30/1021V05, το οποίο βρίσκεται στην οδό Αγίου Νικολάου Κεριμίδη , στην Λακατάμεια και ένα διαμέρισμα με αρ. 6 στον 2° όροφο πολυκατοικίας, με αρ. εγγραφής 0/24669, τεμάχιο 201, Φ/ΣΧ. 0/2-207-340 το οποίο βρίσκεται στον Ποταμό Γερμασόγειας, στην Γερμασόγεια, Λεμεσό. Καταθέτω ως Τεκμήριο Α το Πιστοποιητικό Έρευνας Ακίνητης Ιδιοκτησίας ημ. 25/2/
  10. Επίσης, εξασφάλισα τον αρ. εγγραφής του οχήματος του Εναγόμενου, KRD869, μάρκας Honda Civic και τον αριθμό εγγραφής της μοτοσυκλέτας του, ΚΡΑ892, μάρκας Suzuki, τα οποία βρίσκονται στην οδό Ελευθερίας 5Β, στην Λακατάμεια και ο δικηγόρος μου επιβεβαίωσε μέσω του αρμόδιου τμήματος ότι αυτά τα οχήματα είναι εγγεγραμμένα στο όνομα του Εναγόμενου.
  11. Εν όψει των όλων όσων αναφέρονται πιο πάνω, ο Εναγόμενος δύναται ανά πάσα στιγμή να προχωρήσει με την πώληση, μεταβίβαση ή με την οποιαδήποτε τρόπο αποξένωση της περιουσίας που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του, την οποία πιστεύω ότι είναι θέμα χρόνου να αποξενώσει. Επίσης, πιστεύω ότι μόλις έρθει σε γνώση του Εναγομένου η παρούσα αίτηση μου, υπάρχει άμεσος κίνδυνος, να προχωρήσει με τον πιο πάνω τρόπο για να αποξενώσει την περιουσία του. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, εάν πωλήσει, μεταβιβάσει ή αποξενώσει την περιουσία του, θα είναι παντελώς αδύνατον να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο , γιατί δεν θα μπορέσει να ικανοποιηθεί η όποια απόφαση εκδοθεί υπέρ μου.
  12. Θεωρώ ορθό και δίκαιο όπως το απαγορευτικό διάταγμα που θα εκδοθεί να αφορά όλη την περιουσία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του Εναγόμενου γιατί πιστεύω ότι η αξία αυτής δεν αρκεί να καλύψει το δικαιούμενο ποσό των αποζημιώσεων μου .
  13. Να θέσω υπόψη του σεβαστού Δικαστηρίου ότι, από την πληροφόρηση που είχα από τον Δικηγόρο μου και από την Αστυνομία, εναντίον του Εναγομένου έχει σχηματιστεί ο ποινικός φάκελος με αρ. Σ 2/2015 (serious) από την Αστυνομία Πεδουλά ο οποίος διαβιβάστηκε στο Τμήμα Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων και ακολούθως στον Γενικό Εισαγγελέα, από τον οποίο λήφθηκε η συγκατάθεση και είναι θέμα ημερών να καταχωρηθεί η ποινική υπόθεση εναντίον του Εναγομένου στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, για το αδίκημα της πρόκλησης βαρείας σωματικής βλάβης σε σχέση με εμένα, και της παράνομης εισόδου, ως επίσης, για επίθεση και δημόσια εξύβριση σε σχέση με την καταγγελία της Σούλας Χρίστου.
  14. Απ' ότι με συμβουλεύει ο Δικηγόρος μου και πιστεύω, η ποινή που θα επιβληθεί στον Εναγόμενο στην ποινική υπόθεση, είτε κατόπιν παραδοχής του, είτε κατόπιν καταδίκης του μετά από την ακρόαση της υπόθεσης, θα είναι αυτή της φυλάκισης, πολλών μηνών μάλιστα, πιθανότατα πέραν του ενός έτους, κάτι που πιστεύω ότι ο Εναγόμενος γνωρίζει.
  15. Επίσης, πιστεύω, ότι ο Εναγόμενος γνωρίζει ότι και η ποινή που θα του επιβληθεί από το Πειθαρχικό Συμβούλιο των Δικηγόρων, όπου τον κατάγγειλα μέσω του Δικηγόρου μου, με επιστολή ημ. 26/11/2015, θα είναι ιδιαίτερα σοβαρή, ο δε Δικηγόρος μου θεωρεί και συμφωνώ μαζί του ότι θα του επιβληθεί ποινή στέρησης του δικαιώματος άσκησης του επαγγέλματος για αρκετά μεγάλη περίοδο. Να αναφέρω επίσης ότι το Πειθαρχικό Συμβούλιο αναμένει να τους ενημερώσουμε για τις λεπτομέρειες της ποινικής υπόθεσης που θα καταχωρηθεί, ώστε να ζητήσουμε να επισπευθεί η εκδίκαση της πειθαρχικής υπόθεσης εναντίον του, λόγω της σοβαρότητας των πειθαρχικών (και ποινικών) αδικημάτων.
  16. Αναφέρω τα πιο πάνω γιατί πιστεύω ότι ο Εναγόμενος γνωρίζει ότι είναι θέμα χρόνου να του επιβληθούν σοβαρές ποινές με άμεσες επιπτώσεις στο επάγγελμα του και σε άλλους τομείς, γεγονός το οποίο, πιστεύω, τον κάνει πιο αποφασισμένο να με εμποδίσει από το να εισπράξω το όποιο ποσό της απόφασης η οποία θα εκδοθεί εναντίον του μελλοντικά από το Δικαστήριο και, παράλληλα, καθιστά τις διάφορες μεθόδους εκτέλεσης της απόφασης μη αποτελεσματικές.
  17. Επιπρόσθετα των πιο πάνω, κρίναμε με τον Δικηγόρο μου απαραίτητο να αναφερθούμε στα πλαίσια της παρούσας αίτησης στην άκρως αρνητική στάση που έχει μέχρι σήμερα επιδείξει ο Εναγόμενος έναντι μου, η οποία είναι πιστεύω ενδεικτική του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του και της αρνητικής στάσης που θα τηρήσει στα πλαίσια της υπόθεσης, κάτι το οποίο πιστεύω ότι ενισχύει την άποψη που εκφράζω πιο πάνω, ότι ενεργεί με μεγάλη κακοπιστία και ότι είναι ικανός να πράξει οτιδήποτε για να με εμποδίσει να ικανοποιήσω την απόφαση που θα εκδοθεί μελλοντικά εναντίον του. Συγκεκριμένα, αναφέρω τα πιο κάτω παραδείγματα: α) Επενέβηκε στο ανακριτικό έργο της Αστυνομίας, προσεγγίζοντας (είτε προσωπικά, είτε μέσω άλλου προσώπου) τον Αχιλλέα Αχιλλέως, ο οποίος ήταν ένας από τους δύο άντρες που έτρεξαν να με βοηθήσουν την ώρα που με έσφιγγε από τον λαιμό, από τον οποίο ζήτησαν να καταθέσει ψευδώς στην Αστυνομία ότι ο τραυματισμός μου προκλήθηκε από πτώση μου από την καρέκλα και όχι λόγω του στραγγαλισμού, με αποτέλεσμα να τον επηρεάσουν και να μην δώσει τελικά κατάθεση στην Αστυνομία. Τα πιο πάνω με πληροφόρησε ο Δικηγόρος μου και ο Πανίκος Χριστοδούλου, ο οποίος ήταν ο άλλος άντρας που έτρεξε να με βοηθήσει, στους οποίους ο Αχιλλέας Αχιλλέως ανάφερε τα πιο πάνω, προσθέτοντας ότι έχει έμμεση συγγένεια με τον δράστη. β) Στις 16/10/2015 ο Εναγόμενος καταχώρησε στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης αίτηση για απόρριψη της αγωγής λόγω παράλειψης συνέχισης της διαδικασίας, ενώ γνώριζε ότι ακόμα τελούσα και τελώ υπό θεραπεία και γνώριζε ότι δεν είχα εξασφαλίσει ακόμη τα διάφορα ιατρικά πιστοποιητικά και αποδείξεις πληρωμών που ήταν απαραίτητα για την σύνταξη της Έκθεσης Απαίτησης. Στην ουσία, προχώρησε με την αίτηση αυτή για λόγους καθαρά εκδικητικούς, ένδειξη του γεγονότος ότι, όχι μόνο δεν έχει επιδείξει μεταμέλεια για το κακό που μου έκανε, αλλά ότι διακατέχεται με τόση θρασύτητα και κακοπιστία, παρά το γεγονός ότι είναι λειτουργός της δικαιοσύνης. Έτσι μας ανάγκασε εσπευσμένα να συντάξουμε την Έκθεση Απαίτησης, παρά το γεγονός ότι δεν είχαμε εξασφαλίσει ακόμα όλα τα ιατρικά πιστοποιητικά κ.α. έγγραφα, με αποτέλεσμα να αποσύρει την αίτηση του στις 17/11/
  18. γ) Στις 30/8/2015 δέχθηκα επίσκεψη στο ξενοδοχείο μου από την αδερφή μου, Χρυστάλλα, πεθερά του Εναγόμενου, η οποία απαίτησε από εμένα και από την Σούλα Χρίστου που ήταν παρούσα να μην προχωρήσουμε με την καταγγελία εναντίον του γαμπρού της, όταν έτυχε άρνησης, αντέδρασε έντονα και μας απείλησε και της ζήτησα να φύγει από τον χώρο αλλά υλοποίησε τις απειλές τις και με κατάγγειλε ψευδώς στον Αστυνομικό Σταθμό Πεδουλά ότι δέχθηκε επίθεση από εμένα, νομίζω ότι ισχυρίστηκε ότι την χτύπησα με καρέκλα και με γροθιές, καταγγελία την οποία αργότερα απόσυρε, μετά που την κατάγγειλα με την σειρά μου στην Αστυνομία για παράνομη είσοδο και απειλές. Ξέροντας την αδελφή μου, τον καλό της χαρακτήρα και το αίσθημα αγάπης που θεωρούσα ότι είχε για εμένα , αποκλείω το γεγονός να ενέργησε με τον πιο πάνω τρόπο από μόνη της, θεωρώ βέβαιο ότι την υποκίνησε ο γαμπρός της, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε την απελπισία την οποία αισθάνεται η ίδια λόγω των επιπτώσεων που γνωρίζει ότι θα έχει μελλοντικά ο γαμπρός της για το έγκλημα που διέπραξε , προφανώς για να αποτελέσει η καταγγελία αυτή μοχλό πίεσης προς εμένα. δ) Παρακίνησε ή υποκίνησε την σύζυγο του και την πεθερά του- αδελφή μου, να καταχωρήσουν μέσω του και εναντίον μου στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας τις αγωγές με αρ. 6562/15 και 6563/15, με τις οποίες απαιτούν αποζημιώσεις από εμένα για ισχυριζόμενες μεμπτές πράξεις εκ μέρους μου. Η αγωγή εκ μέρους της αδελφής μου είναι παντελώς αβάσιμη και οι κατηγορίες που μου αποδίδει είναι κατασκευασμένες και έγιναν καθαρά εκδικητικά, σε συνεργία με τον Εναγόμενο, για να αποτελέσουν μοχλό πίεσης για τις ενέργειες που έχω κάνει εναντίον του, η δε αγωγή εκ μέρους της συζύγου του Εναγόμενου είναι σε κάποιο βαθμό βάσιμη, έχω ήδη αναφέρει λεπτομέρειες στην παρ. 13 της Έκθεσης Απαίτησης μου σε σχέση με τα πραγματικά γεγονότα, αλλά και πάλι πιστεύω η αγωγή αυτή έγινε εκδικητικά και ότι δεν θα πετύχει. ε) Να προσθέσω ότι είχα καταγγείλει μέσω του Δικηγόρου μου την σύζυγο του Εναγομένου -αδελφότεκνη μου, με επιστολή ημ. 20/10/2015 προς τον Υπουργό Παιδείας και στον Διευθυντή Δημοτικής Εκπαίδευσης για παράνομη άσκηση παράλληλης εργασίας ως τραγουδίστρια, ενώ είναι διορισμένη εκπαιδευτικός, καταγγελία την οποία απέσυρα στις 22/12/2015 με γραπτή κατάθεση μου στον Ερευνώντα Λειτουργό , όπου μετέβηκα μαζί με τον πατέρα της καταγγελλόμενης, ο δε Εναγόμενος καταχώρησε τις δύο πιο πάνω αγωγές εναντίον μου την αμέσως επόμενη ημέρα που απέσυρα την καταγγελία. ζ) Ενώ με την επιστολή του δικηγόρου μου ημ. 30/12/2015 τον κατάγγειλα στον Γενικό Εισαγγελέα ως Πρόεδρο του Πειθαρχικού Συμβουλίου των Δικηγόρων, αρνήθηκε τις σαφείς κατηγορίες μου προβάλλοντας, μεταξύ άλλων, την θέση ότι αυτές αποτελούν «έωλες αοριστολογίες» χωρίς να πει την δική του εκδοχή, τι έγινε την ημέρα εκείνη, τι ενέργειες έκανε ο ίδιος. η) Παρά το γεγονός ότι υπήρχαν ανεξάρτητοι αυτόπτεις μάρτυρες που είδαν ξεκάθαρα τον τρόπο που ενέργησε ο Εναγόμενος και τις συνέπειες της επίθεσης και του στραγγαλισμού μου, αυτοί που κάθονταν στο τραπέζι μαζί μου τον ουσιώδη χρόνο και αυτοί που έτρεξαν να με βοηθήσουν και να τον απωθήσουν, ο Εναγόμενος τα αρνήθηκε και από την παρ. 12 της Υπεράσπισης του, την οποία καταχώρησε στις 22/3/2016, διαβάζω για πρώτη φορά την εκδοχή που προβάλλει, αρνείται παντελώς ότι μου επιτέθηκε και ότι με τραυμάτισε ενώ, στην παρ.26 της Υπεράσπισης του, προβάλλει τον άκρως αναληθή ισχυρισμό ότι δήθεν έπαθα κάποιου είδους κρίση δύο μέρες πριν την επίθεση και τον τραυματισμό μου, αφήνοντας έτσι να νοηθεί ότι είχα κάποιο πρόβλημα με την υγεία μου.
  19. Καταθέτω ως Τεκμήριο Β με την σειρά που αναφέρονται δέσμη με τα βασικά πιστοποιητικά/εκθέσεις που εξέδωσαν οι θεράποντες ιατροί μου, από τα οποία φαίνονται τα πραγματικά αίτια και οι σοβαρές επιπτώσεις του τραυματισμού μου: - Το Ενημερωτικό Σημείωμα/Εξιτήριο Ασθενή ημ. 4/9/2015 το οποίο εξέδωσε ο Δρ. Δημοσθένους, Παθολόγος- Διαβητολόγος του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας - Την χειρόγραφη Ιατρική Βεβαίωση που εξέδωσε ο Δρ. Δημοσθένους και το Πιστοποιητικό Ασθενείας ημ. 4/9/
  20. - Την Ιατρική Έκθεση ημ. 18/11/2015 που εξέδωσε ο Δρ. Δημοσθένους - Την Ιατρική Γνωμάτευση που εξέδωσε ο Δρ. Μιχάλης Σ. Νεοφύτου, Καρδιολόγος στο American Heart Institute - Την Ιατρική Γνωμάτευση ημ. 10/9/2015 που εξέδωσε ο Δρ. Πέτρος Στυλιανού, Ειδικός Νευροχειρούργος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο.
  21. Καταθέτω τα πιο πάνω αφ' ενός, για να διαψεύσω τους άκρως αναληθείς ισχυρισμοί που προβάλλει ο Εναγόμενος και, αφ' ετέρου, για να διαφανεί ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου απαγορευτικού διατάγματος (για το γεγονός ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι έχω πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας στην αγωγή). Όσον αφορά τις πραγματικές συνθήκες του τραυματισμού μου, είναι θέμα χρόνου να παρουσιάσω την μαρτυρία των αυτόπτων μαρτύρων, για να φανεί ο εγκληματικός τρόπος με τον οποίο ενέργησε ο Εναγόμενος ο οποίος έχει διαστρεβλώσει σε τόσο μεγάλο βαθμό την αλήθεια.
  22. Ως με συμβουλεύει ο Δικηγόρος μου και πιστεύω, πληρούνται όλες οι πραγματικές και νομικές προϋποθέσεις για την μονομερή και επείγουσα έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος, χωρίς να λάβει προηγουμένως γνώση ο Εναγόμενος, δηλαδή υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας στην αγωγή και, εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, θα είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.» Ακολούθησε ένσταση εκ μέρους του Εναγόμενου-Καθ' ου η Αίτηση η οποία βασίζεται στα άρθρα 32 και 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960 στα άρθρα 1, 2, 4, 5, 7, 9 και 9i του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στη Δ.1, 2, 3, 5, 5Α, 7, 9, 19, 22, 23, 36, 39, 40, 42, 42Α, 45, 48, θ.1, 2, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, Δ.55, Δ.57, Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στη νομολογία στη διακριτική και συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Προβάλλονται είκοσι ένας

(21)λόγοι ένστασης, οι οποίοι παρατίθενται αυτούσιοι: «
  1. Δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, και ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος Κεφ. 6 και η νομολογία, για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και την συνέχιση ισχύος του, αφού δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, δεν υπάρχει πιθανότητα ότι ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία και δεν θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.
  2. Με την Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την μονομερή Αίτηση δεν έχει τεθεί απολύτως καμία μαρτυρία και/ή απαραίτητη μαρτυρία που να δικαιολογεί την έκδοση και συνέχιση ισχύος του εκδοθέντος διατάγματος.
  3. Καμία μαρτυρία και/ή καμία ικανοποιητική μαρτυρία δεν έχει τεθεί από την Ένορκη Δήλωση που συνόδευε την Αίτηση του Αιτητή με την οποία να προκύπτει η πρόθεση αποξένωσης της περιουσίας του Καθ'ου η Αίτηση ή ότι ο ίδιος είναι αφερέγγυος ή άλλη εξαιρετική περίσταση.
  4. Καμία εξαιρετική περίσταση δεν έχει καταδιεχθεί από τον Αιτητή.
  5. Ο Αιτητής οδήγησε το Δικαστήριο στην έκδοση του ενδιάμεσου διατάγματος παρουσιάζοντας ψευδή ή και αναληθή περιστατικά και/ή παρέλειψε να αποκαλύψει ουσιώδη γεγονότα στην Ένορκο Δήλωση που συνόδευσε την αίτηση του και/ή δεν εμφανίζεται ενώπιον του Δικαστηρίου με «καθαρά χέρια».
  6. Δεν στοιχειοθετείται στην Ένορκο Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση το κατεπείγον της έκδοσης του εκδοθέντος διατάγματος και/ή το διάταγμα εκδόθηκε χωρίς να πληρούται η βασική προϋπόθεση του κατεπείγοντος.
  7. Το Δικαστήριο στερείτο εξουσίας και/ή δικαιοδοσίας να εκδώσει το ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα, στην βάση μονομερούς αίτησης, λόγω του ότι ο Αιτητής παρέλειψε να την καταχωρίσει μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα και ουδεμία ικανοποιητική και/ή επαρκής εξήγηση δίδεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την επίδικη μονομερή αίτηση για την αδικαιολόγητη και/ή υπέρμετρη καθυστέρηση που σημειώθηκε.
  8. Ο σκοπός της αίτησης του και του προσωρινού διατάγματος δεν είναι ότι θα είναι δύσκολο και ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αλλά ο πραγματικός σκοπός είναι να χρησιμοποιηθεί η δραστικότητα του διατάγματος για εξαναγκασμό του εναγόμενου να ικανοποιήσει τις προσωπικές απαιτήσεις του ενάγοντα
  9. Η παροχή εγγύησης για την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων δεν είναι η δέουσα αφού θα έπρεπε να οριστεί τραπεζική εγγύηση ή κατάθεση του ανάλογου ποσού ενώπιον του Πρωοτκκολητείου.
  10. Το εκδοθέν διάταγμα, επηρεάζει πρόσωπα και προκαλείται ζημιά από την έκδοση αυτού σε τρίτα πρόσωπα που δεν είναι μέρος της Αγωγής.
  11. Το εκδοθέν διάταγμα, επηρεάζει πρόσωπα στα οποία δεν τους έχει επιδοθεί με αποτέλεσμα να έχουν στερηθεί του δικαιώματος ακρόασης και να έχουν πληγεί τα δικαιώματα φυσικής δικαιοσύνης.
  12. Δεν έχει τεθεί μαρτυρία και/ή ικανοποιητική μαρτυρία που να δεικνύει ότι θα είναι δύσκολο και ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.
  13. Προσκομίζεται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση απαράδεκτη μαρτυρία και γνώμη δικηγόρου για γεγονότα
  14. Με την Αγωγή δεν αποκαλύπτεται κανένα πραγματικό δικαίωμα του Αιτητή, που να τον νομιμοποιεί στις αιτούμενες θεραπείες.
  15. Το Δικαστήριο δεν είχε αρμοδιότητα και/ή δικαιοδοσία να εκδώσει τα διατάγματα.
  16. Το διάταγμα εκδόθηκε καταχρηστικά και/ή κατά κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους του Αιτητή.
  17. Δεν έχει τεθεί το απαραίτητο νομικό υπόβαθρο στην Αίτηση και η Αίτηση δεν προσδιορίζει όλες τις απαραίτητες δικονομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζεται.
  18. Στη βάση του ισοζυγίου της ευχέρειας το σεβαστό Δικαστήριο πρέπει να ακυρώσει το εκδοθέν διάταγμα.
  19. Το εκδοθέν διάταγμα παρέχει δραστικότατες και δυσμενείς συνέπειες, που δυνατό να προκαλέσουν ανεπανόρθωτη ζημιά στο Καθ' ου η Αίτηση.
  20. Το εκδοθέν διάταγμα αντίκειται στην Νομοθεσία και παραβιάζει συνταγματικά δικαιώματα του Καθ' ου η Αίτηση και τρίτων προσώπων.
  21. Άλλοι λόγοι ως αναφέρονται στην Ένορκη Δήλωση του κ. Μιχάλη Παρασκευά, Χρυστάλλας Στυλιανού, Στέλλας Στυλιανού, Παναγιώτη Παναγιώτου και Αχιλλέα Αχιλλέως» Συνοδεύεται, αν και αναφέρεται από τις ένορκες δηλώσεις του Μιχάλη Παρασκευά, δηλαδή του Εναγόμενου-Καθ' ου η Αίτηση, της Χρυστάλλας Στυλιανού, της Στέλλας Στυλιανού, του Παναγιώτη Παναγιώτου και του Αχιλλέα Αχιλλέως, μόνο από τους τέσσερεις τελευταίους, αφού δεν εντόπισα την ένορκη δήλωση του Εναγόμενου-Καθ' ου η Αίτηση στο φάκελο του Δικαστηρίου. Με τις ένορκες δηλώσεις, κάποιων από τους ενόρκως δηλούντες, επισυνάπτονται κάποια Τεκμήρια. Δεν θα αναφερθώ στις ένορκες δηλώσεις των προσώπων που έχω αναφέρει και συνοδεύουν την αίτηση, αφού το Δικαστήριο παραπέμπει σε αυτές και τίθενται ενώπιόν του, αναφορά στις οποίες θα γίνει όπου τούτο κριθεί αναγκαίο στη συνέχεια της απόφασης του Δικαστηρίου. ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 08/04/2016 ΓΙΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ Ή ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΕΓΓΥΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΑ-ΑΙΤΗΤΗ Ο Εναγόμενος καταχώρησε αίτηση με την οποία αιτείται την τροποποίηση ή και μεταβολή της προσωπικής εγγύησης, που το Δικαστήριο διέταξε να υπογράψει ο Ενάγοντας όταν εξέδιδε το Προσωρινό Διάταγμα, είτε σε τραπεζική εγγύηση, είτε σε κατάθεση του ανάλογου ποσού χρημάτων στο Πρωτοκολλητείο. Η αίτηση αυτή στηρίζεται στα άρθρα 32 και 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960 στα άρθρα 1, 2, 4, 5, 7, 8 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στη Δ.1, 2, 3, 5, 5Α, 7, 9, 19, 22, 23, 36, 39, 40, 42, 42Α, 45, 48, θ.1, 2, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, Δ.55, Δ.57, Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στη νομολογία και στη διακριτική και συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από τις ένορκες δηλώσεις του Εναγόμενου Μιχάλη Παρασκευά, με την οποία επισυνάπτονται διάφορα Τεκμήρια, της Στέλλας Στυλιανού, με την οποία επισυνάπτονται δύο Τεκμήρια, της Χρυστάλλας Στυλιανού, του Σταύρου Στυλιανού και του Παναγιώτη Παναγιώτου. Η αίτηση αυτή έτυχε της ένστασης του Ενάγοντα η οποία βασίζεται στα άρθρα 32 και 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, στη Δ.9, Δ.19, Δ.22, Δ.23, Δ.27, Δ.29, Δ.30, Δ.35, Δ.40, Δ.42, Δ.42Α και Δ.48 θ.1, 2, 4, 5, 7, 8, 9, 1, 11, 12, 13, Δ.64 θ.1 και 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στους Κανόνες της Επιείκειας, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στη νομολογία και πρακτική του Δικαστηρίου. Προβάλλονται πέντε
(5)λόγοι ένστασης οι οποίοι καταγράφονται ως έχουν: «
  1. Με την Αίτηση επιζητείται στην ουσία αναθεώρηση του προσωρινού διατάγματος το οποίο εκδόθηκε από το Δικαστήριο, συγκεκριμένα, του όρου της εγγύησης που τέθηκε από το Δικαστήριο, κάτι το οποίο δεν είναι δικονομικά εφικτό να γίνει μέσω της Αίτησης αλλά μέσω έφεσης.
  2. Η Αίτηση του Αιτητή/Εναγομένου δεν βασίζεται στις ορθές διατάξεις του νόμου και των θεσμών και/ή βασίζεται σε άσχετες διατάξεις και αυτό συνιστά ουσιώδη παράληψη που δεν θεραπεύεται με βάση την Διαταγή 64 των Θεσμών.
  3. Η Αίτηση έχει καταχωρηθεί και/ή προωθείται κακόπιστα και/ή για αλλότριους με την δικαιοσύνη σκοπούς και/ή το πνεύμα του Νόμου και των Θεσμών σκοπούς και στοχεύει αποκλειστικά στην καθυστέρηση της οριστικοποίησης του προσωρινού διατάγματος και/ή στην ακύρωση του με το να καταστήσει ανέφικτο για τον Ενάγοντα/Καθ' ου η Αίτηση να εκπληρώσει τους αιτούμενους όρους εγγύησης.
  4. Τυχόν διαφοροποίηση του Προσωρινού Διατάγματος με την αντικατάσταση του όρου της προσωπικής εγγύησης με τραπεζική εγγύηση ή κατάθεση χρημάτων εκ μέρους του Ενάγοντα θα πλήξει το συνταγματικό του δικαίωμα για πρόσβαση στο Δικαστήριο, ως επίσης, θα πλήξει το δικαίωμα του να λάβει προστασία για εξασφάλιση των δικαιωμάτων του ως διάδικος από την έκδοση του απαγορευτικού διατάγματος για εξασφάλιση και μελλοντική ικανοποίηση του ποσού της απόφασης, καθ' ότι ο Ενάγοντας δεν έχει οποιοδήποτε διαθέσιμο ποσό για τον σκοπό αυτό και, συνεπώς έχει αντικειμενική αδυναμία να εκπληρώσει τους όρους του αιτούμενου διατάγματος.
  5. Η Αίτηση συνιστά πολλαπλότητα της διαδικασίας καθ' ότι το θέμα που εγείρει με την Αίτηση ο Εναγόμενος/Αιτητής το έχει ήδη εγείρει με τον λόγο με αρ. 9 στην ένσταση που καταχώρησε για την μονιμοποίηση του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος ημ. 28/3/2016, ως εκ τούτου καλεί το Δικαστήριο να επιληφθεί εκ νέου του ταυτόσημου αυτού θέματος γεγονός το οποίο συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας.» Συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Ενάγοντα, με την οποία επισυνάπτονται διάφορα Τεκμήρια, η οποία τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου και δεν καθίσταται αναγκαίο να καταγραφεί ως έχει, αναφορά στην οποία θα γίνει κατωτέρω, όπου τούτο κριθεί αναγκαίο. Αφού ερωτήθηκαν, από το Δικαστήριο και συμφώνησαν οι δύο πλευρές, η αίτηση για τροποποίηση ή μεταβολή της εγγύησης συνεκδικάζεται με την αίτηση για το προσωρινό διάταγμα, αφού, ως αναγνωρίστηκε από τους δικηγόρους των διαδίκων, στο λόγο 9 της ένστασης προβάλλεται η θέση ότι αντί παροχής προσωπικής εγγύησης για την έκδοση του Προσωρινού Διατάγματος, στην αίτηση επί τη βάση της οποίας εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα, θα έπρεπε να οριστεί παροχή τραπεζικής εγγύησης ή κατάθεσης του ανάλογου ποσού σε μετρητά στον Πρωτοκολλητή. Ο δικηγόρος του Ενάγοντα, στην αγόρευσή του, ουσιαστικά, με σύντομο και γενικό τρόπο, αναφέρθηκε στα όσα προβάλλονται και στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, με αναφορά σε σχετική νομολογία, ενώ από την άλλη ζήτησε την απόρριψη της αίτησης για τροποποίηση ή μεταβολή της εγγύησης, ως αβάσιμης με σχετικές αναφορές επί αυτού του θέματος. Βέβαια ζήτησε την οριστικοποίηση του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 28/03/2016, αφού ανάφερε, επιπλέον, ότι δεν τεκμηριώνεται κανένας λόγος από αυτούς που αναφέρονται στην ένσταση και τα όσα φαίνονται από τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν αυτήν. Από την αντίπερα όχθη, ο Εναγόμενος-Καθ' ου η Αίτηση, στην αίτηση για το προσωρινό διάταγμα με βάση το οποίο εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα, ζήτησε όπως ακυρωθεί τούτο, αφού: (α) Δεν καταδείχθηκε το κατεπείγον. (β) Ο Ενάγοντας δεν ήρθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. (γ) Η συνέχιση του διατάγματος θα επιφέρει στον ίδιο αλλά και στη σύζυγό του, η οποία είναι ιδιοκτήτρια σε μερίδιο της κατοικίας που είναι και ο ίδιος και θα επηρεαστούν τα δικαιώματά της, αφού δεν ακούστηκε, ανεπανόρθωτη ζημιά. Επίσης σε σχέση με το θέμα της εγγύησης ανέφερε ότι ο Ενάγοντας από την ίδια την ένορκη δήλωσή του που συνοδεύει την ένστασή του, στην αίτηση για τροποποίηση ή μεταβολή της προσωπικής εγγύησης σε χρηματική ή τραπεζική εγγύηση, παραδέχεται ότι δεν έχει την οικονομική ευχέρεια για να προβεί σε τέτοιου είδους παραχώρηση εγγύησης, κάτι που τον καθιστά ανήμπορο να αποζημιώσει τον ίδιο, σε περίπτωση που είτε η αγωγή του απορριφθεί, είτε με κάποιο άλλο τρόπο εξαιτίας της έκδοσης του διατάγματος υποστεί οποιαδήποτε ζημιά. Ας σημειωθεί εξ αρχής όπως είναι καλά γνωστό από τη νομολογία (βλ. El Fath Co. For International Trade S.A.E. v. E.D.T. Shipping Ltd κ.ά.
(1992)1 ΑΑΔ 1255, Ν.Α. Theophanous (Matic) Laundries Ltd v. Δημοκρατίας
(2000)3 ΑΑΔ 793 και Hamisi Mwinyi Selmani κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 235/13 και 236/13, ημερομηνίας 05/06/2015), η αγόρευση δικηγόρου δεν αποτελεί παραδεκτή μέθοδο για εισαγωγή μαρτυρίας και δεν μπορεί να συμπληρώσει τα όποια κενά υπάρχουν στην υπόθεση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Είναι βασική αρχή του δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών, αφού ακούσει όλους τους διαδίκους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audialteram partem». Κατά παρέκκλιση, όμως, ο νομοθέτης για επείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό προβλέπεται στο άρθρο 9 εδάφιο
(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Σημειώνω εδώ, αφού αναφέρονται στη νομική βάση της ένστασης τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6, ότι το άρθρο 4 του Κεφ. 6 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής και για την παρεμπόδιση οποιασδήποτε απώλειας, ζημιάς, ή δυσμενούς επηρεασμού που δυνατό, αν δεν εκδοθεί το διάταγμα αυτό, να προξενηθούν σε πρόσωπο ή περιουσία, ενόσω εκκρεμεί τελική δικαστική απόφαση σε ζήτημα που επηρεάζει το πρόσωπο αυτό ή περιουσία ή ενόσω εκκρεμεί η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης και μπορεί να εκδοθεί ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/1960 (βλ. Loucas Papastratis v. Glafkos Petrides
(1979)1 CLR 231 και Κτηματικές Επιχειρήσεις Ανδρέα Ευριπίδη Διογένους Λτδ v. Αρίστης Κώστα Ευθυμίου
(2009)1(Α) ΑΑΔ 234. Το άρθρο 5 του Κεφ. 6 εξουσιοδοτεί την έκδοση διατάγματος αναφορικά με ακίνητη περιουσία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του Εναγομένου ή σε σχέση με την οποία ο Εναγόμενος δικαιούται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης και βέβαια δεν αναφέρεται σε ακίνητη περιουσία που είναι αντικείμενο της αγωγής. Δεν εκδίδεται τέτοιο διάταγμα εκτός εάν (α) ο Ενάγων έχει καλή βάση αγωγής και (β) ότι με την αποξένωση σε τρίτο είναι πιθανό να εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση δικαστικής απόφασης. Το άρθρο 32 του Ν.14/1960 παρέχει στο Δικαστήριο πιο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις, στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιανδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Αυτή η γενική διατύπωση του άρθρου 32 έχει ερμηνευθεί με τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν εξαιρούνται από τα διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν δυνάμει του άρθρου 32, τα διατάγματα που προσδιορίζονται ρητά από τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 (βλ. Loucas Papastratis v. Glafkos Petrides
(1979)1 CLR 231 και Kyriacos A. Lakatamitis v. Georghios Theodorou
(1983)1 CLR 520). Επομένως η αίτηση θα εξεταστεί υπό το πρίσμα του άρθρου 5 του Κεφ. 6 και του άρθρου 32 του Ν.14/1960. Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, το οποίο αναφέρεται σ' οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (Βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.ά
(1982)1 CLR 557). Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλη Χατζηβασίλη
(1989)1(Ε) ΑΑΔ 132). Το άρθρο 32 του Ν.14/1960 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ' αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ' αυτές όπως, για παράδειγμα, τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Andreas Komodikis
(1975)1 CLR 321, Loucas Papastratis v. Glafkos Petrides
(1979)1 CLR 231, The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263, Loizos Stavrinou v. Stavros Chr. Asproghenis
(1985)1 CLR 341, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλη Χατζηβασίλη
(1989)1(E) ΑΑΔ 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδη Θεωρή
(1989)1(Ε) ΑΑΔ 255, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka D.D.
(1999)1(Α) ΑΑΔ 225, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.ά.
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 2015, Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1 ΑΑΔ 280, Αντώνης Ανδρέου v. Colossos Sings Ltd
(2009)1 AAΔ 1040, Χριστόφορος Κίτσιος κ.ά. v. A. C. Kitsios Motors Ltd κ.ά.
(2010)1 ΑΑΔ 1262, Νέστωρας Κυριακίδης v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ
(2011)1(Β) 1 ΑΑΔ 816, Προκόπης Μελανθίου v Μελάνθης Μελανθίου
(2011)1(Γ) 1 ΑΑΔ 2342 και Μάριος Αποστόλου v. Ροδούλας Ιωάννου
(2012)1(Α) 1 ΑΑΔ 604. Από την υπόθεση Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδη Θεωρή (ανωτέρω), παραθέτω το εξής απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό το Νόμου έχει εξεταστεί επανειλημμένα από το Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates Ltd & other
(1982)1 CLR 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263). (Α) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής (βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.ά
(1982)1 CLR 557 και Μαργαρίτα Χρίστου Πουργουρίδη κ.ά. v. Θέμιδος Βάσου Μέζου κ.ά.
(1994)1 ΑΑΔ 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα κ.ά. v. Άννα Χρυσάνθου κ.ά
(1996)1 ΑΑΔ 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/1960 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν' απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο Ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του Εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον Ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.ά. v. Στέλιου Φυλακτίδη κ.ά.
(2009)1(Α) ΑΑΔ 317, 324, «η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των Αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι Εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους Εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των Εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους Εφεσίβλητους-Ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 ΑΑΔ 1848, ειπώθηκε ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. επίσης Ιωάννης Κυριάκου Όξυνος κ.ά. v. Μαρίας Ρολη Λου
(2011)1 ΑΑΔ 1066, P & MA. Restaurant Limited κ.ά. v Eric John Wakehah, Πολ. Έφεση 286/10, ημερ. 22/2/13, και Πέτρος Κωμοδρόμος v. Πάνου Παπαναστασίου, Πολ. Έφεση 110/10, ημερ. 3/1/14. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν' αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές, βλέπε γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Frixos Michael v. Brevinos Limited
(1969)1 CLR 578 και Chandubhai Bhimjiyani v. Solon Gregoriou
(1980)1 CLR 14 και την υπόθεση Αντώνη Χ''Κωνσταντή ν. Μαργαργίτας Χ''Κωνσταντή
(1998)1 ΑΑΔ 1827 στην οποία, όμως, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Έχει λεχθεί από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι πρέπει να εξετάζονται με πολλή προσοχή αιτήσεις για προσωρινά διατάγματα εκκρεμούσης της αγωγής όπου το αιτούμενο διάταγμα ζητά το ίδιο διάταγμα στην αγωγή του. Δεν αποκλείει όμως τη δυνατότητα έκδοσης προσωρινού διατάγματος, ως εκείνο που ζητείται διά της αγωγής, όπου τα γεγονότα το επιτρέπουν, ασκώντας το Δικαστήριο τη διακριτική του εξουσία. ................................. Το θέμα αυτό κατά συνέπεια επαφίεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου.» Στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd (ανωτέρω), με επίκληση της υπόθεσης Κώστας Ελευθερίου Κυρίσαββας κ.ά. v. Χάρη Γεωργίου Κύζη
(2001)1(B) 1245, 1265-1257, αναφέρθηκε ότι: «Τέλος σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι το προσωρινό μέτρο αποδίδει στην ουσία και τη θεραπεία που επιδιώκεται με την αγωγή, θα πρέπει να λεχθεί ότι εκείνο που επιδιωκόταν με το απαγορευτικό διάταγμα ήταν ένα ασφαλιστικό μέτρο διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι ένα διηνεκές που είναι το ζητούμενο με την αγωγή ενώ παράλληλα ζητούνται και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις.» Το βάρος είναι στον Αιτητή για να δικαιολογήσει τη συνέχιση ενός διατάγματος που εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση (βλ. Αίτηση για ένταλμα Certiorari Αναφορικά με την Αίτηση του Χάρη Φεσά
(1990)1 ΑΑΔ 704 και Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.ά.
(1992)1 ΑΑΔ 1453). Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο (βλ. μεταξύ άλλων The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263, σελ. 267-8, Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.ά. v. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 ΑΑΔ 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις (βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka D.D.
(1999)1 ΑΑΔ 225, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 ΑΑΔ 1802 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.ά.
(2002)1 ΑΑΔ 2015. Στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation (ανωτέρω), ο πρώην Εφέτης, κ. Νικολάου, διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεών μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» Στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.ά., υιοθετήθηκε το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation και παράπεμψε επίσης στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. v. Nicantony Trading Co. Ltd
(1998)1 ΑΑΔ 1653, όπου λέχθηκε ότι: «. το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδώσει το Διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.» Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων, όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους (βλ. Δ.39 κ.2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.ά.
(1992)1 ΑΑΔ 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.P.A. v. Ferro Fashions Ltd
(1999)1(Γ) ΑΑΔ 1858). Στην υπόθεση In Re Stavros Hotel Apartment Ltd κ.ά
(1994)1 ΑΑΔ 836, 841 και στην υπόθεση In Re B.P. (Cyprus) Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 861, 864 αναφέρθηκε ότι το υπαρκτό του κατεπείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το άρθρο 9 του Κεφ. 6. Σχετική είναι και η υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.ά.
(1992)1 ΑΑΔ 1453, σελ. 1462. Η πιο πάνω αρχή υιοθετήθηκε και επαναλήφθηκε στις υποθέσεις Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1(Β) ΑΑΔ 598, Ahmad Zein κ.α. v. Παράσχος Καμπανέλλας Λτδ
(2000)1 ΑΑΔ 606 και υπόθεση Κώστας Χατζήγαβριηλ κ.ά. ν. Επενδυτικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνοικο Λτδ
(2003)1 ΑΑΔ 606, στην οποία εξετάζοντας το θέμα του κατεπείγοντος λέχθηκε ότι: «η καθυστέρηση των σχεδόν επτά μηνών έδειχνε ότι δεν υπήρχε οτιδήποτε το επείγον, παρατηρούμε ότι, σύμφωνα με τη μαρτυρία που συνόδευε την αίτηση, το χρέος ως λίγο πριν από την αγωγή δεν αμφισβητείτο και μάλιστα έγινε από τον 1ον εφεσείοντα προς την εφεσίβλητη πρόταση σταδιακής πληρωμής αλλά στο τέλος υπήρξε εκ μέρους του υπαναχώρηση με την αποποίηση ή άρνηση ευθύνης, οπότε κινήθηκε η αγωγή. Το ότι λοιπόν δεν κινήθηκε η αγωγή νωρίτερα δικαιολογείτο από το ότι οι σχέσεις και οι αντίστοιχες τοποθετήσεις των μερών δημιουργούσαν κατά τα φαινόμενα εύλογα την προσδοκία εξώδικης διευθέτησης, η οποία πρέπει βέβαια να ενθαρρύνεται. Όταν, κατόπιν μεταβολής στη στάση του 1ου εφεσείοντος εμφανίστηκε αδιέξοδο και κατέστη αναπόφευκτη η καταχώριση της αγωγής, πρόβαλλε τότε φυσιολογικά υπαρκτός και άμεσος ο κίνδυνος αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων προς τα οποία στρεφόταν η μονομερής αίτηση για εξασφάλιση πληρωμής σε περίπτωση επιτυχίας στην αγωγή. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μας, να επικριθεί ο χειρισμός στον οποίο προέβη το Επαρχιακό Δικαστήριο.» Ίδια ήταν η προσέγγιση και στην υπόθεση Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. ν. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1 ΑΑΔ 280, στην οποία αναφέρθησαν τα πιο κάτω: «.οι εφεσείοντες κατά τον υπολογισμό του διαρρεύσαντος χρόνου παραλείπουν να αναφερθούν στην ανταλλαγείσα αλληλογραφία που έγινε σε μια προσπάθεια επίλυσης των διαφορών τους, η οποία πήρε κάποιο χρόνο. Παραβλέπουν ακόμα ένα σημαντικότατο παράγοντα ότι η επίκληση της αρχής της επιείκειας για καθυστέρηση (laches) προϋποθέτει, πρώτον, μη εύλογη καθυστέρηση έναρξης της διαδικασίας και δεύτερο, οι συνέπειες που προκάλεσε η καθυστέρηση να καθιστούν την παροχή της αιτούμενης θεραπείας άδικη (βλέπε I.C.F. Spry, The Principles of Equitable Remedies, 4η έκδοση, σελ.223). Στην παρούσα υπόθεση καταλήγουμε ότι δεν υπήρξε μη εύλογη καθυστέρηση έναρξης της διαδικασίας, ενώ δεν υποστηρίκτηκε καν από τους εφεσείοντες ότι υπέστηκαν οποιαδήποτε αρνητική συνέπεια από την καθυστέρηση.» Στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited ν. Σκυροποιΐα «Λεωνίκ» Λίμιτεδ
(2001)1 ΑΑΔ 785, αναφέρθηκε ότι: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μή ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινής Κολλάτου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1306. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοΐζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα "ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μή μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων".» Όταν εξετάζεται μονομερής αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντος προσωρινού διατάγματος ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο Αιτητής στο στάδιο εκείνο πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται μονομερώς εξέτασή της, στην απουσία δηλαδή του αντιδίκου. Στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1(Β) ΑΑΔ 598, λέχθηκαν τα εξής: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο εφ΄ όσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά η άσκηση Δικαστικής εξουσίας στην απουσία του Εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση.» Στην υπόθεση Έλενα Αμβροσιάδου v. Martin Coward, Πολιτικές Εφέσεις 3/11 και 4/11 ημερομηνίας 15/1/13, το κύριο θέμα που εξετάστηκε ήταν το κατεπείγον και κατά δεύτερο, επειδή και αυτό το θέμα αποτελεί δικαιοδοτικό όρο, η μη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου τονίστηκε ότι το κατεπείγον, ως δικαιοδοτικός όρος, εφόσον εγείρεται στην ένσταση κατά του διατάγματος εξετάζεται πρώτο και ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις έκδοσης του διατάγματος. Γίνεται δε ευρεία ανάλυση του θέματος του κατεπείγοντος σφαιρικά και από διάφορες όψεις. Έτσι εξηγείται ότι από τη στιγμή που αναφέρεται στην ένσταση ότι δεν καταδείχθηκε το κατεπείγον το πρωτόδικο Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει αυτό το θέμα και μάλιστα πρώτο. Μια άλλη όψη είναι η δικαιολόγηση του επείγοντος σε συνάρτηση με τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης όπως προκύπτει από τα γεγονότα για έγκαιρη αντίδραση και μη ύπαρξης καθυστέρησης δράσης. Επίσης η υποχρέωση αποκάλυψης επεκτείνεται και στα γεγονότα που αφορούν το κατεπείγον. Εκεί που φαίνεται ότι κατά την αρχική έκδοση του προσωρινού διατάγματος δεν υπήρξε πλήρης αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων το Δικαστήριο μπορεί με βάση αυτό και μόνο το λόγο ν' αρνηθεί τη συνέχιση του προσωρινού διατάγματος (βλ. The Attorney General of the Republic a.a. (No.2) v. George Savvides
(1979)1 AAΔ 349, σελ. 367-371, Brink´s Mat Ltd v. Elcombe and others
(1988)1 WLR 1350, σελ. 1356-1357, που υιοθετήθηκαν και στις υποθέσεις Χριστιάνα Στυλιανού v. Ανδρέα Στυλιανού
(1992)1 ΑΑΔ 583 και Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.ά. v. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 ΑΑΔ 248). Στην τελευταία υπόθεση, σελ. 264-265 το Δικαστήριο, για το θέμα αυτό, ανέφερε τα εξής: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον Αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο Αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα που γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο, ή μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση.» Αυτό το οποίο διαπιστώνεται από τα πιο πάνω είναι ότι η αποκάλυψη των πραγματικών και ουσιωδών γεγονότων πρέπει να είναι πλήρης και δίκαιη (full and fair). Δηλαδή δεν είναι μόνο η περίπτωση που ένας Αιτητής παραλείπει εντελώς να αποκαλύψει τα γεγονότα που τυγχάνει εφαρμογής αυτή η αρχή, αλλά επεκτείνεται και στις περιπτώσεις εκείνες που τα γεγονότα εκτίθενται με τέτοιο τρόπο που μπορεί να είναι ελλιπή και/ή παραπλανητικά, ανεξάρτητα αν τούτο γίνεται εσκεμμένα ή όχι. Στην υπόθεση Dmitry Rybolovlev κ.ά. v. Elena Rybolovleva
(2010)1(A) ΑΑΔ 82, 96 γίνεται αναφορά στην υπόθεση M & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.ά. v. The Timberland Co
(1997)1 ΑΑΔ 1791, στην οποία αναφέρθηκε ότι εκείνο που πρέπει να αποκαλυφθεί σε κάθε περίπτωση είναι: «. γεγονότα γνωστά στον αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες, τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφο του, (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας.» (Βλ. επίσης Olga Vasilyeva v. Ξενοφώντα Φοβερού κ.ά.
(2011)1 ΑΑΔ 1672 και Ιωάννης Κυριάκου Όξυνος κ.ά. v. Μαρίας Ρολη Λου (ανωτέρω). ΤΟ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ Σε σχέση με αυτό ο Εναγόμενος υπέβαλε στο Δικαστήριο εισήγηση ότι ο Ενάγοντας δεν έδειξε διά μέσου της ένορκης δήλωσής του ότι υπήρχε κατεπείγον στην έκδοση του διατάγματος, αφού: (α) Δεν αποκαλύπτονται οι πηγές από τις οποίες έλαβε τις πληροφορίες για αποξένωση των ακινήτων του και (β) πέρασε αρκετό χρονικό διάστημα από την μέρα καταχώρησης της αγωγής, ήτοι περί τους έξι
(6)μήνες. Όσον αφορά το δεύτερο, η σημασία του χρόνου, για τέτοια αίτηση, δεν είναι η ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής, αλλά η ημερομηνία από την οποία λαμβάνει γνώση του γεγονότος για πρόθεση αποξένωσης κινητής ή ακίνητης ιδιοκτησίας εκ μέρους του Εναγόμενου. Στην ένορκη δήλωσή του ο Ενάγοντας αναφέρεται ότι πρόσφατα περιήλθε στη γνώση του αυτό το γεγονός, γι' αυτό προέβη στο διάβημα αίτησης έκδοσης προσωρινού διατάγματος, τώρα και όχι προηγουμένως. Όντως δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένα πρόσωπα από τα οποία έλαβε τις πληροφορίες. Όμως ο ίδιος ο Εναγόμενος, στην αίτησή του για τροποποίηση ή μεταβολή της προσωπικής εγγύησης του ενάγοντα, στην ένορκη δήλωσή του, αναφέρεται ότι από καιρό τώρα προσπαθεί να πωλήσει την κατοικία του, που συνιδιοκτήτρια είναι και η σύζυγός του. Ως προς τούτο, επισύναψε ένορκες δηλώσεις άλλων προσώπων και Τεκμήρια για να δείξει την αλήθεια τούτου του γεγονότος. Έπεται ότι αποτελεί, ακριβώς, στοιχείο υποστήριξης στην άλλη πλευρά περί των πληροφοριών που είχε και πληρώνει ένα κενό του Ενάγοντα στην ένορκη δήλωσή του, που δεν αναφέρθηκε στα πρόσωπα από τα οποία προήλθαν οι πληροφορίες του. Επιβεβαιώνεται, δηλαδή, η ορθότητα των πληροφοριών του Ενάγοντα. Το πρόσφατα, που γίνεται αναφορά στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα, έχει να κάμει ακριβώς με το χρόνο αμέσως πριν από την καταχώρηση της αίτησης. Επιπλέον αναφέρω ότι δεν είναι μόνο το στοιχείο του χρόνου που λαμβάνεται υπόψη, και αυτό βέβαια σε σχέση με το κατεπείγον για την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος, αλλά, πέραν αυτού, ένα προσωρινό διάταγμα εκδίδεται και για άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις. Τέτοιες ιδιάζουσες περιστάσεις, είναι, από μόνες τους, οι αναφορές του ίδιου του Εναγόμενου ότι επιδιώκει όχι μόνο την αποξένωση της μιας κατοικίας, που είναι συνιδιοκτήτης με τη σύζυγό του, αλλά και του διαμερίσματός του, αν βρει, για κάποιο από αυτά, αγοραστή. Για την κατοικία είχε αναφέρει ότι δεν πωλήθηκε γιατί υπήρχε διαφορά στην τιμή που του πρότειναν. Αν και, όπως έχω αναφέρει, στην ένσταση του Εναγόμενου, αν και γίνεται αναφορά σε ένορκη δήλωσή του, εν τούτοις δεν επισυνάπτεται, φαίνεται από την ένορκη δήλωση της συζύγου του αλλά και από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτησή του ημερομηνίας 08/04/2016, από την οποία το Δικαστήριο μπορεί να λάβει γνώση με βάση τη νομολογία, η πρόθεση αποξένωσης. Ενώ αν και γίνεται αναφορά στην ένορκη δήλωση της συζύγου του ότι είναι δικηγόρος με σταθερά εισοδήματα, δεν αναφέρεται κάποιο συγκεκριμένο ποσό, έστω και αν, όπως αναφέρει, τους δίνεται η ευχέρεια για μια καλή ζωή. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου υπάρχουν ιδιάζουσες περιστάσεις, όπως είναι η εκδηλωθείσα πρόθεση αποξένωσης των ακινήτων και ταυτόχρονα η μη φανέρωση των εισοδημάτων του Εναγόμενου, έτσι ώστε το Δικαστήριο να μπορούσε να εκτιμήσει διαφορετικά τα πράγματα, που δικαιολογούν την έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Επομένως αυτός ο λόγος της ένστασης απορρίπτεται. Ο ΕΝΑΓΟΝΤΑΣ ΔΕΝ ΗΛΘΕ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΜΕ ΚΑΘΑΡΑ ΧΕΡΙΑ Σε ότι αφορά τη θέση του Εναγομένου ότι ο Ενάγοντας δεν ήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, θα πρέπει να πω ότι, άσχετα με το γεγονός ότι όσα προβάλλονται στην Έκθεση Απαίτησης, αναφέρθηκαν στην ένορκη δήλωσή του, σε αυτήν αναφέρονται όλα τα σχετικά γεγονότα που περιστρέφονται γύρω από τις τρεις προϋποθέσεις, όπως αναφέρεται στην υπόθεση Dmitry Rybolovlev κ.ά. v. Elena Rybolovleva (ανωτέρω), ήτοι το βάσιμο του δικαιώματός του όπως διαγράφεται στην Έκθεση Απαίτησης, η σοβαρότητα του ζητήματος, και η πιθανότητα επιτυχίας της αίτησης, και είναι εν πρώτοις οι δικοί του ισχυρισμοί και κατά δεύτερο τα Τεκμήρια, που επισυνάπτονται και αποτελούν τις ιατρικές βεβαιώσεις. Επομένως, αν για οποιαδήποτε άλλα ζητήματα δεν έγινε αναφορά, εφόσον δεν σχετίζονται με αυτά τα τρία στοιχεία, δεν επηρεάζουν με οποιοδήποτε τρόπο το θέμα αυτό και δεν καταδεικνύει ότι ο Ενάγοντας δεν ήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Δεν διαφεύγουν της προσοχής του Δικαστηρίου, οι ισχυρισμοί που προβάλλονται σε ένορκες δηλώσεις άλλων προσώπων που συνοδεύουν την ένσταση στην αίτηση ή που συνοδεύουν την αίτηση του Εναγόμενου για τα γεγονότα, είτε που εξελίχθηκαν κατά τις 18/08 είτε προηγουμένως. Όμως το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση των ισχυρισμών της μιας ή της άλλης πλευράς. Αυτό είναι έργο που θα επιτελέσει το Δικαστήριο που θα εκδικάσει την αγωγή. Έπεται ότι δεν ευσταθεί και απορρίπτεται και αυτός ο λόγος της ένστασης. Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ανατρέχοντας στην αξίωση, όπως αυτή πλέον φαίνεται στην Έκθεση Απαίτησης που καταχωρήθηκε στις 17/11/2015, κατά την κρίση του Δικαστηρίου αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, αφού στους ισχυρισμούς που περιέχονται στην Έκθεση Απαίτησης γίνεται αναφορά εκ μέρους του Ενάγοντα σε επίθεση και τραυματισμό που υπέστη από τον Καθ' ου η Αίτηση. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, διαφαίνεται, από τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα που προβάλλονται στην Έκθεση Απαίτησης, ότι πληρείται και αυτή η προϋπόθεση. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, έχοντας κατά νου και τα όσα ο ίδιος ο Εναγόμενος ανάφερε στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτησή του αλλά και της συζύγου του που αναφέρει στην ένορκη δήλωσή της, στην ένσταση του Εναγόμενου, διαφαίνεται η πρόθεση αποξένωσης της αναφερθείσας ακίνητης ιδιοκτησίας. Από την άλλη δεν φαίνεται από αυτές τις ένορκες δηλώσεις τα εισοδήματα του Εναγόμενου, έτσι που το Δικαστήριο να μπορεί να κρίνει, αν όντως θα μπορούσε εξ αυτού, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής, ότι θα μπορούσε να αποζημιωθεί ο Ενάγοντας και να ικανοποιηθεί η απόφαση. Η αναφορά μόνο σε είδος επαγγέλματος και ικανών εισοδημάτων να προσφέρουν μια καλή ζωή δεν είναι αρκετά για να ανατρέψουν το εύρημα αυτό του Δικαστηρίου. ΕΥΛΟΓΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ Αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις, στρέφεται, τώρα, στο κατά πόσο είναι εύλογο και δίκαιο η συνέχιση ισχύς του εκδοθέντος διατάγματος, έχοντας κατά νου τους σχετικούς παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ των οποίων είναι και οι ακόλουθοι: (α) Η καθυστέρηση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρξε καμιά καθυστέρηση. (β) Οι αποζημιώσεις. Όσον αφορά αυτόν τον παράγοντα, δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι όντως διαφαίνεται ότι ο Εναγόμενος να είναι σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από ότι ο Ενάγοντας, αφού, ο τελευταίος, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένστασή του, επί της αίτησης για τροποποίηση ή μεταβολή της εγγύησης, καθαρότατα αναφέρει ότι δεν έχει οικονομικούς πόρους για παραχώρηση άλλου είδους εγγύηση. Έτσι, ως προς τούτο, θα έλεγα ότι ο Εναγόμενος βρίσκεται σε καλύτερη θέση από τον Ενάγοντα. (γ) Το status quo. Ένας άλλος παράγοντας, όπου φαίνεται να είναι ισοσταθμισμένοι οι άλλοι παράγοντες, που συνήθως λαμβάνει υπόψη του το Δικαστήριο, είναι η διατήρηση του status quo. Στην περίπτωση αυτή, βεβαίως, δηλαδή η κατάσταση των πραγμάτων, είναι ως έχει αναφερθεί πιο πάνω. Πρέπει να τονισθεί εμφαντικά ότι, κατά την άσκηση του ισοζυγίου της ευχέρειας, το Δικαστήριο έχει κατά νου όλο το υλικό που βρίσκεται ενώπιον του και διαδραματίζει τον ουσιαστικό ρόλο στην προσπάθειά του να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας, η οποία θα προκύψει, αν φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα (βλ. υπόθεση Χρίστου Ευστρατίου ν. Dicran Oyzounian and Company Limited, εμπορευόμενη με την επωνυμία Lexus Cyprus, ECLI:CY:AD:2014:A38, Πολιτική Έφεση 292/2010, ημερομηνίας 20/01/2014 και Milton Investment Company Ltd κ.ά. ν. Dryden Group Ltd, ECLI:CY:AD:2014:A220, Πολιτική Έφεση 424/2011, 27/03/2014). Στην υπόθεση Recnex Trading Limited κ.ά. ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λίμιτεδ Πολιτική Έφεση 71/11 ημερομηνίας 16/04/14, αναφέρεται ότι: «Αποδίδεται ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει οποιοδήποτε παρεμπίπτον απαγορευτικό, προστακτικό διάταγμα όταν κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο ή πρόσφορο υπό τις περιστάσεις χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό.» Έχοντας αυτά κατά νου και την εκφρασθείσα θέση του Εναγόμενου αποξένωσης των δύο ακινήτων και μη αποκάλυψης των εισοδημάτων του, βρίσκω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλείνει υπέρ του Ενάγοντα. Εδώ θα πρέπει να πω ότι δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου, η θέση που εκφράστηκε στην ένορκη δήλωση της συζύγου του Εναγομένου, ότι είναι και αυτή μεριδιούχος στο ακίνητο. Όμως, η έκδοση του προσωρινού διατάγματος αφορά το 1/6 μερίδιο του ίδιου του Ενάγοντα. Ούτε διαφεύγει της προσοχής μου η θέληση και των δύο να πωλήσουν το ακίνητο τούτο. Όμως αυτό το διάταγμα δεν αποτελεί τροχοπέδη στην όποια πραγματοποίηση του στόχου αυτού, αφού σε περίπτωση που βρεθεί αγοραστής, είτε του ενός, είτε του άλλου ακινήτου, έχει την ευχέρεια ο Εναγόμενος να αποταθεί στο Δικαστήριο με αίτηση με σκοπό ακριβώς να τροποποιήσει, αντικαταστήσει ή να υποκαταστήσει με άλλον τρόπο την εξασφάλιση που παρέχεται μέσα από το διάταγμα αυτό. Η ΕΓΓΥΗΣΗ Όσον αφορά το θέμα της εγγύησης, αναφορά της οποίας γίνεται στο λόγο 9 της ένστασης, στην αίτηση για το προσωρινό διάταγμα, αλλά αποτελεί και το αντικείμενο της αίτησης του Εναγόμενου στην αίτησή του ημερομηνίας 08/04/2016, το άρθρο 9
(2)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, είναι ξεκάθαρο και έχει ως ακολούθως: «Πριν εκδώσει το διάταγμα αυτό χωρίς ειδοποίηση, το Δικαστήριο πρέπει να απαιτεί από το πρόσωπο που ζητά αυτό, όπως αναλάβει προσωπική υποχρέωση, με ή χωρίς εγγυητή ή εγγυητές, όπως το Δικαστήριο θεωρεί σκόπιμο, για να εξασφαλιστεί η υποχρέωση του για αποζημίωση του προσώπου εναντίον του οποίου ζητείται το διάταγμα.» Τούτο καθιστά επιτακτικό για το Δικαστήριο να διατάξει τον Αιτητή, πριν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, μονομερώς, όπως αναλάβει προσωπική υποχρέωση, με ή χωρίς εγγυητή ή εγγυητές, όπως το Δικαστήριο θεωρεί σκόπιμο, για να εξασφαλιστεί η υποχρέωση του για αποζημίωση του προσώπου εναντίον του οποίου ζητείται το διάταγμα, σε περίπτωση που υποστεί ζημιά απ' αυτό. Η μη έκδοση τέτοιας διαταγής καθιστά το διάταγμα άκυρο (βλ. Αίτηση Δισκοθήκη Αφρικάνα Λτδ
(1990)1 ΑΑΔ 738, 741 και Αίτηση Marketrends (Capital Market) Ltd
(2002)1 ΑΑΔ 749, 753-754). Η ανάληψη υποχρέωσης αποζημίωσης αποτελεί το τίμημα που πρέπει να καταβάλει ο Αιτητής. Με την ανάληψη της υποχρέωσης ο Αιτητής αναλαμβάνει να συμμορφωθεί με οποιαδήποτε διαταγή για αποζημίωση η οποία ενδεχομένως να εκδοθεί από το Δικαστήριο, σε περίπτωση που μεταγενέστερα είναι της γνώμης ότι ο Καθ' ου η Αίτηση, συνεπεία του διατάγματος, έχει υποστεί ζημιά την οποία η πλευρά του Αιτητή πρέπει να καταβάλει (βλ. Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 24, παράγραφος 1072). Τέτοια πρόνοια εμπεριέχεται στο άρθρο 7 του Κεφ. 6 στο οποίο γίνεται ρητή αναφορά πότε το Δικαστήριο, αφού υποβληθεί αίτηση από τον Εναγόμενο, διατάσσει τον Ενάγοντα να καταβάλει στον Εναγόμενο τέτοιο ποσό που θεωρεί ως εύλογη αποζημίωση για δαπάνη η βλάβη που προξενήθηκε από την εκτέλεση του διατάγματος, με αποτέλεσμα η καταβολή αποζημίωσης δυνάμει του άρθρου αυτού να συνιστά κώλυμα για έγερση αγωγής για διεκδίκηση τέτοιας αποζημίωσης και σε περίπτωση που καταχωρήθηκε τέτοια αγωγή αναστέλλεται, υπό όρους που θεωρεί το Δικαστήριο δίκαιους. Ο Εναγόμενος εισηγήθηκε ότι η προσωπική εγγύηση του Ενάγοντα, ενόψει και της δικής του ομολογίας ότι δεν έχει οικονομικούς πόρους αλλαγής της μορφής της εγγύησης από προσωπική σε τραπεζική ή κατάθεση μετρητών στο Πρωτοκολλητείο, καθίσταται επιβεβλημένη. Πρώτα να πω ότι το Διάταγμα το οποίο εκδόθηκε δεν είναι τύπου Mareva. Δεύτερο να πω ότι στο το άρθρο 9
(2)αναφέρεται προσωπική εγγύηση και τίποτα περισσότερο. Επί τούτου αναφέρεται κατωτέρω απόσπασμα από την υπόθεση Seamark Consultancy Services Limited κ.ά. ν. Joseph P. Lasala κ.ά.
(2007)1 ΑΑΔ 162, 183, στην οποία αναφέρθηκε ότι: «Η τραπεζική εγγύηση που δόθηκε ήταν προδήλως υπέρτερη εκείνης που είχε υπόψη του ο νομοθέτης όταν θέσπιζε το άρθρο 9
(2)του Κεφ. 6». Αλλά ούτε και με βάση το άρθρο 32
(2)του Ν.14/1960 έχει αποδειχθεί εύλογη αιτία από τον Εναγόμενο, για να καθίσταται αναγκαία η τροποποίηση της εγγύησης ως την εισηγείται. Για όλους τους ανωτέρω λόγους, που προσπάθησα να εξηγήσω, το παρεμπίπτον προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα ημερομηνίας 28/03/2016 δικαιολογείται να παραμείνει σε ισχύ και να οριστικοποιηθεί. Η αίτηση του Εναγομένου ημερομηνίας 08/04/2016 για τροποποίηση ή μεταβολή της εγγύησης απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα δεν θα συμφωνήσω με τον κο Ιωαννίδη ότι θα πρέπει να εκδώσει διαταγή το Δικαστήριο να καταβληθούν τώρα, ως εκδήλωση των όποιων εισηγήσεων αναφέρει, για περιττή αίτηση ή ένσταση του Εναγόμενου, αφού είχε κάθε δικαίωμα να προβάλει τούτο με βάση τα στοιχεία που είχε υπόψη, αλλά ούτε και βρίσκω, άλλωστε, και σκόπιμο έκδοσης μιας τέτοιας διαταγής, έχοντας υπόψη όλο το φάσμα των περιστάσεων της υπόθεσης και της κατάστασης των διαδίκων. Κατά συνέπεια το διάταγμα ημερομηνίας 28/03/2016 καθίσταται απόλυτο, πλέον έξοδα υπέρ του Ενάγοντα-Αιτητή και εναντίον του Εναγόμενου-Καθ' ου η Αίτηση στην αίτηση για το προσωρινό διάταγμα και εναντίον του Εναγομένου-Αιτητή και υπέρ του Ενάγοντα-Καθ' ου η Αίτηση στην αίτηση ημερομηνίας 08/04/2016, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, και για τις δύο αιτήσεις, στο τέλος της δίκης, ότε και θα είναι καταβλητέα. Στο βαθμό που τα έξοδα των δύο αιτήσεων είναι κοινά θα είναι ένα σετ εξόδων. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.