CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO. LTD ν. ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ κ.α., Αριθ.Αγωγής: 8400/12, 31/8/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A482 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αριθ.Αγωγής: 8400/12 (Όπως τροποποιήθηκε) CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO. LTD, υπό εξυγίανση δυνάμει των προνοιών του Περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Νόμου του 2013 Ν. 17(Ι)/2013 (ενεργώντας μέσω του Ειδικού Διαχειριστή Κρις Παύλου), από τη Λευκωσία, ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ και
- ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ, από την Αθήνα,
- ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΜΠΟΥΛΟΥΤΑΣ, από την Αθήνα,
- ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΑΓΕΙΡΑΣ, από την Αθήνα,
- ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΧΙΛΙΑΔΑΚΗΣ, από την Αθήνα,
- ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, από τη Λευκωσία,
- ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΥΝΝΗΣ, από τη Λευκωσία,
- ΝΕΟΚΛΗΣ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, από τη Λευκωσία,
- ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ, από τη Λευκωσία,
- ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗΣ, από την Αθήνα,
- ΜΑΡΚΟΣ ΦΟΡΟΣ, από την Αθήνα,
- SOUD BA' ALAWAY, από το Ντουμπάι,
- MARFIN INVESTMENT GROUP HOLDINGS S.A., ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΙ Ημερομηνία: 31 Αυγούστου, 2016 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: Δημήτρης Αραούζος, Πολύβιος Παναγίδης για Chrysses Demetriades & Co LLC Για Εναγομένους 2 και 3: Ανδρέας Χαβιαράς, Μάριος Παναγίδης για Χαβιαράς & Φιλίππου Δ.Ε.Π.Ε. ------------------------------------ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Αίτημα των Εναγόντων προς το Δικαστήριο όπως εμποδίσει τον κ. Χαβιαρά από του να εμφανίζεται ως Δικηγόρος των Εναγομένων 2 και 3, λόγω κωλύματος) Η παρούσα αγωγή, η οποία καταχωρίστηκε στις 26.11.2012, αφορά σε απαίτηση των Εναγόντων για γενικές και/ή ειδικές αποζημιώσεις λόγω παράβασης από τους Εναγομένους των νομοθετημένων και/ή εμπιστευτικών καθηκόντων τους και/ή άλλων καθηκόντων και υποχρεώσεών τους που είχαν ως διοικητικοί σύμβουλοι και/ή ως αξιωματούχοι έναντι των Εναγόντων και/ή στη θυγατρική τους εταιρεία Marfin Egnatia Bank S.A. Αποτέλεσμα των πιο πάνω κατ΄ ισχυρισμόν πράξεων και/ή αμέλειας των Εναγομένων, ήταν η πρόκληση ζημίας τόσο στους Ενάγοντες όσο και στην πιο πάνω θυγατρική τους. Στα πλαίσια της διαδικασίας, οι Ενάγοντες αιτήθηκαν μονομερώς στις 29.4.2013 και εξασφάλισαν στις 8.5.2013 Ενδιάμεσα Διατάγματα. Μετά από ακροαματική διαδικασία τα εν λόγω Ενδιάμεσα Διατάγματα κατέστησαν απόλυτα στις 23.5.2014 με Ενδιάμεση Απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Η Ενδιάμεση Απόφαση εφεσιβλήθηκε και εκκρεμεί η εκδίκαση ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παράλληλα, προωθήθηκε διαδικασία ενώπιον, μεταξύ άλλων, και των Αγγλικών Δικαστηρίων για αναγνώριση και εκτέλεση των πιο πάνω Ενδιάμεσων Διαταγμάτων. Συγκεκριμένα, αρχικά τα Ενδιάμεσα Διατάγματα αναγνωρίστηκαν με Απόφαση του Αγγλικού High Court, στις 9.2.2015 (Έγγραφο Α1). Ακολούθησε όμως διαδικασία έντονης αμφισβήτησης, τόσο από πλευράς Εναγομένων 2 και 3, όσο και από άλλους Εναγομένους. Στα πλαίσια εκείνης της διαδικασίας και πάλι ενώπιον του High Court της Αγγλίας, ο δικηγόρος κ. Χαβιαράς έκαμε δύο δηλώσεις μάρτυρα, τη μεν πρώτη στις 8.7.2016 (Έγγραφο Α2), τη δε δεύτερη στις 15.7.2016 (Έγγραφο Α3). Στην ίδια διαδικασία προέβη σε δήλωση μάρτυρα στις 15.7.2016 εκ μέρους των Εναγόντων, ο Άγγλος solicitor James David Paton Curle (Έγγραφο Α4). Επανερχόμενος στην παρούσα διαδικασία, εκτός από την καταχώριση της αγωγής και την έκδοση των Ενδιάμεσων Διαταγμάτων, έχουν καταχωρισθεί εκατέρωθεν πλείστες αιτήσεις. Άλλες εκδικάστηκαν και άλλες ακόμη εκκρεμούν. Σημειώνεται ότι σήμερα εκκρεμούν ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, συνολικά εννέα Αιτήσεις. Κατόπιν συνεννόησης όλων των ενδιαφερομένων, συμφωνήθηκε, και το Δικαστήριο το ενέκρινε, να δρομολογηθεί πρώτα η εκδίκαση δύο πανομοιότυπων Αιτήσεων ημερομηνίας 17.7.2014 για απόρριψη κλπ της αγωγής λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας λόγω των επιπτώσεων που η έκβασή τους θα έχει στην όλη διαδικασία. Η μία Αίτηση καταχωρίστηκε εκ μέρους των Εναγομένων 1 και 12 και η δεύτερη από το δικηγορικό γραφείο Χαβιαρά & Φιλίππου ΔΕΠΕ, εκ μέρους των Εναγομένων 2 και
- Οι εν λόγω Αιτήσεις ήταν ορισμένες για ακρόαση στις 6.7.2016 αλλά κατόπιν σχετικού αιτήματος, το Δικαστήριο ενέκρινε αναβολή τους και τις επαναόρισε για ακρόαση στις 8.8.
- Είναι μεταξύ των δύο αυτών ημερομηνιών και, συγκεκριμένα, στις 8 και 15.7.2016 που επεσυνέβησαν τα γεγονότα που περιέγραψε ο κ. Αραούζος, τα οποία δεν έχουν αμφισβητηθεί από πλευράς κ. Χαβιαρά. Αποτελεί ισχυρισμό του κ. Αραούζου ότι οι πιο πάνω δηλώσεις του κ. Χαβιαρά, Έγγραφα Α2 και Α3, ενώπιον του Αγγλικού Δικαστηρίου, τον κατέστησαν μάρτυρα γεγονότων έστω και στο στάδιο των ενδιάμεσων διαδικασιών αφού δεν περιορίστηκαν σε απλή επεξήγηση της διαδικασίας. Οι δε δύο διαδικασίες, στην Κύπρο και στην Αγγλία, δεν μπορούν να διαχωριστούν αφού αφορούν την παγκόσμιας εμβέλειας δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων και η μία αποτελεί συνέχεια της άλλης, τα δε επίδικα γεγονότα είναι τα ίδια. Ο κ. Χαβιαράς, αντιστρέφοντας τα πυρά, δήλωσε ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο προβεί σε εύρημα ότι κωλύεται να παρουσιάζεται στην υπόθεση, τότε πρέπει να προβεί σε ανάλογο εύρημα και για τον κ. Αραούζο. Διότι στην παρούσα διαδικασία, ο κ. Αραούζος καταθέτοντας τα Έγγραφα Α1-Α4, κατέθεσε μαρτυρία αναφορικά με την υπόθεση. Περαιτέρω, αμφισβήτησε το επιχείρημα ότι οι διαδικασίες στην Κύπρο και στην Αγγλία δεν μπορούν να διαχωριστούν και ισχυρίστηκε ότι είναι διαφορετικές. Διαθέτει το Δικαστήριο εξουσία να εμποδίσει κάποιο δικηγόρο από του να εμφανίζεται και να εκπροσωπεί ένα διάδικο; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι καταφατική. Η εξουσία αυτή πηγάζει από την εγγενή (inherent) εξουσία του Δικαστηρίου. Αναφορές προς τον σκοπόν αυτόν μπορεί να γίνουν από την Αγγλική νομολογία. Rakusen v. Ellis, Munday and Clarke (1911-1913) All E.R. Reprint 813, CA [1912] 1 Ch. 831, Supasave Retail v. Coward Chance (a firm) and Others, David Lee and Co. (Lincoln) Ltd. v. Coward Chance (a firm) and Others [1991] 1 All E.R. 668, Re a firm of solicitors [1992] 1 All E.R.
- H πιο πάνω θέση της Αγγλικής νομολογίας φαίνεται να βρίσκει έρεισμα και στην Κύπρο Αναφορικά με την Αίτηση της Εταιρείας Evand Promotions Ltd κ.α.
(1998)1(Β) ΑΑΔ 736. Σε ποίες περιπτώσεις θα πρέπει να ασκείται η εξουσία του Δικαστηρίου να εμποδίζει ένα δικηγόρο από του να εμφανίζεται; Παρόλον ότι στο θέμα αυτό δεν υπάρχουν κατευθυντήριες γραμμές, είναι, κατά την άποψή μου, ξεκάθαρο ότι αυτή η εξουσία του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκείται σε πολύ σπάνιες και εξαιρετικές περιπτώσεις και με πολλή φειδώ. Εξετάζοντας την υπάρχουσα νομολογία στην Κύπρο, υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις όπου έχει δηλωθεί με σαφήνεια ότι κάποιες ενέργειες δικηγόρου είναι ανεπιθύμητες και λανθασμένες. Μια τέτοια περίπτωση είναι οι δικηγόροι να προβαίνουν οι ίδιοι σε ένορκη δήλωση σε διαδικασίες στις οποίες εκπροσωπούν ένα από τους διαδίκους. Μια άλλη περίπτωση είναι να εμφανίζονται ως μάρτυρες και πάλι σε διαδικασίες όπου εκπροσωπούν διάδικο. Ο λόγος είναι ότι οι δικηγόροι θα πρέπει να αποστασιοποιούνται από τα γεγονότα που σχετίζονται με τα επίδικα θέματα. Ένας δικηγόρος που καταθέτει ως μάρτυρας, δεν δύναται ταυτόχρονα να είναι και λειτουργός της δικαιοσύνης. In re Efthymiou
(1987)1 CLR 319, Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου
(1991)1 ΑΑΔ 1036, Rybolovlev v. Rybolovleva
(2010)1(A) A.A.Δ. 82, Penderhill Holdings Ltd κ.α. v. Abramchyk, Π.Ε. 319 και 320/2011, ημερομηνίας 13.1.2014, Investylia Public Co Ltd v. Χ"Παντέλα κ.α. (Διαχειριστές) ECLI:CY:AD:2014:A168, Π.Ε. 231/11, ημερομηνίας 7.3.2014 Aναφορικά με την Αίτηση του Zahid Khan Sardar Gul
(2011)1 (Γ) ΑΑΔ 1896, 1900. Από την άλλη, όσης αποδοκιμασίας και εάν έτυχαν αυτές οι πρακτικές των δικηγόρων, σε καμία από τις πιο πάνω αποφάσεις αλλά και σε άλλες, δεν έγινε καν αναφορά σε δικαίωμα του Δικαστηρίου να εμποδίσει το δικηγόρο από του να εμφανίζεται ή σε εξέταση του κατά πόσο θα πρέπει να ασκηθεί αυτό το δικαίωμα. Οι αναφορές περιορίστηκαν σε κώλυμα, λόγω του ασυμβίβαστου, του δικηγόρου όπως συνεχίσει να εμφανίζεται χειριζόμενος την υπόθεση του πελάτη του. Πιο σκληρή γλώσσα χρησιμοποιήθηκε από τη μειοψηφία (Ναθαναήλ, Δ.) στην Δημητρίου κ.α. ν. Sidorenko
(2011)1(Β) ΑΑΔ 1095, όπου δικηγόρος που εκπροσωπούσε διάδικο, κατέθεσε και ως μάρτυρας. Ο Ναθαναήλ, Δ., στη σελίδα 1123 ανέφερε ότι «θα αναμενόταν από το Δικαστήριο με κάθετη στο θέμα υπόδειξη να έθετε τέρμα στην ανοχή αυτής της διπλής ιδιότητας». Όμως και πάλι, η παρέμβαση του Δικαστηρίου θα περιοριζόταν σε έντονη «υπόδειξη», χωρίς αναφορά και άσκηση της εξουσίας να εμποδίσει το δικηγόρο από του να εμφανίζεται. Σχετικές είναι επίσης οι υποθέσεις Παπακοκκίνου (Διαχειρίστρια) κ.α. ν. Δήμου Πάφου (Αρ.1)
(1998)1(Β) ΑΑΔ 634, Σωκράτους ν. Σιβιτανίδη (Διαχειριστή)
(1998)1(Γ) ΑΑΔ 1602. Αντίθετα σχεδόν σε όλες τις υποθέσεις προβάλλει έντονα το αντιδεοντολογικό τέτοιας συμπεριφοράς. Στην Gul
(2011), πιο πάνω, ο Νικολάτος, Δ., όπως ήταν τότε, ανέφερε στη σελίδα 1900: «Είναι θεμελιωμένο ότι είναι άκρως ανεπιθύμητο δικηγόροι που χειρίζονται υποθέσεις να είναι ταυτόχρονα και μάρτυρες στις υποθέσεις τις οποίες χειρίζονται. Αυτή η διπλή ιδιότητα θεωρείται ως αντιδεοντολογική και επομένως μη επιθυμητή. Κατά την κρίση μου όμως, το ζήτημα αυτό είναι περισσότερο δεοντολογικό και αφορά το δικηγόρο ο οποίος εμφανίστηκε για τον αιτητή και ταυτόχρονα υπέγραψε και την ένορκη δήλωση. Δεν θεωρώ δηλαδή ότι η διπλή ιδιότητα του αιτητή και του μάρτυρα καθιστά την ένορκη δήλωση του κ. Στυλιανού στην παρούσα διαδικασία άκυρη.» Παρόμοια αναφορά υπάρχει και στο σύγγραμμα Δικηγορική Δεοντολογία, Τάκη Ηλιάδη
(2007), σελ. 83-86, όπου γίνεται επίκληση του Κανονισμού 13
(5)των Περί Δεοντολογίας των Δικηγόρων Κανονισμών του 2002 (ΚΔΠ 237/2002), στον οποίο αναφέρθηκαν αμφότερες οι πλευρές. Εννοείται ότι στην παρούσα διαδικασία το Δικαστήριο δεν θα εξετάσει θέμα αντιδεοντολογικής συμπεριφοράς οποιουδήποτε δικηγόρου αφού κάτι τέτοιο αποτελεί αντικείμενο άλλης διαδικασίας ενώπιον άλλου οργάνου. Η διαδικασία που ακολουθείται σε περιπτώσεις που επιζητείται από το Δικαστήριο να εμποδίσει κάποιο δικηγόρο από του να εμφανίζεται: Στις Αγγλικές αποφάσεις που αναφέρονται πιο πάνω, το αίτημα είχε υποβληθεί σε αυτόνομη διαδικασία εναρκτήριας κλήσης (originating summons) ή ειδοποίησης αιτήματος (notice of motion) κατά την οποία είχε επιζητηθεί και προσωρινή θεραπεία υπό μορφή ενδιάμεσου διατάγματος (injunction). Το ορθό δικονομικό μέτρο έτυχε ανάλυσης από το Γαβριηλίδη, Δ., στην Evand Promotions Ltd κ.α.
(1998), πιο πάνω, στην οποία θεωρήθηκε πιο ορθή η υποβολή του αιτήματος με χωριστή διαδικασία όπως περιγράφεται ανωτέρω. Στην εν λόγω υπόθεση, το αίτημα είχε υποβληθεί στα πλαίσια της αγωγής με ενδιάμεση αίτηση δυνάμει της Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το Δικαστήριο αποδοκίμασε αυτή την πρακτική αναλύοντας τους λόγους. Αναφέρει σχετικά ότι τέτοια αίτηση θα αφορά σε πρόσωπα (δικηγόρους) που δεν είναι διάδικοι στην αγωγή, ενώ με την καταχώρισή της υπάρχει ο κίνδυνος, δικηγόροι που εμφανίζονται εκπροσωπώντας ένα από τους διαδίκους να καταστούν μάρτυρες, καταστρατηγώντας τη βασική αρχή του ασυμβίβαστου της διπλής ιδιότητας δικηγόρου-μάρτυρα που περιγράφεται πιο πάνω. Κατάληξη Στην παρούσα περίπτωση το αίτημα υποβλήθηκε προφορικά στα πλαίσια της ευρύτερης διαδικασίας. Κάποια γεγονότα που κατατέθηκαν από τον κ. Αραούζο, όπως είναι οι δύο Δηλώσεις του κ. Χαβιαρά (Έγγραφα Α2 και Α3), δεν αμφισβητήθηκαν. Προσδιορίστηκαν μάλιστα και οι αναφορές σε επίδικα γεγονότα όπως εμπεριέχονται στις δύο Δηλώσεις. Ο κ. Χαβιαράς αμφισβητεί ότι οι δύο διαδικασίες, στην Κύπρο και στην Αγγλία αποτελούν την ίδια διαδικασία όπως αναφέρεται στην υπόθεση Ιn re Efthymiou
(1987), πιο πάνω. Για να αποφανθεί το Δικαστήριο για το ταυτόσημο των διαδικασιών, θα πρέπει να έχει ενώπιόν του τα πλείστα στοιχεία για την αλλοδαπή διαδικασία για να την αντιπαραβάλει με την παρούσα. Δηλαδή τη διαδικασία στην Αγγλία, τη φύση της, τη δικονομική της πτυχή και το σκοπό της. Έχοντας ενώπιόν του τα στοιχεία αυτά, τότε θα πρέπει να αποφανθεί κατά πόσο η παρουσία του κ. Χαβιαρά ενώπιον του Αγγλικού Δικαστηρίου καταστρατηγεί την αρχή της διπλής ιδιότητας. Όπως όμως αναφέρεται πιο πάνω, ακόμη και εάν γίνει τέτοια διαπίστωση δεν είναι από μόνη της αρκετή για να οδηγήσει το Δικαστήριο στην άσκηση της εξουσίας του να εμποδίσει δικηγόρο από του να εμφανίζεται. Η εξουσία αυτή θα πρέπει να ασκείται σε ξεκάθαρες περιπτώσεις, σπανιότατα και με τη μέγιστη φειδώ. Παραβλέποντας τη δικονομική πτυχή, ήτοι το κατά πόσο το αίτημα της παρούσας διαδικασίας θα έπρεπε να είχε υποβληθεί με αυτόνομη διαδικασία, θεωρώ ότι δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου επαρκή στοιχεία για να ασκήσει την εξουσία του και να εμποδίσει τον κ. Χαβιαρά από του να εμφανίζεται στην παρούσα υπόθεση. Αυτό φυσικά ισχύει και για το αντίστοιχο αίτημα του κ. Χαβιαρά που αφορά στον κ. Αραούζο. Υπενθυμίζεται, προς τούτο, η νομολογιακή αρχή ότι ακόμη και σε περιπτώσεις που δικηγόρος που εμφανίζεται σε υπόθεση και προβαίνει σε ένορκη δήλωση στα πλαίσια αυτής, αυτή η ένορκη δήλωση δεν καθίσταται άκυρη. Δεν είναι η παρούσα περίπτωση τέτοια που να εμπίπτει στις εξαιρετικές περιπτώσεις που επιβάλλει η πρακτική του Δικαστηρίου. Για τους πιο πάνω λόγους, το αίτημα των Εναγόντων απορρίπτεται. Πρέπει να αναφερθεί όμως ότι το Δικαστήριο, θα μπορεί να εξετάσει στα πλαίσια της ευρύτερης διαδικασίας, τις πιθανές επιπτώσεις που τα γεγονότα που έχουν τεθεί στην παρούσα διαδικασία θα έχουν στα δικαιώματα οποιουδήποτε διαδίκου και στα εχέγγυα της δίκαιης δίκης. Τα Έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων 2 και 3 και σε βάρος των Εναγόντων. Αυτά να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να είναι πληρωτέα μετά το πέρας της υπόθεσης. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο