NIKOΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ ν. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΘΩΜΑ, Aρ. Αγωγής: 2033/15, 23/8/2016

(1)(α) 30 και 31 του περί Δικαστηρίων Νόμου, στο άρθρο 30.2 και 35 του Συντάγματος, στο άρθρο 6

(1)της Ευρωαπαϊκής Συνθήκης Προασπίσεως των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Οι λόγοι της Αίτησης είναι μεταξύ άλλων οι πιο κάτω δύο: «

1. Περαιτέρω και πιο συγκεκριμένα, ο ενάγων κωλύεται και/ή εμποδίζεται στην προώθηση και/ή συνέχιση της υπό κρίση Αγωγής, λόγω προηγηθέντος και υπάρχοντος Δεδικασμένου (Res Judicata) στην Αγωγή αρ. 4393/2014, την οποία ο ενάγων ήγειρε εναντίον της ιδίας εναγομένης με την ίδια πραγματική και νομική βάση, ως η παρούσα και η οποία απερρίφθη κατόπιν απόσυρσης της στις 19.2.2015 και με συμφωνημένα έξοδα υπέρ της Εναγομένης.
2. Ο ενάγων, προέβη σε απλή απόσυρση της προηγηθείσας Αγωγής αρ. 4393/2014 και η οποία απερρίφθη από το Δικαστήριο στις 19.2.2015, χωρίς να προβεί σε διαδικασία διακοπής (Discontinuance) της Δίκης, σύμφωνα με τους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας. Η σχετική απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 19.2.2015, ομιλεί αφ΄ εαυτής και η οποία επισυνάπτεται στην ΄Ενορκη Δήλωση της αιτήτριας - Εναγομένης ως Τεκμήριο Δ.» Για υποστήριξη της αίτησης και παράθεση των γεγονότων στα οποία στηρίζεται η αίτηση, η Αιτήτρια επεσύναψε στην αίτηση της ένορκη δήλωση στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρει ότι κατά ή περί την 30.7.2014, ο ενάγων καταχώρησε εναντίον της στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας την αγωγή αρ. 4393/2014 επί ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου το οποίο της επεδόθη στις 23.9.2014 επισυνάπτοντας αντίγραφο ως Τεκμήριο Α. Στη συνέχεια στις 26.9.2014 μέσω του δικηγόρου της καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης. Κατά η περί τις 27.10.2014 και προτού καταχωρηθεί ΄Εκθεση Υπεράσπισης εκ μέρους της μέσω του δικηγόρου της καταχώρησε αίτηση δια κλήσεως με κεντρικό αίτημα τον παραμερισμό και/ή διαγραφή (strike out) εξ ολοκλήρου της πιο πάνω αγωγής ή μεγάλου μέρους της ως νομικά και τυπικά απαράδεκτης και εσφαλμένης και για όλους τους λόγους όπως αυτοί εμφαίνονται λεπτομερώς στην εν λόγω αίτηση, αντίγραφο της οποίας επεσύναψε ως Τεκμήριο Γ΄. Η Αίτηση ορίστηκε στις 27.11.2014 και επεδόθηκε στην άλλη πλευρά, στον Ενάγοντα. Η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 20.1.2015 και μέχρι τότε να καταχωρηθεί ένσταση από τον Ενάγοντα ο οποίος παρέλειψε να προβεί στην πράξη αυτή με αποτέλεσμα η αίτηση να επαναοριστεί για ακρόαση στις 19.2.2015 και στο μεταξύ να καταχωρηθεί η οφειλόμενη ένσταση. Κατά την πιο πάνω ημερομηνία, όπως έχει πληροφορηθεί από τον δικηγόρο της, ενώ δεν είχε καταχωρηθεί η οφειλόμενη ένσταση από τον Ενάγοντα και χωρίς να προβεί σε οποιοδήποτε βήμα διακοπής της δίκης (Discontinuous), σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, η αγωγή απεσύρθη εκ μέρους του άνευ βλάβης, όπως δηλώθηκε, απερρίφθη από το Δικαστήριο με εκ συμφώνου μάλιστα έξοδα υπέρ της εκ €500, αντίγραφο της απόφασης επισυνάφθηκε ως Τεκμήριο Δ. Ενώ έλαβαν χώρα όλα τα ανωτέρω με την περιγραφόμενη κατάληξη, ο ενάγων προχώρησε στις 30.4.2015 ανεπίτρεπτα στην καταχώρηση νέας αγωγής εναντίον της που είναι η παρούσα επί γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου το οποίο της επεδόθη στις 17.6.2015, καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης στις 25.6.2015, έγγραφα τα οποία είναι στο φάκελο του Δικαστηρίου. Στις 20.1.2016 κατεχωρήθη ΄Εκθεση Απαίτησης από την οποία διεφάνη πλέον έκδηλα και διεξοδικά ότι αυτή στηρίζεται επί των ιδίων πραγματικών και νομικών θεμάτων ήτοι του δόλου, των ψευδών παραστάσεων, της απάτης, της παράνομης ειδοποίησης και κατακράτησης και δόλιας απόσπασης ποσού χρημάτων, της αποζημίωσης για παράβαση συμφωνίας κτλ. Και/ή η πραγματική και νομική της βάση είναι ταυτόσημη και/ή ουσιωδώς ταυτόσημη με την παρούσα αγωγή. Η παρούσα αγωγή θα πρέπει να παραμεριστεί και/ή να διαγραφεί λόγω ύπαρξης δεδικασμένου. Ο Ενάγων δεν έχει καταβάλει μέχρι σήμερα τα εκ συμφώνου επιδικασθέντα στις 19.2.2015 υπέρ της έξοδα στην αγωγή 4393/14 τα οποία μέχρι σήμερα ανέρχονται στο ποσό των €572,00 πλέον οι νενομισμένοι τόκοι. Ο Ενάγων Καθ΄ ου η Αίτηση καταχώρησε ένσταση την οποία βάσισε στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.1, 2

(2), 4 - 7, Δ.15 θ.1-4, Δ.27 θ.3, Δ.19 θ.26, Δ.64, στα άρθρα 29

(1)(α), 30 και 31 του περί Δικαστηρίων Νόμου, στα άρθρα 30 και 35 του Συντάγματος, στο άρθρο 6

(1)της Ευρωαπαϊκής Συνθήκης Προασπίσεως των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως και στις συμφυείς εξουσίες του Σεβαστού Δικαστηρίου. Μεταξύ των λόγων ένστασης που καταγράφονται στην ειδοποίηση ένστασης είναι και οι ακόλουθοι: «Α. Διαζευκτικά και/ή επιπρόσθετα προς το Α, Β και Γ πιο πάνω, δεν υπάρχει κώλυμα λόγω δεδικασμένου καθότι η απόφαση στην αγωγή υπ΄ αριθμό 4393/2014 δεν αποτελεί τελεσίδικη και/ή καθοριστική επίλυση της επίδικης διαφοράς μεταξύ των διαδίκων. Η εν λόγω αγωγή αποσύρθηκε σε πολύ αρχικό στάδιο της διαδικασίας, για καθαρά τυπικούς λόγους πριν καν καταχωρηθεί η ΄Εκθεση Υπεράσπισης της Εναγομένης. Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν αποφάνθηκε επί της ουσίας και/ή επί των επίδικων θεμάτων της αγωγής και επομένως η διαφορά των διαδίκων ουδέποτε εξετάσθηκε και/ή εισακούσθηκε και/ή επιλύθηκε από το Δικαστήριο. Ζ. Διαζευκτικά και/ή επιπρόσθετα προς το Α, Β, Γ, Δ, Ε και ΣΤ πιο πάνω, η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα αποτελέσει κατάχρηση της διαδικασίας και παραβίαση των Συνταγματικών και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ενάγοντα, αφού θα του στερήσει το δικαίωμα του για δίκαιη και δημόσια δικαστική ακρόαση ενώπιον αμερόληπτου και ανεξάρτητου Δικαστηρίου. Η. Διαζευκτικά και/ή επιπρόσθετα προς το Α, Β, Γ, Δ, Ε, ΣΤ και Ζ πιο πάνω, η συνέχιση της παρούσας αγωγής δεν θα είναι ενάντια στην αρχή της τελεσιδικίας, αφού σκοπός της εν λόγω αρχής είναι η αποφυγή της αδικίας και/ή της κατάχρησης της διαδικασίας όταν ο ίδιος διάδικος επιβάλλεται στην εκδίκαση του ίδιου επίδικου θέματος για δεύτερη φορά σε δεύτερη αγωγή. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, το επίδικο θέμα δεν επιδικάσθηκε και/ή αποφασίστηκε από το Δικαστήριο καθότι η αγωγή αποσύρθηκε σε πολύ αρχικά στάδια, πριν καν την καταχώρηση της ΄Εκθεσης Υπεράσπισης της Εναγομένης.» Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η ένσταση φαίνονται στην ένορκη δήλωση της Γεωργίας Κακούρη δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων του Ενάγοντα η οποία λέγει ότι κατά η περί την 30.7.2014 ο Ενάγων καταχώρησε την αγωγή υπ΄ αρ. 4393/2014 με ειδικώς οπισθογραφημένο ένταλμα το οποίο επισυνάπτεται στην παρούσα ως Τεκμήριο

1. Κατά ή περί τις 26.9.2014 η Εναγομένη καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης, κατά ή περί την 27.10.2014 η Εναγομένη προέβηκε στην καταχώρηση αίτησης για παραμερισμό και/ή διαγραφή της προαναφερθείσας αγωγής. Ο κύριος λόγος της αίτησης ήταν βάσει των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας σε περιπτώσεις αγωγής η οποία αφορά αιτίες και/ή νομικά θέματα επί δόλου και/ή απάτης και/ή ψευδών παραστάσεων όπως η υπό κρίση αγωγή, το κλητήριο ένταλμα που καταχωρείται πρέπει να είναι γενικώς οπισθογραφημένο και όχι ειδικώς οπισθογραφημένο. Αναγνωρίζοντας το πιο πάνω διαδικαστικό λάθος το δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Ενάγοντα έδωσε οδηγίες στη δικηγόρο Αναστασία Ιωάννου να προβεί στην καταχώρηση αίτησης για διακοπή της διαδικασίας όπως προβλέπει η Δ.15 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Παρά τις πιο πάνω οδηγίες, κατά ή περί τη 19.2.2015 που ήταν ορισμένη η αγωγή η πιο πάνω δικηγόρος εκ λάθους και/ή εκ παραδρομής απέσυρε την εν λόγω αγωγή άνευ βλάβης εκ μέρους του Ενάγοντα με εκ συμφώνου έξοδα υπέρ της Εναγομένης για το ποσό των €500,
2. Οι δικηγόροι της Εναγομένης είχαν ενημερωθεί πλήρως αναφορικά με πρόθεση του Ενάγοντα να διακόψει την εν λόγω αγωγή και να προβεί στην καταχώρηση νέας. Ακολούθως κατά ή περί την 30.4.2015 ο Ενάγοντας προέβηκε στην καταχώρηση νέας αγωγής εναντίον της Εναγομένης, δηλαδή την παρούσα αγωγή, η οποία επιδόθηκε στην Εναγομένη κατά ή περί 17.6.2015 και η Εναγομένη κατά ή περί την 25.6.2015 καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης. Στις 29.1.2016 καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση. Η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν θα είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Η απόφαση στην αγωγή 4393/2014 δεν αποτελεί τελεσίδικη απόφαση και/ή καθοριστική επίλυση της διαφοράς των διαδίκων. Η αγωγή απεσύρθη πριν την καταχώρηση υπεράσπισης από μέρους της Εναγομένης. Φαίνεται από τα πιο πάνω ότι το μεγαλύτερο μέρος των γεγονότων αναφορικά με την καταχώρηση και ακολούθως την απόσυρση της πρώτης αγωγής, δηλαδή της αγωγής 4393/2014, άνευ βλάβης των δικαιωμάτων του ενάγοντα καθώς και της καταχώρησης της παρούσας αγωγής είναι παραδεκτά. Επίσης από πλευράς ενάγοντα δεν αμφισβητείται ότι η δεύτερη αγωγή, αρ. 2033/15, στηρίζεται επί των ιδίων πραγματικών και νομικών θεμάτων και/ή ταυτόσημης πραγματικής και νομικής βάσης με αυτά της Αγωγής αρ. 4393/
3. Η διαφορά είναι ως προς τα νομικά αποτελέσματα που επέφερε η απόσυρση της αγωγής 4393/2014 ,άνευ βλάβης, στο στάδιο που απεσύρθη, δηλαδή πριν την καταχώρηση υπεράσπισης, εκ μέρους της Εναγομένης και ακολούθως η καταχώριση της παρούσας. Kατά πόσο δηλαδή η απόσυρση και απόρριψη της αγωγής αρ. 4393/2014, άνευ βλάβης, αντί διακοπής της, αποτελεί δεδικασμένο. Η Δ.15 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθορίζει τις συνέπειες αναλόγως του σταδίου της διαδικασίας που ο Ενάγοντας ασκεί το δικαίωμά του να αποσύρει αγωγή. Σύμφωνα με την Διαταγή 15, ο Ενάγοντας μπορεί, οιανδήποτε στιγμή προτού πάρει την υπεράσπιση του Εναγομένου ή μετά την παραλαβή της, προτού κάμει οιανδήποτε άλλη διαδικασία στην αγωγή (εκτός από ενδιάμεση αίτηση), με γραπτή ειδοποίηση να διακόψει πλήρως την αγωγή εναντίον όλων ή μερικών από τους Εναγομένους ή να αποσύρει οιονδήποτε μέρος ή μέρη της ισχυριζόμενης αιτίας παραπόνου και να καταβάλει τα έξοδα του Εναγομένου στην αγωγή. Η τέτοια διακοπή ή απόσυρση ανάλογα με την περίπτωση δεν θα είναι υπεράσπιση για οιανδήποτε άλλη υποκατάστατη αγωγή που θα κινηθεί. Δεν θα είναι δυνατόν για τον Ενάγοντα να αποσύρει την αγωγή ή να τη διακόψει χωρίς άδεια του Δικαστηρίου ή του Δικαστού αλλά το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί πριν ή μετά την ακρόαση ή υπό τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα και σχετικά με οιανδήποτε άλλη αγωγή και γενικά όπως κρίνει δίκαιο να διατάξει όπως η αγωγή διακοπεί ή οιονδήποτε μέρος της ισχυριζόμενης αιτίας παραπόνου διαγραφεί. Η νομολογιακή αρχή που διατυπώθηκε στην υπόθεση Παμπορίδη ν. Κτηματικής Τράπεζας Λτδ

(1995)1 Α.Α.Δ. 670 και υιοθετήθηκε από την Ιωάννης Πατσαλίδης ν. Αβραάμ Δίσπυρου

(2006)1 Α.Α.Δ. 17 είναι η ακόλουθη: "Το ζήτημα καλύπτεται από τη Δ.15 των Θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας. Οι προεκτάσεις της εξηγήθηκαν στις υποθέσεις Kypreos (1984 1 C.L.R. 565 και Eleftheriades v. Cyprus Hotels

(1985)1 C.L.R. 677. Με τη θέσπιση της η ελευθερία που αναγνωριζόταν στον ενάγοντα για απόσυρση της αγωγής οποτεδήποτε, διατηρώντας δικαίωμα επαναφοράς της αιτίας της αγωγής που αποτελούσε το αντικείμενο της με νέα αγωγή ή σε μεταγενέστερη διαδικασία, δεν υπάρχει πλέον. Ο ενάγων μπορεί να αποφασίσει αν θα προωθήσει την αγωγή του ή αν θα την αποσύρει. Αυτό είναι δικό του προνόμιο και είναι ο κανόνας πως στο βαθμό που η απόσυρση της αγωγής διενεργείται για να οδηγηθεί η ορισμένη αντιδικία σε οριστικό τέλος, ούτε ο εναγόμενος έχει λόγο αλλά ούτε και το Δικαστήριο. Εκείνο που δεν δικαιούται να κάμει είναι να τερματίσει οποτεδήποτε θέλει τη διαδικασία διατηρώντας μονομερώς το δικαίωμα να επανέλθει στα ίδια. Οι περιορισμοί εν προκειμένω είναι σαφείς. Ο ενάγων δικαιούται να διακόψει (discontinue) με γραπτή ειδοποίηση την αγωγή, δηλαδή να την τερματίσει με δικαίωμα καταχώρισης νέας, οποτεδήποτε πριν την παραλαβή της υπεράσπισης, ή μετά την παραλαβή της πριν προβεί σε οποιοδήποτε άλλο δικονομικό διάβημα, (με επιφύλαξη ως προς οποιανδήποτε ενδιάμεση αίτηση). Από εκεί και πέρα ο ενάγων παύει να είναι dominus litis. Η διακοπής της αγωγής τελεί πλέον υπό την αίρεση της εξασφάλισης άδειας από το Δικαστήριο. Η απόσυρση της αγωγής και η επακόλουθη απόρριψη της χωρίς τέτοια άδεια που εξ ορισμού εμπεριέχει την αναγνώριση στον ενάγοντα δικαιώματος καταχώρισης νέας αγωγής, δημιουργεί δεδικασμένο. Βλ. Spencer Bower and Turner - the Doctrine of Res Judicata 2η έκδοση σελ. 36, παράγραφος 39).» Μετά την παραλαβή της υπεράσπισης η διακοπή της αγωγής τελεί πλέον υπό την αίρεση της εξασφάλισης άδειας από το Δικαστήριο. Στην υπόθεση Ελενίτσα Κωνσταντινίδη v. NVR HABIB HISSIN

(2007)1 A.A.Δ. 1140 η αγωγή απεσύρθη από τον Ενάγοντα άνευ βλάβης δικαιωμάτων και το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι οι συνθήκες απόσυρσης της αγωγής δεν ισοδυναμούσαν με συγκατάθεση για εγκατάλειψη δικαιωμάτων του Ενάγοντα. Κάτω υπό τις δοσμένες συνθήκες η απόσυρση της αγωγής δεν συνιστούσε νομικό κώλυμα για την έγερση και προώθηση της νέας αγωγής. Η αγωγή αρ. 4393/2014 απεσύρθη άνευ βλάβης και πριν καταχωρίσει υπεράσπιση η Εναγόμενη γεγονός αδιαμφισβήτητο. Ο ενάγων δεν εγκατέλειψε το δικαίωμά του για έγερση νέας αγωγής. Συνεπώς η εισήγηση της Εναγομένης για ύπαρξη δεδικασμένου και κωλύματος στην καταχώριση νέας αγωγής δεν βρίσκει έρεισμα στη Δ.15 και στη Νομολογία και η Αίτηση θα απορριφθεί. Η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον της Εναγομένης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία να πληρωθούν στο τέλος. Σύμφωνα με τη Δ.15 Θ.4 αν οιαδήποτε άλλη αγωγή υποκατάστατη της προηγούμενης που απεσύρθη καταχωρηθεί πριν την πληρωμή των εξόδων της διακοπείσας αγωγής για την ίδια ή ουσιαστικά την ίδια αιτία αγωγής, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί, αν θεωρήσει πρέπον, να διατάξει όπως σταματήσει η νέα αγωγή μέχρι πληρωμής των τοιούτων εξόδων. Σχετική είναι και η υπόθεση Σταύρος Χατζηπαύλου ν. JINARRO TERRA Co. LTD

(2000)1 Α.Α.Α. 769. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο Ενάγων δεν κατέβαλε τα επιδικασθέντα στην αποσυρθείσα αγωγή έξοδα €500 τα οποία έχουν ανέλθει στο ποσό των €572 πλέον τόκος. Ασκώντας τη διακριτική εξουσία που μου παρέχει η Δ.15 Θ.4 για αναστολή της διαδικασίας στην υποκατάστατη αγωγή της άλλης που απεσύρθη, κρίνω δίκαιο όπως η νέα αγωγή σταματήσει μέχρι πληρωμής των εξόδων αυτών. Εκδίδεται διάταγμα αναστολής της περαιτέρω διαδικασίας στην αγωγή αρ. 2033/15 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας εκτός εάν ο Ενάγων καταβάλει τα έξοδα τα οποία προέκυψαν με την απόσυρση της αγωγής αρ. 4393/14 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και τα οποία ανέρχονται στο ποσό των €572 πλέον τόκος. (Υπ.) Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο