Μαρίας Κώστα Φιλίππου εκ Λάρνακος ως διαχειρίστριας της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαρίας Χατζηανδρέα συζ. Κωστή Λοίζου (Μενού) ν. Μιχαήλ Σάββα Σάουρου κ.α., Αρ. Αγωγής: 6081/04, 31/8/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A481 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γιαπανά, A.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 6081/04 Μεταξύ :- Μαρίας Κώστα Φιλίππου εκ Λάρνακος ως διαχειρίστριας της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαρίας Χατζηανδρέα συζ. Κωστή Λοίζου (Μενού) εκ Λυμπιών Εναγούσης και
- Μιχαήλ Σάββα Σάουρου εκ Λυμπιών
- Κώστα Σάββα Σάουρου εκ Λυμπιών Εναγομένων Και ως ετροποποιήθη δυνάμει Διατάγματος του Ε. Δ. Λευκωσίας ημερ.2.10.11 Μεταξύ:- Μαρίας Κώστα Φιλίππου εκ Λάρνακος ως διαχειρίστριας της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαρίας Χατζηανδρέα συζ. Κωστή Λοίζου (Μενού) εκ Λυμπιών Εναγούσης και
- Μιχαήλ Σάββα Σάουρου εκ Λυμπιών
- Κώστα Σάββα Σάουρου εκ Λυμπιών
- Μιχαήλ Σάββα Σάουρου εκ Λυμπιών ως Διαχειριστού της περιουσίας της αποβιωσάσης Ανδριάνας (άλλως Ανδριανής) Κωστή Λοίζου τέως από τα Λύμπια Εναγομένων ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 31.8.16 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές - Εναγόμενους : κ. Α. Γεωργιάδης Για την Καθ' ης η Αίτηση - ενάγουσα : κ. Α. Πετουφάς Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η υπό κρίση αίτηση υπεβλήθη από την πλευρά των εναγομένων με αίτημα όπως α. διενεργηθεί αυτοψία υπό του δικαστηρίου παρουσία των διαδίκων «δια την εξακρίβωση εάν η ακίνητη ιδιοκτησία είναι η ίδια με αυτή που περιγράφεται και εις το κατατεθέν ως τεκμήριο προικοσύμφωνο ως ο ισχυρισμός των αιτητών» και β. διάταγμα για την κλήτευση και/ή επανάκληση των ΜΥ1 και 2 για να υποδείξουν και να αναγνωρίσουν την ιδιοκτησία που σύμφωνα με την μαρτυρία τους περιγράφεται στο προικοσύμφωνο και η οποία κατείχετο και καλιεργείτο από τους γονείς τους, καθώς και της ενάγουσας για να υποδείξει και να αναγνωρίσει την επίδικη ιδιοκτησία. Πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης αποτελεί η ένορκη δήλωση του εναγομένου 1 ο οποίος αφού αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης, αναφέρει ότι με την μαρτυρία του καθώς και εκείνης του εναγομένου 2, η προικοδοτηθείσα ακίνητη ιδιοκτησία ταυτίστηκε με την επίδικη ιδιοκτησία. Με την αντεξέταση τους όχι μόνο αμφισβητήθηκε η ταύτιση, αλλά τους υποβλήθηκε ότι η ιδιοκτησία που περιλαμβάνεται στο προικοσύμφωνο δεν είναι η επίδικη, αλλά άλλη ιδιοκτησία. Λόγω της ρηθείσης αμφισβήτησης επιβάλλεται η επιτόπια εξέταση και η προσαγωγή πρόσθετης μαρτυρίας από τους διαδίκους, προς διαλεύκανση της πτυχής αυτής, η οποία είναι ουσιώδης στην αγωγή. Νομικό υπόβαθρο αποτελεί το Αρ.56 του περί Δικαστηρίων Νόμου και η Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η αίτηση έτυχε της ένστασης της ενάγουσας, προβάλλουσα ως κύριο λόγο ότι οι αιτητές σκοπεύουν να μετατρέψουν το δικαστήριο σε μάρτυρα εμπειρογνώμονα του ενός ή του άλλου διαδίκου με βάση την προσωπική αντίληψη την οποία, (το δικαστήριο), θα αποκτήσει επί τόπου ιδίοις όμμασι. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της ενάγουσας στην οποία ουσιαστικά επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης. Η αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση με γραπτές αγορεύσεις των δικηγόρων. Και οι δύο πλευρές αναφέρονται σε νομολογία σύμφωνα με την οποία η διενέργεια αυτοψίας επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Δεν θα γίνει αναφορά στο ιστορικό της υπόθεσης. Αυτό αρκούντως καταγράφεται σε άλλη ενδιάμεση απόφαση του δικαστηρίου ημερ.30.11.
- Για τους σκοπούς της παρούσης διαδικασίας είναι αρκετό να λεχθεί ότι με την αγωγή της η ενάγουσα επιδιώκει την ακύρωση της εγγραφής ακινήτου στο όνομα των εναγομένων και την εγγραφή της στο όνομα της ενάγουσας, ως διαχειρίστριας της περιουσίας της Μαρίας Χατζηανδρέα. Η υπεράσπιση των εναγομένων στηρίζεται στο ότι το ακίνητο ενεγράφη στο όνομα της θυγατέρας της Χατζηανδρέα, Ανδριανής Κωστή Λοΐζου δυνάμει προικοσυμφώνου ημερ.9.1.44 και ότι η αποβιώσασα (Ανδριανή Κωστή Λοΐζου) κατείχε το επίδικο ακίνητο για περίοδο πέραν των 30 ετών. Η βάση της αγωγής στηρίζεται σε δόλο και ψευδείς παραστάσεις εκ μέρους των εναγομένων. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της πλευράς της ενάγουσας και πριν κληθεί ο τελευταίος μάρτυρας υπεράσπισης, υπεβλήθη η πιο πάνω αίτηση εκ μέρους των εναγομένων. Αναφορικά με την επίσκεψη του δικαστηρίου στο επίδικο ακίνητο, αντί άλλης αναφοράς, το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Παπακόκκινου κ.ά ν. Σμυρλή κ.ά
(2001)1 Α.Α.Δ. 1653, 1673, είναι διαφωτιστικό: «Το κατά πόσο είναι αναγκαία επιτόπια εξέταση βρίσκεται πάντα εντός της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, όπως τονίστηκε και στην Στρατής ν. Πεντέλη
(1999)1 Α.Α.Δ. 1708. Η επιτόπια εξέταση που διενεργεί Δικαστήριο σκοπό έχει την καλύτερη αντίληψη της ενώπιόν του παρουσιαζόμενης μαρτυρίας και ουδέποτε επιτρέπεται ο Δικαστής να μετατρέπεται ο ίδιος σε μάρτυρα ή εμπειρογνώμονα τους ενός ή του άλλου διαδίκου. Τούτο αναφέρθηκε και στην απόφαση στην υπόθεση Χειμώνα ν. Γεωργίου κ.ά.
(1999)1 Α.Α.Δ. 108». Στην Χειμώνα ανωτέρω, υπεδείχθη ότι ο Δικαστής δεν είναι δυνατό να μετατραπεί σε μάρτυρα-εμπειρογνώμονα του ενός ή του άλλου διαδίκου. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε κατάφωρη παραβίαση του δικαιϊκού συστήματος. Ο Δικαστής, ως αμερόληπτος κριτής της διαφοράς, αποφασίζει με βάση την ενώπιον του μαρτυρία και όχι με βάση την προσωπική του γνώση ή αντίληψη. Η επιτόπια εξέταση που διενεργεί το ίδιο το Δικαστήριο σκοπό έχει την πληρέστερη και καλύτερη αντίληψη της ενώπιον του παρουσιαζόμενης μαρτυρίας. Ομοίως στην υπόθεση Στρατής ανωτέρω, υπεδείχθη ότι εκεί όπου υπάρχουν διιστάμενες απόψεις μεταξύ των διαδίκων δεν αναμένεται από το δικαστήριο να προβεί σε καταμετρήσεις, και τούτο για τον προφανή λόγο ότι το δικαστήριο δεν μπορεί να καταστεί μάρτυρας. Εκ των λόγων που προβάλλονται ως αναγκαίοι για την επίσκεψη του δικαστηρίου στο επίδικο ακίνητο, προκύπτει ότι αυτός διασυνδέεται άμεσα με την επανάκληση της ενάγουσας και των εναγομένων 1 και 2, ώστε επί τόπου να δώσουν εκ νέου μαρτυρία. Και τούτο γιατί κατά την αντεξέταση των εναγομένων 1 και 2 τους υπεβλήθη ότι η αναφερόμενη στο προικοσύμφωνο ακίνητη περιουσία δεν είναι η επίδικη, αλλά αφορά άλλη ακίνητη περιουσία. Επιζητείται ουσιαστικά η επανάκληση όχι μόνο των εναγομένων 1 και 2 αλλά και της ενάγουσας, για να δοθεί επί τόπου μαρτυρία, με την έννοια να υποδείξουν το επίδικο ακίνητο. Η επανάκληση μάρτυρα, ως επεξηγείται στο σύγγραμμα Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ του Τ. Ηλιάδη, σελ.237, μπορεί να επιτραπεί μόνο σε ειδικές περιπτώσεις και κατ' αναλογία εφαρμόζονται οι αρχές που ισχύουν στις ποινικές υποθέσεις. Κατά συνέπεια η επανάκληση μάρτυρα επιτρέπεται αν η μαρτυρία είναι τυπική, ή αν το θέμα εγείρεται ex improviso. Επανακλήτευση μάρτυρα δεν επιτρέπεται για να καλύψει κενά στη μαρτυρία του διαδίκου που θα μπορούσε εύλογα να προβλεφθούν πριν δώσει μαρτυρία. Στην προκειμένη περίπτωση δεν εφαρμόζονται οι αρχές για επανάκληση μάρτυρα, αφού το γεγονός ότι έγιναν υποβολές στους ΜΥ1 και 2 ότι το ακίνητο που περιγράφεται στο προικοσύμφωνο δεν είναι το επίδικο, δεν αποτελεί λόγο για να κληθεί εκ νέου η ενάγουσα, όπως ούτε και οι εναγόμενοι 1 και 2. Περαιτέρω η επανάκληση διασυνδέεται άρρηκτα με την μεταφορά, ουσιαστικά, του δικαστηρίου επί τόπου, σε κάποιο ακίνητο και την προσκόμιση εκεί μαρτυρίας. Με άλλα λόγια επιδιώκεται να διεξαχθεί δίκη και να δοθεί μαρτυρία στο κατά πόσο το ακίνητο, εις το οποίο επιδιώκεται να γίνει επιτόπια εξέταση, είναι το επίδικο ή όχι. Κρίνεται πως για τους πιο πάνω λόγους δεν υπάρχει περιθώριο επιτυχίας της αίτησης. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ ενάγουσας - καθ' ης η αίτηση και σε βάρος των εναγομένων - αιτητών. Θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα είναι καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο