HEKRO DR Ιng e.h Hermann Kronseder Sicherteits und Verpackungstechnik Gmbh ν. STARCARE LTD κ.α., Αριθ. Αγωγής: 3767/12, 27/9/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A515 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αριθ. Αγωγής: 3767/12 HEKRO DR Ιng e.h Hermann Kronseder Sicherteits und Verpackungstechnik Gmbh, εκ Γερμανίας, που ενάγουν προσωπικά και/ή ως μέτοχοι για λογαριασμό των ιδίων και/ή όλων των άλλων μετόχων της Εναγόμενης Αρ.1 πλήν εκείνων που είναι Εναγόμενοι, Eνάγoντες και 1. STARCARE LTD, από Λευκωσία, 2. ABACUS (CYPRUS) LTD, από Λευκωσία, 3. ABACUS SECRETARIAL LTD, από Λευκωσία, 4. ΣΟΦΙΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, από Λευκωσία, 5. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ, από Λευκωσία, 6. ANATOLIY KIPISH, από Λουξεμβούργο, 7. ΟΧSANA OATSYURKO KIPISH, από Λουξεμβούργο, 8. VICTOR KIPISH, από Λουξεμβούργο, 9. FORDON DEVELOPMENTS, από Βρεττανικές Παρθένες Νήσους, 10. FARETEX TRADE LTD, από Marshall Islands, 11. HEKRO PET LTD, από Ουκρανία, 12. TRANSOCIAL OVERSEAS HOLDINGS LTD, από Λευκωσία, 13. ABACUS (NOMINEES) LTD, από Λευκωσία, 14. C & L NOMINEES LIMITED, από Λευκωσία, 15. AFAITH INVESTMENTS LTD, μέσω των Κυπρίων Διευθυντών αυτών Εναγομένων αρ. 17 και 18, 16. ΣΤΕΛΛΑ ΡΑΟΥΝΑ, από τη Λευκωσία, 17. ΔΕΣΠΩ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, από τη Λευκωσία, 18. NEMIROFF VODKA LTD, από Βρεττανικές Παρθένες Νήσους, 19. ΝΕΜΙROFF HOLDINGS LTD, από Λευκωσία, 20. UKRAINIAN VODKA COMPANY NEMIROFF, από Ουκρανία, 21. BARCLAYS BANK PLC, από Λευκωσία, 22. FORDON TRADE & INVEST CORP, από Βρεττανικές Παρθένες Νήσους, μέσω των Κυπρίων Διευθυντών αυτών Στέλλας Ραουνά και Μαρίας Πίττα, Εναγόμενοι -------------------- ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 2 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, 2014, ΓΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΗ: Ημερομηνία: 27 Σεπτεμβρίου, 2016 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια-Εναγομένη 19: Γιώργος Χριστοδούλου, Μαριάννα Κωνσταντίνου για Λ. Παπαφιλίππου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ων η Αίτηση-Ενάγοντες: Χάρης Μαμαντόπουλος για Σάββας Μαμαντόπουλος & Συνεταίροι Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτησή της η Αιτήτρια εξαιτείται Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την απόρριψη και/ή τον αποκλεισμό και/ή τη διαγραφή μέρους της Παραγράφου 18 της Απάντησης και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση, για το λόγον ότι το περιεχόμενό της είναι σκανδαλώδες, ενοχλητικό και άσχετο και/ή προκαλεί αμηχανία και/ή τείνει να προκαταλάβει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης. Το μέρος της πιο πάνω Παραγράφου, έχει ως ακολούθως: «18. Εν όψει των πιο πάνω το ζήτημα που τίθεται ενώπιον του Σεβαστού Δικαστηρίου είναι: (
- i)Πως επηρεάσθη ή επηρεάζεται η Εναγομένη αρ.19 από το διορισμό Παραλήπτη, την στιγμή που αυτός ασκεί μόνο τα δικαιώματα ψήφου που έχει η Εναγόμενη Αρ.15 με το μετοχικό ποσοστό των 34.96% στην Εναγομένη Αρ.18. (
- ii)Πως επηρεάσθη ή επηρεάζεται η εναγομένη αρ.19 αν ο Παραλήπτης ζήτησε την αλλαγή με βάσει την εξουσία που είχε και τις πρόνοιες του Καταστατικού της Εναγομένης Αρ.18 τον Διευθυντή της Εναγομένης Αρ.18; (iii) Πως επηρεάζεται η εναγομένη αρ.19 από ένα διάταγμα το οποίο ούτε καν της επιδόθηκε και το οποίο ακυρώθηκε πριν την επίδοσή του;» Νομικό έρεισμα της Αίτησης είναι οι Δ.19, θ.26 και Δ.27, θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι το πιο πάνω κείμενο, θέτει αόριστα ερωτήματα που με κανένα τρόπο δεν συμβάλλουν στην υπεράσπιση των Εναγόντων και σκοπό έχουν την παραπλάνηση του Δικαστηρίου, ούτε καταδεικνύεται επίδικο θέμα προς εκδίκαση. Επιπρόσθετα, είναι πρόδηλα αντίθετο, τόσο με τους κανόνες δικογράφησης αλλά περαιτέρω αντίκειται σε υπέρμετρο βαθμό και της πρακτικής που ακολουθείται επί των εν λόγω κανόνων δικογράφησης. Η ύπαρξη ερωτήσεων εντός του δικογράφου αποτελεί γεγονός πρωτάκουστο το οποίο παραβαίνει στο μέγιστο βαθμό τους κανόνες που αφορούν τόσο στην ανάγκη για σαφήνεια των δικογράφων αλλά και στην ανάγκη για βεβαιότητα και θετικότητα του εκάστοτε γράφοντα ως προς τους ισχυρισμούς τους οποίους επιλέγει να προωθήσει μέσω του δικογράφου του. Είναι αδύνατο να θεωρηθεί ως θετική δικογράφηση ή έστω δικογράφηση γεγονότος θέση, η οποία τίθεται υπό μορφή ερωτήματος καθώς προκαλεί σύγχυση και αοριστία ως προς τον ισχυρισμό που επιχειρείται να προωθηθεί, στερώντας από την άλλη πλευρά τη δυνατότητα να γνωρίζει επί ποίου σημείου ακριβώς θα κληθεί να απαντήσει κατά τη διαδικασία ακρόασης. Αντίθετη άποψη εκφράζουν οι Καθ΄ ων η Αίτηση που θεωρούν ότι το επίδικο μέρος είναι σύμφωνο με τους κανόνες δικογράφησης. Ούτε ενοχλητικό, ούτε σκανδαλώδες αλλά ούτε άχρηστο και άσχετο είναι, ούτε προκαλεί αμηχανία ή έχει σκοπό να περιορίσει ή να καθυστερήσει την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης. Οι ισχυρισμοί που εμπεριέχονται σ΄ αυτό είναι στο σύνολό τους αληθείς και αποτελούν ουσιαστική παράμετρο της υπόθεσης. Είχα την ευκαιρία να εξετάσω τη νομική πτυχή της διαγραφής δικογράφων ή μέρους τους σε άλλες Ενδιάμεσες Αποφάσεις τις οποίες εξέδωσα στην παρούσα υπόθεση για παρόμοια θέματα, αντίγραφα των οποίων έχουν δοθεί στους δικηγόρους των διαδίκων. Η παρούσα Αίτηση βασίζεται τόσο στη Δ.27, θθ 2 και 3, όσο και στη Δ.19, θ.26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Έχει αναφερθεί και στην Ενδιάμεση Απόφασή μου ημερομηνίας 24 Απριλίου, 2015 αναφορικά με τη νομική πτυχή του θέματος: «Παρόλον ότι το πότε τυγχάνει εφαρμογής η καθεμιά από τις εν λόγω διατάξεις εμφαίνεται από το ίδιο το λεκτικό τους, έχει καταστεί σαφές ότι η μεν Δ.19, θ.26 περιορίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου σε διαγραφή μέρους μόνο των δικογράφων, ενώ η Δ.27, θ.3 μπορεί να οδηγήσει σε διαγραφή ολόκληρου του δικογράφου μέχρι και αναστολή ή απόρριψη της αγωγής. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1338, Cyber Group Ltd v. Χαραλαμπίδη κ.α.
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1852. Στην Σιακόλας
(1998), λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με τη Δ.19, θ.26: «Η ερμηνεία της διαταγής αυτής δεν παρουσιάζει δυσκολία. Είναι καθαρό από τη φρασεολογία της ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαγραφή μέρους των δικογράφων και όχι ολόκληρης της αγωγής, όπως υποστήριξε ο δικηγόρος του εφεσείοντα. Εξάλλου η σχετική αίτηση πρέπει να υποβάλλεται ταχέως (promptly) και κατά κανόνα προτού κλείσουν τα δικόγραφα. Η ερμηνεία που δίδουμε συνάδει και με τη νομολογία και την πρακτική που ακολουθείται από τα Αγγλικά Δικαστήρια, με βάση την αντίστοιχη αγγλική Δ.19 θ.27 πριν από την τροποποίησή της. (Βλ Supreme Court Practice 1958).» Πιο κάτω στην ίδια απόφαση λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με τη Δ.27, θ.3: «Συμφωνούμε με το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι ο θεσμός αυτός δίδει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να απορρίψει μια αγωγή όταν η αγωγή δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής ή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική (frivolous or vexatious). Η εξουσία αυτή του Δικαστηρίου ασκείται με εξαιρετική φειδώ. (Βλ. In Re Pelmaco Development Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246). Με την υπό κρίση αίτηση δεν προβάλλονται τέτοιες θέσεις και οι πρόνοιες του θ.3 δεν καλύπτουν την περίπτωση για την οποία επιζητείται η απόρριψη της αγωγής». Στην Μavromoustakis v. Yeroudes (Executor)
(1965)1 C.L.R. 176, 183-184, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω τα οποία επίσης υιοθετήθηκαν και στην Papamichael v. Chaholiades
(1970)1 C.L.R. 305: «Speaking of this jurisdiction to dismiss actions in limine, Lord Herschell in Lawrance v. Norreys (Lord)
(1890)15 App. Cas. 210, said (at page 219): "It is a jurisdiction which ought to be very spaningly exercised, and only in very exceptional cases". In Dyson v. Attorney-General
(1911)1 K.B. 410 at page 418, Fletcher Moulton, L.J. said: «.To my mind it is evident that our judicial system would never permit a plaintiff to be 'driven from the judgment seat' in this way without any court having considered his right to be heard, excepting in cases where the cause of action was obviously and almost incontestably bad". That is, undoubtedly, the test to be applied and the language used there is strong language. If there is a point capable or worthy of being argued it was clearly impossible to strike out an action in limine (per Tucker, L.J. in Law v. Dearley
(1950)1 All E.R. 124, at page 127). According to the notes to the English R.S.C. Order 25, rule 4, in the Annual Practice, it has been held in many cases that it is only in plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this Rule, and that this procedure can only be adopted when it can be clearly seen that a claim is, on the face of it, obviously unsustainable, or that the case is clear beyond doubt. So Long as the statement of claim discloses some cause of action, or raises some question fit to be decided by a court, the mere fact that the case is weak, and not likely to succeed, is no ground for striking it out». Οι πιο πάνω αρχές επαναλήφθηκαν και διασαφηνίστηκαν περαιτέρω στην In re Pelmako Developments Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246 όπου αναφέρθηκε ότι κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. Το δικόγραφο του οποίου επιδιώκεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει. Η επίκληση της συμφυούς δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δηλαδή, χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς. Τέτοια άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον του Δικαστηρίου, δικαίωμα το οποίο κατοχυρώνεται από το Άρθρο 30.1 του Συντάγματος. Βλέπε επίσης Σιακόλας
(1998), πιο πάνω, Cyber Group Ltd
(2004), πιο πάνω, και Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού - Αμαθούντος κ.α. ν. Κυπριακή Δημοκρατία
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 21. Επιπρόσθετα, στην Λοϊζος Λουκά και Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1316, τονίστηκε ότι απόρριψη αγωγής θα πρέπει να διατάσσεται μόνο σε περιπτώσεις που το δικόγραφο του Ενάγοντος δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής και όπου η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί μετά από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το Δικαστήριο να επιτρέψει. Είναι για αυτό το λόγο που διαφαίνεται μία σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας αυτής ενώ η αγωγή βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα. Αναφορικά με τη φρασεολογία στη Δ.19, θ.26, ότι διαγραφή μέρους δικογράφου διατάσσεται όπου αυτό τείνει να επηρεάσει δυσμενώς, να προκαλέσει αμηχανία ή να καθυστερήσει τη δίκαιη δίκη της αγωγής (tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action), οι λέξεις αυτές έχουν ερμηνευτεί φιλελεύθερα από τα Δικαστήρια. Αν ο Εναγόμενος δεν διασαφηνίσει ποίο μέρος της έκθεσης απαίτησης παραδέχεται και ποίο αρνείται, το δικόγραφο του προκαλεί αμηχανία. Απλή όμως πολυλογία δεν προκαλεί αφ΄ εαυτής αμηχανία. Ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός ως προκαλών αμηχανία απλώς επειδή ο αντίδικος ισχυρίζεται ότι είναι αναληθής. Το γεγονός και μόνο ότι μία έκθεση απαιτήσεως περιλαμβάνει πολλές αιτίες αγωγής, δεν προκαλεί αμηχανία εάν προβάλλονται χωριστά στο δικόγραφο. Αξίωση για διαζευκτική θεραπεία, δεν προκαλεί αμηχανία. Το ίδιο ισχύει και για ασυμβίβαστες υπερασπίσεις. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεσή τους, εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους κανόνες. Δικόγραφα, έστω και αν δεν είναι απόλυτα σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες, δεν διαγράφονται. Το γεγονός ότι δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει σε διαγραφή του, εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Εάν, όμως, σε δικόγραφο, περιέχονται ισχυρισμοί παντελώς άσχετοι, από τους οποίους θα προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση, τότε αυτοί δικαιολογείται να διαγραφούν. Ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον αντίδικο, εφόσον δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα, θεωρούνται σκανδαλώδεις. Annual Practice
(1960), σελ. 478-479, Annual Practice
(1958)σελ. 477-479, Athina Leathergoods Ltd v. Χαραλάμπους κ.α.
(2000)1(Β) A.A.Δ. 787, Soboh Petroleum (Cyprus) Ltd v. Abdallah κ.α. Π.Ε. 69/2011, ημερομηνίας 19.7.2013». Έχοντας παραθέσει τη νομική πτυχή του θέματος, πρέπει να τονισθεί ότι, η παρούσα Αίτηση, θα εξετασθεί μόνο υπό το πρίσμα της Δ.19, θ.26 εφόσον επιζητείται διαγραφή μέρους μόνο δικογράφου και όχι ολόκληρου για να τύχει εφαρμογής η Δ.27, θ.3. Θα συμφωνήσω εν μέρει με το δικηγόρο της Αιτήτριας ότι, η διατύπωση ερωτήσεων σε ένα δικόγραφο δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος δικογράφησης. Από την άλλη, η Δ.19, θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, και η σχετική επί τούτου νομολογία, επιβάλλουν υποχρέωση όπως, κατά τη σύνταξη ενός δικογράφου, καταγράφονται με απλό και σαφή τρόπο οι ισχυρισμοί του διαδίκου στους οποίους θα στηριχθεί κατά τη δίκη. Με τον τρόπο αυτόν θα γίνεται επακριβής προσδιορισμός των επίδικων θεμάτων. Βλ. μεταξύ άλλων, Κεντρική Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ ν. Ηροδότου
(2013)1(Β) ΑΑΔ 1166, Ζερβού κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ
(2011)1(Γ) ΑΑΔ 2192, Ευάνθη ν. Νεοφύτου κ.α. ECLI:CY:AD:2014:A935, Π.Ε. 38/2010, ημερομηνίας 8.12.2014, Αρχιππέα Σύμβουλοι Επενδύσεων Λτδ κ.α. ν. Κακαβού, ECLI:CY:AD:2015:A683, Π.Ε. 278/2010, ημερομηνίας 15.10.2015 (Απόφαση Πλειοψηφίας). Μελετώντας την ουσία του περιεχομένου του επίδικου κειμένου και όχι τον τρόπο διατύπωσης, διαπιστώνεται ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση ικανοποιούν τις απαιτήσεις των Θεσμών και της νομολογίας. Οι ερωτήσεις που υποβάλλονται είναι μεν ρητορικές αλλά καθορίζουν τα επίδικα από πλευράς τους θέματα. Δεν δημιουργείται ούτε ασάφεια, ούτε αοριστία, ούτε παραπλάνηση στην Αιτήτρια. Κατά συνέπεια θεωρώ ότι η παρούσα δεν είναι περίπτωση όπου το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια με βάση τη Δ.19, θ.26 και να διαγράψει το επίμαχο επίδικο μέρος. Η Αίτηση απορρίπτεται με Έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγόντων και σε βάρος της Αιτήτριας-Εναγομένης 19, τα οποία να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, αλλά να είναι πληρωτέα μετά το πέρας της υπόθεσης. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο