Ναγιαλένας Αβραάμ, ανηλίκου δια των γονέων αυτής Χρίστου Αβραάμ και Σοφίας Τρύφωνος Αβραάμ, ως φυσικών κηδεμόνων και ως ασκούντων τη γονική μέριμνα κα

(3). Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη Ένορκη Δήλωση του Αντώνη Ξυδιά, από την Αγία Νάπα, διευθυντή στην Εναγομένη ο οποίος γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση. Ορκίζεται τα ακόλουθα: Στις 21/12/2008 επεσυνέβηκε ατύχημα στο οποίο, όπως ισχυρίζεται η Ενάγουσα στην Έκθεση Απαίτησης, πριν προλάβει να καθίσει στο αλογάκι carousel, ο χειριστής το έθεσε σε λειτουργία, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί. Το εν λόγω ατύχημα οφειλόταν στην αποκλειστική ή/και σε μεγάλο βαθμό συντρέχουσα αμέλεια και παράβαση των εκ του Νόμου και κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων των Χρίστου Αβραάμ, Σοφίας Τρύφωνος Αβραάμ, γονέων της Ενάγουσας, οι οποίοι κατά τον ουσιώδη χρόνο είχαν την επιμέλεια και φύλαξη αυτής, καθότι αμελώς μετακίνησαν και/ή προκάλεσαν την μετακίνηση της Ενάγουσας με τρόπο που συνέβαλε στον τραυματισμό της, ήτοι ενώ το carousel είχε ήδη ξεκινήσει και/ή επρόκειτο να ξεκινήσει την λειτουργία του. Για όλους τους πιο πάνω λόγους πιστεύει ότι δικαιούται να υποβάλει τη συνημμένη αίτηση για έκδοση και επίδοση Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου εναντίον των Χρίστου Αβραάμ και Σοφίας Τρύφωνος Αβραάμ, Κυρήνειας 7, Στρόβολος, καθότι αυτοί ευθύνονται για την πρόκληση του εν λόγω ατυχήματος ή τουλάχιστον ευθύνονται και αυτοί. H ενάγουσα καταχώρησε ένσταση στην αίτηση. Η ένσταση βασίστηκε στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.6, στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Διαταγή 10 θ. 1 - 12, Διαταγή 48, και Διαταγή 64 στις αρχές που σχετίζονται με την έκδοση τέτοιας φύσεως διαταγμάτων, στη νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι: · Η Αίτηση είναι κακόπιστη, καταχρηστική, γενική και αόριστη. · Η Εναγόμενη 2 δεν απέδειξε ή/και τεκμηρίωσε ή/και στοιχειοθέτησε την ευθύνη των προτιθέμενων Τριτοδιαδίκων · Η Εναγόμενη 2 δεν απέδειξε ή/και τεκμηρίωσε ή/και στοιχειοθέτησε ως όφειλε, έστω εκ πρώτης όψεως υπόθεση και/ή βάσιμη Απαίτηση εναντίον των προτιθέμενων Τριτοδιαδίκων, ούτως ώστε να δικαιολογείται η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. · Η Αιτήτρια (Εναγόμενη 2) απέκρυψε από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα ή/και δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να μην έχει σαφή ή/και ξεκάθαρη εικόνα των γεγονότων ή/και Τεκμηρίων ή/και την πραγματική ερμηνεία των δεδομένων. · Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση δεν έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου ικανοποιητική μαρτυρία για στοιχειοθέτηση της παρούσας Αίτησης. · Η Απαίτηση της Εναγομένης 2 εναντίον των προτιθέμενων Τ/Δ δεν μπορεί να εγερθεί βάσει της Δ.10 και να εκδικαστεί στα πλαίσια της παρούσας Αγωγής και/ή δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής της εν λόγω Διαταγής. · Από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση δεν προκύπτει ζήτημα ικανό προς εκδίκαση μεταξύ της Εναγομένης 2 και των προτιθέμενων Τ/Δ το οποίο να πρέπει να εκδικαστεί στα πλαίσια της παρούσας Αγωγής και δεν τίθεται θέμα συνεισφοράς ή αποζημίωσης της Εναγομένης 2 από τους αιτούμενους Τ/Δ για τις αξιώσεις της Ενάγουσας: · Δεν δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της Αίτησης της Εναγομένης 2, αφού ληφθεί υπόψη ότι η προσεπίκληση των προτιθέμενων Τ/Δ θα προκαλέσει αχρείαστη αύξηση και περιπλοκή των επίδικων θεμάτων, σημαντική καθυστέρηση στην εκδίκαση της Αγωγής των Εναγόντων εναντίον των Εναγομένων και περιττά έξοδα για τους διαδίκους. · Οι ισχυρισμοί των Αιτητών είναι γενικοί και αόριστοι και δεν τεκμηριώνουν οποιαδήποτε βάσιμη απαίτηση εναντίον των Τ/Δ. · Τυχόν προσεπίκληση των Τ/Δ, θα περιπλέξει τα επίδικα θέματα και την όλη διαδικασία, θα προκαλέσει ταλαιπωρία και Έξοδα στους Ενάγοντες ενώ θα καθυστερήσει την υπόθεση. Η ένσταση βασίστηκε σε ένορκη δήλωση της μητέρας της Ενάγουσας υπό την ιδιότητα της ως φυσικής κηδεμόνα, για λογαριασμό της. Αναφέρει τα ακόλουθα: Αγνοεί και απορρίπτει τα γεγονότα στην παράγραφο 1 της Ένορκης Δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση της Εναγομένης

1. Αποδέχεται το περιεχόμενο της παραγράφου 2 της Ένορκης Δήλωσης στην αίτηση της Εναγομένης
2. Απορρίπτει στο σύνολο τους τις παραγράφους 3, 4 και 5 της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση και εις απάντηση τους αναφέρει ότι πρόκειται για αυθαίρετους και ανυπόστατους ισχυρισμούς και περαιτέρω επαναλαμβάνοντας τους λόγους ένστασης ως αυτοί εκτίθενται ανωτέρω, αναφέρει τα ακόλουθα: Ως αναφέρεται και στην Έκθεση Απαίτησης τόσο η ίδια όσο και ο σύζυγος της (φυσικοί κηδεμόνες της ανήλικης Ενάγουσας) επιδείξαν την δέουσα προσοχή και φροντίδα και ως εκ τούτου αποκλειστικοί υπεύθυνοι για το επίδικο ατύχημα είναι οι Εναγόμενοι 1 και 2 και/ή οι αντιπρόσωποι και/ή οι υπάλληλοι και/ή οι εξουσιοδοτημένοι αυτών, οι οποίοι λειτουργούσαν το εν λόγω carousel χωρίς την απαραίτητη άδεια, με άτομα και/ή εργοδοτούμενους οι οποίοι δεν είχαν την δέουσα γνώση και/ή εκπαίδευση και/ή προσοχή. Επιφυλάσσει το δικαίωμα της να αναφερθεί σχετικά κατά τη δικάσιμο. Σύμφωνα με τα όσα καλύτερα γνωρίζει και σύμφωνα με τα όσα την πληροφορούν οι δικηγόροι της Ενάγουσας, η παρούσα διαδικασία είναι καταχρηστική καθώς σκοπός της Εναγομένης 2 είναι να περιπλέξει την υπόθεση και να ασκήσει πίεση στην Ενάγουσα να αποσύρει την Αγωγή εναντίον της Εναγομένης
3. Σύμφωνα με τα όσα την ενημερώνουν οι δικηγόροι της Ενάγουσας, οι ισχυρισμοί που προβάλει η Αιτήτρια για καταχώριση και προώθηση της παρούσας διαδικασίας, δεν εμπίπτουν ούτε καν εκ πρώτης όψεως στις πρόνοιες της Δ.10, Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Αυτό εμφαίνεται από τους ίδιους τους ισχυρισμούς που η Εναγόμενη 2 προβάλλει μέσω της Υπεράσπισης της αφού σε περίπτωση που αυτοί ευσταθούν, τότε θα επιτύχει η Υπεράσπιση της και δεν θα κριθεί υπόλογη έναντι της Ενάγουσας. Κατά συνέπεια, δεν θα τεθεί ούτε θέμα συνεισφοράς ή αποζημίωσης μεταξύ Εναγομένης 2 και Τ/Δ. Εξ όσον την πληροφορούν οι δικηγόροι της Ενάγουσας, η Εναγόμενη 2 ζητά συνεισφορά και/ή αποζημιώσεις από τους γονείς της Ενάγουσας, οι οποίοι στην ουσία είναι τα άτομα μέσω των οποίων κινήθηκε η δικαστική διαδικασία για λογαριασμό της ανήλικης κόρης τους (Ενάγουσας). Επομένως, είναι θέση της Ενάγουσας πως από μόνη της η Έκθεση Υπεράσπισης της Εναγομένης 2 θα ήταν αρκετή για να στοιχειοθετήσει το μερίδιο ευθύνης της Εναγομένης
4. Ακόμα και στην περίπτωση κατά την οποία βρεθεί ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν έχουν το 100% του μεριδίου ευθύνης για τις σωματικές βλάβες της Ενάγουσας, δεν θεωρεί αναγκαίο να προστεθούν ως διάδικοι στην παρούσα διαδικασία οι γονείς αυτής, καθώς η οποιαδήποτε δική τους ευθύνη ήθελε βρεθεί, δεν επηρεάζει την αξιολόγηση του μεριδίου ευθύνης που κατέχουν οι Εναγόμενοι 1 και 2 για το παρόν ατύχημα. Το μόνο που μένει προς εκδίκαση είναι η στοιχειοθέτηση του μεριδίου ευθύνης των Εναγομένων 1 και 2 ανεξάρτητα από οποιονδήποτε άλλο παράγοντα. Περαιτέρω είναι ισχυρισμός της Ενάγουσας ότι δεν υπάρχει καμιά νομική σχέση μεταξύ της απαίτησης της Ενάγουσας και της οποιασδήποτε ισχυριζόμενης σχέσης μεταξύ της Εναγομένης 2 και των προτιθέμενων Τριτοδιαδίκων και ότι η συνέχιση της διαδικασίας Τ/Δ θα περιπλέξει τα επίδικα θέματα και θα καθυστερήσει χωρίς λόγο την εκδίκαση της αγωγής. Ως συνέπεια των ανωτέρω, η Αίτηση της Εναγομένης 2 σκοπό έχει την περιπλοκή και καθυστέρηση της εκδίκασης της υπόθεσης και της διαδικασίας γενικότερα. Εξ όσον την πληροφορούν οι Δικηγόροι της Ενάγουσας, υπό τις περιστάσεις, η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση δεν παρουσιάζει την απαιτούμενη, ενδεδειγμένη και ικανοποιητική μαρτυρία για τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας και δεν προκύπτει ζήτημα ικανό προς εκδίκαση μεταξύ της Εναγομένης 2 και των προτιθέμενων Τ/Δ το οποίο να πρέπει να εκδικαστεί στα πλαίσια της παρούσας Αγωγής και δεν τίθεται θέμα συνεισφοράς ή αποζημίωσης της Εναγομένης 2 για τις αξιώσεις της Ενάγουσας από τους αιτούμενους Τ/Δ. Οι δύο πλευρές προχώρησαν σε αγορεύσεις χωρίς να αντεξετάσουν τους ενόρκως δηλούντες. Έχω θέσει ενώπιον μου όσα ανέφεραν στις αγορεύσεις τους και θα σταθώ σε αυτά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Διαταγή 10 αναφέρει τα εξής (σε μετάφραση): «1.

(1)Όπου σε οποιαδήποτε αγωγή ο εναγόμενος αξιοί εναντίον οποιουδήποτε προσώπου που δεν είναι ήδη διάδικος στην αγωγή (για σκοπούς της παρούσας Διαταγής καλείται «Ο τριτοδιάδικος») - (α) ότι δικαιούται σε συνεισφορά ή αποζημίωση (β) ότι δικαιούται σε θεραπεία που αφορά σε ή σχετιζεται με το αρχικό θέμα της αγωγής και είναι ουσιαστικά το ίδιο όπως μέρος της αξίωσης ή θεραπείας που απαιτείται από τον ενάγοντα (γ) ότι οποιοδήποτε ζήτημα ή θέμα που αφορά σε ή σχετίζεται με το θέμα είναι ουσιαστικά το ίδιο με οποιοδήποτε ερώτημα ή θέμα που προκύπτει μεταξύ του ενάγοντα και του εναγομένου και θα πρέπει ορθά να αποφασιστεί όχι μόνο μεταξύ του ενάγοντα και του εναγόμενου αλλά μεταξύ του ενάγοντα και εναγόμενου και του τριτοδιαδίκου ή μεταξύ οποιωνδηποτε εξ' αυτών, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να δώσει άδεια στον εναγόμενο να εκδώσει και επιδώσει Ειδοποίηση Τριτοδιαδίκου. Όπως λέχθηκε στην απόφαση Ανδρέα Νικήτα ν. Medcon Construction Limited,

(1997)1 Α.Α.Δ. 643: «Η Διαδικασία Τριτοδιάδικου αντλεί την προέλευση της από τη Δ.16 των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών, των οποίων οι βασικές πρόνοιες είναι όμοιες με τις πρόνοιες της δικής μας Δ.10. H διαδικασία αυτή δημιουργήθηκε στην Αγγλία με το Νόμο Judicature Act 1873 και θεωρήθηκε ότι ήταν μια διαδικασία ανάλογη με αγωγή, που καταχωρείτο από τον εναγόμενο σε υπάρχουσα αγωγή εναντίον του τριτοδιάδικου. Ο εναγόμενος σε τέτοια περίπτωση εθεωρείτο ενάγων και ο τριτοδιάδικος εναγόμενος. Επομένως, η Ειδοποίηση Τριτοδιάδικου υπέχει μορφή αγωγής του εναγόμενου εναντίον του τριτοδιάδικου (βλ. McCheane v. Jyles,

(1902)1 Ch.D. 287). Μετά την επίδοση της Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου, ο τριτοδιάδικος καθίσταται διάδικος στην αγωγή αυτή και έχει τα ίδια δικαιώματα σχετικά με την υπεράσπιση του ως εάν να είχε εναχθεί με κανονική αγωγή από τον εναγόμενο. Ο τριτοδιάδικος όμως, δεν είναι εναγόμενος στην υφιστάμενη αγωγή του ενάγοντα εναντίον του εναγόμενου, εκτός αν ο ενάγων αποφασίσει και τον καταστήσει συνεναγόμενο. Η Διαδικασία Τριτοδιαδίκου είναι εντελώς ξεχωριστή και ανεξάρτητη διαδικασία από την προϋπάρχουσα αγωγή (Βλ. Stott v. West Yorkshire Road Car Co.

(1971)3 All E.R. 534, Annual Practice 1958, σελ. 381 κ.ε.). Σκοπός της Διαδικασίας Τριτοδιαδίκου είναι η αποφυγή πολλαπλότητας αγωγών, η αποφυγή εξόδων, η δέσμευση του τριτοδιάδικου με το αποτέλεσμα αγωγής μεταξύ ενάγοντος και εναγομένου και η δυνατότητα απόφασης επί του θέματος που σχετίζεται με τη διαδικασία τριτοδιάδικου αμέσως μετά την απόφαση στην αγωγή, για να μην είναι αναγκασμένος ο εναγόμενος να περιμένει να αποδείξει την αξίωση του εναντίον του τριτοδιάδικου με άλλη αγωγή ενώ ο ενάγων θα έχει την ευκαιρία να εκτελέσει την απόφαση εναντίον του». Σχετική με την παρούσα περίπτωση είναι η απόφαση Πορφύριος Ιωάννου ν. Κώστας Βιολάρης & Υιοί Λτδ

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ.1424, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «...Είναι αυτονόητο πως μπορεί να τίθεται θέμα χορήγησης άδειας για έκδοση και επίδοση κλήσης τριτοδιαδίκου αν η περίπτωση εντάσσεται σε μια από τις τρεις που εξειδικεύει η Δ.10 θ1

(1)(α)(β)(γ). Και είναι σαφές πως, ενώ το θέμα δεν κρίνεται οριστικά σε εκείνο το αρχικό στάδιο, χρειάζεται τουλάχιστον να φαίνεται εκ πρώτης όψεως πως η περίπτωση είναι τέτοια. Χωρίς εκ πρώτης όψεως διαπίστωση τέτοιας φύσης, δε διανοίγεται δυνατότητα άσκησης διακριτικής εξουσίας με αναφορά σε οτιδήποτε άλλο. Αυτά δε, ως είδος δικαιοδοτικής προϋπόθεσης, διαπιστώνονται καθηκόντως, και κάθε άλλο παρά μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο έσφαλε είτε επειδή άκουσε και τους εφεσίβλητους επί του θέματος είτε επειδή αναφέρθηκε στο θέμα. ............................................................. Ο στόχος της διαδικασίας προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου εξηγήθηκε κατ' επανάληψη και δε νομίζουμε ότι δικαιολογείται να επεκταθούμε σ' αυτά για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης. Η εκ πρώτης όψεως βάσιμη διεκδίκηση συνεισφοράς ή αποζημίωσης αποτελεί την πρώτη από τις περιπτώσεις της Δ.10 θ1

(1)και ήταν η βασική θέση του εφεσείοντα κατά την ακρόαση πως εδικαιολογείτο η προσεπίκληση για να υποχρεωθεί ο τριτοδιάδικος σε συνεισφορά ή αποζημίωσή του. Εννοείται για ό,τι θα ευρισκόταν ο ίδιος υπόλογος έναντι των εφεσιβλήτων. Όσα όμως πρόβαλε ο ίδιος, τα καθόρισε ως τον πυρήνα της υπεράσπισής του στην αξίωση των εφεσιβλήτων. Αν αυτά θεμελιώνουν, αν δηλαδή φανεί πως πράγματι, όπως είναι ο δικός του ισχυρισμός, εξαλείφθηκε η όποια οφειλή του προς τους εφεσίβλητους, δεν θα απομένει οτιδήποτε ως ιδιαίτερη σχέση ή διαφορά του προς τον Κ. Βιολάρη. Θα έχει επιτύχει η υπεράσπισή του και δε θα είναι υπόλογος έναντι των εφεσιβλήτων. Κρίνουμε ορθή, λοιπόν, την κατάληξη στην οποία άχθηκε το πρωτόδικο δικαστήριο. Δεν προβάλλεται εδώ οτιδήποτε το ιδιαίτερο ή το εναλλακτικό που θα μπορούσε να προσδώσει άλλη διάσταση στις σχέσεις των διαδίκων από τη μια και του Κ. Βιολάρη από την άλλη. Αβάσιμα είναι και τα παράπονα σε σχέση με τις άλλες περιστάσεις της Δ.10 θ1

(1). Ούτε προσδιορίστηκε από τον εφεσείοντα ούτε μπορούμε να διακρίνουμε ποιά άλλη θεραπεία θα ήταν νοητό να διεκδικεί ο εφεσείων από τον Κ. Βιολάρη ή ποιό άλλο θέμα, με τα χαρακτηριστικά του Κανονισμού, θα έπρεπε να αποφασιστεί μεταξύ και των τριών. Όταν, όλα τα περί τη γνώση, αποδοχή και συμμετοχή του Κ. Βιολάρη τα θεωρεί ο εφεσείων ως πράξεις των εφεσιβλήτων που οδήγησαν στην εξάλειψη της οφειλής του». Θα αρχίσω πρώτα από το κατά πόσο έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία που να εντάσσουν την υπόθεση σε μια από τις τρεις περιπτώσεις που προβλέπονται στη Διαταγή 10

(1). Προτού πραγματευτώ τους λόγους ένστασης προτίθεμαι να εξετάσω το ερώτημα το οποίο είχα θέσει στους συνηγόρους πριν τις αγορεύσεις, κατά πόσο δηλαδή ο ενάγοντας μπορεί να είναι ταυτόχρονα τριτοδιάδικος, αφού με την παρούσα η εναγόμενη 2 επιχειρεί να καλέσει ως τριτοδιάδικους τους Χρίστο Αβραάμ και Σοφία Τρύφωνος Αβραάμ οι οποίοι ως φυσικοί κηδεμόνες και ασκούντες τη γονική μέριμνα και επιμέλεια της ανήλικης Ναγιανέλας Αβραάμ είναι οι ενάγοντες στην παρούσα αγωγή. Θεωρώ πως οι προτιθέμενοι τριτοδιάδικοι συνιστούν ήδη διάδικους στην αγωγή και κατ' επέκταση δεν εμπίπτουν στις πρόνοιες της Δ.10 η οποία εφαρμόζεται σε περιπτώσεις «προσώπου που δεν είναι ήδη διάδικος στην αγωγή». Στο Annual Practice 1958, στη σελ.301, αναφέρονται τα ακόλουθα κάτω από τον τίτλο "Party in more than one capacity": "A defendant cannot be also next friend of a plaintiff under disability, nor a plaintiff, guardian ad litem of a defendant". Συνιστούν τα ίδια πρόσωπα και δεν μπορούν να συνυπάρξουν στην ίδια αγωγή. Γι' αυτό το λόγο θα απέρριπτα την αίτηση. Για σκοπούς πληρότητας όμως θα ήθελα να προσθέσω ότι συμφωνώ με την εισήγηση της συνηγόρου της καθ' ης ότι σε περίπτωση που οι ισχυρισμοί της εναγομένης 2 αποδειχθούν δεν θα υπάρχει θέμα συνεισφοράς η αποζημίωσης μεταξύ της εναγομένης 2 και των τριτοδιαδίκων. Με άλλα λόγια δεν θα είναι υπόλογοι οι εναγόμενοι προς τους ενάγοντες για την καταβολή οποιουδήποτε ποσού εφόσον η Υπεράσπιση τους επιτύχει. Δεν έχει τεθεί οτιδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου που να καταδεικνύει ότι η περίπτωση εμπίπτει σε οποιαδήποτε εκ των τριών περιπτώσεων της Δ.10

(1). Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον της αιτήτριας ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ)................. Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο