ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΕΩΣ ΥΔΑΤΩΝ ν. PITTAS DAIRIES LIMITED, Αρ. Αγωγής: 7130/13, 16/9/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A500 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7130/13 Μεταξύ: ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΕΩΣ ΥΔΑΤΩΝ Ενάγοντα και PITTAS DAIRIES LIMITED Εναγομένων Αίτηση για παραμερισμό της απόφασης 16 Σεπτεμβρίου 2016 Για τους εναγόμενους - αιτητές: κα Μιχαήλ Για τον ενάγοντα - καθ' ου η αίτηση: κα Παπανδρέου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η επίδικη αίτηση προωθείται από τους εναγόμενους (στη συνέχεια οι αιτητές). Ζητούμενο είναι η έκδοση διατάγματος που να ακυρώνει και/ή παραμερίζει (set aside) την απόφαση που εκδόθηκε την 13.06.2014. Η αίτηση εδράζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Δ.17 κ10, Δ.26 κ14 και Δ.48 κκ1-4, 8 και 9(h)· στο Σύνταγμα, άρθρα 30.1, 30.3(α)· και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και τη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Το πραγματικό πλαίσιο της αίτησης παρατίθεται σε ένορκη δήλωση που ομνύει ο Άθως Πίττας, διευθυντής των αιτητών, καθώς επίσης σε δεύτερη ένορκη δήλωση που ομνύει ο Παύλος Αγγελίδης, δικηγόρος. Ενάγων είναι ο Διευθυντής Τμήματος Αναπτύξεως Υδάτων (στη συνέχεια ο καθ' ου η αίτηση). Όπως ήταν φυσικό ο καθ' ου η αίτηση αντιτίθεται στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και προς τούτο προτάσσει τους ακόλουθους λόγους ένστασης· «(α) Ο Εναγόμενος/Αιτητής δεν προβάλει και/ή δεν επικαλείται οποιοδήποτε επαρκή και/ή ικανοποιητικό λόγο για την παράλειψη του να εμφανιστεί στην διαδικασία και/ή στην αγωγή. (β) Ο Εναγόμενος/Αιτητής δεν προβάλει καμία ένδειξη και/ή ικανοποιητική εξήγηση και/ή δικαιολογία για την καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος. (γ) Ο Εναγόμενος/Αιτητής δεν προβάλει καμία ουσιαστική και/ή καλή υπεράσπιση στην απαίτηση των Εναγόντων. (δ) Οι ισχυρισμοί του Εναγομένου/Αιτητή αναφορικά με την ύπαρξη Υπεράσπισης είναι αόριστοι και/ή ασαφείς και/ή άσχετοι με τα επίδικα θέματα και/ή δεν αποτελούν βάση για οποιαδήποτε και/ή ουσιαστική και/ή εκ πρώτης όψεως και/ή καλή υπεράσπιση στην αγωγή. (ε) Η αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική. (στ) Οι ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση είναι γενικές, αόριστες και περιέχουν θέματα άσχετα με την παρούσα διαδικασία καθιστώντας την αίτηση νόμω και ουσία αστήρικτη.» Πριν οτιδήποτε άλλο κρίνω αναγκαίο να πραγματευτώ τις δικανικές αρχές που διέπουν το αίτημα, εφόσον με αυτό τον τρόπο θα προσδιοριστούν τα επίδικα θέματα. Όπως έχει νομολογηθεί, o παραμερισμός απόφασης εξαρτάται, κατά κύριο λόγο, από το κατά πόσο ο αιτητής αποκαλύπτει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή συζητήσιμο σημείο (βλ. Λευκίδου v. Κανναουρίδη
(1999)1 Α.Α.Δ 528 και Siberia Air v. Βαρασίδα Πουλλίκα
(2005)1 Β Α.Α.Δ 893). Βεβαίως ο έλεγχος του δικαστηρίου δεν μπορεί να μην επεκταθεί και στους λόγους δια τους οποίους ο εναγόμενος παρέλειψε να εμφανιστεί στο δικαστήριο. Ασύγγνωστη συμπεριφορά, εν προκειμένω αδιαφορία που ισούται με καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας, δεν επιτρέπει παραμερισμό της απόφασης (βλ. Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτη
(1997)1Β Α.Α.Δ. 941 και Λευκίδου, πιο πάνω). Στην Milouca, πιο πάνω, επαναλήφθηκε η βασική αρχή, όπως καθιερώθηκε στην υπόθεση Phylactou v. Michael
(1982)1 C.L.R. 204. Λέχθηκε λοιπόν ότι· «Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, το Δικαστήριο πρέπει να επιδιώκει την εξισορρόπηση δύο παραγόντων, θεμελιακών για την απονομή της δικαιοσύνης: Την ανάγκη να διασφαλίσει, αφενός, αποτελεσματικά το δικαίωμα του διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεσή του και, αφετέρου, την ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών υποθέσεων. Η ταχεία απονομή της δικαιοσύνης δεν αποτελεί απλώς ζήτημα ευκολίας, αλλά υψίστης σημασίας παράγοντα για την αποτελεσματική διεκδίκηση των δικαιωμάτων του πολίτη. Η αρχή αυτή είναι στενά συνυφασμένη και με ένα άλλο λόγο, επίσης σημαντικό για την απονομή της δικαιοσύνης, την ανάγκη διασφάλισης της τελεσιδικίας. Εάν διάδικος μπορεί απρόσκοπτα να επιδιώκει το επανάνοιγμα της υπόθεσης, η σφραγίδα της οριστικότητας, την οποία φέρει η απόφαση, και όλα όσα εξυπακούει, καθώς και η βεβαιότητα την οποία εισάγει στη διαχείριση των υποθέσεων του ανθρώπου, θα απολεσθούν, με οδυνηρές συνέπειες για την απονομή της δικαιοσύνης - (βλ. παρατηρήσεις του Megaw L.J. στη Lambert ν. Mainland Market [1977] 2 All E.R. 826, στη σελ. 833 (c-d)). Το απαύγασμα της νομολογίας κατατείνει στο ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να επιδεικνύει υπέρμετρο ζήλο στην αποστέρηση του δικαιώματος του διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεσή του, νοουμένου ότι αποκαλύπτει υπεράσπιση. Εντούτοις, το Δικαστήριο μπορεί, παρά ταύτα, να αρνηθεί να επανανοίξει την υπόθεση, εάν η διαγωγή του είναι τέτοια, ώστε να πλήττει το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης. Όπου η διαγωγή του διαδίκου, ο οποίος εξαιτείται τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, είναι ασυγχώρητη, περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου, το Δικαστήριο δύναται, ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, να αρνηθεί να παραμερίσει την απόφαση.» Τώρα, το περιεχόμενο του δικαστικού φακέλου είναι εκείνο που αποκαλύπτει το σύνολο των γεγονότων που προηγήθηκαν της επίδικης αίτησης, γεγονότα εν πολλοίς παραδεκτά και αναμφισβήτητα. Περιττό βεβαίως να αιτιολογηθεί ότι εξέταση τούτου με σκοπό να εξακριβωθούν τα όποια πραγματικά γεγονότα, είναι καθ' όλα θεμιτή και επιτρεπτή (βλ. Lord Jeans Ltd v. Orbit-Kazoulis Ltd
(2003)1Β Α.Α.Δ. 808, 814 με αναφορά στη Δ.48 κκ1, 2 και 3 και Γεωργίου ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1938, 1943). Ως εκ τούτου, σπεύδω να παραθέσω κάθε τι το οποίο διαπιστώνεται από το φάκελο ενώπιον του δικαστηρίου. Η αγωγή φαίνεται να καταχωρίστηκε την 06.11.
- Περαιτέρω επιδόθηκε στους αιτητές, συγκεκριμένα στο διευθύνοντα σύμβουλο τούτων, Άθω Πίττα, την 12.12.
- Λόγω του ότι δεν καταχωρίστηκε σημείωμα εμφανίσεως ο καθ' ου η αίτηση προώθησε μονομερή αίτηση δια έκδοση απόφασης. Τούτη η αίτηση είναι ημερομηνίας 19.03.2014 και ορίστηκε την 27.03.
- Εν τούτοις αυτή την τελευταία ημερομηνία [27.03.2014] ο καθ' ου η αίτηση δεν ήταν σε θέση να αποδείξει την υπόθεσή του και ζητήθηκε περαιτέρω χρόνος. Μάλιστα το ίδιο επαναλήφθηκε και την επόμενη δικάσιμο. Κατ' επέκταση, πέραν της 27.03.2014 η υπόθεση ορίστηκε για απόδειξη την 19.05.2014 και ακολούθως την 13.06.
- Αυτή την τελευταία ημερομηνία [13.06.2014] εκδόθηκε απόφαση εναντίον των αιτητών. Το περιεχόμενο του δικαστικού φακέλου αποκαλύπτει άλλο ένα έγγραφο. Τούτο είναι επιστολή ημερομηνίας 31.03.2014, η οποία καταχωρίστηκε την 02.04.
- Η επιστολή αυτή φέρει λογότυπο του δικηγορικού οίκου Χρυσαφίνης και Πολυβίου και παραλήπτης είναι η αιτήτρια εταιρεία, ενώ γνωστοποιείται και στον πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Στην εν λόγω επιστολή αναφέρεται ότι· «Όπως προφορικά σας έχουμε ενημερώσει, το Δικηγορικό Γραφείο Χρυσαφίνης & Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε. δεν θα συνεχίσει να σας εκπροσωπεί σε υποθέσεις που έχετε ενώπιον Δικαστηρίων. Θα ζητήσουμε την άδεια του Δικαστηρίου να αποσυρθούμε από δικηγόροι σας και παρακαλούμε να φροντίσετε να διορίσετε νέο δικηγόρο. Ο φάκελος της υπόθεσης είναι στην διάθεση του νέου σας δικηγόρου.» Πέραν των πιο πάνω σημειώνεται ότι την 06.10.2015 καταχωρίστηκε άλλη μία επιστολή, αυτή τη φορά από το δικηγορικό οίκο Π. Αγγελίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε., η οποία αναφέρει ότι· «Δίδεται δια του παρόντος ειδοποίηση ότι η Εναγόμενη στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό, έχει διορίσει τους κ.κ. Π. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ & ΣΙΑ ΔΕΠΕ για να ενεργούν ως δικηγόροι της στην παρούσα αγωγή σε αντικατάσταση των κ.κ. Χρυσαφίνη & Πολυβίου ΔΕΠΕ.» Εν κατακλείδι, η επίδικη αίτηση καταχωρίστηκε την 10.11.
- Όλα τα πιο πάνω διαπιστώνονται από το περιεχόμενο του δικαστικού φακέλου και ως εκ τούτου καθίστανται ευρήματα του δικαστηρίου. Τώρα η θέση της εταιρείας, εκφρασθείσα μέσω των δύο ομνυόντων, συνίσταται στα εξής· ο Άθως Πίττας αναφέρει ότι μετά την επίδοση της αγωγής έδωσε οδηγίες στο δικηγορικό γραφείο Χρυσαφίνης και Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε. να καταχωρίσει σημείωμα εμφανίσεως. Προς τούτο παρουσίασε το τεκμήριο 1, δηλαδή τηλεομοιότυπο ημερομηνίας 07.01.2014 που αποκαλύπτει ότι το κλητήριο ένταλμα της επίδικης αγωγής στάληκε στο εν λόγω δικηγορικό γραφείο. Εν τούτοις, αναφέρει ο Άθως Πίττας, το δικηγορικό γραφείο Χρυσαφίνης και Πολυβίου απεσύρθη και γι' αυτό του απέστειλε την επιστολή ημερομηνίας 31.03.2014 (βλ. τεκμήριο 2 στην αίτηση). Παρεμβάλλω εδώ ότι το τεκμήριο 2 είναι η επιστολή που πιο πάνω αναφέρθηκε ότι καταχωρίστηκε στο φάκελο του δικαστηρίου την 02.04.2014 και θέλει το δικηγορικό γραφείο Χρυσαφίνης και Πολυβίου να αποσύρεται από την εκπροσώπηση των αιτητών. Είναι η θέση των αιτητών ότι ουδέποτε ενημερώθηκαν δια την παράλειψη καταχώρισης σημειώματος εμφανίσεως. Αντιθέτως ήταν με την εντύπωση ότι είχε καταχωριστεί τέτοιο και «ανέμεναν ενημέρωση δια τη συνέχεια της υπόθεσης» (βλ. 6η παράγραφο ενόρκου δηλώσεως Άθου Πίττα). Ο Άθως Πίττας αναφέρει περαιτέρω ότι περί τα μέσα Απριλίου αποτάθηκε στο δικηγορικό γραφείο Παπαχαραλάμπους & Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε. ώστε να αναλάβουν την εκπροσώπηση των αιτητών. Εν τούτοις, περί τις αρχές του καλοκαιριού του 2014 επήλθε ρήξη στις σχέσεις των συνεταίρων στην τελευταία δικηγορική εταιρεία, η οποία οδήγησε σε εκούσια εκκαθάριση τούτης. Αποτέλεσμα της διαμάχης των συνεταίρων ήταν η απώλεια φακέλων από τα γραφεία της δικηγορικής εταιρείας, γεγονός που ο ίδιος πληροφορήθηκε εκ των υστέρων, δηλαδή την 14.09.2015, όταν ο καθ' ου η αίτηση του απέστειλε επιστολή (βλ. τεκμήριο 3 στην αίτηση) με την οποία τον πληροφορούσε ότι εκδόθηκε απόφαση. Παρεμβάλλω εδώ ότι ο ισχυρισμός περί εκπροσώπησης των αιτητών από τη δικηγορική εταιρεία Παπαχαραλάμπους & Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε. και οι περαιτέρω ενέργειες των δικηγόρων, αποτελούν αντικείμενο της ένορκης δήλωσης του Παύλου Αγγελίδη. Σύμφωνα με τον τελευταίο, την 04.09.2014 διορίστηκε προσωρινός εκκαθαριστής στην προαναφερθείσα δικηγορική εταιρεία [Παπαχαραλάμπους & Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε.] και εν τέλει την 04.11.2014 εκδόθηκε διάταγμα εκούσιας εκκαθάρισης (βλ. τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση Παύλου Αγγελίδη). Παρ' όλα αυτά, ο Παύλος Αγγελίδης υποστηρίζει πως μεταξύ Ιουνίου 2014 και 11.09.2014 ο πρώην συνέταιρος του στη δικηγορική εταιρεία μετακίνησε, αυθαίρετα και χωρίς τη συγκατάθεσή του, αριθμό φακέλων, τους οποίους τελικά παρέδωσε στον εκκαθαριστή άμα την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των συνεταίρων. Δυστυχώς, αναφέρει ο Παύλος Αγγελίδης, ο επίδικος φάκελος ανήκει σε αυτούς που μετακινήθηκαν και τούτος είναι και ο λόγος που δεν εντοπίστηκε ώστε να αντιμετωπιστεί δεόντως. Σε αυτό μάλιστα το φάκελο, αναφέρει ο Παύλος Αγγελίδης, βρίσκονταν τα διοριστήρια δικηγόρου που παραχώρησαν οι αιτητές. Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω επανέρχομαι στους ισχυρισμούς του ομνύοντα Άθου Πίττα. Αφότου έτυχε ενημέρωσης από τον καθ' ου η αίτηση ότι εκδόθηκε απόφαση εναντίον των αιτητών, επικοινώνησε με τους νυν δικηγόρους του και είχε συνάντηση μαζί τους. Τότε ήταν [Σεπτέμβριο του 2015] που ενημερώθηκε για την εκκαθάριση της δικηγορικής εταιρείας Παπαχαραλάμπους & Αγγελίδης, καθώς ότι ένεκα τούτου απωλέσθηκε ο σχετικός φάκελος. Περιπλέον, μετά από έρευνα των νυν δικηγόρων του στο φάκελο του δικαστηρίου, ενημερώθηκε ότι το δικηγορικό γραφείο Χρυσαφίνης & Πολυβίου ουδέποτε καταχώρισε σημείωμα εμφανίσεως. Είναι η θέση του ομνύοντα ότι οι αιτητές έχουν καλή υπεράσπιση και περί τούτου σχετική είναι η παράγραφος 17 της ενόρκου δηλώσεως. Από την άλλη ο καθ' ου η αίτηση αρνείται τον ισχυρισμό ότι οι αιτητές έχουν καλή υπεράσπιση, ενώ σε σχέση με την παράλειψη καταχώρισης σημειώματος εμφανίσεως διατείνεται πως οι επεξηγήσεις των αιτητών δεν είναι επαρκείς και πως τίποτα εμπόδιζε τους αιτητές να αναζητήσουν το φάκελό τους μέσω του πρωτοκολλητείου, ώστε να ενημερωθούν για την πορεία της αγωγής. Ιδιαίτερα, επισημαίνει ο καθ' ου η αίτηση, από τη στιγμή που το δικηγορικό γραφείο Χρυσαφίνης & Πολυβίου τους ενημέρωσε ότι δεν θα τους εκπροσωπούσε πλέον. Εξ αρχής αναφέρω πως το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης σε σχέση με το λόγο που οι αιτητές δεν καταχώρισαν σημείωμα εμφανίσεως, δεν τίθεται εν αμφιβόλω. Εν ολίγοις, ο καθ' ου η αίτηση δεν αμφισβήτησε όσα ο ομνύων Άθως Πίττας ανέφερε. Εκεί όπου οι θέσεις των δύο πλευρών φαίνεται να συγκρούονται, είναι στα όποια συμπεράσματα προκύπτουν από το ίδιο πάντα πραγματικό πλαίσιο. Ας σημειωθεί περαιτέρω ότι οι ισχυρισμοί του Άθου Πίττα που αφορούν τα περί παράλειψης καταχώρισης σημειώματος εμφανίσεως, υποστηρίζονται, εμμέσως τουλάχιστον, από το περιεχόμενο του φακέλου του δικαστηρίου. Η επιστολή του δικηγορικού γραφείου Χρυσαφίνης & Πολυβίου (βλ. τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση Άθου Πίττα) υποστηρίζει τη σχετική εισήγηση, εφόσον η εκεί αναφερόμενη πρόθεση των δικηγόρων δια απόσυρση από την εκπροσώπηση των αιτητών, προϋποθέτει ότι προηγουμένως είχαν λάβει οδηγίες δια εκπροσώπηση τούτων. Συνεπώς δέχομαι ότι οι αιτητές έδωσαν οδηγίες στο δικηγορικό γραφείο Χρυσαφίνης & Πολυβίου να τους εκπροσωπήσει. Εν τούτοις, το δικηγορικό γραφείο δεν καταχώρισε σημείωμα εμφανίσεως μέχρι και την ημερομηνία που γνωστοποίησε την πρόθεση του δια απόσυρση, δηλαδή 31.03.2014, ότε και καταχώρισε την προμνησθείσα επιστολή ημερομηνίας 31.03.
- Οι λόγοι που το δικηγορικό γραφείο δεν καταχώρισε σημείωμα εμφανίσεως, δεν γνωστοποιήθηκαν στο δικαστήριο. Περαιτέρω, δέχομαι ότι στη συνέχεια, δηλαδή περί τα μέσα Απριλίου, οι αιτητές έδωσαν νέες οδηγίες, αυτή τη φορά στο δικηγορικό γραφείο Παπαχαραλάμπους & Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε., ώστε να τους εκπροσωπήσει. Ούτε όμως τότε καταχωρίστηκε σημείωμα εμφανίσεως εφόσον η τελευταία δικηγορική εταιρεία παρουσίασε εσωτερικά προβλήματα που στο τέλος της ημέρας οδήγησαν σε εκούσια εκκαθάριση τούτης. Με δεδομένο αυτό το πραγματικό πλαίσιο, το οποίο άπτεται της παράλειψης των αιτητών να παρουσιαστούν στο δικαστήριο, εξ ου και η απόφαση που σήμερα βάλλεται εκδόθηκε στην απουσία τούτων, στρέφομαι να εξετάσω κατά πόσο η απουσία τους από το δικαστήριο οφείλεται σε ασύγγνωστη αδιαφορία ή λόγους άλλους που αναδεικνύουν καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας. Παρά τα όσα πιο πάνω αναφέρονται ομολογώ ότι δεν αντιλαμβάνομαι την παρεξηγημένη και κατά την ταπεινή μου άποψη διαστρεβλωμένη θέση του ομνύοντα Πίττα, ότι η παράλειψή τους να εμφανιστούν στο δικαστήριο οφείλεται σε σφάλμα δικηγόρου. Δεν αντιλέγω ότι διάδικος ο οποίος δίδει οδηγίες σε δικηγόρο να εμφανιστεί και ο τελευταίος παραλείπει να πράξει τούτο, σαφώς και δικαιούται να μέμφεται τούτον για το ότι παρέλειψε να εμφανιστεί. Εν τούτοις αυτό και μόνο δεν παρέχει δικαίωμα ακύρωσης της απόφασης, εφόσον η διερεύνηση δυνατό να αποκαλύψει ότι συνυπεύθυνος για τις όποιες συνέπειες δεν είναι μόνο δικηγόρος αλλά και ο διάδικος. Και εξηγώ· στη δοσμένη περίπτωση η αγωγή επιδόθηκε την 12.12.
- Αποτελεί εύρημα του δικαστηρίου ότι στη συνέχεια, έστω καθυστερημένα, εφόσον το τηλεομοιότυπο (τεκμήριο 1) είναι ημερομηνίας 07.01.2014, οι αιτητές εξουσιοδότησαν δικηγόρο να τους εκπροσωπήσει στο δικαστήριο, δηλαδή το δικηγορικό γραφείο Χρυσαφίνη & Πολυβίου. Εν τούτοις την 31.03.2014 πληροφορήθηκαν ότι ο εν λόγω δικηγόρος απεσύρθη. Καίτοι έδωσαν οδηγίες σε νέο δικηγόρο, αυτό έγινε τον Απρίλιο του 2014, η επόμενη ημερομηνία που φαίνεται να τους απασχόλησε η αγωγή είναι η 14.09.2015, όταν έλαβαν επιστολή από τον καθ' ου η αίτηση (βλ. τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση Άθου Πίττα). Αυτό εν προκειμένω το χρονικό διάστημα που οι αιτητές άφησαν να παρέλθει χωρίς κανένα ενδιαφέρον για την τύχη της υπόθεσής τους ξενίζει και βεβαίως απάδει της κοινής λογικής. Και λέγω ότι άφησαν να παρέλθει εφόσον τίποτα σχετικό αναφέρουν, φερ' ειπείν ότι συναντήθηκαν με το δικηγόρο τους, του τηλεφώνησαν ή οτιδήποτε άλλο. Μάλιστα οφείλω να υποδείξω ότι σε κάθε στάδιο της διαδικασίας η αντίδραση των αιτητών ήταν καθυστερημένη και ελλιπής. Καθυστέρησαν να στείλουν το κλητήριο ένταλμα στο δικηγόρο άμα την επίδοση τούτου και στη συνέχεια δεν ενδιαφέρθηκαν για την πορεία της υπόθεσής τους, μέχρι που ειδοποιήθηκαν ότι ο δικηγόρος τους απεσύρθη. Αντί λοιπόν να μέμφονται το δικηγόρο τους, όφειλαν να προβούν σε αυτοκριτική και να διαγνώσουν τις δικές τους πρώτα ευθύνες. Αυτό γιατί η όλη συμπεριφορά τους δεικνύει αδράνεια και αδιαφορία. Αν χρειάζεται νομολογιακή υποστήριξη ο χαρακτηρισμός της υπό κρίση συμπεριφοράς [αδράνεια], αρκεί να παραπέμψω στην υπόθεση Siberia Air, πιο πάνω, όπου στη σελίδα 896 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα· «Οι εφεσείοντες για να δικαιολογήσουν τη μεγάλη καθυστέρηση στη λήψη του κατάλληλου δικονομικού μέτρου που θα συνέβαλλε στην προώθηση της υπόθεσης, καταλόγισαν αμέλεια στους δικηγόρους τους που χειρίζονταν την υπόθεση. Ο πρωτόδικος δικαστής ορθά έκρινε πως η αμέλεια των δικηγόρων δεν ήταν η μόνη αιτία της καθυστέρησης. Αποδόθηκε ευθύνη και στους ίδιους τους εφεσείοντες λόγω της παράλειψης τους να παρακολουθούν και ελέγχουν την πορεία της διαδικασίας που εκκρεμούσε εναντίον τους. Η καθυστέρηση συνεχίστηκε και μετά τον Ιανουάριο 2001 που οι εφεσείοντες έλαβαν γνώση του μέτρου εκτέλεσης της απόφασης που προώθησε εναντίον τους ο εφεσίβλητος. Και αντί να επιδείξουν από τότε ενδιαφέρον και να επιδιώξουν τον παραμερισμό της απόφασης, αυτοί αδράνησαν, καθιστώντας ολοένα και περισσότερο δυσχερέστερη τη θέση τους με την πάροδο του χρόνου. Το θέμα της καθυστέρησης των εφεσειόντων να αποταθούν έγκαιρα για παραμερισμό της απόφασης έχει θιγεί επικριτικά και στην Siberia Airlines κ.ά. (ανωτέρω).» (ο τονισμός δικός μου) Δυνάμει όλων των ανωτέρω διερωτάται κανείς· τι είναι εκείνο που παρέχει στο διάδικο, εν προκειμένω στους αιτητές, δικαίωμα εφησυχασμού άμα την προώθηση μιας αγωγής στο δικηγόρο; Εν ολίγοις, γιατί δικαιούται ο διάδικος μετά από αυτή την ενέργεια να αδιαφορήσει για περίοδο 2 μηνών, αρχικά (όταν η υπόθεση δόθηκε στο γραφείο Χρυσαφίνης και Πολυβίου) και στη συνέχεια πέραν του ενός έτους (όταν δόθηκε στο γραφείο Παπαχαραλάμπους και Αγγελίδη); Είμαι της γνώμης ότι ουδείς δικαιούται να αδρανήσει και μάλιστα κατά τρόπο που αποκαλύπτει παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος. Είναι υποχρέωση κάθε διαδίκου να ενδιαφέρεται για την τύχη της αγωγής του, να επιζητεί συνάντηση με το δικηγόρο του και βεβαίως να διατηρήσει με αυτόν ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας, ώστε να ενημερώνεται. Μάλιστα, αν ο δικηγόρος ήθελε αδιαφορήσει, είναι υποχρέωση του διαδίκου να τον οχλήσει μέχρι και σημείου να τον απαλλάξει από τα καθήκοντά του. Επ' ουδενί όμως επιτρέπεται να εφησυχάσει ο διάδικος για μόνο λόγο ότι εξουσιοδότησε δικηγόρο να τον εκπροσωπήσει. Δεν είναι ο δικηγόρος εκείνος ο οποίος γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης, ούτε και είναι αρμόδιος να αποφασίσει για το τι μέλλει γενέσθαι με την πορεία της υπόθεσης, σε πραγματικό πάντα πλαίσιο. Όλα αυτά εμπίπτουν στην γκάμα υποχρεώσεων του διαδίκου και αν θέλει να δει την υπόθεσή του να προχωρά, οφείλει να ικανοποιήσει το δικό του μερίδιο ευθύνης. Στην προκείμενη περίπτωση τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης βοούν και πέραν της όποιας καθυστέρησης ή αδιαφορίας ή αμέλειας ή ακόμη κακοτυχίας, που δυνατό να αποδίδεται σε δικηγόρο, αποκαλύπτουν και πρωτοφανή, αδικαιολόγητη και ασύγγνωστη αδιαφορία από μέρους των αιτητών. Υποχρέωση τους ήταν να διερωτηθούν για την πορεία της υπόθεσής τους. Μάλιστα αν εκπλήρωναν τούτη την υποχρέωσή τους δεν θα αποτείνοντο στο δικαστήριο 17 και πλέον μήνες μετά την έκδοση απόφασης. Αν είχαν το απαιτούμενο ενδιαφέρον για την υπόθεσή τους θα αντιλαμβάνονταν το συντομότερο δυνατό ότι δεν καταχωρίστηκε σημείωμα εμφανίσεως - ας σημειωθεί μάλιστα ότι η αίτηση για απόφαση καταχωρίστηκε την 19.03.2014, δηλαδή πριν ακόμη την απόσυρση των συνηγόρων Χρυσαφίνης & Πολυβίου - και δεν θα άφηναν να παρέλθει τόσος χρόνος λόγω της εκκαθάρισης της δικηγορικής εταιρείας, γεγονός που πληροφορήθηκαν πολύ αργότερα [2015], εφόσον θα οχλούσαν τους δικηγόρους τους και έτσι θα διαπίστωναν την απώλεια του φακέλου, τη μη καταχώριση σημειώματος εμφανίσεως και την έκδοση απόφασης εναντίον τους. Περιττό δε να αναφερθεί ότι η τελεσιδικία αποτελεί βασικό πυλώνα δικαίου, εφόσον προάγει σταθερότητα και συνακόλουθα συνεισφέρει στην εμπιστοσύνη που το κοινό τρέφει στην έννοια της απονομής της δικαιοσύνης. Για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Megaw L.J. στην υπόθεση Lambert v. Mainland Market που υιοθετήθηκε στη Phylactou, πιο πάνω· «. if a party is lightly allowed to re-open a case, the imprint of finality, attaching to a judgment, with all that goes with it, and the certainty it imports in the management of human affairs, will disappear with grave consequence to the administration of justice.» Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι η συμπεριφορά των αιτητών είναι ασύγγνωστη και ως τέτοια ασυγχώρητη. Γι' αυτό και μόνο το λόγο η αίτηση δεν μπορεί παρά να επιτύχει και απορρίπτεται. Παρ' όλα αυτά, κρίνω σκόπιμο να σχολιάσω, έστω εν συντομία, τον ισχυρισμό του Άθου Πίττα περί καλή τη πίστει υπεράσπισης. Είμαι της γνώμης πως ούτε και αυτή η έκφανση της υπόθεσης ικανοποιείται από τις αιτιάσεις των αιτητών. Η ογκωδέστατη κατά τα άλλα παράγραφος 17 της ενόρκου δηλώσεως του Άθου Πίττα, δεν αποκαλύπτει γεγονότα και εξαντλείται σε αόριστες, ασαφείς και απροσδιόριστες νομικές θέσεις. Καίτοι υποστηρίζεται εκεί ότι ο νόμος είναι αντισυνταγματικός και η εφαρμογή του από τον καθ' ου η αίτηση συνιστά κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης, εν τούτοις δεν αναφέρονται γεγονότα που να υποστηρίζουν οτιδήποτε σχετικό. Και όλα αυτά εν αντιθέσει όσων υποδείχθηκαν στην υπόθεση Τεγκεράκης ν. Δήμου Λευκωσίας
(2005)1 Α.Α.Δ. 289, 294, όπου επεξηγείται τι έστι καλή τη πίστει υπεράσπιση. Λέχθηκε εκεί ότι· «Η αποκάλυψη εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης προϋποθέτει και εξυπακούει κάτι περισσότερο από την απλή παράθεση της εκδοχής του αιτητή, δηλαδή προϋποθέτει την προσκόμιση στο Δικαστήριο κάποιων αποδεικτικών στοιχείων και μαρτυρίας, υπό μορφή ένορκης δήλωσης, που να υποστηρίζουν την εκδοχή του αιτητή.» Καταλήγω συναφώς ότι στην προκείμενη περίπτωση οι αιτητές δεν επικαλούνται γεγονότα που να αντιδιαστέλλονται με νομικές αρχές. Αόριστα και γενικά μόνο επικαλούνται βαθυστόχαστες δικανικές έννοιες, παραλείποντας όμως να εξηγήσουν πως τυγχάνουν εφαρμογής και επηρεάζουν την υπόθεση. Περαιτέρω, επικαλούνται μια επιστολή (βλ. τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση Άθου Πίττα) που και πάλι όμως δεν συναρτούν με την υπόθεση. Όσο για τον ισχυρισμό των αιτητών ότι έχουν ανταπαίτηση, παρατηρώ ότι τούτο δεν είναι λόγος παραμερισμού της απόφασης. Η υπό κρίση αίτηση δεν ακολουθεί τις αρχές που ισχύουν σε αίτηση για έκδοση συνοπτικής απόφασης και οι οποίες τυγχάνουν διαπραγμάτευσης στην Ετήσια Πρακτική του 1958 σελίδες 266 και 267, δηλαδή ότι δίδεται άδεια υπεράσπισης εκεί όπου αποκαλύπτεται καλή τη πίστει ανταπαίτηση που αναφύεται από το επίδικο θέμα (subject-matter) της αγωγής. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι η ανταπαίτηση που καθορίζει την τύχη της αίτησης αλλά η υπεράσπιση. Μπορεί μάλιστα να λεχθεί ότι οι αιτητές έχουν κάθε δικαίωμα να προβάλουν την όποια αξίωσή τους στο πλαίσιο νέας αγωγής. Συνεπώς η τυχόν ανταπαίτηση δεν είναι λόγος παραμερισμού της απόφασης που εκδόθηκε. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το δικαστήριο, υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγομένου. (Υπ.) ........... Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο