A.P. SCAFFOLDING LOFUTIONS LTD ν. CIRCLE PROJECT (CYPRUS) CONSTRUCTIONS & BUILDING SOLUTIONS LTD, Αρ. Αγωγής: 129/15, 29/7/2016

(696), επί της τιμής εγκατάστασης και ενοικίασης, αντίστοιχα, (€1.50 στην κάθε περίπτωση), και το ολικό ποσό χρέωσης, το οποίο ανέρχεται στα €2.

1. Σημειώνεται επίσης ότι, το εν λόγω τιμολόγιο εκδόθηκε στις 21/1/14 και δη μεσούσης της συνεργασίας των διαδίκων. Στις 12/3/14 οι ενάγοντες εξέδωσαν και απέστειλαν στους εναγομένους, οι οποίοι και τις παρέλαβαν, δυο αποδείξεις είσπραξης για το συνολικό ποσό των €
2. Η πληρωμές έγιναν με δυο επιταγές, η πρώτη για το ποσό των €1000, με ημερομηνία εξαργύρωσης την 28/2/14 και η άλλη, για το ποσό των €1088, με ημερομηνία εξαργύρωσης την 14/3/
3. Και επί των δυο αποδείξεων, οι ενάγοντες αναγράφουν ότι, τα ποσά των επιταγών παραλήφθηκαν από τους ενάγοντες «έναντι» λογαριασμού. Επίσης οι ενάγοντες, σε κάποιο στάδιο, απέστειλαν και παραλήφθηκε από τους εναγόμενους, αντίγραφο της κατάστασης λογαριασμού που τηρούσαν για τις δοσοληψίες τους με τους εναγομένους. Επί του εν λόγου λογαριασμού αναγράφεται ότι, στις 4/3/14 και δη πριν την είσπραξη, τουλάχιστον των €1088 που καταβλήθηκαν με την δεύτερη επιταγή από τους εναγόμενους, οι ενάγοντες εξέδωσαν δεύτερο τιμολόγιο, για το ποσό των €696 και ότι το ρηθέν ποσό, αποτελεί ποσό οφειλόμενο από τους εναγόμενους. Για τις διάφορες ενέργειες (σύνταξη εγγράφων, αποστολή τους, παραλαβή τους κ.ο.κ.) που περιγράφονται πιο πάνω (όχι τους ισχυρισμούς που αναγράφονται επί των εν λόγω εγγράφων), προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Η διαφωνία των διαδίκων, στην ουσία, αφορά στο υπαρκτό ή μη της ισχυριζόμενης οφειλής, όχι όμως επί του κατά πόσο το εν λόγω απαιτούμενο ποσό εξοφλήθη ή όχι, άλλα αναφορικά με το δίκαιο και/ή ορθό της χρεώσεως του από τους ενάγοντες. Υποδεικνύω ότι, οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι, με την εξόφληση του πρώτου τιμολογίου και δη του συνολικού ποσού των €2088, εξοφλήθη κάθε οφειλή τους προς τους ενάγοντες, οι οποίοι εντελώς αυθαίρετα, παράνομα και εκτός των μεταξύ των δυο πλευρών συμφωνηθέντων, εξέδωσαν το δεύτερο χρονικά τιμολόγιο. Συνεπεία του γεγονότος ότι η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε εντός του έτους 2015, και η απαίτηση των εναγόντων αφορά σε ποσό κάτω των €3.000, η ακροαματική διαδικασία, με βάση τις πρόνοιες της νέας Διαταγής 30, διεξήχθη με τη κατάθεση ενόρκων δηλώσεων (δυο από κάθε πλευρά) χωρίς να ακουστεί προφορική μαρτυρία. Σημειώνεται επίσης ότι, παρά την σχετική πρόνοια της νέας Διαταγής 30, καμία εκ των δυο πλευρών δεν επιδίωξε την αντεξέταση των ομνυόντων της άλλης. Δύο από τα τεκμήρια που κατέθεσαν οι δυο πλευρές, μέσω των ενόρκων δηλώσεων των διευθυντών τους, είναι κοινά. Πρόκειται για το τιμολόγιο που εξέδωσαν οι ενάγοντες με αύξοντα αριθμό 1368, ημερομηνίας 21/1/14 (πρώτο χρονικά τιμολόγιο), και για τις δυο αποδείξεις είσπραξης, που επίσης εξέδωσαν οι ενάγοντες αναφορικά με την είσπραξη από αυτούς του συνολικού ποσού των €
4. Επί των αμφισβητούμενων επίδικων θεμάτων, οι ενάγοντες με την μαρτυρία που προσκόμισαν, ισχυρίζονται τα ακόλουθα: Οι εναγομένοι συμφώνησαν με τις χρεωθείσες από αυτούς τιμές, καθώς επίσης και για τις παρασχεθείσες από αυτούς υπηρεσίες. Παρέλαβαν δε και τα δυο τιμολόγια που εξέδωσαν οι ενάγοντες (το δεύτερο κατατέθηκε ως τεκμήριο στην ένορκη δήλωση του διευθυντή των εναγόντων, Ανδρέα Πολυδώρου, και φέρει ημερομηνία έκδοσης 4/3/14), τα οποία, κατά την παραλαβή τους, υπογράφτηκαν αδιαμαρτύρητα εκ μέρους των εναγομένων από συγκεκριμένο αντιπρόσωπό τους και δη κάποιον Γιώργο Χρίστου (πρόκειται για ένα εκ των δυο ομνυόντων για λογαριασμό των εναγομένων), υπάλληλο τους. Πέραν τούτου, οι εναγομένοι παρέλαβαν σε κάποιο στάδιο την κατάσταση λογαριασμού που τηρούσαν οι ενάγοντες για τις μεταξύ τους δοσοληψίες και πάλι αδιαμαρτύρητα, αναγνωρίζοντας την επίδικη οφειλή τους. Μέχρι και την καταχώρηση της αγωγής, η οποία σημειώνεται ότι έλαβε χώρα στις 15/1/15, πότε οι εναγόμενοι δεν αμφισβήτησαν τη ρηθείσα κατάσταση λογαριασμού και κατ' επέκταση και την οφειλή τους. Το δεύτερο χρονικά τιμολόγιο που εξέδωσαν, αφορά στο ενοίκιο της ιδίας ποσότητας σκαλωσιών, για το χρονικό διάστημα από 10/2/14 μέχρι και 28/2/14 (υπενθυμίζεται ότι επί του πρώτου χρονικά τιμολογίου, χρεώθηκε ενοίκιο για τις σκαλωσιές, για την χρονική περίοδο από 9/1/2014 - 9/2/2014). Οι σκαλωσιές, σύμφωνα πάντα με τη μαρτυρία των ενάγοντων, αποσυναρμολογήθηκαν και απομακρύνθηκαν από το εργοτάξιο των εναγομένων, στις 4/3/
5. Για τους μόλις πιο πάνω ισχυρισμούς των εναγόντων, σχετικά, πέραν του όσων αναφέρει ο διευθυντής τους στην ένορκη του δήλωση, είναι και τα όσα ισχυρίζεται ο έτερος ομνύοντας δια λογαριασμό τους, Ευδόκιμος Ευδοκίμου, υπάλληλος τους. Κατά τον Ευδοκίμου, και τα δυο τιμολόγια που εξέδωσαν οι ενάγοντες, υπογράφτηκαν, εκ μέρους των εναγομένων, από τον Γιώργο Χρίστου (υπάλληλο των εναγομένων), ο οποίος απεδέχθη, τόσο τις παρασχεθείσες από τους ενάγοντες υπηρεσίες, όσο και τις χρεώσεις τους. Τέλος, ο διευθυντής των εναγόντων ισχυρίζεται ότι, οι εναγόμενοι, πέραν του ότι αποδέχθηκαν την επίδικη οφειλή τους, δεσμευτήκαν ότι θα την εξοφλήσουν, πλην όμως μέχρι σήμερα δεν το έπραξαν και ζητά την έκδοση απόφασης για το πόσο των €696 με 9% τόκο από 12/3/15, πλέον τα δικηγορικά έξοδα, πλέον ΦΠΑ. Στην αντίπερα όχθη, οι εναγομένοι, μέσω δυο ομνυόντων (του διευθυντή τους, Γιώργου Ιωσηφίδη και του υπαλλήλου τους, Γιώργου Χρίστου), προς υποστήριξη της υπεράσπισης, ισχυρίζονται ότι, για την έκδοση του δεύτερου τιμολογίου των εναγόντων, ημερομηνίας 4/3/14, τελούσαν υπό πλήρη άγνοια, μέχρι και την παραλαβή, από αυτούς, της κατάστασης λογαριασμού. Το εν λόγω δε τιμολόγιο, αυτό καθ' εαυτό, το αντίκρισαν για πρώτη φορά, όταν, ο διευθυντής τους, αντίκρισε την ένορκη δήλωση του διευθυντή των εναγόντων, ημερομηνίας 14/12/15, η οποία κατατέθηκε ως μαρτυρία στην παρούσα υπόθεση. Αναφορικά με τους όρους της μεταξύ των μερών συμφωνίας, ο διευθυντής της εναγόμενης αναφέρει ότι, ήταν εξαρχής πρόθεση των εναγομένων να συμφωνηθούν συγκεκριμένες τιμές για τις υπηρεσίες των εναγόντων και ζήτησαν από τους τελευταίους, οι οποίοι και αποδέχτηκαν, να παρέχουν τις υπηρεσίες τους και ενοικιάσουν τις επίδικες σκαλωσιές στην τιμή, που άλλος ανταγωνιστής τους (των εναγόντων), είχε ήδη προσφέρει να παρέχει στους εναγόμενους. Συμφώνησαν ακόμα ότι, αν οι σκαλωσιές παραμείνουν στο εργοτάξιο των εναγομένων, κάποιες μέρες, πέραν της συμφωνηθείσας περιόδου (9/1/14 - 9/2/14), δεν θα υπήρχε οποιαδήποτε επιπρόσθετη χρέωση. Όταν οι εναγόμενοι αντίκρισαν το πρώτο τιμολόγιο και είδαν τις επ' αυτού αναγραφόμενες χρεωμένες τιμές της ενάγουσας, αντιλήφθησαν ότι υπήρχε σημαντική διαφορά από τις συμφωνηθείσες τιμές και έτσι ζήτησαν εξηγήσεις από τους ενάγοντες. Τούτοι τους ανάφεραν ότι, η διαφορά στη χρέωση προκύπτει, λόγω της διαφορετικής μέτρησης στην οποία προέβη ο νέος αρμόδιος υπάλληλος τους, ο οποίος δεν ακολούθησε την συνήθη πρακτική μέτρησης που επικρατεί γενικά στο εμπόριο. Παρά την διαφωνία τους, οι εναγόμενοι αποδέχθηκαν την χρέωση των εναγόντων, γιατί δεν ήθελαν να προκύψει περαιτέρω προβλήματα στην σχέση τους. Όταν κάποια στιγμή, παρέλαβαν ταχυδρομικώς τις αποδείξεις είσπραξης, πρόσεξαν ότι, οι ενάγοντες ανέγραψαν επ΄ αυτές ότι η πληρωμή των €1088 και €1000, έγινε έναντι λογαριασμού. Αμέσως αντέδρασαν και προσπάθησαν να επικοινωνήσουν με τους ενάγοντες, πλην όμως, το μόνο που κατάφεραν, ήταν να επικοινωνήσουν με το λογιστήριο τους. Ζήτησαν από τα πρόσωπα με τα οποία συνομίλησαν, τα οποία όμως δεν κατονομάζουν, να μεταφέρουν την διαμαρτυρία τους στους ενάγοντες. Ακολούθως, έλαβαν την κατάσταση λογαριασμού, και επ΄ αυτής πρόσεξαν ότι γίνεται αναφορά σε δεύτερο τιμολόγιο, για το οποίο, ως σημειώθηκε και ανωτέρω, ενημερώθηκαν για πρώτη φορά εκείνη την στιγμή. Προσπάθησαν εκ νέου να επικοινωνήσουν με τους ενάγοντες για να διαμαρτυρηθούν, αλλά δυστυχώς οι ενάγοντες δεν ανταποκρίθηκαν παρά τα πολλά μηνύματα που τους άφησαν (και πάλι δεν γίνεται αναφορά στα πρόσωπα ή έστω την ιδιότητα τους, προς τα οποία αφέθησαν τα ισχυρισμένα μηνύματα). Αναφορικά με την υπογραφή στην θέση παραλήπτη επί του δεύτερου τιμολογίου, ο διευθυντής των εναγομένων, αναφέρει ότι, ρώτησαν τον υπάλληλο τους Γεώργιο Χρίστου αν την έθεσε ο ίδιος, και αυτός τους διαβεβαίωσε ότι δεν είναι ο συγγραφέας της. Την εν λόγω θέση, προβάλλει και ο Γιώργος Χρίστου στην δική του ένορκη δήλωση, που κατατέθηκε προς υποστήριξη των θέσεων των εναγομένων. Τέλος οι εναγόμενοι, μέσω του διευθυντή τους, ισχυρίζονται ότι ουδέποτε αναγνώρισαν την επίδικη οφειλή και ότι η χρέωση του δεύτερου τιμολογίου είναι αυθαίρετη και εκτός των συμφωνηθέντων και επομένως η αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί. Νομική πτυχή: Συνεπεία της εφαρμογής των προνοιών της νέας Δ.30, κρίνω απαραίτητο να παραθέσω, αυτουσίως, τις σχετικές πρόνοιες της εν λόγω Διαταγής. Πρόκειται για το θεσμό 5

(1),

(2)και

(5)και το θεσμό 7. «5.

(1)Το Δικαστήριο για αγωγές το αντικείμενο των οποίων είναι μέχρι €3.000 ως στον Θεσμό 7 κατωτέρω αναφέρεται, εκδίδει οδηγίες ως προς την ανταλλαγή εγγράφως της μαρτυρίας μεταξύ των διαδίκων λαμβάνοντας υπόψη (α) τη δήλωση του διαδίκου ή του δικηγόρου αυτού ως προς τον αριθμό των μαρτύρων που προτίθεται να καλέσει προς υποστήριξη της υπόθεσης του. (β) το χρόνο ετοιμασίας της μαρτυρίας από κάθε διάδικο.

(2)Τηρουμένων ειδικών οδηγιών που το Δικαστήριο ήθελε εκδώσει λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα της διαφοράς, περιλαμβανομένου και του βάρους απόδειξης, ο ενάγων καταχωρεί πρώτος τη μαρτυρία του μέσα στο χρόνο που θα καθορίσει το Δικαστήριο, ακολουθούμενος από τον εναγόμενο και τον τριτοδιάδικο, όπου υπάρχει, μέσα στο χρόνο που το Δικαστήριο θα καθορίσει για τον κάθε διάδικο. ...........................................

(5)Οποτεδήποτε καταχωρείται έγγραφη μαρτυρία, αυτή συμμορφώνεται με τους ακόλουθους κανόνες: (

1. i)λαμβάνει τη μορφή ένορκης δήλωσης. (
2. ii)αποτελεί την όλη μαρτυρία του διαδίκου ή του μάρτυρα που την καταχωρεί. (iii) είναι σε συμφωνία με τους ισχυρισμούς γεγονότων που περιέχονται στο κλητήριο ένταλμα, στην έκθεση απαίτησης ή την υπεράσπιση ή στην ανταπαίτηση, αναλόγως της περιπτώσεως. (
3. iv)περιλαμβάνει αναφορά στα έγγραφα ή αντικείμενα που υποστηρίζουν τους ισχυρισμούς του διαδίκου ή μάρτυρα, τα οποία και επισυνάπτει σε πρωτότυπη ή δευτερογενή μορφή αποτύπωσης, κατά την κρίση του διαδίκου που καλεί το συγκεκριμένο μάρτυρα και τη φύση του εγγράφου ή αντικειμένου. (
4. v)πλατειασμοί ή αναφορές σε γεγονότα που κρίνονται από το Δικαστήριο άσχετα με την αντίστοιχη δικογραφία, δεν λαμβάνονται υπόψη κατά την εκδίκαση της υπόθεσης και το Δικαστήριο δύναται να καθορίσει, πριν την έναρξη της ακρόασης, ποια γεγονότα ή αναφορές που καταγράφονται στη μαρτυρία κρίνονται ως άσχετα, επί των οποίων και δεν επιτρέπεται κυρίως εξέταση ή αντεξέταση. (
5. vi)το Δικαστήριο δύναται κατά την έναρξη της ακρόασης να καταδικάσει με την ανάλογη διαταγή ως προς τα έξοδα εκείνον τον διάδικο που επιχειρεί με τη μαρτυρία του να εισαγάγει άσχετα θέματα ή γεγονότα ή που πλατειάζει στην καταγραφή της ουσιαστικής μαρτυρίας. 7. Το Δικαστήριο δύναται να εκδίδει για τις υποθέσεις που καλύπτονται από την παρ. 6 ανωτέρω, κατ΄ εξαίρεση και μόνο, διαταγή ως προς την παρουσίαση προφορικής μαρτυρίας από διάδικο ή μάρτυρα που ήδη κατέθεσε εγγράφως τη μαρτυρία του ή στην περίπτωση της υποπαραγράφου (γ) κατωτέρω ως προς την παρουσίαση προφορικής μαρτυρίας από μάρτυρα που δεν κατέθεσε εγγράφως τη μαρτυρία του στις ακόλουθες περιπτώσεις: (α) Όπου το Δικαστήριο κρίνει αυτεπαγγέλτως ότι επιβάλλεται η εξέταση ή αντεξέταση του διαδίκου ή του μάρτυρα. (β) Όπου οποιοσδήποτε των διαδίκων υποβάλει στο Δικαστήριο τουλάχιστον ένα μήνα πριν την ημερομηνία κατά την οποία είναι ορισμένη η υπόθεση για ακρόαση, αίτηση για να επιτραπεί η προφορική εξέταση ή αντεξέταση οποιουδήποτε μάρτυρα είτε του ιδίου, είτε του αντιδίκου του. (γ) .................................... (δ) .................................... (ε) ..................................... Με δεδομένο το γεγονός ότι καμία πλευρά δεν αντεξέτασε του ομνύοντες της άλλης, και με δεδομένο ότι οι πρόνοιες της Δ.30 δεν διαφοροποιούν καθοιονδήποτε τρόπο τις παγίως νομολογημένες αρχές σε σχέση με το πώς αποσείεται το βάρος απόδειξης που φέρει ένας διάδικος, αλλά και το πώς επενεργεί στην αξιολόγηση της μαρτυρίας η παράληψη αντεξέτασης, κρίνεται αναγκαία η παράθεση των σχετικών αναφορών από τον λόγο στην υπόθεση Frederickou School Co. Ltd κ.α. ν Acuac Inc.

(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1527, «Εκκινώντας από αυτό το τελευταίο, θα ήταν χρήσιμο ένα σύντομο σχόλιο. Η αντεξέταση των μαρτύρων είναι σημαντικό όπλο στη διεξαγωγή μιας δίκης. Από τη δικανική σκοπιά - και όχι την ηθική που στόχος είναι βασικά η εύρεση της αλήθειας και η αποκάλυψη του ψεύδους - πρωταρχικό αντικείμενο της είναι η αποδυνάμωση ή εκμηδένιση των δηλώσεων ενός μάρτυρα κατά την κύρια εξέταση, που στηρίζουν ή βοηθούν την υπόθεση του αντιδίκου. Είναι σχετική η ρήση του Lord Hanworth, M.R., την οποία αναφέρει, επιδοκιμάζοντας την, ο Sankey L.C., στην υπόθεση Mechanical and General Inventions Co. Ltd. and Lehwess v.Austin and the Austin Motor Co. [1935] A.C. 346 στη σελ. 359: "Cross-examination is a powerful and valuable weapon for the purpose of testing the veracity of a witness and the accuracy and completeness of his story." Υπάρχουν ωστόσο δύο κανόνες πρακτικής, που έχουν εμπεδωθεί προ πολλού στα δικαστήρια μας, οι οποίοι πρέπει απαρέγκλιτα να τηρούνται. Ο πρώτος είναι ότι ο μάρτυρας πρέπει να αντεξετασθεί επί όλων των ουσιαστικών γεγονότων τα οποία αμφισβητούνται. Διαφορετικά το δικαστήριο θεωρεί - και το εκλαμβάνει - ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε. Ο δεύτερος είναι ότι, κατά την αντεξέταση, τίθεται στο μάρτυρα η υπόθεση που θα στηθεί από τον αντίδικο. Τέτοια αντεξέταση είναι προϋπόθεση για να κληθεί μαρτυρία που αντικρούει το μάρτυρα. Σχετική είναι η υπόθεση Adidas v. Jonitexo Ltd.

(1987)1 C.L.R. 383, 384: "Failure to put forward a pertinent aspect of the defence case to witnesses for the plaintiff is not necessarily fatal to its validity, but in the absence of a proper explanation of the omission, the Court may disregard it, because of the denial of a proper opportunity to the plaintiff to controvert it." Οι εφεσείοντες δεν έθεσαν, ούτε και έθιξαν, την πτυχή αυτή της υπεράσπισης τους κατά την αντεξέταση του Μ.Ε.1. Δε θεωρούμε την εξήγηση της παράλειψης, που καταγράψαμε πριν από λίγο, ικανοποιητική». Έχοντας δε κατά νου ότι, μια από τις νομικές βάσεις επί των οποίων εδράζεται η παρούσα αγωγή, είναι και ο παραδεδεγμένος και/ή εκκαθαρισμένος λογαριασμός, θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω τα όσα σχετικά αναφέρθησαν στην υπόθεση Επίσημος Παραλύπτης κ. α. ν Ρεινποου Πλητσιηγκ και Νταιγκ Κο. Λτδ

(2005)1 Α.Α.Δ. 610, «Παραδεδεγμένος ή εκκαθαρισμένος λογαριασμός (account stated) σημαίνει συμφωνία μεταξύ των μερών σύμφωνα με την οποία όλα τα στοιχεία του λογαριασμού καθώς και το υπόλοιπο είναι ορθά, συνδυασμένη με υπόσχεση ρητή ή εξυπακουόμενη να πληρωθεί το υπόλοιπο. Επενεργεί ως νέα σύμβαση χωρίς να είναι αναγκαία νέα αντιπαροχή και ο ενάγοντας, του οποίου η αιτία αγωγής είναι ο παραδεδεγμένος ή εκκαθαρισμένος λογαριασμός, δεν είναι υποχρεωμένος να δικογραφήσει και να αποδείξει καθένα από τα στοιχεία του εκκαθαρισμένου λογαριασμού ξεχωριστά. Η συμφωνία των μερών ότι το υπόλοιπο είναι ορθό μπορεί να συναχθεί και από την παράδοση της κατάστασης λογαριασμού και την παράλειψη του χρεώστη να ενστεί για τα ποσά του λογαριασμού, εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος. Βέβαια το τί συνιστά εύλογο χρονικό διάστημα είναι ζήτημα πραγματικό και νομικό στην κάθε περίπτωση». Χρήσιμο ακόμα κρίνεται, να παρατεθούν και οι νομολογιακές αρχές σε σχέση με τις πρόνοιες του άρθρου 73

(1)του Περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149[1], και τούτο συνεπεία των λοιπών νομικών βάσεων επί των οποίων βασίζεται η υπό εξέταση αγωγή. Εκείνο που προκύπτει από την σχετική με το θέμα νομολογία είναι ότι, η αποζημίωση που επιδικάζεται υπέρ του αναίτιου συμβαλλόμενου, αφορά την ζημιά, η οποία προέκυψε φυσιολογικά κατά την συνήθη ροή των πραγμάτων ή την ζημιά, που οι συμβαλλόμενοι γνώριζαν, κατά τον χρόνο σύναψης της σύμβασης, ότι θα προέκυπτε, ως φυσιολογικό αποτέλεσμα της παράβασης. Η δε συνισταμένη των αρχών που διέπουν τον καθορισμό των αποζημιώσεων, είναι η αποκατάσταση του αθώου μέρους, ώστε τούτο να βρεθεί στην θέση που θα βρισκόταν αν δεν σημειωνόταν η διάρρηξη της σύμβασης. Κατά κανόνα, τούτο επιτυγχάνεται με την επιδίκαση τέτοιου ύψους αποζημιώσεων που κατά την λογική πρόβλεψη, κατά τον χρόνο εκτέλεσης της σύμβασης, θα προέκυπταν ως αποτέλεσμα της διάρρηξης της συμφωνίας. Αναφέρθηκε ακόμα ότι, η αποζημίωση έχει την έννοια της αποκατάστασης εκείνης της απώλειας ή της ζημιάς που στην πραγματικότητα υπέστη το αθώο μέρος. Τέλος, ως προς τον χρόνο υπολογισμού της ζημιάς, αποφασίστηκε ότι «(η) έκταση της ζημιάς την οποία είναι πιθανό να υποστεί το αθώο μέρος, είναι συνήθως διακριτέα κατά το χρόνο της διάρρηξης. Οι επιπτώσεις από την διάρρηξη καθίστανται γνωστές κατά το χρόνο της διάρρηξης. Έτσι συνήθως η ζημιά υπολογίζεται κατά το χρόνο της διάρρηξης» (βλέπε George Charalambous Ltd v. Kalos Kafes ltd κ. α.

(1997)1 ΑΑΔ 199, Μιχαήλ Μουρτζινός ν. πλοίου «Galaxias» κ.α.

(1997)1 ΑΑΔ 80, Αλπάν (Αδελφοί Τάκοι) Λτδ κ.α. ν. Θέλμας Τρυφωνίδου

(1996)1 ΑΑΔ 679, Ηλίας Αριστοδήμου ν. Τάκη Χαραλάμπους

(1990)1 ΑΑΔ 319, Saab and Another v. Holy Monastery of Ay. Noephytos

(1982)1 C.L.R. 499, Charalambous v. Vakana

(1982)1 C.L.R. 310, Markou v. Michael 19 C.L.R. 282 και Johnson v. Agnew [1979], 1 Αll E.R. 883). Αξιολόγηση Μαρτυρίας Με βάση τις θέσεις που προώθησαν οι ενάγοντες, τον τρόπο με τον οποίο διεξήχθη η ακροαματική διαδικασία και με γνώμονα τις πιο πάνω νομικές αρχές, καθίσταται έκδηλο ότι, η παράληψη των εναγομένων να αντεξετάσουν τους ομνύοντες των εναγόντων, επενεργεί καταλυτικά στο αποτέλεσμα της υπό εξέταση αγωγής. Και τούτο γιατί, οι ενάγοντες, μέσω των δυο μαρτύρων τους, έθεσαν ουσιαστικούς ισχυρισμούς, αφενός περί του υπαρκτού και βάσιμου της απαίτησης τους και αφετέρου, της αναγνώρισης και αποδοχής της από τους εναγόμενους. Με την παράληψή τους να αντεξετάσουν τους μάρτυρες των εναγόντων, οι εναγόμενοι, άφησαν στην ουσία την σχετική μαρτυρία των πρώτων, αδιαμφισβήτητη. Δεν παραγνωρίζω ότι οι εναγόμενοι προσκόμισαν δική τους μαρτυρία, μέσω της οποίας, δηλώνουν την διαφωνία τους με τα όσα ισχυρίζονται οι ενάγοντες και προωθούν και ισχυρισμούς που υποστηρίζουν κατά τους ίδιους την προβαλλόμενη από αυτούς υπεράσπιση. Όπως όμως υποδείχθηκε, στα πλαίσια της παράθεσης της σχετικής με την παρούσα αγωγή, νομικής πτυχής, ανωτέρω, η αντεξέταση ενός μάρτυρα που προβάλλει ουσιαστικούς ισχυρισμούς με σκοπό αφενός να αμφισβητηθούν τούτοι και αφετέρου να υποβληθούν προς αυτόν οι θέσεις που σκοπεύει να προωθήσει η υπεράσπιση, αποτελεί προϋπόθεση για να είναι δυνατή η προσκόμιση μαρτυρίας που σκοπεύει να αντικρούσει την δική του. Πόσο μάλλον όταν, καμία εξήγηση δεν δίδεται που να δικαιολογεί την εν λόγω παράληψη. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Δικαστήριο δύναται να αγνοήσει παντελώς την αντικρουστική μαρτυρία των εναγόμενων, λόγω του ότι, με τον τρόπο που έδρασαν (παράληψη αντεξέτασης), δεν έδωσαν την κατάλληλη ευκαιρία στους ενάγοντες να αμφισβητήσουν και/ή να τοποθετηθούν επί των όσων προβάλλονται μέσω της προσκομισθείσας από τους εναγόμενους μαρτυρίας. Έχοντας υπόψη τους βασικούς ισχυρισμούς των εναγομένων, όπως ότι α) μέρος των όρων της μεταξύ των μερών συμφωνίας, ήταν και η μη επιπρόσθετη χρέωση για περαιτέρω χρόνο που τυχόν θα παρέμεναν οι σκαλωσιές στο εργοτάξιο, β) ότι το δεύτερο χρονικά τιμολόγιο δεν υπογράφτηκε από τον Γιώργο Χρίστου, γ) ότι διαμαρτυρήθηκαν όταν αντιλήφθηκαν ότι οι ενάγοντες εισέπραξαν τα €2088 έναντι του λογαριασμού και όχι προς εξόφλησή του και δ) ότι, ουδέποτε πριν την κατάθεση της ένορκης δήλωσης του διευθυντή των εναγόντων, οι εναγόμενοι αντίκρισαν το δεύτερο χρονικά τιμολόγιο, καθίσταται έκδηλο ότι, η παράληψη των εναγομένων να αντεξετάσουν τους μάρτυρες των εναγόντων, στέρησε τους τελευταίους από την ευκαιρία να τοποθετηθούν και να αντιμετωπίσουν, μεταξύ των άλλων και τους εν λόγω ισχυρισμούς τους. Υπέχουν δε, τέτοιας σημαντικότητας και ουσιαστικότητας οι εν λόγω ισχυρισμοί των εναγομένων, που κρίνω ότι, όντος, η παράληψη τους να θέσουν τούτους στα πλαίσια αντεξέτασης των μαρτύρων των εναγόντων, δικαιολογεί το Δικαστήριο να αγνοήσει την σχετική μαρτυρία τους. Εν πάση περιπτώσει, η σχετική μαρτυρία των εναγομένων, προωθήθηκε με εντελώς γενικό και αόριστο τρόπο και δη με τρόπο που καθίσταται αδύνατος ο έλεγχος της ορθότητας της από το Δικαστήριο. Φερ' ειπείν, ισχυρίζονται οι εναγόμενοι ότι οι ενάγοντες συμφώνησαν να παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε συγκεκριμένη τιμή, που χρεώνεται γενικά στο εμπόριο και δη €3.00 το μέτρο. Επικαλούνται δε ότι, αυτή είναι η τιμή που χρεώνει άλλη ανταγωνιστική, των εναγόντων, εταιρεία, η οποία και τους έκανε σχετική, με τις επίδικες σκαλωσιές, προσφορά. Προς υποστήριξη του ισχυρισμού τους, επισύναψαν, επί της ενόρκου δηλώσεως του διευθυντή τους, ως τεκμήριο, την εν λόγω προσφορά. Όμως, το περιεχόμενο της ρηθείσας προσφοράς, δεν είναι καθόλου διαφωτιστικό ως προς την ορθότητα του σχετικού ισχυρισμού των εναγομένων. Και τούτο γιατί, επί της συγκεκριμένης προσφοράς, δεν αναγράφεται, ούτε η ποσότητα των σκαλωσιών, ούτε η τιμή που χρεώνεται, είτε ανά σκαλωσιά, είτε ανά μέτρο. Η ιδία γενικότητα και αοριστία, παρατηρείται και αναφορικά με τον ισχυρισμό των εναγομένων ότι, σε δυο περιπτώσεις, επιχείρησαν να επικοινωνήσουν με τους ενάγοντες και να διαμαρτυρηθούν. Ως σημειώθηκε ανωτέρω, είναι η θέση των εναγομένων ότι, τόσο όταν αντιλήφθηκαν ότι τα €2088 εισπράχθησαν από τους ενάγοντες έναντι του λογαριασμού και όχι προς εξόφλησή του, όσο και όταν αντίκρισαν, επί της κατάστασης λογαριασμού, ότι είχε εκδοθεί και δεύτερο τιμολόγιο, προσπάθησαν να ζητήσουν εξηγήσεις από τους ενάγοντες, πλην όμως δεν κατέστει δυνατή η μεταξύ των δυο πλευρών επικοινωνία. Με εντελώς γενικό τρόπο αναφέρονται σε συνομιλίες τους με τρίτα πρόσωπα και/ή σε ισχυριζόμενα μηνύματα που άφησαν προς τους ενάγοντες, χωρίς να προσδιορίζουν, είτε τον ακριβή χρόνο στον οποίο αναφέρονται, είτε τα πρόσωπα ή έστω την ιδιότητα τους, με τα οποία, ως ισχυρίζονται συνομίλησαν. Πέραν όμως τούτων, ξενίζει πραγματικά το γεγονός ότι δεν έγινε καμία προσπάθεια από τους εναγόμενους, να έρθουν σε επικοινωνία με τους ενάγοντες με τον τρόπο που έγινε η αρχική επικοινωνία τους και με τον οποίο δόθηκε και η εντολή των εναγομένων για να αρχίσει η συνεργασία των δυο πλευρών. Σημειώνω στο σημείο αυτό ότι, ο διευθυντής των εναγομένων στην ένορκή του δήλωση, ισχυρίζεται ότι η εντολή τους προς τους ενάγοντες για να προχωρήσουν στην εγκατάσταση των επιδίκων σκαλωσιών, έγινε μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος (email), εκτύπωση του οποίου επισυνάπτει στην ένορκη του δήλωση ως τεκμήριο

1. Είναι δε η θέση του, ότι κατόπιν της αποστολής του εν λόγω μηνύματος, οι ενάγοντες προχώρησαν και εγκατέστησαν τις επίδικες σκαλωσιές. Διερωτάται κανείς, αφού με αυτό τον τρόπο κατέστει δυνατή η επικοινωνία των εναγομένων με τους ενάγοντες, γιατί δεν διαμαρτυρήθηκαν με την ίδια μέθοδο; Πόσο μάλλον όταν, δεν κατέστει δυνατή, κατά τον ισχυρισμό των εναγομένων, η επικοινωνία τους μέσω τηλεφώνου. Σημειώνω ακόμα ότι, οι σκαλωσιές παρέμειναν στο εργοτάξιο, και τούτο δεν είναι αμφισβητούμενο, για 20 και πλέον μέρες μετά την πάροδο του ενός μηνός ενοικίασής τους. Η αρχική περίοδος ενοικίασης, προσδιορίζεται, από αμφότερες τις πλευρές, μεταξύ 9/1/14 και 9/2/
2. Αυτή είναι και η χρονική περίοδος για την οποία γίνεται ειδική χρέωση για ενοίκιο των σκαλωσιών επί του προτού χρονικά τιμολογίου των εναγόντων. Έστω και αν ο ισχυρισμός των εναγομένων περί του ότι οι ενάγοντες συμφώνησαν να μην προβούν σε περαιτέρω χρέωση αν οι σκαλωσιές παρέμειναν στο εργοτάξιο «κάποιες μέρες περαιτέρω από το συμφωνηθέν χρονικό διάστημα του ενός μηνός...», γινόταν δεκτός, οι 20 και πλέον ημέρες που παρέμειναν στο εργοτάξιο οι σκαλωσιές (οι σκαλωσιές απομακρύνθηκαν από τον χώρο στις 4/3/14), πόρρω απέχει από την οποιανδήποτε ερμηνεία δυνατόν να δοθεί στην φράση «κάποιες μέρες», πόσο μάλλον στην προκειμένη περίπτωση που η αρχική διάρκεια ενοικίασης αφορούσε τον περιορισμένο χρόνο του ενός μηνός. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η μαρτυρία των εναγομένων, στον βαθμό που τούτη τείνει να αντικρούσει τις προβαλλόμενες από τους ενάγοντες θέσεις, δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Από την άλλη, η μαρτυρία των εναγόντων, παρουσιάζει την απαραίτητη συνοχή και υποστηρίζεται και από την λογική εξέλιξη των πραγμάτων. Τα δε έγγραφα τεκμήρια που συνοδεύουν την ένορκη δήλωση του διευθυντή τους, είναι επίσης υποστηριχτικά των ισχυρισμών τους. Δεν παραγνωρίζω ότι τα εν λόγω έγγραφα τεκμήρια αποτελούν σε έγγραφα που κατήρτισαν οι ίδιοι οι ενάγοντες. Σημειώνω όμως ότι, τούτα κοινοποιήθηκαν στους εναγόμενους, οι οποίοι δεν διαμαρτυρήθηκαν, καθ' οιονδήποτε τρόπο, σε σχέση με το περιεχόμενό τους. Είμαι, επομένως, της γνώμης και ως εκ τούτου κρίνω ότι οι ενάγοντες κατάφεραν να αποδείξουν, στο βαθμό που οφείλουν, στα πλαίσια μιας αστικής διαδικασίας, ότι τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπό εξέταση υπόθεση, έλαβαν χώραν ως οι μάρτυρες τους τα περιγράφουν. Κατ' ακολουθία, προβαίνω σε ανάλογα, με την μαρτυρία των εναγόντων, ευρήματα. Τελικά ευρήματα Επομένως, αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου ότι, περί τον Δεκέμβριο του 2013, συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων, όπως οι ενάγοντες εγκαταστήσουν σε εργοτάξιο των εναγομένων αριθμό σκαλωσιών για το χρονικό διάστημα ενός μηνός, το οποίο προσδιορίστηκε ως ο χρόνος που μεσολαβεί μεταξύ 9/1/14 και 9/2/
3. Οι ενάγοντες ενεργώντας κατ' εντολή των εναγομένων, εγκατέστησαν στο εργοτάξιο των τελευταίων τις ζητηθείσες σκαλωσιές κατά τις 9/1/14 και 12 μέρες αργότερα (21/1/14) εξέδωσαν προς τους εναγόμενους το πρώτο χρονικά τιμολόγιο τους. Επί του εν λόγω τιμολογίου, προσδιορίζεται επαρκώς ότι οι ενάγοντες χρεώνουν, τόσο την τοποθέτηση των σκαλωσιών, όσο και το ενοίκιο τους για την πιο πάνω ειδικώς προσδιορισθείσα περίοδο του ενός μηνός. Αφού προσδιορίζουν την ποσότητα των σκαλωσιών ή των μέτρων των σκαλωσιών (παρέμεινε αδιευκρίνιστο, πλην όμως καμίας σημασίας δεν υπέχει για την κρίση της υπό εξέταση αγωγής), σε 696, χρεώνουν, για το χρονικό διάστημα του ενός μηνός, €1.50 για κάθε πιο πάνω παρεχόμενη υπηρεσία. Συγκεκριμένα, για την τοποθέτηση και γενικά την ενοικίαση των σκαλωσιών, ως υπηρεσία, χρέωσαν €1044 (696 επί €1.50), ενώ για τον ενοίκιο από 9/1/14 μέχρι 9/2/14, άλλα €1044 (696 επί €1.50). Σύνολο, €
4. Οι σκαλωσιές παρέμειναν στο εργοτάξιο των εναγομένων μέχρι και τις 4/3/
5. Οι εναγόμενοι, δια δυο επιταγών τους, κατέβαλαν προς ενάγοντες το συνολικό ποσό €
6. Παρέμεινε άγνωστη η ακριβής ημέρα που οι εναγόμενοι παρέδωσαν τις δυο πιο πάνω αναφερόμενες επιταγές. Χωρίς να προβαίνω σε σχετικό εύρημα, σημειώνω ότι, επί της απόδειξης είσπραξης με αύξοντα αριθμό 0495 (μέρος του τεκμηρίου 3 της ενόρκου δηλώσεως του διευθυντή των εναγόντων - και τεκμήριο 4 της ενόρκου δηλώσεως του διευθυντή των εναγομένων), η πρώτη χρονικά επιταγή που δόθηκε από τους εναγόμενους, ήταν πληρωτέα στις 28/2/
7. Η δεύτερη (βλέπε απόδειξη είσπραξης με αύξοντα αριθμό 0496), στις 14/3/
8. Οι δε δυο αποδείξεις είσπραξης των εναγόντων για τις δυο αυτές επιταγές, εκδόθηκαν, αμφότερες, στις 12/3/2014, γεγονός που υποδεικνύει ότι, και οι δυο επιταγές, βρίσκονταν στην κατοχή των εναγόντων πριν τις 14/3/2014, που ήταν πληρωτέα η δεύτερη επιταγή. Και επί των δυο αυτών αποδείξεων είσπραξης, οι οποίες παραδόθηκαν στους εναγόμενους, αναγράφεται ευθαρσώς ότι, το συνολικό ποσό των €2088, παραλήφθηκε από τους ενάγοντες έναντι του λογαριασμού των εναγομένων και προφανώς, όχι προς εξόφλησή του. Με τον τρόπο αυτό, οι ενάγοντες υπέδειξαν ξεκάθαρα ότι, για τους ίδιους, οι εναγόμενοι οφείλουν περαιτέρω χρήματα για τις υπηρεσίες που τους παρείχαν. Εξάλλου, ως τούτο προκύπτει από την μαρτυρία των εναγόντων, στις 4/3/2014 (σχετική είναι η μαρτυρία του Ευδόκιμου Ευδοκίμου), όταν και αποσυναρμολογήθηκαν και απομακρύνθηκαν από το εργοτάξιο οι σκαλωσιές, και με τον τρόπο αυτό, συγκεκριμενοποιήθηκε και ο περαιτέρω χρόνος ενοικίασης των σκαλωσιών, οι ενάγοντες (μέσω του Ευδόκιμου Ευδοκίμου) εξέδωσαν το δεύτερο χρονικά τιμολόγιο, το οποίο αφορούσε μόνο την περαιτέρω ενοικίαση των σκαλωσιών, για το χρονικό διάστημα μεταξύ 10/2/14 και 28/2/14 και δη χρονική διάρκεια 19 ημερών. Εξ' ου, και η χρέωση επί του δευτέρου τιμολογίου, περιορίστηκε στα €696 και δη στα ⅔ της μηνιαίας χρέωσης της ίδιας ποσότητας σκαλωσιών. Το εν λόγω δεύτερο τιμολόγιο, παραδόθηκε στον Γιώργο Χρίστου (υπάλληλο των εναγομένων), ο οποίος και υπέγραψε επ' αυτού στη θέση παραλήπτη, την ίδια μέρα και δη στις 4/3/
9. Οι εναγόμενοι, δεν διαμαρτυρήθηκαν, ούτε για το γεγονός ότι οι ενάγοντες χρέωσαν την περαιτέρω ενοικίαση των σκαλωσιών, ούτε για το ύψος της χρέωσης. Κατάληξη Ως σημειώθηκε ανωτέρω στα πλαίσια της παράθεσης της σχετικής με την παρούσα υπόθεση νομικής πτυχής, για να είναι δυνατή η έκδοση απόφασης επί της νομικής βάσης του παραδεδεγμένου και/ή εκκαθαρισμένου λογαριασμού, θα πρέπει, πέραν άλλων προϋποθέσεων, ο ενάγοντας να αποδείξει ότι ο εναγόμενος παρέλειψε «να ενστεί για τα ποσά του λογαριασμού, εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος». Προκύπτει ακόμα ότι «το τι συνιστά εύλογο χρονικό διάστημα είναι ζήτημα πραγματικό και νομικό στην κάθε περίπτωση». Αν και οι λοιπές προϋποθέσεις που επιτάσσει η νομολογία φαίνεται να ικανοποιούνται από την μαρτυρία των εναγόντων, εντούτοις, παρέμεινε άγνωστη η ακριβής ημερομηνία ή έστω και με γενικό προσδιορισμό, ο χρόνος που γνωστοποιήθηκε στους εναγόμενους η κατάσταση λογαριασμού που τηρούσαν γι' αυτούς οι ενάγοντες. Τούτο, ως γεγονός, επενεργεί αρνητικά στο εγχείρημα των εναγόντων να εξασφαλίσουν απόφαση επί της νομικής βάσης του παραδεδεγμένου λογαριασμού, καθότι καθίσταται αδύνατη η κατάληξη σε εύρημα ή έστω συμπέρασμα, ως προς το εύλογο ή μη του χρονικού διαστήματος που παρήλθε από την ημέρα παράδοσης της κατάστασης λογαριασμού μέχρι και την οποιανδήποτε αντίδραση των εναγομένων, η οποία, σημειώνεται ότι, εκφράστηκε, με κάθε σαφήνεια, με την εμφάνιση, αλλά και την καταχώρηση υπεράσπισης στην παρούσα αγωγή. Διακινδυνεύοντας να θεωρηθώ φορτικός, σημειώνω απλά ότι, αν η κατάσταση λογαριασμού παραδόθηκε στους εναγόμενους λίγες μέρες πριν την καταχώρηση της αγωγής, και ακολούθως, με την επίδοση σε αυτούς της αγωγής, τούτοι αντέδρασαν δια της καταχώρησης της υπεράσπισης τους, δύσκολα θα μπορούσε να ικανοποιηθεί από τους ενάγοντες το κριτήριο που επιβάλει η νομολογία για πάροδο ευλόγου διαστήματος χωρίς να «ενστεί» ο εναγόμενος. Επομένως, συνεπεία της απουσίας διαφωτιστικής, για το χρόνο που κοινοποιήθηκε στους εναγόμενους η κατάσταση λογαριασμού, μαρτυρίας, η υπό εξέταση αγωγή δεν μπορεί να πετύχει επί της ρηθείσας νομικής βάσης. Αντίθετη είναι η γνώμη μου, αναφορικά με τις άλλες νομικές βάσεις επί τις οποίες εδράζεται η αγωγή και ειδικότερα θα έλεγα επί της βάσης της παράβασης του όρου σύμβασης. Δεν υπάρχει απολύτως καμία αμφιβολία ότι, η άρνηση των εναγομένων να καταβάλουν στους ενάγοντες χρήματα για την ενοικίαση των σκαλωσιών, για το χρονικό διάστημα 10/2/2014 μέχρι 28/2/2014 αποτελεί παράβαση της μεταξύ τους σύμβασης για παροχή υπηρεσιών, μεταξύ των οποίων ήταν και η ενοικίαση προς αυτούς, συγκεκριμένης ποσότητας σκαλωσιών. Η θέση τους ότι οι εναγόντες απεδέχθησαν να μην απαιτηθούν χρήματα για το εν λόγω διάστημα, έχει ήδη απορριφθεί. Επομένως, το μόνο που παραμένει προς εξέταση, είναι ο υπολογισμός των αποζημιώσεων στις οποίες δικαιούνται οι ενάγοντες. Με βάση τις πιο πάνω αρχές, το Δικαστήριο θα επιδικάσει αποζημιώσεις, τέτοιου ύψους, ώστε οι ενάγοντες να βρεθούν στην θέση που θα βρίσκονταν αν δεν σημειωνόταν η διάρρηξη. Αυτό ερμηνεύεται ότι θα πρέπει να επιδικασθούν υπέρ των εναγόντων, αποζημιώσεις, ίσες με την αξία ενοικίασης των επιδίκων σκαλωσιών, για το χρονικό διάστημα των 19 ημερών και δη από 10/2/2014 μέχρι και 28/2/
10. Ως σημειώθηκε ανωτέρω, η χρέωση για το εν λόγω χρονικό διάστημα, προσδιορίστηκε ως τα ⅔ της χρέωσης για την ενοικίαση των εν λόγω σκαλωσιών, για το διάστημα ενός μηνός. Και δη €696 (1044 (χρέωση για ένα μήνα) ÷ 3 = 348 x 2 = 696). Τούτο, είναι και το ποσό που απαιτούν οι ενάγοντες και για το οποίο εξέδωσαν το δεύτερο χρονικά τιμολόγιο τους. Με βάση τα πιο πάνω κρίνω ότι η παρούσα αγωγή, πρέπει να επιτύχει. Επομένως, εκδίδεται απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων, για το συνολικό ποσό των €
11. Σε σχέση με τον τόκο, οι ενάγοντες απαιτούν όπως επιδικαστεί τόκος επί του πιο πάνω ποσού, ύψους 9% ετησίως. Μοναδική αναφορά στο δικόγραφο τους, για σκοπούς αιτιολόγησης του ποσοστού του απαιτούμενου τόκου, βρίσκεται στην παράγραφο 8 της έκθεσης απαίτησης. Με βάση την εν λόγω παράγραφο, το απαιτούμενο ποσοστό τόκου δικαιολογείται λόγο του γεγονότος ότι οι ενάγοντες διατηρούν διάφορα δάνεια σε τραπεζικούς λογαριασμούς, για τα οποία καταβάλουν τόκο προς 9% ετησίως. Καμία μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε από πλευράς εναγόντων προς υποστήριξη του εν λόγου ισχυρισμού τους, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η επιδίκαση του εν λόγο τόκου, επί της δικογραφημένης θέσης τους. Δεν παραγνωρίζω ότι επί των τιμολογίων που εξέδωσαν οι ενάγοντες, τα οποία παρελήφθησαν και υπεγράφησαν εκ μέρους των εναγομένων, αναγράφεται ότι με την πάροδο τριάντα ημερών από την έκδοση τους, αν και εφόσον δεν εξοφληθούν, το οποιοδήποτε υπόλοιπο θα φέρει τόκο 9%. Σημειώνεται όμως ότι, πουθενά στο δικόγραφο της Έκθεσης Απαίτησης, δεν δικογραφείται απαίτηση τόκου 9% κατ΄ επίληση του περιεχομένου των επιδίκων τιμολογίων. Ως εκ των μόλις πιο πάνω, ο τόκος που επιδικάζεται επί του ποσού των €696, είναι νόμιμος τόκος, από την ημέρα καταχώρησης της αγωγής μέχρι εξοφλήσεως. Ως προς τα έξοδα, δεν βλέπω κανέναν λόγο γιατί τούτα να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της αγωγής, ως είναι και η πάγια πρακτική που ακολουθείται. Ως εκ τούτου, τα έξοδα επιδικάζονται, υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων, ως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............. Δ. Θεοδώρου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΨ - /ΜΓ [1] 73.-

(1)Σε περίπτωση παράβασης της σύμβασης, ο συμβαλλόμενος που ζημιώνεται από την εν λόγω παράβαση έχει δικαίωμα αποζημίωσης από τον υπαίτιο αντισυμβαλλόμενο, για τη ζημιά ή απώλεια που υπέστη συνεπεία αυτής, η οποία προέκυψε φυσικά κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων από την εν λόγω παράβαση ή την οποία οι συμβαλλόμενοι γνώριζαν όταν συνήπτετο η σύμβαση, ως ενδεχόμενη συνέπεια της παράβασης της σύμβασης. Καμιά αποζημίωση δεν καταβάλλεται για απομακρυσμένη και έμμεση απώλεια ή ζημιά που προξενήθηκε συνεπεία παράβασης της σύμβασης.

(2)Το πρόσωπο το οποίο ζημιώνεται από τη μη εκπλήρωση υποχρέωσης που προσομοιάζει με τις συμβατικές, δικαιούται να λάβει από τον υπαίτιο την ίδια αποζημίωση, ωσάν να επρόκειτο για παράβαση σύμβασης.

(3)Κατά τον υπολογισμό της απώλειας ή της ζημιάς που προέκυψε από την παράβαση της σύμβασης, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα μέσα τα οποία υπήρχαν για θεραπεία της δυσχέρειας η οποία προκλήθηκε συνεπεία της μη εκτέλεσης της σύμβασης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο