Αναφορικά με την ΠΑΓΚΥΠΡΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΡΤΟΠΟΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αριθμός Αίτησης: 302/2015, 31/10/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A580 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Αριθμός Αίτησης: 302/2015 Αναφορικά με την ΠΑΓΚΥΠΡΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΡΤΟΠΟΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ Και Αναφορικά με τον Περί Εταιρειών Νόμο Κεφ.113, Άρθρα 211 (ε) και 212 (α) και (β) Ημερομηνία: 31 Οκτωβρίου
- Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κα Α. Πασχαλίδου για Αντώνης Πασχαλίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ης η Αίτηση: Ουδεμία εμφάνιση Για Ενδιαφερόμενο Μέρος/Εξ αποφάσεως Πιστωτή Συνεργατική Εταιρεία Σύνεργαζ: κ. Σ. Βασιλείου για Αργεντούλα Ιωάννου Δ.Ε.Π.Ε. Για Ενδιαφερόμενο Μέρος/Εξ αποφάσεως Πιστωτές κ.κ. Ιάκωβο Νεοφύτου και Χρίστο Λοίζου: κα Α. Ιωαννίδου για Αρ. Γεωργίου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. και Σκορδής & Στεφάνου Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Με την ως άνω Αίτηση οι Αιτητές αιτούνται όπως η Καθ΄ης εταιρεία Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Δημόσια Εταιρεία Λτδ (στο εξής «η εταιρεία») διαλυθεί από το Δικαστήριο σύμφωνα με τον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 Άρθρα 211, 212(α) και (β) (στο εξής «ο Νόμος»). Στην Αίτηση παρατίθεται το ιστορικό της εταιρείας, το εγγεγραμμένο γραφείο, το κεφάλαιο, οι σκοποί και το ιστορικό της οφειλής δυνάμει απόφασης που εκδόθηκε σε αγωγή, της επίδοσης απαίτησης πληρωμής μέσω επιστολής δικηγόρων βάσει του Άρθρου 212(α) του Νόμου και προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η εταιρεία αδυνατεί να καταβάλει τα χρέη της και είναι αφερρέγγυα οπότε είναι ορθό και δίκαιο να διαλυθεί. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Χριστάκη Ιωάννου Διευθυντή της Αιτήτριας Pastrika General Cleaners Limited από την οποία είναι εξουσιοδοτημένος. Στην υπό κρίση Αίτηση δεν κατεχωρήθη εμφάνιση από μέρους της Καθ΄ής η Αίτηση. Καταχωρήθηκαν, ωστόσο, ενστάσεις από την Συνεργατική Εταιρεία Σύνεργαζ Λτδ και εξ αποφάσεως πιστωτή της εταιρείας (στο εξής «Ενδιαφερόμενο Μέρος Ι») και κ.κ. Ιάκωβο Νεοφύτου και Χρίστο Λοίζου, εξ αποφάσεως πιστωτές της Καθ΄ής η Αίτηση (στο εξής «Ενδιαφερόμενο Μέρος ΙΙ»). Λόγω της μη εμφάνισης της Καθ΄ής η Αίτηση κατόπιν επίδοσης της υπό κρίση Αίτησης η υπόθεση ορίστηκε για απόδειξη και παράλληλα δόθηκαν οδηγίες για δημοσιεύσεις στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και σε μία εφημερίδα καθημερινής κυκλοφορίας τουλάχιστον 10 μέρες πριν την ορισθείσα ημερομηνία απόδειξης. Όπως προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου έγιναν οι δημοσιεύσεις τόσο στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας όσο και σε εφημερίδα καθημερινής κυκλοφορίας εντός της καθορισθείσας προθεσμίας. Ένσταση Ενδιαφερόμενου Μέρους Ι Στην ένσταση του Ενδιαφερόμενου Μέρους Ι προβάλλονται, βασικά, οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης: · Η Αίτηση και η ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει δεν αποκαλύπτουν γεγονότα που να δικαιολογούν την υποβολή της αίτησης για εκκαθάριση της Εταιρείας. · Η Αίτηση είναι παράτυπη, αβάσιμη, καταχρηστική και γίνεται για αλλότριο σκοπό και/ή οι Αιτητές βρίσκονται σε συμπαιγνία με την Καθ΄ής η Αίτηση και/ ή τον Παραλήπτη/Διαχειριστή με σκοπό να εμποδίσουν τους υπόλοιπους πιστωτές να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματα τους. · Η ένορκη δήλωση του Χριστάκη Ιωάννου δεν αποκαλύπτει γεγονότα που να τεκμηριώνουν την αφερεγγυότητα της Εταιρείας. · Σκοπός των Αιτητών δεν είναι η προστασία των συμφερόντων του αλλά η παρεμπόδιση των υπολοίπων πιστωτών να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τους και/ή να εγγράψουν δικαστικές αποφάσεις σε βάρος της περιουσίας της Εταιρείας ενώ επιτυχία της Αίτησης θα έχει ως αποτέλεσμα να επωφεληθούν οι Αιτητές. · Η Αίτηση είναι παράτυπη αφού ελλείπει η νομική βάση και/ή με αυτή ζητείται η διάλυση της Εταιρείας και όχι η εκκαθάριση της. · Η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει καθότι η επιστολή απαίτησης δεν υπογράφεται από τους Αιτητές ως πιστωτές αλλά από τους δικηγόρους τους και επειδή επιδόθηκε στον Διευθυντή της Εταιρείας και όχι στον Παραλήπτη/Διαχειριστή αυτής. Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Νίκου Σουτζή, γραμματέα του Ενδιαφερόμενου Μέρους Ι στην οποία πέραν των πιο πάνω λόγων ένστασης οι οποίοι υιοθετούνται και επαναλαμβάνονται αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, και τα ακόλουθα: ð Στις 24/11/15 εκδόθηκε εκ συμφώνου διαιτητική απόφαση στη διαιτητική διαδικασία Δ.879/2 με την οποία η Καθ΄ης η Αίτηση εταιρεία στην παρούσα Αίτηση διετάχθη να καταβάλει στο Ενδιαφερόμενο Μέρος Ι το ποσό των €350.000 με νόμιμο τόκο από 24/11/
- Στα πλαίσια της εκείνης της διαδικασίας είχε καταγραφεί κοινή δήλωση ότι σε περίπτωση καταχώρησης αίτησης εκ μέρους του Ενδιαφερόμενου Μέρους Ι για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ως απόφασης δικαστηρίου οι Καθ΄ων η Αίτηση δεν θα είχαν ένσταση. ð Στις 23/12/16 καταχωρήθηκε η Γενική Αίτηση 512/15 για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης στην οποία η Καθ΄ής η Αίτηση καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης στις 14/1/
- Η Καθ΄ής η Αίτηση καταδεικνύοντας δόλια και κακόπιστη συμπεριφορά διόρισε ως δικηγόρους διαφορετικό γραφείο από εκείνο που είχε χειριστεί εκ μέρους της τη διαιτητική διαδικασία με μοναδικό σκοπό να προσπαθήσει η Εταιρεία να αποδεσμευτεί από τη δεσμευτική δήλωση ότι δεν θα εμφανίζονταν στη διαδικασία εγγραφής της Διαιτητικής απόφασης. Η πράξη αυτή της Καθ΄ης η Αίτηση είχε ως μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση της διαδικασίας εγγραφής της Διαιτητικής απόφασης ούτως ώστε σε πλήρη συμπαιγνία με τους Αιτητές στην παρούσα διαδικασία να προχωρήσουν στην εκκαθάριση της Καθ΄ης με αποτέλεσμα να μην μπορεί να επιβαρυνθεί περαιτέρω η περιουσία της εταιρείας. ð Η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε εξ αρχής από τους Αιτητές κατόπιν οδηγιών του Παραλήπτη/Διαχειριστή της Καθ΄ης με σκοπό να εμποδιστούν οι πιστωτές της να επιβαρύνουν την περιουσία της με εμπράγματα βάρη με την εγγραφή δικαστικών αποφάσεων (MEMO) ώστε να μην ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των πιστωτών. ð Από ενημέρωση που έτυχε ο ενόρκως δηλών από την Ελένη Χαραλάμπους, δικηγόρο στο γραφείο των δικηγόρων του Ενδιαφερόμενου Μέρους Ι, η οποία εμφανίστηκε στις 7/12/15 στην παρούσα διαδικασία, η εν λόγω δικηγόρος σε επικοινωνία που είχε με τους δικηγόρους των Αιτητών για να τους πληροφορήσει ότι θα εμφανίζετο της είχαν αναφέρει αναληθώς ότι δεν υπήρχε λόγος να εμφανιστεί καθότι είχε εκδοθεί το σχετικό διάταγμα εκκαθάρισης. ð Τόσο στο σώμα της επίδικης Αίτησης όσο και στην ένορκη δήλωση πέραν των αναφορών στην ύπαρξη δικαστικής απόφασης υπέρ των Αιτητών κανένας λόγος δεν δίδεται γιατί να αγνοήσει το Δικαστήριο τους υπόλοιπους πιστωτές. ð Σκοπός του Παραλήπτη/Διαχειριστή της Καθ΄ης είναι να εμποδίσει πιστωτές της Εταιρείας να εγγράψουν δικαστικές αποφάσεις επί της τεράστιας περιουσίας της Εταιρείας ούτως ώστε να μπορέσει, όταν εξεύρει ενδιαφερόμενους πιστωτές, να πωλήσει την περιουσία της Εταιρείας χωρίς να υπάρχουν οποιαδήποτε νομικά κωλύματα, ήτοι MEMO. Ένσταση Ενδιαφερόμενου Μέρους ΙΙ Στην Ένσταση του Ενδιαφερόμενου Μέρους ΙΙ προβάλλονται, βασικά, οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης: § Η Αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη και/ ή ελλιπή νομική βάση. § Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι παράτυπη και/ ή ελλιπής. § Δεν πληρούνται οι εκ του Νόμου και της νομολογίας απαιτούμενες προϋποθέσεις για επιτυχία της Αίτησης. § Η Αίτηση είναι καταχρηστική και καταπιεστική για τους Καθ΄ων η Αίτηση. Χωρίς να ληφθεί οποιοδήποτε μέτρο εκτέλεσης ή είσπραξης του ποσού της οφειλής οι Αιτητές προσέφυγαν απευθείας στην παρούσα Αίτηση με σκοπό την εξάσκηση αθέμιτης πίεσης στους καθ΄ων η Αίτηση. § Έγκριση της Αίτησης θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους κ. κ. Ι. Νεοφύτου και Χ. Λοίζου και στους υπόλοιπους εργοδοτούμενους της Καθ΄ης. Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ιάκωβου Νεοφύτου στην οποία αναφέρει, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: à Εργοδοτείτο από την Καθ΄ης από τον Μάιο του 1974 μέχρι τις 26/7/
- à Στις 18/7/14 η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ διόρισε Διαχειριστή/Παραλήπτη με βάση Ομόλογο Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης τόσο για την περιουσία της Καθ΄ης όσο και της θυγατρικής της Grain Millers & Traders Company Limited. Διαχειριστής/Παραλήπτης διορίστηκε ο Κρίς Ιακωβίδης ο οποίος μετά τον διορισμό του ειδοποίησε γραπτώς τους πλείστους εργαζόμενους για τον τερματισμό της εργοδότησης τους. à Κατόπιν Αίτησης που καταχώρησε ο ενόρκως δηλών στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών διεκδικώντας τα δεδουλευμένα ωφελήματα του, ποσά για αποκοπές μισθών και πληρωμή αντί προειδοποίησης, εκδόθηκε στις 11/11/14 απόφαση όπου του επιδικάστηκε ποσό €81.153,97 (Τεκμήριο 1). Σχετικά με τον Χρίστο Λοίζου εκδόθηκε απόφαση όπου του επιδικάστηκε ποσό €52.367,75 (Τεκμήριο 2). Αντίστοιχες αποφάσεις εκδόθηκαν και για τους υπόλοιπους πρώην εργαζομένους της Καθ΄ης. à Παρά την έκδοση των αποφάσεων του Εργατικού Δικαστηρίου οι οποίες καθιστούν τους πρώην εργαζομένους της Καθ΄ης ως προνομιούχους πιστωτές της εξακολουθούν να οφείλονται στους πρώην εργαζομένους με βάσει τις εν λόγω αποφάσεις ποσά πέραν του €1.500.000,
- Ο Διαχειρίστης/Παραλήπτης κ. Μιχάλης Αβραάμ που αντικατέστησε τον κ. Ιακωβίδη έχει δώσει έναντι των οφειλών προς τους εργαζομένους ένα ποσό περί τις €300.000,00 κατά τον Οκτώβριο του 2015 ενώ έκτοτε ουδέν ποσό έχει δοθεί σχετικά. à Η Καθ΄ης διαθέτει κινητή και ακίνητη περιουσία μεταξύ άλλων και τη θυγατρική Grain Millers & Traders Company Limited, από την πώληση της οποίας στο πλαίσιο του Ομολόγου μπορούν να ικανοποιηθούν σε μεγάλο βαθμό οι προνομιούχοι πιστωτές, μεταξύ αυτών και οι πρώην εργοδοτούμενοι. Αντίθετα τυχόν θέση της Καθ΄ης σε διαδικασία εκκαθάρισης θα οδηγήσει, ως η πρακτική που ακολουθείται σε τέτοιες περιπτώσεις, σε πώληση των περιουσιακών στοιχείων της σε πολύ χαμηλότερες τιμές με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να μην ικανοποιηθούν ούτε οι προνομιούχοι πιστωτές και συνεπώς να υποστούν ανεπανόρθωτη ζημία. à Επιπλέον, σε περίπτωση διαδικασίας εκκαθάρισης της Καθ' ης η αίτηση εταιρείας είναι σχεδόν αδύνατο να ικανοποιηθεί ο ενόρκως δηλών και ο κ. Χ. Λοΐζου, αλλά και οι υπόλοιποι πρώην εργοδοτούμενοι, ενόψει των οφειλών της Καθ' ης η αίτηση προς προνομιούχους/εξασφαλισμένους πιστωτές καθώς και των υποθηκών προς όφελος πιστωτικών ιδρυμάτων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η παρούσα Αίτηση έχει ως νομική βάση, μεταξύ άλλων, το Άρθρο 211(ε) και το Άρθρο 212(α) και (γ) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.
- Κρίνεται ορθό να παρατεθούν στη συνέχεια τα Άρθρα 211(ε), 212(α) και (γ) τα οποία έχουν ως ακολούθως: «
- Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν- (α)............................. (β)............................. (γ)............................. (δ)............................. (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της (στ)............................ (ζ)...............................» «
- Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της- (α) αν πιστωτής, με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες, επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, απαίτηση υπογραμμένη από αυτόν η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή ή (β) ......................................................................... (γ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας.» Πιστωτής εταιρείας του οποίου το χρέος κατέστη πληρωτέο και δεν μπορεί να εξασφαλίσει πληρωμή δικαιούται να ζητήσει διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Η οφειλή προς τον πιστωτή θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη[1]. Όπως αναφέρεται στο Σύγγραμμα Palmer's Company Precedents, Part 2 Winding Up 17n Έκδοση, σελ. 39: «Α creditor of the company for a sum of money presently and unconditionally due and payable is unquestionably a creditor who can present a petition for winding up.» To Άρθρο 211 του Κεφ.113 προνοεί ότι το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει ένα διάταγμα διάλυσης μιας εταιρείας που δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώσει τα χρέη της. Ειδικά κριτήρια ανικανότητας καθορίζονται στο Άρθρο 212 του Νόμου όπου τεκμαίρεται, μεταξύ άλλων, αφερεγγυότητα στην περίπτωση που η εταιρεία παραλείψει να πληρώσει το χρέος της με την παρέλευση τριών εβδομάδων από την ιδιόχειρη αξίωση πληρωμής προς αυτή από τον πιστωτή, όπως προβλέπεται στο εδάφιο (α) του εν λόγω Άρθρου. Στην υπόθεση GIP Construction Ltd ν. Δ/τη Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ. 11 λέχθηκε ότι η αδυναμία πληρωμής χρεών δεν εξαντλείται στις περιπτώσεις του Άρθρου 212 το οποίο δεν περιορίζει τη γενικότητα του Άρθρου 211(ε). Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη μαρτυρία και να εκδώσει διάταγμα διάλυσης αν πιστοποιήσει αφερεγγυότητα της εταιρείας δυνάμει του Άρθρου 211 (ε) και χωρίς να συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις του Άρθρου
- Με άλλα λόγια η γενικότητα του Άρθρου 211(ε) δεν επηρεάζεται από τα ειδικά τεκμήρια φερεγγυότητας της εταιρείας που ορίζονται στο Άρθρο
- Παραθέτω σχετική περικοπή από την υπόθεση GIP Construction Ltd ν. Δ/τη Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ. 11[2] στις σελίδες 18 και 19: «Τα άρθρα 211 και 212 του δικού μας Νόμου είναι αντιγραφή του αντίστοιχου αγγλικού. Στην Αγγλία η έννοια των διατάξεων αυτών έχει φωτισθεί από νομολογία. Σύμφωνα με την αγγλική προσέγγιση, n εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει την γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα. Στην αγγλική νομολογία βρίσκει κανείς και τα εξής παραδείγματα. Απόδειξη από τον πιστωτή ότι το χρέος που του οφείλεται δεν έχει πληρωθεί από την εταιρεία εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος αποτελεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι η εταιρεία είναι αφερέγγυος: Re Globe New Patent Iron and Steel Co. [1875] L.R. 20 Eg.
- To ίδιο είναι το αποτέλεσμα και όταν υπάρχει παραδοχή από την εταιρεία ότι δεν έχει περιουσία επί της οποίας θα μπορούσε να γίνει εκτέλεση: Re Flagstaff Silver Mining Co. of Utah [1875] LR. 20 Eg.
- Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως, η εταιρεία μπορεί να αποκρούσει την εκ πρώτης όψεως μαρτυρία με απόδειξη ότι δύναται στην πραγματικότητα να πληρώσει τα χρέη της: Re Bradford Tramways Co. [1876] 4 Ch.O. 18,
- Στην υπόθεση Re Capital Annuities Ltd. [1978] 3 All ER. 704, στην σελ. 718, την εκφρασθείσα από το Δικαστήριο άποψη, ότι μαρτυρία που δείχνει ότι μια εταιρεία δεν έχει για την ώρα αρκετή ρευστότητα να πληρώσει όλα τα παρόντα χρέη της είτε έχουν είτε δεν έχουν ζητηθεί δεν σημαίνει από μόνη της και αδυναμία της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, πρέπει να την δει κανείς σε συνάρτηση με τα ιδιαίτερα γεγονότα εκείνης της υπόθεσης και αφού περιπλέον επισημανθεί πως εν πάση περιπτώσει εκείνο που ο Δικαστής είχε υπόψη του ήταν πως εκεί επρόκειτο για εντελώς προσωρινή δυσκολία που θα μπορούσε να αρθεί μέσα σε λίγες ημέρες. Θεωρούμε πως και στα δικά μας άρθρα 211 και 212 πρέπει να δοθεί η ιδία ερμηνεία. Το ότι στο περιθώριο του άρθρου 212 του δικού μας νόμου υπάρχει σημείωση που εμφανίζει το περιεχόμενο του ως ορισμό της έννοιας της "αδυναμίας πληρωμής χρεών" της αναφερομένης στο άρθρο 211, δεν είναι λόγος για διάφορη ερμηνεία. Η έννοια των άρθρων 211 και 212 είναι σαφής. Και επομένως η σημείωση στο περιθώριο στο άρθρο 212 δεν αποτελεί παρά μια ατυχή περιγραφή που δεν έχει σημασία.» Όπως τονίστηκε στην πιο πάνω απόφαση η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του Άρθρου 212 (α) και του 212(β) είναι ότι στις εξειδικευμένες περιπτώσεις η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθεται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται, δηλαδή, το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία. Επανερχόμενη στη νομική βάση της υπό εξέταση Αίτησης που υπενθυμίζω είναι το Άρθρο 211 (ε) και το Άρθρο 212 (α) επισημαίνω ότι, σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι επιδόθηκε προς την εταιρεία απαίτηση πληρωμής και έχει παρέλθει χρονικό διάστημα τριών εβδομάδων και το χρέος δεν έχει εξοφληθεί, τότε τεκμαίρεται ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης της. Τέτοια απαίτηση πληρωμής θα πρέπει να επιδίδεται στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας.[3] Επίσης στην υπόθεση Pan-Aman Limited ν. Εφόρου Προστιθέμενης Αξίας
(2002)1 Α.Α.Δ. 1796 αποφασίστηκε ότι το Άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά εξειδικεύει το Άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει «άλλους τρεις» λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Το Άρθρο 212(α) εντάσσεται στα πλαίσια του γενικότερου Άρθρου 211(ε) ως προς την ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της και ορίζει μια συγκεκριμένη περίπτωση όπου, σύμφωνα με το Νόμο η εταιρεία λογίζεται ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Με βάση το Άρθρο 211 παρέχονται επτά ξεχωριστές βάσεις σε κάθε μια από τις οποίες μπορεί να εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης. Το Άρθρο 212 εξειδικεύει το Άρθρο 211(ε). Το Άρθρο 212 (α) καθορίζει ρητά τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η επίδοση της απαίτησης πληρωμής. Και αυτό είναι με την παράδοση της απαίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Στην υπόθεση Phasarias (Automotive Center) Ltd (ανωτέρω) θεωρήθηκε ότι η επίδοση σε Διευθυντή χωρίς να αναφέρεται ότι αυτή έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η δέουσα και η προβλεπόμενη από το Άρθρο 212(α) του ΚΕΦ.113. ü Τρόπος διεξαγωγής της ακρόασης σε petitions για εκκαθάριση εταιρείας Εν πρώτοις να επισημάνουμε ότι η αίτηση για εκκαθάριση μιας εταιρείας υπό του Δικαστηρίου γίνεται με petition το οποίο θα πρέπει να ακολουθεί τον καθορισμένο τύπο. Θα πρέπει δε το petition να συνοδεύεται απαραιτήτως από ένορκη δήλωση η οποία να επιβεβαιώνει τα γεγονότα που περιέχονται σε αυτό και η οποία, κατά κανόνα, να γίνεται από τον αιτούντα. Η εν λόγω ένορκη δήλωση αποτελεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία για το περιεχόμενο του petition και είναι γνωστή ως "statutory affidavit". Στις πλείστες δε των περιπτώσεων είναι ικανή και αρκετή για να οδηγήσει σε απόδειξη των ισχυρισμών που καταγράφονται σε αυτή. Εξαίρεση αποτελεί η περίπτωση όπου προβάλλονται ισχυρισμοί για δόλο. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να παραθέσω το πιο κάτω σχετικό απόσπασμα από την υπόθεση Re S. A. Hawken Ltd
(1950)2 All E.R. 408 στη σελ. 413: "In Buckley on the Companies Acts, 12th ed., p. 1028, it is stated, in the note to r. 30 of the Companies (Winding-up) Rules, 1949: "In general the petitioner ought not to file any evidence beyond the statutory affidavit, unless evidence is filed in opposition ..." I find this statement also in the 8th edition of BUCKLEY, dated 1902 [in a note to r. 36 of the Companies Winding-up Rules, 1890, at p. 882]. I accept this statement so far as it goes, but, of course, much depends on the scope of the words " in general." In the ordinary case of a creditors' petition for a winding-up order on the ground of insolvency, no more than the statutory affidavit can be justified in the first instance. On the other hand, where the petition is grounded on an allegation that the affairs of the company require investigation, then, though no charge of fraud is made against any director or officer, it will probably be desirable in many, if not most, cases to supplement the statutory affidavit, and the court, in my view, ought not to be quick to disallow the costs of supplementary evidence in such a case. Again, where a petitioner must rely on documents if the petition is opposed, I should have thought that he would do right to exhibit those documents.."[4]. (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Στην Πολιτική Αίτηση 206/2013 ημερ. 12.2013 Αναφορικά με την Αίτηση του Σάββα Ιωάννη Κασπαρή η Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κ. Σταματίου ανέφερε ότι η ακρόαση εταιρικών αιτήσεων γίνεται, κατά κανόνα, στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που καταχωρούνται. Προς τούτο επικαλέστηκε την Απόφαση του Πλήρους Επαρχιακού Δικαστηρίου (Π. Αρτέμης. Π.Ε.Δ και Στ. Ναθαναήλ. Ε.Δ.) ημερομηνίας 28.5.1990 στην Εταιρική Αίτηση 259/89, αναφορικά με την Εταιρεία D. J. Demades and Sons Ltd. Στην εν λόγω απόφαση είχαν αναφερθεί τα ακόλουθα: «Μια Εταιρική Αίτηση ακολουθεί, κατά κανόνα, τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας όταν δεν γίνεται εξειδικευμένη πρόνοια στους περί Εταιρειών (Διάλυσις) Κανονισμούς του 1933-38 (δέστε τον Κανονισμό 92 και την υπόθεση KMC Motors Ltd ν. Josephanco Trading and Contracting Company
(1984)1 Α.Α.Δ. 390). Η ιδιαιτερότητα μιας Εταιρικής Αίτησης έγκειται στο μηχανισμό παρουσίασης της με βάση τις πρόνοιες του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 και τους περί Εταιρειών Κανονισμούς του 1951. Η εκδίκαση γίνεται κατά κανόνα με βάση τα γεγονότα που στηρίζουν την Αίτηση και Ένσταση αντίστοιχα όπως πιστοποιούνται από τις Ένορκες Δηλώσεις που τις συνοδεύουν...............Οι πιο κάτω αναφορές ενισχύουν τα προαναφερόμενα. Στο σύγγραμμα του Pennington "Company Law" 3η Έκδοση σελ. 681-2 γίνεται αναφορά στην ακολουθητέα διαδικασία. Στη σελίδα 683 διαβάζουμε: "The Petition is heard in open Court by one of the judges of the Companies Court. The evidence on the hearing will consist of the Affidavits filed in support of and against the Petition, unless the Court permits testimony to be given orally. "The alleged by it and suffices to prove the petitioners' case unless there are affidavits filed in opposition". Στη βάση λοιπόν της ένορκης δήλωσης που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της υπό κρίση Αίτησης Εκκαθάρισης η οποία και επιβεβαιώνει τα γεγονότα της Αίτησης προέκυψαν τα ακόλουθα: ð Στις 24/03/2015 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στην Αγωγή υπ' αρ. 4665/2013 εξέδωσε απόφαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση εταιρείας δια το ποσό των €7.958,19 πλέον τόκο 5,5% ετησίως από 16/07/2013 μέχρι 31/12/2014 και τόκο 4% από 01/01/2015 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον το ποσό των €1.532,00 έξοδα της Αγωγής περιλαμβανομένων των εξόδων της απόφασης, με τόκο επ' αυτού 4% ετησίως από 24/03/2015 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €32,00 έξοδα επίδοσης, πλέον ΦΠΑ. ð Την 08/04/2015 επιδόθηκε στον διευθυντή της εταιρείας, κ. Παύλο Μαραθεύτη, στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας, επιστολή των δικηγόρων των Αιτητών ημερ. 08/04/2015 δια της οποίας οι Αιτητές ζητούσαν την καταβολή χρέους και με την οποία επέστησαν την προσοχή τους στις πρόνοιες του Περί Εταιρειών Νόμου. ð Στις 30/4/15 και αφού είχαν παρέλθει 21 μέρες από την επίδοση της πιο πάνω αναφερόμενης επιστολής χωρίς η Εταιρεία να καταβάλει το εξ αποφάσεως χρέος οι Αιτητές καταχώρησαν την υπό κρίση Αίτηση. ü Θέμα παρατυπίας της Αίτησης λόγω της χρήσης του όρου «διάλυση» αντί «εκκαθάριση» Ένας από τους λόγους ένστασης από πλευράς του Ενδιαφερόμενου Μέρους Ι ήταν η ισχυριζόμενη παρατυπία της υπό κρίση Αίτησης ενόψει του ότι ζητείται η «διάλυση» και όχι η «εκκαθάριση» της Εταιρείας. Εν πρώτοις να πούμε ότι είναι όντως λανθασμένη η χρήση του όρου «διάλυση». Οι πρόνοιες που ενδιαφέρουν και εφαρμόζονται στην προκειμένη περίπτωση είναι τα Άρθρα 211 και 212 του Κεφ.113 τα οποία αφορούν ξεκάθαρα σε αίτηση για Εκκαθάριση της Καθ΄ης η Αίτηση και όχι Διάλυση. Όπως έχει επισημανθεί στην υπόθεση Ανδρέας Χατζηγιάννης v. C. & J. Kyprianou Promotions Ltd
(2010)1 Α.Α.Δ. 991: «Οι πρόνοιες που ενδιέφεραν στην πρωτόδικη διαδικασία και κυρίως η αίτηση που εκδικάστηκε στη βάση των Άρθρων 211 και 212 του Νόμου αφορούσαν καθαρά σε αίτηση για Εκκαθάριση της καθ'ης η αίτηση - εφεσίβλητης εταιρείας (liquidation) και όχι Διάλυση (dissolution). Η διαφορά είναι σημαντική καθότι με έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης αρχίζει μια διαδικασία διορισμού παραλήπτη για σκοπούς εκκαθάρισης. Μετά δε τη συμπλήρωση της διαδικασίας εκκαθάρισης, και νοουμένου ότι οι υποθέσεις της εταιρείας έχουν πλήρως εκκαθαριστεί, κατόπιν αιτήσεως του αιτητή, με βάση το Άρθρο 260
(1)του Κεφ. 113, το Δικαστήριο, τότε και μόνον τότε, μπορεί να εκδώσει διάταγμα για τη "Διάλυση" της εταιρείας». Κατά παρόμοιο τρόπο στην υπόθεση Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λίμιτεδ v. Hellenic Bank Public Company Limited Πολιτική Έφεση αρ.368/09, ημερ. 20/11/14 τονίσθηκαν τα εξής: «Η αίτηση στηρίζεται στ' άρθρα 211(ε), 212
(1), 213 και 214 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113. Κατά πρώτον θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι η χρήση της λέξεως «διάλυση» δεν είναι ορθή. Οι πρόνοιες που στηριζόταν η αίτηση αφορούν καθαρά αίτηση για εκκαθάριση (Liquidation) και όχι Διάλυση (Dissolution) που συναντάται στο άρθρο 260 του Νόμου και που ασφαλώς η διαδικασία Διάλυσης έπεται της διαδικασίας εκκαθάρισης. Το θέμα δεν απασχόλησε πρωτόδικα και συνεπώς ούτε και το Εφετείο θα απασχολήσει περαιτέρω. Είναι ξεκάθαρο ότι όλοι οι παράγοντες της πρωτόδικης διαδικασίας εξέλαβαν και μεταχειρίστηκαν την αίτηση ως αίτηση για διάταγμα εκκαθάρισης και όχι διάλυσης όπως εσφαλμένα εζητείτο. Το θέμα αναφέρεται καθαρά για λόγους καθοδήγησης ώστε να χρησιμοποιείται η ορθή ορολογία σε αιτήσεις της φύσεως υπό εξέταση.» Στην προκειμένη περίπτωση είναι, ωστόσο, σαφές με βάση τη νομική βάση επί της οποίας στηρίζεται η υπό εξέταση Αίτηση ότι οι Αιτητές επιδιώκουν την εκκαθάριση και όχι τη διάλυση της Εταιρείας και ως τέτοια έχει επίσης εκληφθεί και από τα Ενδιαφερόμενα Μέρη. Θεωρώ, επομένως, ότι δεν προκλήθηκε οποιαδήποτε σύγχυση ή παρερμηνεία. Κατά συνέπεια, σε συμφωνία με τα όσα εισηγήθηκε η ευπαίδευτη συνήγορος των Αιτητών, λέμε ότι η λανθασμένη επίκληση του όρου «διάλυση» αντί του όρου «εκκαθάριση» δεν μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την έκβαση της παρούσας Αίτησης. ü Προβληθέντες λόγοι από Ενιστάμενους Πιστωτές - Άρθρο 324 του Κεφ.113 Προτού αναφερθώ στους λόγους ένστασης που προέβαλαν οι ενιστάμενοι Πιστωτές/Ενδιαφερόμενα Μέρη Ι & ΙΙ κρίνω σκόπιμο να σκιαγραφήσω το πλαίσιο άσκησης των εξουσιών του Δικαστηρίου που σχετίζεται με τις επιθυμίες των πιστωτών της εταιρείας με βάση τις πρόνοιες του Άρθρου 324 του Κεφ. 113 το οποίο επιβάλλει στο Δικαστήριο την υποχρέωση να λάβει υπόψη τις επιθυμίες των πιστωτών ή συνεισφορέων της εταιρείας. Με βάση το Άρθρο αυτό διαλαμβάνονται τα εξής: «324.-
(1)Το Δικαστήριο δύναται, για τα θέματα που σχετίζονται με την εκκαθάριση εταιρείας, να λαμβάνει υπόψη τις επιθυμίες των πιστωτών ή συνεισφορέων της εταιρείας, όπως αποδεικνύονται ενώπιον του με οποιαδήποτε επαρκή μαρτυρία, και δύναται, αν το θεωρεί πρέπον, με σκοπό την εξακρίβωση των επιθυμιών εκείνων, να διατάξει σύγκληση συνελεύσεων των πιστωτών ή συνεισφορέων, που να συγκαλούνται, συγκροτούνται και διεξάγονται με τέτοιο τρόπο που το Δικαστήριο διατάσσει, και δύναται να διορίζει πρόσωπο που να ενεργεί ως πρόεδρος οποιασδήποτε τέτοιας συνέλευσης και να αναφέρει το αποτέλεσμα στο Δικαστήριο.
(2)Στην περίπτωση πιστωτών, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η αξία του χρέους κάθε πιστωτή.
(3)Στην περίπτωση συνεισφορέων, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο αριθμός των ψήφων που παρέχονται σε κάθε συνεισφορέα από το Νόμο αυτό ή το καταστατικό. (3Α) Πρακτικά διαδικασίας σε συνέλευση πιστωτών ή συνεισφορέων βάσει του Νόμου αυτού, υπογραμμένα στην ίδια ή την αμέσως επόμενη συνέλευση, από πρόσωπο το οποίο περιγράφεται ή το οποίο φαίνεται ότι είναι πρόεδρος της συνέλευσης στην οποία το πρακτικό υπογράφηκε, θεωρείται επαρκής μαρτυρία. (3Β) Εκτός αν αποδειχθεί το αντίθετο, τεκμαίρεται ότι κάθε συνέλευση πιστωτών ή συνεισφορέων, στην οποία υπογράφηκε πρακτικό διαδικασίας σύμφωνα με το εδάφιο (3Α), συγκλήθηκε και συνήλθε δεόντως και ότι όλες οι αποφάσεις που λήφθηκαν ή διαδικασίες που διεξήχθηκαν σε αυτή τη συνέλευση, λήφθηκαν ή διεξήχθηκαν με τη συνήθη διαδικασία.» Οι αρχές που προκύπτουν όπως διαμορφώθηκαν και από τη σχετική Αγγλική νομολογία ερμηνευτική του αντίστοιχου με το δικό μας Άρθρο 324 του Αγγλικού Άρθρου 346 του Companies Act 1948 εξετάστηκαν ενδελεχώς στην υπόθεση Α. & Π. Φωκάς Λτδ v. A.K.C. Development Limited
(2003)1 Α.Α.Δ. 651 και μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: ð Το Άρθρο 324 του Νόμου παρέχει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο. ð Οι ενιστάμενοι πιστωτές υπέχουν υποχρέωση παροχής επαρκών λόγων για δικαιολόγηση των επιθυμιών που εκφράζουν και το Δικαστήριο θα διερευνήσει κατά πόσο οι λόγοι είναι καλοί. ð Οσάκις η πλειοψηφία των πιστωτών ενίσταται στη διάλυση της εταιρείας για καλό λόγο τότε εκ πρώτης όψεως εύλογα δικαιούνται να αναμένουν ότι οι επιθυμίες τους θα επικρατήσουν στην απουσία απόδειξης ειδικών περιστάσεων από τον αιτητή οι οποίες καθιστούν επιθυμητό το διάταγμα διάλυσης. Όπου όμως υπάρχουν ειδικές περιστάσεις που καθιστούν τη διάλυση επιθυμητή θα χορηγηθεί το διάταγμα παρά τις ενστάσεις. Θα δοθεί το διάταγμα όπου η άποψη της πλειοψηφίας είναι σαφώς εσφαλμένη ή εμπνέεται από προσωπικό όφελος. ð Το κατά πόσο το Δικαστήριο θα εκδώσει το διάταγμα ή όχι δεν εξαρτάται απόλυτα πάνω στις επιθυμίες των πιστωτών. Το Δικαστήριο διαθέτει μια ευρεία εξουσία προς το συμφέρον της εμπορικής ηθικής. ð Μια δίκαιη, δυνατή και εύλογη ευκαιρία εξασφάλισης πληρωμής χωρίς τη διάλυση της εταιρείας συνιστά καλό λόγο. ð Πρέπει να εξετάζεται η θέση της εταιρείας, ήτοι τα περιουσιακά στοιχεία της και οι προοπτικές επιτυχούς διεξαγωγής των εργασιών της. Εξετάζοντας εν πρώτοις τους λόγους ένστασης που προέβαλε το Ενδιαφερόμενο Μέρος Ι διαπιστώνω ότι βασικά θέση ήταν η ισχυριζόμενη συμπαιγνία των Αιτητών με την Καθ΄ης και τον Παραλήπτη/Διαχειριστή αυτής με μοναδικό σκοπό να ζημιωθεί το Ενδιαφερόμενο Μέρος Ι αλλά και οι πιστωτές στο σύνολο τους. Ο ισχυρισμός αυτός οικοδομήθηκε σε δύο γεγονότα. Αφενός την καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης από μέρους της Καθ΄ης στην Γενική Αίτηση 512/15 στις 14/1/16 ενώ είχε προηγηθεί δήλωση εκ μέρους της Καθ΄ης ότι σε περίπτωση καταχώρησης αίτησης εκ μέρους του Ενδιαφερόμενου Μέρους Ι για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ως απόφασης του Δικαστηρίου (που είχε εκδοθεί εκ συμφώνου) δεν θα είχαν ένσταση. Αφετέρου δε στο γεγονός της μη καταχώρησης εμφάνισης στην υπό εξέταση Αίτηση Εκκαθάρισης. Από αυτά τα δύο γεγονότα προβάλλεται ως συμπέρασμα ότι η Καθ΄ης ενήργησε ώστε να καθυστερήσει η διαδικασία εγγραφής της διαιτητικής απόφασης και να προχωρήσει σε συμπαιγνία με τους Αιτητές στην εκκαθάριση της Καθ΄ης αποφεύγοντας με αυτόν τον τρόπο την περαιτέρω επιβάρυνση της περιουσίας της Καθ΄ης. Τα πιο πάνω αποτελούν απλές και ατεκμηρίωτες εικασίες και συνειρμούς οι οποίοι δεν είναι δυνατόν να ληφθούν υπόψιν από το Δικαστήριο και να οδηγήσουν σε οποιαδήποτε συμπεράσματα καταχρηστικής συμπεριφοράς από πλευράς Αιτητών στα πλαίσια προώθησης της υπό κρίση Αίτησης. Επισημαίνεται δε ότι δεν τέθηκε οτιδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου που να συνδέει καθ΄οιονδήποτε τρόπο τις ενέργειες της Καθ΄ης στα πλαίσια της διαδικασίας εγγραφής της αναφερόμενης διαιτητικής απόφασης και της μη εμφάνισης της στην παρούσα Αίτηση. Ούτε η γενική και αόριστη επίκληση λεχθέντων από κάποιον από το γραφείο των δικηγόρων των Αιτητών - χωρίς να δίδονται περαιτέρω στοιχεία - προσθέτει ή καταδεικνύει οτιδήποτε. Όσον αφορά το Ενδιαφερόμενο Μέρος ΙΙ χωρίς να έχει προκύψει ως γεγονός το κατά πόσον αποτελούν την πλειοψηφία των πιστωτών σε αξία χρέους υπενθυμίζουμε ότι αν και οι επιθυμίες της πλειοψηφίας είναι σημαντικός παράγοντας αυτές θα πρέπει να είναι εύλογες ώστε το Δικαστήριο στην απουσία οποιωνδήποτε ειδικών περιστάσεων να τις ακολουθήσει. Βασικά εκείνο το οποίο επικαλείται το Ενδιαφερόμενο Μέρος ΙΙ είναι ότι αν οδηγηθεί η Καθ΄ης σε διαδικασία εκκαθάρισης θα ακολουθηθεί η πρακτική πώλησης των περιουσιακών της στοιχείων σε χαμηλότερες από τις πραγματικές τιμές με κίνδυνο να μην ικανοποιηθούν ποτέ ούτε και οι προνομιούχοι πιστωτές στους οποίους εντάσσεται το Ενδιαφερόμενο Μέρος ΙΙ. Επισημαίνουμε στο σημείο αυτό ότι, όπως έχει νομολογηθεί, όπου η άποψη της πλειοψηφίας εμπνέεται από προσωπικό όφελος εκδίδεται το αιτούμενο Διάταγμα Εκκαθάρισης. Και είναι αυτό που φαίνεται να ισχύει στην προκειμένη περίπτωση. Εκείνο, ωστόσο, που απουσιάζει από τις Ενστάσεις είναι η οποιαδήποτε αναφορά σε σχέση με την φερεγγυότητα της Καθ΄ης και τις προοπτικές αυτή να δύναται επιτυχώς να διεξάγει τις εργασίες της. Με δεδομένη δε την απουσία ένστασης στην παρούσα Αίτηση από την Καθ΄ής απουσιάζει η έκφραση από μέρους της τής βούλησης της να συνεχίσει τις εργασίες της ούτως ώστε να καταστεί ικανή να αποπληρώσει τα χρέη της. Εξετάζοντας δε τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα διαπιστώνω ότι προέκυψαν τα ακόλουθα: à Ύπαρξη εξ αποφάσεως χρέους το οποίο υπερβαίνει το ποσό των €5000, à επίδοση γραπτής ειδοποίησης εκ μέρους του πιστωτή à στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ΄ης η Αίτηση Εταιρείας και à πάροδος άπρακτης περιόδου τριών εβδομάδων από την ημέρα της επίδοσης. à Οι δημοσιεύσεις όσον αφορά την καταχώρηση της Αίτησης έχουν γίνει σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου. Επισημαίνουμε ότι η εισήγηση του ευπαίδευτου συνήγορου για τα Ενδιαφερόμενο Μέρος Ι ότι το γεγονός ότι η απαίτηση που επεδόθη στην Εταιρεία δεν υπογραφόταν από τους Αιτητές (Πιστωτές) αλλά από τους δικηγόρους τους είναι αρκετό να οδηγήσει στην απόρριψη της Αίτησης, δεν είναι ορθή ενόψει της τροποποίησης που επήλθε στο Άρθρο 212(α) με τον Νόμο 63(Ι)/2015 και την απάλειψη της φράσης «υπογραμμένη από αυτόν» που υπήρχε προηγουμένως[5]. Με βάση τα πιο πάνω δεδομένα, αποδεικνύεται και μάλιστα αναντίλεκτα, ότι, η Καθ' ης η αίτηση είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της συμφώνως του Άρθρου 211 (ε) για τους λόγους που αναφέρονται στο Άρθρο 212(α). Συνακόλουθα και λαμβάνοντας υπόψη ότι υπό τις περιστάσεις δημιουργείται νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης αδυναμίας πληρωμής χρεών[6] το Δικαστήριο οφείλει να διατάξει την εκκαθάριση της εταιρείας[7]. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως κατάληξη όλων όσων έχω αναφέρει πιο πάνω, εκδίδεται Διάταγμα εκκαθάρισης της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας. Ο Επίσημος Παραλήπτης διορίζεται Προσωρινός Εκκαθαριστής της περιουσίας της Καθ΄ ης η Αίτηση. Αντίγραφο του Διατάγματος να παραδοθεί από τους Αιτητές στον Προσωρινό Εκκαθαριστή. Τα έξοδα Αίτησης ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Ενιστάμενων Πιστωτών/Ενδιαφερομένων Μερών. Είναι δε πληρωτέα από την περιουσία της Καθ' ης η αίτηση. (Υπ.)................... Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε Αναφορικά μe την εταιρεία Loukos Manufacturers Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 2226 και Re James Millward & Co Ltd
(1940)Ch. 333. [2] Δέστε, επίσης, και την πιο πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου C. Phasarias (Automotive (enter) Ltd v. Εταιρεία Σκυροποιίας «ΛΕΩΝΙΚ» Ατδ
(2009)1 Α.Α.Δ. 1457. [3] Δέστε C. Phasarias (Automotive Center) Ltd ν. Εταιρεία Σκυροποιίας «ΛΕΟΝΙΚ» Ατδ
(2009)Α.Α.Δ.
- [4] Δέστε επίσης Buckley on the Companies Acts, 13th edn, σελ. 1029, σημείωση στο Rule 30 ("
- Every petition shall be verified by an affidavit referring thereto. Such affidavit shall be made by the petitioner, or by one of the petitioners, if more than one, or, in case the petition is presented by a corporation, by some director, secretary, or other principal officer1 thereof, and shall be sworn after and filed within four days after the petition is presented, and such affidavit shall be sufficient prima facie evidence of the statements in the petition") και Halsbury's Laws of England, 3rd edition, volume 6, para. 1054 υπό τον τίτλο "Affidavit verifying petition". [5] Δέστε υπόθεση Νικολάου ν. Total Properties Ltd κ.ά Πολιτική Έφεση αρ.124/10, ημερ. 14/7/11 πριν την τροποποίηση του Νόμου. [6] Δέστε G.I.P. Constructions Ltd ν. Αιευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ. 14. [7] Δέστε Μ. Moulettaris Machinery Co. Ltd ν. Zήνωνος
(2001)1 Α.Α.Δ. 1649 και In re Amalgamated Properties Of Rhodesia
(1913)LIMITED [1917] 2 Ch.115 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο