← Κύπρος

CHRISTODOULOS KASMIRIS ALUMINIUM LIMITED ν. K. ATHIENITIS CONTRACTORS DEVELOPERS PUBLIC LIMITED, Αρ. Αγωγής: 4414/15, 10/10/2016

CHRISTODOULOS KASMIRIS ALUMINIUM LIMITED ν. K. ATHIENITIS CONTRACTORS DEVELOPERS PUBLIC LIMITED, Αρ. Αγωγής: 4414/15, 10/10/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A545 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4414/15 Μεταξύ: CHRISTODOULOS KASMIRIS ALUMINIUM LIMITED Εναγόντων - και - K. ATHIENITIS CONTRACTORS DEVELOPERS PUBLIC LIMITED Εναγομένων Αίτηση ημερ. 30.5.16 εκ μέρους των Εναγόντων για Απόφαση δυνάμει της Δ.24 Κ.6 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών Ημερομηνία: 10 Οκτωβρίου,

  1. Εμφανίσεις: Για Αιτητές - Ενάγοντες: κ. Μ. Ι. Βιολάρης (κ. Π. Πασχαλίδης για να ακούσει απόφαση). Για Καθ΄ ων η Αίτηση - Εναγομένους: κ. Σ. Κώστα με κ. Β. Χαραλάμπους και κα Ε. Μανέντζου για Στέλιο Αμερικάνο & Σία ΔΕΠΕ. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Διαταγή 24 Κ.6 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών προνοεί τα ακόλουθα: «Any party may at any stage of a cause or matter where admissions of fact have been made either on the pleadings, or otherwise, apply to the Court or a Judge for such judgment or order as upon such admissions he may be entitled to, without waiting for the determination of any other question between the parties; and the Court or a Judge may upon such application make such order, or give such judgment, as the Court or Judge may think just.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο γιατί είναι πάνω σε αυτή την πρόνοια που εδράζεται η Αίτηση). Οι Ενάγοντες κατ΄ επίκληση της πιο πάνω Διαταγής, αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων Απόφαση για μέρος των Απαιτήσεων τους, οι οποίες, σύμφωνα με το κλητήριο ένταλμα που κατέθεσαν στις 15.09.15, έχουν ως εξής: «Α. Απόφαση εναντίον των Εναγομένων για το ποσό των Ευρώ 733.101,37 δυνάμει εκκαθαρισμένου λογαριασμού (account stated) και/ή δυνάμει υπολοίπου λογαριασμού και/ή βάση αναγνωρισμένης και/ή ξεκαθαρισμένης οφειλής και/ή δυνάμει τιμολογίων και/ή δελτίων είσπραξης και/ή δυνάμει γραπτής και/ή προφορικής σύμβασης και/ή ως αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης και/ή ως συμφωνηθείσα τιμή πώλησης προϊόντων και/ή αμοιβή για παροχή υπηρεσιών που έχουν προσφερθεί και/ή εργασιών που έχουν εκτελεστεί ως λεπτομερώς αναφέρεται πιο κάτω. Β. Διαζευκτικά του (Α) ανωτέρω απόφαση εναντίον των Εναγομένων για το ποσό των Ευρώ 733.101,37 ως ποσό λογικό και/ή εύλογο και/ή ως συμφωνηθέν αντάλλαγμα και/ή ως συμφωνημένο και/ή ως εύλογο τίμημα και/ή λογική αμοιβή για υπηρεσίες και/ή εργασίες που έχουν προσφερθεί από τους Ενάγοντες προς όφελος και/ή για λογαριασμό των Εναγομένων χωρίς πρόθεση να παρέχουν αυτές χαριστικώς και από τις οποίες οι Εναγόμενοι έχουν αποκομίσει όφελος και/ή βάσει των αρχών του QUANTUM MERUIT και/ή για τέτοιο ποσό που ήθελε θεωρήσει το Δικαστήριο ως εύλογο και δίκαιο στη βάση των αρχών του αδικαιολόγητου πλουτισμού (unjust enrichment) και/ή των αρχών της επιείκειας και/ή των αρχών της αποκατάστασης. Γ. Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και/ή χωρίς επηρεασμό των ανωτέρω, απόφαση εναντίον των Εναγομένων για το ποσό των Ευρώ 733.101,37 ως ποσό το οποίο κρατούν οι Εναγόμενοι προς όφελος των Εναγόντων ως εξ΄ επαγωγής εμπιστευματοδόχοι (Constructive Trustee) και/ή ως ποσό το οποίο κρατείται από τους Εναγόμενους προς όφελος των Εναγόντων δυνάμει απολήγοντος και/ή δυνάμει εξ΄ επαγωγής εμπιστεύματος (Constructive trust), το οποίο έχει δημιουργηθεί και/ή το οποίο επιβάλλεται, στην προκειμένη περίπτωση, ως θέμα δικαίου (by operation of law). Δ. Τόκο υπερημερίας προς 8.5% και/ή προς οποιοδήποτε άλλο επιτόκιο από τις 21/7/2015 μέχρι τελικής εξόφλησης του πιο πάνω αναφερόμενου ποσού, δυνάμει του Περί Καταπολέμησης των Καθυστερημένων Πληρωμών στις Εμπορικές Συναλλαγές Νόμου και/ή οποιοδήποτε άλλο επιτόκιο θεωρήσει το Δικαστήριο δίκαιο υπό τις περιστάσεις. Ε. Οποιαδήποτε άλλη και/ή περαιτέρω θεραπεία θεωρήσει το Δικαστήριο εύλογη και δίκαιη υπό τις περιστάσεις. Στ. Έξοδα, πλέον Φ.Π.Α..» Στο σημείο αυτό θα πρέπει να λεχθεί ότι οι Ενάγοντες δέχονται ότι οι Εναγόμενοι με το δικόγραφό τους δεν παραδέχονται τις Απαιτήσεις τους, αφού με την Υπεράσπισή τους αρνούνται τις αιτούμενες θεραπείες και καλούν τους Ενάγοντες σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών τους. Οι Εναγόμενοι στο δικόγραφό τους αναφέρουν, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα: «
  2. Η Εναγόμενη αρνείται κατηγορηματικά το περιεχόμενο των παραγράφων 3, 4 και 5 της Έκθεσης Απαίτησης της Ενάγουσας.
  3. Διαζευκτικά και αν ήθελε αποδειχθεί η ύπαρξη οποιασδήποτε συμφωνίας μεταξύ των μερών η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι οι εργασίες και/ή εγκαταστάσεις που όφειλε να κάνει η Ενάγουσα δυνάμει της εν λόγω συμφωνίας ήταν ελλείπεις και/ή δεν ανταποκρίνονταν στους όρους και τις προδιαγραφές και/ή απαιτήσεις της Εναγομένης και περαιτέρω η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι η Ενάγουσα δεν προέβη και/ή δεν ολοκλήρωσε πλήρως και/ή στην ποιότητα που είχε συμφωνηθεί.
  4. Περαιτέρω η Εναγόμενη αναφέρει ότι σε διάφορες περιπτώσεις η Ενάγουσα ενώ είχε εισπράξει προκαταβολικά από την Εναγομένη για την ολοκλήρωση και/ή παράδοση συγκεκριμένων προϊόντων και/ή υπηρεσιών παρέλειψε και/ή αρνήθηκε να παραδώσει και προσφέρει αυτά και συνεπώς η Ενάγουσα δεν νομιμοποιείται και/ή κωλύεται να εγείρει οποιαδήποτε απαίτηση εναντίον της Εναγομένης.
  5. Η Εναγόμενη αγνοεί και δεν παραδέχεται τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας στη παράγραφο 6 της Έκθεσης Απαίτησης και ειδικά τους ισχυρισμούς περί δημιουργίας τρεχούμενου λογαριασμού και/ή χρεοπιστώσεων και καλεί την Ενάγουσα σε απόδειξη των εν λόγω ισχυρισμών. Περαιτέρω η Εναγόμενη αρνείται και δεν παραδέχεται ότι ενημερώθηκε ποτέ, γραπτώς και/ή προφορικώς για την ισχυριζόμενη κατάσταση λογαριασμού.» Επικαλούνται όμως οι Ενάγοντες την πρόνοια "or otherwise" για την οποία γίνεται αναφορά στην πιο πάνω Διαταγή. Έτσι, στις 30.5.16 καταχώρισαν την υπό εκδίκαση Αίτηση με την οποία αξιώνουν Απόφαση εναντίον των Εναγομένων για το ποσό των €546.249,12 σύμφωνα με το περιεχόμενο επιστολής των Εναγομένων. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Wilhemina Κασμίρη, η οποία δηλώνει ότι είναι η μοναδική Διευθύντρια και Γραμματέας των Εναγόντων. Στην ένορκη της δήλωση επισυνάπτει ως Τεκμήριο «Α» την εν λόγω επιστολή των Εναγομένων στη βάση της οποίας αξιώνεται δικαστική Απόφαση εναντίον τους. Το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής έχει ως εξής: «Dear Sir, In accordance with the request of our auditors Messrs Deloitte Limited, 24 Spyrou Kyprianou Street, 1075 Nicosia, Cyprus, P.O. Box 21675, 1512, Nicosia, Cyprus, we kindly request that you confirm to them our indebtedness to you at 31 December 2013 which, according to our records, amounted to €546.249,
  6. If the above amount is in agreement with your records, please sign in the space provided below and return this letter directly to our auditors by fax on +35722360703, for the attention of Mr Yiannis Sophianos, and by post to the above address. If the above amount is not in agreement with your records, please notify our auditors directly of the amount shown by your records and if possible, provide them with full particulars of the difference. It will be of assistance to us if you will give this request your early attention. Your faithfully, Financial Controller» Οι Εναγόμενοι στις 30.9.16 καταχώρισαν Ένσταση, η οποία βασίζεται στους ακόλουθους λόγους: «
  7. Η αίτηση είναι αβάσιμη διότι οι Εναγόμενοι στην παράγραφο 9 της Υπεράσπισης τους αρνούνται ρητώς ότι έχουν προβεί σε οποιαδήποτε αναγνώριση ή παραδοχή οποιασδήποτε οφειλής.
  8. Η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει διότι οι Εναγόμενοι στην παράγραφο 9 της Υπεράσπισης τους αρνούνται την ύπαρξη οποιουδήποτε χρέους και καλούν την Ενάγουσα σε απόδειξη των ισχυρισμών της.
  9. Η Διαταγή 24 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρεται σε παραδοχές που γίνονται στα δικόγραφα ή διαφορετικά (otherwise), αλλά πάντοτε στα πλαίσια της δικαστικής διαδικασίας και όχι εξωδικαστικά.
  10. Δεν πληρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις του Νόμου, των Θεσμών και της Νομολογίας για έκδοση της αιτούμενης απόφασης.» Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Παναγιώτη Αθηαινίτη, ο οποίος δηλώνει ότι είναι Διευθυντής των Εναγομένων. Σε σχέση με το εν λόγω έγγραφο αναφέρει τα ακόλουθα: «
  11. Το νόημα του εγγράφου δεν ήταν πως όποιο ποσό φαινόταν στα δικά τους βιβλία ήταν αποδεκτό ως χρέος μας αλλά για να είναι σε θέση οι ελεγκτές μας να συνυπολογίσουν στους λογαριασμούς που θα ετοίμαζαν τις διάφορες απαιτήσεις εναντίον της εταιρείας μας.
  12. Εκ των υστέρων και μετά από προσεκτικότερη εξέταση διαφάνηκε ότι υπήρχαν λανθασμένες χρεώσεις από τους Ενάγοντες και πιστεύουμε ότι το ποσό στο Τεκμήριο Α δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Γι΄ αυτόν τον λόγο αρνηθήκαμε το χρέος με την υπεράσπιση μας και καλέσαμε τους Ενάγοντες να το αποδείξουν.» Ουδείς ενόρκως δηλών αντεξετάστηκε. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι αγόρευσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και παρέπεμψαν σε σχετική Νομολογία. Οι αγορεύσεις τους ήταν μεν σύντομες αλλά εμπεριστατωμένες. Ο κ. Βιολάρης παρέπεμψε το Δικαστήριο στην υπόθεση A.I.A.S (ADVANCED INTELLIGENT AUTOMATIC SYSTEMS) Ltd ν. ΔΗΜΗΤΡΑ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, Πολ. Έφεση Αρ. 277/11, Απόφαση ημερ. 20.9.
  13. Ήταν η θέση του ότι οι Εναγόμενοι κωλύονται να ισχυριστούν ο,τιδήποτε σε σχέση με τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες υπέγραψαν και απέστειλαν την εν λόγω επιστολή, καθότι κάτι τέτοιο συνιστά ερμηνεία εγγράφου, που εδώ δεν επιτρέπεται, αφού το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής είναι σαφές. Θεωρώ, με όλο το σεβασμό, πως η πιο πάνω Απόφαση δεν έχει θέση στα γεγονότα της παρούσας Αίτησης. Είναι μεν παραδεκτό το περιεχόμενο και η αποστολή της εν λόγω επιστολής, υπάρχει όμως διαφωνία σε σχέση με τις περιστάσεις και για τους λόγους που αυτή έχει υπογραφεί και αποσταλεί. Υιοθέτηση της πιο πάνω θέσης του κ. Βιολάρη, θα σήμαινε πως όποιος υπογράφει ένα έγγραφο στο οποίο γίνεται μια γενική αναφορά σε χρέος του (χωρίς μάλιστα να συνοδεύεται από οποιεσδήποτε λεπτομέρειες), κωλύεται να προβάλει οποιονδήποτε ισχυρισμό, καθότι κάτι τέτοιο θα συνιστούσε, κατά τον ευπαίδευτο συνήγορο, ανεπίτρεπτη ερμηνεία εγγράφου. Εδώ, οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται πως με αυτή την επιστολή δεν ήταν πρόθεσή τους να παραδεχθούν οποιοδήποτε χρέος «αλλά για να είναι σε θέση οι ελεγκτές μας να συνυπολογίσουν στους λογαριασμούς που θα ετοίμαζαν τις διάφορες απαιτήσεις εναντίον της εταιρείας μας». Εν κατακλείδι, είναι η θέση τους πως το περιεχόμενο του εν λόγω εγγράφου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αφού μετά από μια προσεκτική εξέταση διαφάνηκε ότι υπήρχαν λανθασμένες χρεώσεις από τους Ενάγοντες. Μελετώντας προσεκτικά το έγγραφο, διαπιστώνω ότι σε αυτό δεν αναφέρεται για ποιο λόγο οφείλεται το συγκεκριμένο ποσό. Το έγγραφο είναι απογυμνωμένο από οποιεσδήποτε λεπτομέρειες. Εκείνο που προκύπτει από το περιεχόμενό του, είναι ότι γίνεται αναφορά σε χρέος που φαίνεται να υπάρχει σε μητρώο. Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται περί ενός εγγράφου, σύμφωνα με το οποίο τα Μέρη έχουν συμφωνήσει ότι έχουν παρασχεθεί συγκεκριμένες υπηρεσίες, ότι το συμφωνηθέν κόστος αυτών δεν έχει ακόμη καταβληθεί, και ότι αναγνωρίζεται ως οφειλόμενο με το εν λόγω έγγραφο. Οι Εναγόμενοι με το δικόγραφό τους αρνούνται ότι οφείλουν οποιοδήποτε ποσό και ισχυρίζονται ότι οι Ενάγοντες αξιώνουν γενικά και αόριστα αμοιβή χωρίς να εξειδικεύουν τις ποσότητες των προϊόντων αφού αρκούνται σε μια γενική αναφορά «σε διάφορες ημερομηνίες μεταξύ των ετών 2007 και 2015». Αρνούνται επίσης κατηγορηματικά ότι έχουν προβεί σε αναγνώριση χρέους ή ότι έχουν παραδεχθεί οφειλή. Σημειώνεται εδώ ότι οι Ενάγοντες στην Έκθεση Απαίτησής τους δεν κάνουν ειδική αναφορά στο συγκεκριμένο έγγραφο και ούτε ισχυρίζονται ότι είναι με αυτό το συγκεκριμένο έγγραφο που οι Εναγόμενοι αναγνώρισαν μέρος του χρέους τους. Και οι δύο ευπαίδευτοι συνήγοροι παρέπεμψαν στην υπόθεση Ellis v. Allen

(1914)1 Ch. 904. Σε συμφωνία με τις θέσεις του κ. Κώστα, βρίσκω ότι τα γεγονότα της εν λόγω υπόθεσης διαφοροποιούνται από τα γεγονότα της παρούσας. Εκεί η παραδοχή έγινε αμέσως μετά την επίδοση της Αγωγής και αφού ο Εναγόμενος καταχώρισε σημείωμα εμφάνισης σε αυτήν. Με άλλα λόγια, ο Εναγόμενος γνώριζε για τη φύση της απαίτησης πριν αποστείλει, μέσω των δικηγόρων του, την εν λόγω επιστολή με την οποία παραδεχόταν ότι είχε παραβιάσει τη σύμβαση. Συγκεκριμένα, η παράβαση αφορούσε σε υπενοικίαση μισθίου από τον μισθωτή-Εναγόμενο σε τρίτο πρόσωπο, παρόλο που κάτι τέτοιο δεν επιτρεπόταν από τη σύμβαση. Η σύμβαση προέβλεπε πως αυτό μπορούσε να γίνει μόνον με την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του εκμισθωτή. Ο Εναγόμενος με την εν λόγω επιστολή παραδεχόταν ότι υπενοικίασε το μίσθιο χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση του εκμισθωτή, και ότι αυτό οφειλόταν σε λάθος. Δήλωνε μάλιστα πρόθυμος να καταβάλει τα όποια έξοδα είχαν προκληθεί στον εκμισθωτή. Στη δική μας περίπτωση απουσιάζουν τέτοιες λεπτομέρειες. Κατ΄ αρχάς η επιστολή εστάλη χωρίς να εκκρεμεί οποιαδήποτε Αγωγή. Με άλλα λόγια, κατά το χρόνο που αυτή εστάλη, οι Ενάγοντες δεν είχαν προβάλει οποιαδήποτε απαίτηση εναντίον των Εναγομένων, όπως συνέβη στην υπόθεση Ellis (πιο πάνω). Ως ελέχθη, στην επιστολή δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στο πως προέκυψε αυτό το χρέος και σε τι αυτό αφορά. Αναφέρεται ότι αυτό προκύπτει από τα μητρώα της Εναγομένης, η οποία ερωτά την Ενάγουσα κατά πόσο και στα δικά της μητρώα υπάρχει τέτοιο χρέος. Οι δε λόγοι για τους οποίους οι Εναγόμενοι ζητούν αυτό, έχουν να κάνουν με λογιστικά θέματα αφού στην εν λόγω επιστολή αναφέρεται πως αυτή αποστέλλεται κατόπιν παράκλησης των ελεγκτών της Εναγόμενης Εταιρείας. Με αυτά ως δεδομένα, δεν μπορώ να συμφωνήσω ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια περίπτωση όπου έχουμε «plain admission». Ως ελέχθη, οι Εναγόμενοι με το δικόγραφό τους που καταχώρισαν στα πλαίσια της παρούσας Αγωγής, αρνούνται την Απαίτηση και καλούν τους Ενάγοντες σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών τους, όπως συνέβηκε και στην υπόθεση Sol Ferries Ltd v. Naoum Shipping
(1985)1 Α.Α.Δ. 73. Στην Ελληνίδης & άλλη ν. Καζαντζιάν
(1990)1 Α.Α.Δ. 128, το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι συγκεκριμένη παράγραφος στο δικόγραφο της Υπεράσπισης συνιστούσε παραδοχή. Το Εφετείο παραμερίζοντας την Πρωτόδικη Απόφαση βρήκε ότι στο δικόγραφο δεν γινόταν ανεπιφύλακτη παραδοχή οφειλής. Ο κ. Βιολάρης με την αγόρευσή του ανέφερε και τα ακόλουθα: «3.5 Ως εκ των ανωτέρω η παράκληση προς το σεβαστό Δικαστήριο είναι όπως αξιολογήσει σωστά τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιον του, εξετάσει την ουσία της διαφοράς με γνώμονα το καλώς νοούμενο συμφέρον της Δικαιοσύνης και αποδώσει την αιτούμενη θεραπεία χωρίς να καταπιαστεί από τις οποιεσδήποτε δικονομικές περιπλοκές, οι οποίες αποτελούν την γενεσιουργό αιτία της οποιασδήποτε κοινωνικής αμφισβήτησης του νομικού μας συστήματος. Αυτή άλλωστε είναι και η καθοδήγηση που δίδεται από την νομολογία ως αυτή αναλύεται ανωτέρω, την οποία καλώ το Δικαστήριο να αξιολογήσει και να λάβει υπόψη.» Δεν είναι δική μου αρμοδιότητα να αποφασίσω τώρα, κατά πόσο βρισκόμαστε μπροστά σε κοινωνική αμφισβήτηση του νομικού μας συστήματος. Ο κάθε πολίτης δικαιούται να έχει την άποψή του σε σχέση με αυτό το θέμα. Όμως δεν μπορώ παρά να μνημονεύσω, για άλλη μια φορά, τη θεμελιώδη αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως, η οποία κατοχυρώνεται από το Σύνταγμά μας. Για άλλη μια φορά, θα παραπέμψω στην Αναθεωρητική Έφεση Κυπριακή Δημοκρατία ν. Ζήνας Πουλλή
(2001)3(Β) Α.Α.Δ. 1060, η οποία είναι μια από τις πολλές Αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων που παραπέμπουν στους κανόνες της φυσικής Δικαιοσύνης οι οποίοι επιτάσσουν την παροχή εύλογης ευκαιρίας σε κάθε επηρεαζόμενο από δικαστική διαδικασία να εμφανιστεί στη δίκη και να προβάλει τις θέσεις του. Οι Κανόνες αυτοί ενσωματώνονται στο Άρθρο 30.3 του Συντάγματος και συνιστούν θεμελιώδη δικαιώματα του ατόμου. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο τότε Πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου κ. Γ. Πικής: «Η παροχή ευκαιρίας σε κάθε πρόσωπο να ακουστεί σε υπόθεση που το αφορά αποτελεί αξίωμα της φυσικής δικαιοσύνης, οι ρίζες του οποίου ανάγονται στα πρώτα στάδια διαμόρφωσης των θεσμών της δίκης. Η αρχή της ακροάσεως αμφοτέρων των μερών, πριν το δικαστήριο προέλθει σε κρίση, διακηρύχθηκε από αρχαιοτάτων χρόνων, από τους Έλληνες ποιητές και τραγωδούς, ως ανυπέρβατη αρχή του δικονομικού δικαίου και αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα του διαδίκου. Το «μηδενί δίκην δικάσεις πριν αμφοίν μύθον ακούσης» αποδίδεται στον Ησίοδο. Το κωδικοποιεί σε πληρέστερη μορφή ο Ευριπίδης: «Τις αν δίκην κρίνειεν ή γνοίη λόγον, πριν αν παρ' αμφοίν μύθον εκμάθη σαφώς» - («Ηρακλείδες», στίχοι 179-180).» Πάνω στην ίδια βάση κινήθηκε και η Απόφαση ημερ. 22.6.10 του αδελφού Δικαστή Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ., στην Αγωγή 3124/08 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, Σταύρος Σαββίδης ν. Marfin Popular Bank Public Co Ltd, στην οποία παρέπεμψε ο κ. Κώστα. Στην εν λόγω υπόθεση εξετάστηκε κατά πόσο μπορούσε να εκδοθεί Απόφαση λόγω κατ΄ ισχυρισμόν παραδοχών της Εναγομένης στο δικόγραφό της. Σε σχέση με τη Δ.24 Κ.6, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Από τις πιο πάνω νομικές αρχές προκύπτει ότι λόγω του ότι η Δ.24, θ.6 παρέχει μια εξαιρετικά δραστική ευχέρεια, το Δικαστήριο θα πρέπει να αντιμετωπίζει με προσοχή και κάποια επιφυλακτικότητα τυχόν επίκληση της. Μόνο σε αποκρυσταλλωμένες περιπτώσεις παραδοχών το Δικαστήριο θα πρέπει να προχωρά στην έκδοση Απόφασης στερώντας από τον ένα διάδικο το δικαίωμα να ακουστεί και να υπερασπιστεί τον εαυτό του.» Υπό το φως των πιο πάνω, και με δεδομένο ότι οι Εναγόμενοι με την Ένστασή τους παραθέτουν συγκεκριμένους λόγους για τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες απέστειλαν την εν λόγω επιστολή, δεν βρίσκω ότι το περιεχόμενο αυτής είναι τέτοιο που να κλείνει κάθε δρόμο για προβολή Υπεράσπισης (Τσιμεντ. Βασιλικού Λτδ ν. Μακαρίου
(1993)1 Α.Α.Δ. 370). Οι ισχυρισμοί βεβαίως των Εναγομένων, δεν αξιολογούνται στο παρόν στάδιο. Ως εκ τούτου, δεν μπορώ παρά να απορρίψω την Αίτηση για να δώσω έτσι το δικαίωμα στους Εναγομένους να προβάλουν τις δικές τους θέσεις στα πλαίσια της Αγωγής. Η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων και εναντίον των Εναγόντων, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΓΓ/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.