Ελένης Σωκράτους ν. Αννίτας Νικολάου, Αρ. Αγωγής: 4200/2011, 21/10/2016

Ελένης Σωκράτους ν. Αννίτας Νικολάου, Αρ. Αγωγής: 4200/2011, 21/10/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A564 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4200/2011 Μεταξύ: Ελένης Σωκράτους Ενάγουσας v. Αννίτας Νικολάου Εναγομένης Ημερομηνία: 21 Οκτωβρίου 2016 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κ. Λ. Βραχίμης με κα Α. Παπαδοπούλου για Ελένη Βραχίμη & Σία Για την Εναγομένη: κ. Α. Δημητριάδης με κα Ν. Ιακώβου για Λέλλος Π. Δημητριάδης Δικηγορικό Γραφείο Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα Αγωγή αφορά αξίωση της Ενάγουσας αναφορικά με το βιβλίο «Ελένη η πόρνη, ένας άγγελος στην κόλαση» το οποίο περιγράφει τη ζωή μιας ιερόδουλης της πλατείας Ηρώων στη Λεμεσό. Το βιβλίο συνεγράφη από την Εναγομένη και κυκλοφόρησε το

1. Κατόπιν συμφωνίας μεταξύ της Εναγομένης και της εταιρείας Αντέννα Λτδ αυτό αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς η οποία μεταδόθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 κατά τα έτη 2010-
2. Ι. Δικόγραφα Με την Αγωγή η Ενάγουσα ισχυρίζεται πως το βιβλίο αναφέρεται στην προσωπική της ζωή και βασίζεται στις εμπιστευτικές πληροφορίες τις οποίες η ίδια έδωσε στην Εναγομένη, στα πλαίσια μιας στενής φιλικής και εμπιστευτικής σχέσης μεταξύ τους, με το πρόσχημα ότι η Εναγομένη ήθελε να τη βοηθήσει και στηρίξει συναισθηματικά. Αποτελεί ισχυρισμό της Ενάγουσας πως η Εναγομένη εκμεταλλεύτηκε αυτή τη σχέση, δημοσιοποίησε εμπιστευτικές πληροφορίες με τρόπο διαστρεβλωμένο και σκανδαλιστικό και προχώρησε στη συμφωνία με τον Αντέννα χωρίς τη συγκατάθεση της ίδιας. Η Ενάγουσα θεωρεί πως η εν λόγω δημοσιοποίηση αποτελεί παραβίαση του συνταγματικού δικαιώματος της στην ιδιωτική ζωή, κάτι το οποίο της προκάλεσε ψυχική αναστάτωση και εξευτελισμό ενώ ταυτόχρονα απέφερε στην Εναγομένη σημαντικό οικονομικό όφελος. Γι΄ αυτό αξιώνει αποζημιώσεις, περιλαμβανομένων τιμωρητικών και παραδειγματικών, και ή απόδοση λογαριασμών για τα κέρδη της Εναγομένης. Περαιτέρω ζητά διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στην Εναγομένη να δημοσιεύει εμπιστευτικές πληροφορίες για την προσωπική ζωή της. Στην υπεράσπιση της η Εναγομένη αρνείται πως το βιβλίο αφορά την Ενάγουσα και ισχυρίζεται πως ανέπτυξε μια σχέση ενδιαφέροντος προς αυτήν, όπως και προς άλλες ιερόδουλες, με σκοπό την οικονομική τους στήριξη, την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη και την παροχή φαγητού σε αυτές. Και τούτο λόγω της ιδιότητας της ως ειδικής αστυνομικού και της επαφής που είχε με αυτές, εξ ου και ίδρυσε και χρηματοδοτεί το Σωματείο «Σύνδεσμος Αγάπης Προστασίας και Φροντίδας Πρώην Ιεροδούλων». Η Εναγομένη ισχυρίζεται περαιτέρω πως μέσα σε αυτά τα πλαίσια επικοινωνίας της με την Ενάγουσα η τελευταία δεν τής είχε εκμυστηρευτεί οτιδήποτε εμπιστευτικό για τη ζωή της, η οποία (ζωή της) εν πάση περιπτώσει είναι γενικά γνωστή στους κατοίκους και θαμώνες της περιοχής. Επίσης αναφέρει πως το βιβλίο περιέχει γεγονότα τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με τη ζωή της Ενάγουσας, όπως αναγνωρίζει και η τελευταία, γεγονός το οποίο δείχνει ότι το βιβλίο δεν αναφέρεται σε αυτή. Η Εναγομένη ισχυρίζεται πως η Ενάγουσα προσπαθεί ψευδώς να συσχετίσει το όνομα της με το βιβλίο και την τηλεοπτική σειρά με σκοπό την προβολή της ίδιας και την αποκόμιση προσωπικού κέρδους μαζί με κάποιον Ιμπραχήμ. Επιπλέον ισχυρίζεται πως η Ενάγουσα τη δυσφημεί ως συγγραφέα και ως άτομο, καθώς επίσης και πως διαπράττει επιζήμια ψευδολογία και μειώνει την αξία του βιβλίου. Έτσι η Εναγομένη ανταπαιτεί διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στην Ενάγουσα να τη δυσφημεί, κατάλογο εισπράξεων της Ενάγουσας σχετικά με το βιβλίο, διάταγμα για καταβολή των εν λόγω εισπράξεων στο Σωματείο και γενικές αποζημιώσεις. ΙΙ. Παράθεση Μαρτυρίας - Αξιολόγηση, Ευρήματα Κατά την ακροαματική διαδικασία κατέθεσαν συνολικά δώδεκα μάρτυρες για την Ενάγουσα και έξι για την Εναγομένη. Σημειώνεται εξαρχής πως ούτε η Ενάγουσα αλλά ούτε και η Εναγομένη έδωσαν μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Οι μάρτυρες δύνανται να διαχωριστούν σε ενότητες με βάση το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους και έτσι κρίνεται σκόπιμο όπως η παράθεση και αξιολόγηση αυτής γίνει ξεχωριστά ανά κεφάλαιο και θέμα. ΙΙ.1 Ζωή Ενάγουσας - Πλατεία Ηρώων Το βασικότερο μέρος της μαρτυρίας για την Ενάγουσα αφορά γενικά τις ιερόδουλες της πλατείας Ηρώων και επικεντρώνεται ειδικότερα στην Ενάγουσα και τη ζωή της. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό και θα διαφανεί κατωτέρω, αυτή η μαρτυρία είναι ουσιαστικής σημασίας εφόσον αποσκοπεί στον συσχετισμό της Ενάγουσας με το βιβλίο. Επί τούτου κατέθεσαν συνολικά τέσσερις μάρτυρες. Πρόκειται για άτομα τα οποία είχαν κάποιου είδους επαφή ή γνωριμία με την περιοχή της πλατείας Ηρώων και την Ενάγουσα. Συγκεκριμένα πρόκειται για τους Δημήτρη Καλαβασιώτη, Μ.Ε.2, ο οποίος μεγάλωσε και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην πλατεία Ηρώων, Πάμπο Παναγιώτου, Μ.Ε.3, ο οποίος αρχικά εργαζόταν και μετά ανέλαβε εξ ολοκλήρου το περίπτερο της πλατείας Ηρώων, Χριστάκη Σαββίδη, Μ.Ε.4, ο οποίος διαμένει στην οδό Βασιλείου Μακεδόνος 41, πάροδο της πλατείας Ηρώων, και Αντρέα Βίκα, Μ.Ε.5, ο οποίος είναι συνταξιούχος πωλητής αυτοκινήτων και διαμένει στην οδό Νικηφόρου Φωκά, παράλληλη της Βασιλείου Μακεδόνος. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας τους τονίζεται εξαρχής πως τα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1970, επομένως κρίνεται φυσιολογικό και αναμενόμενο οι μάρτυρες να μην είναι σε θέση να θυμούνται λεπτομέρειες ή με ακρίβεια κάποια γεγονότα λόγω του μακρού χρονικού διαστήματος που παρήλθε από τότε μέχρι και τη μαρτυρία τους στο Δικαστήριο, όπως άλλωστε αναγνώριζαν και εξέφραζαν και οι ίδιοι. Πριν την ενασχόληση με τον κάθε μάρτυρα ξεχωριστά, σημειώνεται πως η συνολική εικόνα που αποκόμισε το Δικαστήριο ήταν πως αυτοί ήταν γενικά αξιόπιστοι και κατέθεσαν με ειλικρίνεια. Παρόλο που οι εν λόγω μάρτυρες προσήλθαν στο Δικαστήριο με γνώμονα να τοποθετήσουν την Ενάγουσα ως τη μόνη ιερόδουλη με το όνομα Ελένη στην πλατεία Ηρώων και τη συσχετίσουν με το βιβλίο, εντούτοις τελικώς διεφάνη πως δεν δίστασαν να αποκαλύψουν την ύπαρξη και άλλων ιερόδουλων στην πλατεία με το όνομα Ελένη. Επίσης δήλωναν ευθαρσώς πως δεν είχαν προσωπική γνώση για κάποια ζητήματα και έτσι δεν μπορούσαν να εκφέρουν άποψη, κάτι το οποίο καταδεικνύει την αντικειμενικότητα τους. Περαιτέρω δεν διεφάνη πως αυτοί είχαν τέτοια σχέση με την Ενάγουσα ή οποιοδήποτε κίνητρο να υποστηρίξουν την ίδια προβάλλοντας αναληθείς ισχυρισμούς. Είναι δε ενδεικτικό, όπως θα διαφανεί κατωτέρω, πως ο Μ.Ε.2, ο οποίος μάλιστα στη δικάσιμο κατά την οποία έδωσε τη μαρτυρία του είχε μεταφέρει την Ενάγουσα και τον Ιμπραχήμ στο Δικαστήριο για παρακολούθηση της διαδικασίας, συμφώνησε με υποβολή του δικηγόρου της Εναγομένης η οποία δεν βοηθούσε καθόλου ούτε και υποστήριζε την πλευρά της Ενάγουσας. Επίσης τονίζεται πως ο Μ.Ε.4 γνωρίζει όχι μόνο την Ενάγουσα αλλά και την Εναγομένη. Έτσι το Δικαστήριο αποκόμισε τη γενική εντύπωση πως οι εν λόγω μάρτυρες κατέθεσαν με αντικειμενικότητα και σε μια γνήσια προσπάθεια να αποκαλύψουν τα όσα γνώριζαν. Όπως θα διαφανεί αναλυτικά κατωτέρω, παρατηρούνται κάποιες διαφορές και αντιφάσεις μεταξύ τους, οι οποίες όμως αφορούν επουσιώδη ζητήματα και κρίνονται υπό τις περιστάσεις δικαιολογημένες και δεν επηρεάζουν τη γενικότερη κρίση για την αξιοπιστία τους. Στο σημείο αυτό επισημαίνεται πως επί του παρόντος η αξιολόγηση περιορίζεται στην περιγραφή των γεγονότων από τους μάρτυρες και όχι στο σκέλος της μαρτυρίας τους που αφορά την εκφορά απόψεων για την όποια σύνδεση της Ενάγουσας με το βιβλίο, θέμα το οποίο εκ της φύσεως του ανήκει σε μεταγενέστερο στάδιο. Στα πλαίσια αξιολόγησης των εν λόγω μαρτύρων επί των γεγονότων άλλωστε είναι σημαντικό να λεχθεί πως η βασική εκδοχή για τα καίρια γεγονότα τα οποία αφορούν τη ζωή και τα χαρακτηριστικά της Ενάγουσας παρέμεινε σταθερή μεταξύ όλων ή κάποιων εξ αυτών (των μαρτύρων), με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να αποδέχεται αυτές τις θέσεις ως αξιόπιστες και μέρος των ευρημάτων του. Ως εκ τούτου κατ΄ αρχάς το Δικαστήριο αποδέχεται την κοινή αλλά και αδιαμφισβήτητη μαρτυρία και των τεσσάρων αυτών μαρτύρων πως η Ενάγουσα, γνωστή με το όνομα Νίτσα ή Νιτσού, ήταν ιερόδουλη στην πλατεία Ηρώων, και ζούσε σε ένα σπίτι στην οδό Βασιλείου Μακεδόνος στο οποίο παλαιότερα εκδίδετο. Ο Μ.Ε.2, στη γραπτή του δήλωση η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του, ανέφερε πως ο ίδιος γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1962 και μεγάλωσε και έζησε μέχρι και το 2010 στην πλατεία Ηρώων όπου βρίσκεται το πατρικό του σπίτι. Γνώρισε την Ενάγουσα ως την πασίγνωστη πόρνη της πλατείας Ηρώων από τον καιρό που ήταν μαθητής. Αυτή διατηρούσε δικό της σπίτι στην πλατεία και ήταν η πιο δημοφιλής και η πιο όμορφη εκδιδόμενη γυναίκα στην πλατεία. Σύμφωνα πάντα με τους ισχυρισμούς του μάρτυρος, ως μαθητές γνώριζαν τα σπίτια των ιερόδουλων οι οποίες εργάζονταν στην πλατεία και τα ονόματα τους. Στην αντεξέταση του ανέφερε πως αυτές πρέπει να ήταν πέραν των δέκα, ίσως και είκοσι, και κατάφερε να κατονομάσει επιπλέον μόνο την Κούλα και την Ανθούλα. Στη δήλωση του ανέφερε πως δεν υπήρχε άλλη εκδιδόμενη γυναίκα με το όνομα Ελένη ή Νιτσού και στην αντεξέταση του επανέλαβε αυτή τη θέση, αλλά ακολούθως δεν απέκλεισε να υπήρχε ακόμα μια Ελένη η οποία διέμενε λίγο πιο κάτω από την Ανθούλα, λέγοντας πως δεν μπορούσε να θυμηθεί μετά από τόσα χρόνια. Ακόμα δεν απέκλεισε να υπήρχε ακόμα μια με το όνομα Λέλλα. Τελικώς δέχθηκε την υποβολή πως μεταξύ 1970 και 2007 υπήρχαν και άλλες ιερόδουλες στην πλατεία Ηρώων με τα ονόματα Νίτσα, Νιτσού, Νιτσάκι, Ελένη, Έλενα, Λένια ή Λέλλα. Είναι γεγονός πως κατά την αντεξέταση του διεφάνη ότι αυτός ο μάρτυρας δεν ήταν κάποιου ιδιαίτερα ψηλού νοητικού και μορφωτικού επιπέδου. Ο ίδιος αναγνώρισε πως αποφοίτησε από την Τρίτη τάξη στην Τεχνική Σχολή Λεμεσού, απολύθηκε από τον στρατό λόγω ψυχολογικών προβλημάτων, δεν εργάστηκε ποτέ και συντηρείται με δημόσιο βοήθημα. Η διανοητική του κατάσταση και ικανότητα δικαιολογεί και την εμφανή σύγχυση και δυσκολία του μάρτυρος να εξηγήσει πότε φοίτησε στην Τεχνική Σχολή, χρόνος καθοριστικός για το πότε γνώρισε την Ενάγουσα στην πλατεία ενόψει της αναφοράς του πως αυτό συνέβη όταν ήταν μαθητής. Ειδικότερα, ο μάρτυρας έδινε ασαφείς και αντικρουόμενες εκδοχές για το εν λόγω απλό ζήτημα. Τελικώς όμως, με τη βοήθεια του δικηγόρου της Εναγομένης μέσω των ερωτήσεων που του τίθεντο, κατάφερε να προσδιορίσει πως το 1975 ήταν μαθητής ενώ το 1982 κατατάχθηκε στην Εθνική Φρουρά. Περαιτέρω αυτή η διαπίστωση του Δικαστηρίου αντανακλάται και από τον τρόπο που έδινε τις απαντήσεις του καθότι αυτές καταδεικνύουν σαφώς μιαν αφέλεια εκ μέρους του και συνάμα την ετοιμότητα και προθυμία του να συμφωνήσει με την όποια θέση του υποβάλλετο από τον δικηγόρο της Εναγομένης. Χαρακτηριστικά, στην υποβολή πως υπήρχαν τουλάχιστον 75 ιερόδουλες στην πλατεία αυτός απάντησε «Για να λες εσύ, σημαίνει ξέρεις», ενώ σε μεταγενέστερη υποβολή πως υπήρχαν τουλάχιστον οκτώ με το όνομα Ελένη ή υποκοριστικά αυτού είπε, «Εάν είσιε οχτώ ήταν να πήαιναν οι άλλοι ούλλοι στις οχτώ». Η γενική εντύπωση που δημιούργησε ο μάρτυρας είναι πως όντως αυτός δεν είχε τέτοιο νοητικό και μορφωτικό επίπεδο που να του επιτρέπει να αντιλαμβάνεται με ακρίβεια τις ερωτήσεις και να δίνει απαντήσεις με ευθύτητα, σαφήνεια και συνέπεια. Η αδυναμία του αυτή ομολογουμένως τον περιόριζε στην αντίληψη και έκφραση του αλλά δεν ήταν τέτοια που να κλονίζει ουσιωδώς και καθ΄ ολοκληρίαν την αξιοπιστία του. Ήταν δε διάχυτο καθόλη τη μαρτυρία του πως παρόλη τη δυσκολία του αντιλαμβανόταν τι είναι το σωστό και εξέφρασε την αδυναμία του να πει ψέματα στον δικηγόρο της Εναγομένης. Χαρακτηριστικά σε ερώτηση κατά πόσο πιθανόν να είχε και άλλες ιερόδουλες με το όνομα Ελένη, Λένια κ.λπ., αυτός απάντησε «Μπορεί να είσιε, ναι, εν φυσικά πράγματα. Εν τζιαί να σε αμφισβητήσω αφού το σωστό εν σωστό». Αυτή η κατάσταση του μάρτυρος εξηγεί και δικαιολογεί και την αδυναμία του να θυμάται αρκετά πράγματα για τα οποία ρωτήθηκε, και για τα οποία δήλωσε ευθέως πως δεν θυμόταν και έτσι δεν μπορούσε να δώσει απάντηση. Έτσι, παρόλες τις αδυναμίες του, το Δικαστήριο θεωρεί πως αυτός ο μάρτυρας ήταν γενικά ειλικρινής, λαμβανομένου και υπόψιν πως οι πλείστες των θέσεων του συνάδουν με τους υπόλοιπους μάρτυρες, πλην δύο ζητημάτων (το χρώμα των ματιών της Ενάγουσας και η ταύτιση της με τη φωτογραφία του εξώφυλλου του βιβλίου) όπως θα διαφανεί αναλυτικά κατωτέρω. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου αναφορικά με τον Μ.Ε.2 αναμφίβολα δεν τον καθιστούν μη ικανό μάρτυρα με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 13 του περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9, όπως εισηγήθηκε η υπεράσπιση. Εν πάση περιπτώσει, το Δικαστήριο θεωρεί πως αυτό το ζήτημα θα έπρεπε να είχε εγερθεί από την υπεράσπιση κατά το στάδιο της μαρτυρίας του εν λόγω μάρτυρος όταν κατ΄ ισχυρισμόν έγινε τέτοια διαπίστωση και όχι στο στάδιο των τελικών αγορεύσεων. Οι Μ.Ε.3-5 δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερη δυσκολία στην αξιολόγηση τους. Αυτοί ήταν ευθείς και άμεσοι στις απαντήσεις τους και γενικά η μαρτυρία τους χαρακτηρίζεται από συνοχή αλλά και συνέπεια. Γίνεται δεκτό πως ο Μ.Ε.3 εργοδοτείτο στο περίπτερο από το 1980, το οποίο ανέλαβε από το 1988 μέχρι και το 2015 και πως αυτός είχε καθημερινή επαφή με την Ενάγουσα με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας φιλικής σχέσης στα πλαίσια της οποίας η Ενάγουσα του έλεγε για διάφορα προσωπικά της θέματα. Όπως προκύπτει από το διαβατήριο Τεκμήριο 6, το οποίο ο μάρτυρας αναγνώρισε ως το διαβατήριο της Ενάγουσας, η τελευταία γεννήθηκε στην Ίνια της Πάφου το
3. Ο Μ.Ε.3 ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει την καταγωγή της λόγω του ότι η Ενάγουσα του το είχε αποκαλύψει και μάλιστα του έδειξε τίτλους ιδιοκτησίας κάποιων χωραφιών στην Ίνια λέγοντας του πως αυτά ήταν κληρονομιά από τον πατέρα της, θέση η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη. Συνάγεται επίσης πως η Ενάγουσα έχει μαύρα μάτια και ανοικτόχρωμα μαλλιά, όπως επιμαρτυρεί η φωτογραφία που βρίσκεται στο διαβατήριο της, το οποίο φέρεται να εκδόθηκε στις 14.10.
4. Οι Μ.Ε.2 και 3 επιβεβαίωσαν το χρώμα των μαλλιών της. Η θέση του Μ.Ε.2 πως δεν γνώριζε κατά πόσο η Ενάγουσα ήταν εκ φύσεως ξανθιά δεν ενέχει ιδιαίτερη σημασία. Και οι δυο αυτοί μάρτυρες ανέφεραν πως τα μάτια της Ενάγουσας ήταν καστανά. Επί αυτού όμως στη συνέχεια οι δύο μάρτυρες εξέφρασαν διαφορετικές εκδοχές. Ενώ ο Μ.Ε.3 ανέφερε πως ουδέποτε τα μάτια της Ενάγουσας ήταν μπλε, ο Μ.Ε.2 είπε μεν πως τα μάτια της ήταν εκ του φυσικού μαύρα αλλά για κάποιο χρονικό διάστημα είχαν γίνει γαλάζια. Όμως ο Μ.Ε.2 δεν μπορούσε να προσδιορίσει το χρονικό διάστημα κατά το οποίο έγινε κάτι τέτοιο και κυρίως η απάντηση που έδωσε ήταν αφελής και επιπόλαιη και ως τέτοια δεν κρίνεται πειστική. Όπως χαρακτηριστικά είπε «Τωρά εν μαύρα. Βάλλει τζιαι φακούς αν μεν το ξέρεις, έβαλλε τζιαί φακούς έγχρωμους. Οι καλλιτέχνιδες για να φαίνουνται πιο όμορφες αντί μαύρα μπορεί να εν γαλάζια, μπορεί να εν κότσιηνα». Ενόψει της κατάστασης του Μ.Ε.2 αλλά και της τακτικότερης επαφής του Μ.Ε.3 με την Ενάγουσα, το Δικαστήριο θεωρεί απίθανο αυτή να έβαλε γαλάζιους φακούς και να μην το πρόσεξε ο Μ.Ε.
5. Έτσι το Δικαστήριο αδυνατεί να δεχθεί την εκδοχή του Μ.Ε.2 και υιοθετεί τη θέση του Μ.Ε.3 επί τούτου, ήτοι πως τα μάτια της Ενάγουσας ήταν πάντα τα εκ φύσεως καστανά. Αυτό το εύρημα του Δικαστηρίου καθιστά τρωτή επίσης τη θέση του Μ.Ε.2 πως η κοπέλα που απεικονίζεται στο εξώφυλλο του βιβλίου, Τεκμήριο 1, είναι η Ενάγουσα, καθότι εκείνη η κοπέλα φέρει γαλάζια μάτια. Σημειώνεται ακόμη πως μια σύγκριση μεταξύ της φωτογραφίας της Ενάγουσας στο διαβατήριο της και της εικόνας της κοπέλας στο βιβλίο δεν είναι ικανή να καταδείξει την οποιαδήποτε ομοιότητα ούτως ώστε το ίδιο το Δικαστήριο να μπορεί να προβεί σε ανάλογο συμπέρασμα. Εδώ υπενθυμίζεται πως οι υπόλοιπες φωτογραφίες παρέμειναν ως Τεκμήρια προς Αναγνώριση και ως εκ τούτου δεν αποτελούν μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχει ήδη αναφερθεί πως ο Μ.Ε.2 τοποθέτησε χρονικά την Ενάγουσα να ασκεί πορνεία στην πλατεία από το 1975-76 και για περίπου είκοσι χρόνια. Αυτή η θέση συνάδει με την εκδοχή του Μ.Ε.3 πως αυτός έβλεπε την Ενάγουσα να εκδίδεται από τότε που ήταν μαθητής, δηλαδή από το
6. Προσέθεσε πως περί το 1985 οι ιερόδουλες άρχισαν να εγκαταλείπουν την πλατεία ενώ η Ενάγουσα μείωσε στην εργασία της γύρω στο
7. Ο Μ.Ε.4 με τη σειρά του είπε πως η Ενάγουσα πήγε στην πλατεία μετά το 1974 και εκδίδετο για τουλάχιστον ακόμα 10 χρόνια περίπου. Δεν παρατηρείται σοβαρή απόκλιση μεταξύ των θέσεων των πιο πάνω μαρτύρων, με αποτέλεσμα να γίνεται δεκτό πως η Ενάγουσα βρέθηκε στην πλατεία μετά το 1974, γύρω στο 1975, όπου και ασκούσε πορνεία μέχρι τουλάχιστον το
8. Γίνεται ακόμα δεκτή η αναφορά του Μ.Ε.4 πως η Ενάγουσα είχε έρθει στην πλατεία από το Βαρώσι και πως πολύ σύντομα αργότερα η Υπηρεσία Μέριμνας διόρθωσε το σπίτι στην οδό Βασιλείου Μακεδόνος 60, στο οποίο έκτοτε διαμένει. Συνάγεται ακόμα πως η εν λόγω οδός είναι αδιέξοδος, πάροδος της πλατείας Ηρώων. Σημειώνεται πως ο Μ.Ε.3 ανέφερε πως υπήρχαν δύο πόρτες στο εν λόγω σπίτι, η μια μπροστά επί της Μακεδόνος και η άλλη πίσω στον άλλο δρόμο (Καντούνι Κεσόγλου), ενώ ο Μ.Ε.4 αναφέρθηκε, με κάποια αβεβαιότητα, στην ύπαρξη μόνο μιας πόρτας μπροστά, επί της Μακεδόνος. Το Δικαστήριο θεωρεί πως αυτό το στοιχείο αφορά λεπτομέρεια την οποία είναι φυσιολογικό οι μάρτυρες να μην θυμούνται με ακρίβεια και πως αυτή η διαφορά θέσεων δεν είναι τέτοια που να επηρεάζει την αξιοπιστία τους. Εκείνο το οποίο εξάγεται με ασφάλεια είναι πως το σπίτι είχε σίγουρα μια είσοδο επί της Μακεδόνος από όπου εισέρχονταν και οι πελάτες της Ενάγουσας. Γίνεται επίσης δεκτό πως η Ενάγουσα ουδέποτε είπε στον Μ.Ε.4, με τον οποίο ήταν γείτονες και συνήθιζαν να κουβεντιάζουν, ότι τη βίασε ο πατέρας της. Το ίδιο εξάλλου ανέφερε κλαίγοντας και στον Μ.Ε.3 προς διάψευση της αναφοράς στο βιβλίο πως πριν φύγει από την Πάφο την είχε βιάσει ο πατέρας της. Αντίστοιχες είναι οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου και επί του αριθμού και των ονομάτων των ιερόδουλων στην πλατεία κατά την ίδια χρονική περίοδο. Ο Μ.Ε.3 προσδιόρισε τον αριθμό των ιερόδουλων σε περίπου εννέα και έκανε λόγο για την Κούλα και την Ανθούλα (οι οποίες αναφέρθηκαν από τον Μ.Ε.2) καθώς επίσης και για τη Γιωργούλα και την Άννα. Δέχθηκε επίσης πως υπήρχε μια Λένια η οποία σκοτώθηκε σε τροχαίο αλλά αρνήθηκε πως υπήρχε Ελένη. Ο Μ.Ε.4 με τη σειρά του καθόρισε τον αριθμό τους σε 20-25 και αναφέρθηκε και αυτός στην Ανθούλα, τη Γιώργουλα, την Άννα και τη Λέλλα, προσθέτοντας όμως πως αυτές δεν βρίσκονται εν ζωή. Η Λέλλα είχε μπαρ στο οποίο εργαζόταν τόσο η ίδια όσο και άλλες κοπέλες. Θυμόταν επίσης τη Λένια και την Ελένη από τη Δρούσια, οι οποίες εργάζονταν σε μπαρ και όχι σε σπίτι. Έχει ήδη τονιστεί πως είναι αναμενόμενο να παρατηρείται κάποια αδυναμία των μαρτύρων να θυμούνται με ακρίβεια τον αριθμό και όλα τα ονόματα των κοπέλων μετά από τόσα χρόνια. Έτσι κρίνεται πως οι αναφορές των τριών αυτών μαρτύρων δεν παρουσιάζουν τέτοιες διαφορές που να καθιστούν την εν λόγω μαρτυρία μη αξιόπιστη. Άλλωστε εκείνο το οποίο έχει σημασία είναι η αναφορά και των τριών αυτών μαρτύρων στην ύπαρξη και άλλων ιερόδουλων στην πλατεία Ηρώων με το όνομα Ελένη, Λένια ή Λέλλα πέραν της Ενάγουσας. Στο σημείο αυτό επισημαίνεται πως και από πλευράς Εναγομένης προσφέρθηκε μαρτυρία επί αυτού του ζητήματος, η οποία επιβεβαιώνει τη θέση περί της ύπαρξης και άλλων ιερόδουλων στην πλατεία με το όνομα Ελένη. Πρόκειται για τον Ηλία Κυριακίδη, Μ.Υ.3, συνταξιούχο ανώτερο υπαστυνόμο ο οποίος το 1970-1972 υπηρέτησε στον ΟΠΕ Λεμεσού. Ανάμεσα στα καθήκοντα του ήταν η πρόληψη διαφόρων εγκλημάτων και η επίβλεψη των γυναικών ελευθέρων ηθών. Αυτός επιβεβαίωσε την ύπαρξη 6-7 ιερόδουλων στην πλατεία Ηρώων, περιλαμβανομένης της Ανθούλας, και έκανε αναφορά στην Ελένη από τη Λεμεσό και στην Ενάγουσα γνωστή ως Νιτσού. Η πρώτη Ελένη εκδίδετο στο σπίτι της στην οδό Ελένης Παλαιολογίνας, λοξώς από το σπίτι της Ενάγουσας, ενώ καμία εκ των δύο δεν είχε γυναίκα προαγωγό («πατρόνα»). Η αντεξέταση του ήταν περιορισμένη. Αυτό το σκέλος της μαρτυρίας του παρέμεινε αναντίλεκτο και έτσι γίνεται πλήρως δεκτό από το Δικαστήριο. Εκτενής αναφορά στον εν λόγω μάρτυρα θα γίνει κατωτέρω. Την ύπαρξη ακόμα μιας Ελένης (Ευγενίου) ιερόδουλης η οποία εργάζετο στην πλατεία Ηρώων ανέφερε η κόρη της, Έλενα Παύλου Πάγκαλου, Μ.Υ.
9. Αυτή κατέθεσε με ευθύτητα και συνέπεια, δεν δίστασε να δώσει απαντήσεις στην αντεξέταση της οι οποίες αφορούσαν προσωπικά και ευαίσθητα θέματα για την ίδια δίδοντας επαρκείς και λογικές εξηγήσεις για τις δικές της ενέργειες. Η μάρτυρας άφησε καλή εντύπωση και γίνεται δεκτό πως διέμενε με τη μητέρα της μέχρι 15 μηνών όταν και δόθηκε για υιοθεσία. Οι θετοί γονείς της, τής αποκάλυψαν το γεγονός της υιοθεσίας της όταν ήταν πέντε ετών και της είπαν πως η μητέρα της ονομάζετο Ελένη, ζούσε στην οδό Επίκουρου 6 όπου ασκούσε το επάγγελμα της και εξ όσων γνωρίζει απέκτησε μιαν αδελφή, η οποία δόθηκε αμέσως για υιοθεσία. Η μητέρα της κατάγετο από την Πάφο όπου και βαφτίστηκε η μάρτυρας. Η ίδια γνώρισε την Εναγομένη όταν διάβασε το βιβλίο καθότι θεώρησε πως πιθανόν αυτό να αναφέρετο στη δική της μητέρα και έτσι επικοινώνησε με τη συγγραφέα γιατί ήθελε να γνωρίσει τη μητέρα της. Γίνεται δεκτό πως οι ενέργειες της μάρτυρος αλλά και της Εναγομένης για εντοπισμό της μητέρας της πρώτης δεν καρποφόρησαν. Η ίδια (η μάρτυρας) τηλεφώνησε σε όλες τις γυναίκες με το ίδιο όνομα αλλά καμιά δεν αναγνώρισε την ιστορία της, ενώ η επίσκεψη της Εναγομένης στη διεύθυνση κατέδειξε πως εκεί υπήρχαν επτά κλίνες. Η αντικειμενικότητα της μάρτυρος φάνηκε μέσα από τη θέση της πως η ίδια γνώριζε πως οι γνωστοί της μητέρας της την αποκαλούσαν «Ελένη» χωρίς όμως να είναι σε θέση να γνωρίζει πώς την αποκαλούσαν οι πελάτες. Η απάντηση της πως η ίδια δεν επισκέφθηκε ποτέ την περιοχή προς αναζήτηση της λόγω του ότι αρχικά δεν ήθελε να πληγώσει τους θετούς γονείς της και μετά λόγω του ότι η ίδια απέκτησε οικογένεια με τρία παιδιά κρίνεται λογική και πειστική λόγω της φύσης και ιδιαιτερότητας του όλου ζητήματος. Γίνεται δεκτό πως κατά τον ουσιώδη χρόνο, εκτός από την Ενάγουσα, υπήρχαν και άλλες κοπέλες ιερόδουλες με το όνομα Ελένη, Λένια ή Λέλλα στην πλατεία Ηρώων, εκ των οποίων δύο με το όνομα Ελένη επίσης με καταγωγή από την Πάφο και μία Ελένη από τη Λεμεσό. Συνάγεται περαιτέρω πως η Λέλλα, η Λένια και η μια Ελένη από την Πάφο εργάζονταν σε μπαρ και όχι σε σπίτι και πως η Λένια και η Λέλλα δεν βρίσκονται εν ζωή. Η άλλη από την Πάφο ονομάζετο Ελένη Ευγενίου, διέμενε σε επτάκλινη οικία στην Επίκουρου 6 και είχε αποκτήσει δύο κοριτσάκια, τα οποία έδωσε για υιοθεσία, ήτοι τη Μ.Υ.2 ενώ ήταν 15 μηνών και το άλλο νεογέννητο. Η Ελένη από τη Λεμεσό εκδίδετο στο σπίτι της στην οδό Παλαιολογίνας στην πλατεία Ηρώων και ουδέποτε είχε γυναίκα προαγωγό. Αποτελεί ακόμη εύρημα του Δικαστηρίου πως η Ενάγουσα ήταν πολύ όμορφη και δημοφιλής ανάμεσα στις ιερόδουλες της εποχής της. Συνάγεται επίσης από την όμοια μαρτυρία των Μ.Ε.3 και 4 πως η Ενάγουσα ήταν μανιώδης καπνίστρια και αγόραζε καθημερινώς τσιγάρα Rothmans μπλε από το περίπτερο του Μ.Ε.
10. Προκύπτει από το διαβατήριο της ότι τον Οκτώβριο του 1972 η Ενάγουσα ταξίδεψε στον Λίβανο. Σημειώνεται ότι η μαρτυρία του Μ.Ε.3 πως η Ενάγουσα του ανέφερε ότι είχε κάνει ένα τέτοιο ταξίδι για τον γάμο μιας φίλης της ιερόδουλης παρέμεινε αναντίλεκτη. Ο Μ.Ε.3 προσέθεσε πως η Ενάγουσα του ανέφερε επίσης ότι είχε πάρει αρκετά χρήματα μαζί της («Λ.Κ.20.000»). Είναι γεγονός πως τα δηλωμένα ποσά συναλλάγματος στο διαβατήριο της («£200.00» και «£50.00») δεν συνάδουν με το ποσό που η Ενάγουσα ισχυρίστηκε ότι πήρε μαζί της. Όταν του υποδείχθηκε η συγκεκριμένη σελίδα του διαβατηρίου, ο Μ.Ε.3 εντόπισε αυτή τη διαφορά παρόλο που ο ίδιος θεώρησε πως το δηλωμένο ποσό ήταν «1.700» (το οποίο φέρεται να είναι ο αριθμός του εντύπου για το συνάλλαγμα) και «200.00». Εξέφρασε τη θέση πως πιθανόν η Ενάγουσα να έκανε λάθος στην αναφορά της σε Λ.Κ.20.000 εξαιτίας της αναγραφής του ποσού των «200.00» λόγω των μηδενικών, όμως αυτό αποτελεί μια εικασία του μάρτυρος στην οποία το Δικαστήριο αδυνατεί να προσδώσει βαρύτητα, χωρίς βεβαίως να επηρεάζεται η αποδοχή της θέσης του ότι η Ενάγουσα τού είχε αναφέρει τα προηγηθέντα. Εν πάση περιπτώσει το Δικαστήριο θεωρεί πως το ζήτημα του συναλλάγματος αφορά μια ασήμαντη λεπτομέρεια ενώ σημασία έχει η πραγματοποίηση του ταξιδιού η οποία επιβεβαιώνεται από αδιάσειστα στοιχεία. Σημειώνεται πως και ο Μ.Ε.4 αναφέρθηκε στον Λίβανο και ειδικότερα πως η Ενάγουσα του είπε ότι πλήρωσε εγγύηση για να αφεθεί ελεύθερος ο Λόλης, οδηγός ταξί, με τον οποίο είχε δεσμό και ο οποίος είχε συλληφθεί στον Λίβανο για ναρκωτικά. Ο μάρτυρας όμως δεν γνώριζε κατά πόσον είχε ταξιδέψει και η Ενάγουσα στον Λίβανο, έτσι το μόνο που γίνεται δεκτό από το Δικαστήριο είναι πως σε κάποιο στάδιο η Ενάγουσα είχε δεσμό με τον Λόλη, κάτι το οποίο επιβεβαίωσε και ο Μ.Υ.3 (για τον οποίο θα γίνει και αναφορά κατωτέρω). Αποτελεί ακόμη εύρημα του Δικαστηρίου πως η Ενάγουσα ουδέποτε είπε στον Μ.Ε.3 πως ερωτεύθηκε κάποιον Άγγελο δικηγόρο, ή κάποιον Μάριο οδηγό ταξί ή κάποιον Παύλο. Με βάση τη μαρτυρία των Μ.Ε.3 και 4 συνάγεται πως η Ενάγουσα ήταν μόνη της, πως ουδέποτε είχε γυναίκα προαγωγό αλλά πως κατά καιρούς είχε άνδρες προαγωγούς. Γίνεται επίσης δεκτή η αναντίλεκτη μαρτυρία του Μ.Ε.4 πως οι προαγωγοί της Ενάγουσας την κακομεταχειρίζονταν και την εκμεταλλεύονταν. Την κακοποιούσαν, την κτυπούσαν άγρια, ακόμα και μέσα στον δρόμο όπου συνέχιζαν να την κλωτσούν και κτυπούν ενόσω ήταν χάμω στο έδαφος και της έπαιρναν τα χρήματα της. Αποτελεί κοινή θέση των Μ.Ε.2-4 πως αφότου σταμάτησε να εκδίδεται η Ενάγουσα πωλούσε λουλούδια στην πλατεία. Ο Μ.Ε.2 είπε πως αυτή πωλούσε γαρύφαλλα ενώ ο Μ.Ε.3 γαρύφαλλα και τριαντάφυλλα, κάτι το οποίο βεβαίως κρίνεται ως ασήμαντη διαφορά, αφού η ουσία είναι πως πωλούσε λουλούδια. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μ.Ε.2, η Ενάγουσα δεν ήταν η μόνη που πωλούσε λουλούδια στην πλατεία. Ενώ στην κυρίως εξέταση του αναφέρθηκε σε ακόμα μια γυναίκα (τη Λένια) η οποία όμως δεν είχε εργαστεί προηγουμένως στην πλατεία, στην αντεξέταση του αναφέρθηκε και σε τρίτη γυναίκα η οποία ήταν νυμφευμένη με Τουρκοκύπριο. Αυτή ερχόταν με ταξί στην πλατεία, πωλούσε λουλούδια και έφευγε πάλι με ταξί. Ήταν σαφής όμως πως η Ενάγουσα ήταν η μοναδική πρώην ιερόδουλη που πωλούσε λουλούδια στην πλατεία. Την ίδια θέση εξέφρασε και ο Μ.Ε.4, ο οποίος αναφέρθηκε μόνο σε ακόμα μια γυναίκα από την Παλαιστίνη που πωλούσε λουλούδια στην πλατεία. Η διαφορά η οποία παρουσιάζεται μεταξύ των δύο αυτών μαρτύρων όσον αφορά τον αριθμό των κοπέλων που πωλούσαν λουλούδια κρίνεται επουσιώδους σημασίας καθότι η ουσία είναι πως και οι δύο τοποθετούν κοπέλα εκτός της Ενάγουσας και συμφωνούν ότι αυτή η κοπέλα δεν είχε προγενέστερη σχέση με την πλατεία. Έτσι το Δικαστήριο δέχεται πως η Ενάγουσα δεν ήταν μεν η μόνη που πωλούσε λουλούδια στην πλατεία πλην όμως ήταν η μόνη πρώην ιερόδουλη που έκανε κάτι τέτοιο. Καθίσταται επίσης εύρημα του Δικαστηρίου η αναφορά του Μ.Ε.3 πως όταν η Ενάγουσα πωλούσε λουλούδια, αντιμετώπιζε οικονομικό πρόβλημα, πως ο μάρτυρας της έδινε δανεικά για να αγοράσει λουλούδια και πως του επέστρεφε το ποσό από τις εισπράξεις των πωλήσεων των λουλουδιών. Τη σχέση της Ενάγουσας με τον Ιμπραχήμ αναγνωρίζουν και παραδέχονται οι Μ.Ε.2-5 και συνάμα η υπεράσπιση. Από τους μάρτυρες της Ενάγουσας συνάγεται πως ο δεσμός της Ενάγουσας με τον Ιμπραχήμ δημιουργήθηκε πολύ αργότερα σε σχέση με την εκμετάλλευση της από τους προαγωγούς της και πως αυτός ήταν ο μόνος που την αγαπούσε και δεν την εκμεταλλεύτηκε ποτέ. Διαμένουν μαζί στο σπίτι της Ενάγουσας. Συνάγεται επίσης πως ο Ιμπραχήμ διαχειρίζετο έναν ανοικτό ιδιωτικό χώρο στάθμευσης επί της οδού Βασιλέως Κωνσταντίνου στη διασταύρωση, δίπλα από την οδό Βασιλείου Μακεδόνος, περίπου μεταξύ 2000 με 2010-
11. Ο Μ.Ε.3 ήταν για κάποιο χρονικό διάστημα και ιδιοκτήτης αυτού του χώρου στάθμευσης, τον οποίον είχε αγοράσει από τον Ιμπραχήμ αλλά πώλησε μετά σε άλλο πρόσωπο. Σε υποβολή πως ο ίδιος κατέθεσε λόγω των δοσοληψιών του με τον Ιμπραχήμ, αυτός αρνήθηκε κάτι τέτοιο λέγοντας πως δεν μιλά στον Ιμπραχήμ εδώ και τρία χρόνια γιατί ο τελευταίος τον κατηγόρησε στη σύζυγο του. Επομένως η προσπάθεια της υπεράσπισης για απόδοση κινήτρου στον Μ.Ε.3 να υποστηρίξει τη θέση της Ενάγουσας παρέμεινε στο κενό. Από το σύνολο της μαρτυρίας των Μ.Ε.2-4 συνάγεται ακόμη πως η Ενάγουσα πωλούσε λουλούδια μέχρι που αρρώστησε, οπότε έμεινε στο σπίτι. Το Δικαστήριο αδυνατεί να καταλήξει σε εύρημα για το πότε ακριβώς αρρώστησε. Από τη μαρτυρία των Μ.Ε.3 και 4 προκύπτει πως η Ενάγουσα ήταν άρρωστη μετά την κυκλοφορία του βιβλίου ενώ όλοι οι εν λόγω μάρτυρες εκφράστηκαν με αβεβαιότητα για το κατά πόσον αυτή ήταν άρρωστη από προηγουμένως. Ειδικότερα, ενώ ο Μ.Ε.3 εξέφρασε με βεβαιότητα πως η Ενάγουσα αρρώστησε μετά την κυκλοφορία του βιβλίου, δεν γνώριζε να απαντήσει σε υποβολή πως προγενέστερα της κυκλοφορίας αυτού η Εναγομένη έπαιρνε την Ενάγουσα σε διάφορους γιατρούς. Ο Μ.Ε.2 δεν θυμόταν καθόλου πότε αρρώστησε ενώ τελικώς αβέβαιος φάνηκε και ο Μ.Ε.
12. Αυτός αρχικώς είπε πως η Ενάγουσα αρρώστησε δύο φορές σοβαρά και είχε μεταφερθεί στο Νοσοκομείο ίσως εδώ και 3-5 χρόνια, ενώ σε υποβολή πως αυτή είχε αρρωστήσει πολύ προηγουμένως αυτός δήλωσε αδυναμία να θυμηθεί πότε αρρώστησε. Αποτελεί επίσης εύρημα του Δικαστηρίου πως μετά που αρρώστησε η Ενάγουσα έχασε αρκετό βάρος και έκτοτε είναι πολύ αδύνατη. Η περιγραφή του Μ.Ε.3 πως έγινε «λείψανο» δεν απέχει από την πραγματικότητα. Την αδυναμία της διαπίστωσε και το Δικαστήριο με μια σύγκριση της φωτογραφίας του διαβατηρίου της και της Ενάγουσας όπως αυτή ήταν εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου και υποδείχθηκε από τους μάρτυρες ως η Ενάγουσα, χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζεται ο παράγοντας χρόνος. Γίνεται επίσης δεκτή η θέση του Μ.Ε.3 πως εδώ και περίπου πέντε χρόνια όταν φαίνεται πλέον να αρρώστησε βαριά η Ενάγουσα, τις καθημερινές φιλοξενείται από τον πατέρα Νικόλα στη Βάσα Κοιλανίου ενώ πάει στη Λεμεσό τα Σαββατοκύριακα και βλέπει τον Ιμπραχήμ ο οποίος διαμένει στο σπίτι της. Μέχρι στιγμής έχει σκιαγραφηθεί η ζωή της Ενάγουσας όπως αυτή προκύπτει μέσα από την αξιόπιστη μαρτυρία των μαρτύρων της. Έχει ήδη αναφερθεί πως η Ενάγουσα δεν κατέθεσε στο Δικαστήριο. Αυτή η παράλειψη αποδόθηκε σε αδυναμία της να καταθέσει και προς τούτο προσκομίστηκε ιατρική μαρτυρία και επιπλέον η πλευρά της κατέθεσε αποσπάσματα από παλαιότερες τηλεοπτικές συνεντεύξεις της ίδιας ως εξ ακοής μαρτυρία. Απαιτείται βεβαίως αξιολόγηση του συνόλου αυτής της μαρτυρίας προς διερεύνηση της βαρύτητας που τυχόν θα αποδοθεί και κατά πόσον μπορούν να εξαχθούν οποιαδήποτε επιπρόσθετα ευρήματα αναφορικά με τη ζωή της Ενάγουσας. Συγκεκριμένα ο Γιάγκος Γιάγκου, Μ.Ε.8, ασκούμενος δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο Ελένη Βραχίμη & Σία, κατέθεσε ένα USB (Εξωτερική Κάρτα Μνήμης), Τεκμήριο 10, στο οποίο καταγράφονται τρεις τηλεοπτικές εκπομπές από το κανάλι Sigma. Η πρώτη είναι η εκπομπή «Με αγάπη» και μεταδόθηκε τον Μάιο του 2008 ενώ οι άλλες δύο «Με την Ελίτα» και μεταδόθηκαν στις 19.10.10 και 29.9.
13. Στις καταγραφές αυτές περιλαμβάνονται αποσπάσματα από συνεντεύξεις της Ενάγουσας οι οποίες δόθηκαν σε διάφορες ημερομηνίες και όχι απαραιτήτως κατά τις ημερομηνίες των εκπομπών (2004, 2007, 19.10.10 και 29.9.11) και μεταδόθηκαν στα πλαίσια των εν λόγω εκπομπών. Αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών πως το Τεκμήριο 10 αποτελεί αναπαραγωγή του ψηφιακού δίσκου (CD) τον οποίο η πλευρά της Εναγομένης παρέδωσε στον δικηγόρο της Ενάγουσας στα πλαίσια της ένορκης αποκάλυψης εκ μέρους της πρώτης. Για σκοπούς υποβοήθησης της διαδικασίας, η πλευρά της Ενάγουσας απομαγνητοφώνησε τις συνεντεύξεις της Ενάγουσας και τα απομαγνητοφωνημένα κείμενα εκ συμφώνου κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 21Α και Β. Τα εν λόγω Τεκμήρια κατατέθηκαν από την Ενάγουσα ως εξ ακοής μαρτυρία με την εισήγηση πως αυτή θα πρέπει να υιοθετηθεί πλήρως από το Δικαστήριο λόγω της αδυναμίας της Ενάγουσας να καταθέσει σύμφωνα με την ιατρική μαρτυρία του Γρηγόρη Γρηγορίου, Μ.Ε.11, ψυχίατρου. Η ειδικότητα του μάρτυρος ως ψυχίατρου - ψυχαναλυτή και η επαγγελματική του εμπειρία των 30 ετών δεν αμφισβητήθηκαν και γίνονται δεκτές από το Δικαστήριο. Ως εκ τούτου αυτός θα τύχει χειρισμού ως εμπειρογνώμονας ψυχίατρος στη βάση των καλώς γνωστών νομολογιακών αρχών αξιολόγησης τέτοιων μαρτύρων. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Φιλίππου v. Οδυσσέως