Πραξούλας Αντωνιάδου Κυριακού ν. Αθανάσιου Κυριακού κ.α., Αρ. Αγωγής: 3417/16, 27/10/2016

(2)του Ν.14/60, στο Άρθρο 6 του Κεφ. 6, στη Δ.25, θθ.1-6, Δ.48, θθ.1-13, Δ.51, θ.4, Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Άθου Κυριακού, Ιδρυτικού Μέλους της Εναγομένης 2 και διορισμένου Εκτελεστικού Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου της Εναγόμενης 2 όπως και Μετόχου. Σε αυτή αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: · Στις 29/7/16 εκδόθηκε από το Δικαστήριο αριθμός ενδιαμέσων διαταγμάτων εναντίον των Εναγομένων 1 & 2 με ισχύ μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής ή νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. · Ένα από τα εκδοθέντα διατάγματα απαγορεύει στους Εναγόμενους 1 & 2 να πωλήσουν, αποξενώσουν, επιβαρύνουν ή υποθηκεύσουν την κινητή περιουσία της Εναγομένης 2 «πλην ενός ποσού ύψους €15.000 αναγκαίου για την πληρωμή του μισθολογίου της εταιρείας και των συνήθων εμπορικών συναλλαγών της εταιρείας». · Το ως άνω διάταγμα εμποδίζει την Εναγόμενη 2 να εκτελέσει τις ειλημμένες υποχρεώσεις της έναντι τρίτων, να εκτελέσει τις εργασίες της και να πληρώνει το προσωπικό της με αναπόφευκτο αποτέλεσμα την αναστολή πληρωμών αφού το ποσό των €15.000 αντιπροσωπεύει έξοδα και κύκλο εργασιών μόνο 5-6 ημερών. Ως εκ τούτου η Εναγόμενη θα αναγκαστεί να προβεί σε τερματισμό των εργασιών της και σε απόλυση όλων των υπαλλήλων της με αναπόφευκτο αποτέλεσμα τη διάλυση της. · Με βάση αναλυτική κατάσταση εξόδων της Εναγόμενης 2 για το 2015 (Τεκμήριο 1) τα συνολικά της έξοδα ήταν €1.052.

1. Από αυτά ποσό €305.669 αφορούσε μισθούς, κοινωνικές ασφαλίσεις και εισφορά άμυνας (δηλαδή €25.472,41 μηνιαίως), €536.191 αφορούσε πληρωμές σε σχέση με υλικά και υπεργολαβίες για εκτέλεση εργασιών και το υπόλοιπο ποσό αναγκαία έξοδα της εταιρείας όπως π.χ. ηλεκτρισμό, ενοίκιο, χαρτικά, τηλέφωνο, νερό, φόρους κ.τ.λ. · Τα έξοδα της Εναγόμενης 2 για το 2016 προβλέπεται να είναι περισσότερα αφού οι ειλημμένες της υποχρεώσεις για το 2016 είναι περισσότερες. · Είναι αναγκαίο για την εύρυθμη και απρόσκοπτη λειτουργία της Εναγόμενης 2 είτε να μην υπάρχει περιορισμός ως προς τη χρησιμοποίηση ποσών για τα έξοδα της ή έστω να επιτραπεί η χρησιμοποίηση ποσού €120.000 μηνιαίως τουλάχιστον. Σε περίπτωση μη τροποποίησης του διατάγματος οι εργασίες της Εναγόμενης 2 θα ανασταλούν ενώ πολλά έργα που έχουν ξεκινήσει δεν θα μπορούν να ολοκληρωθούν δίδοντας δικαίωμα στους εργοδότες σε ψηλές αποζημιώσεις από την Εναγομένη
2. Περαιτέρω, οι μισθοί δε θα μπορούν να καταβληθούν. · Ο τρόπος λειτουργίας της Εναγομένης 2 και ειδικότερα ο τρόπος πληρωμών των απαραίτητων εξόδων της θα πρέπει να συνεχίσει ως είχε πριν την έκδοση των διαταγμάτων 29/7/16 ώστε να διατηρηθεί το status quo που τα εν λόγω διατάγματα είχαν σκοπό να διαφυλάξουν. Συγκεκριμένα ευθύνη για τον τρόπο λειτουργίας της εταιρείας και τις πληρωμές είχε μόνο η Εκτελεστική Διεύθυνση της χωρίς παρεμβάσεις από άλλα πρόσωπα, κάτι που θα πρέπει να συνεχιστεί προς διασφάλιση της ομαλής και προσοδοφόρας λειτουργίας της εταιρείας. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση από την Ενάγουσα/Καθ΄ ης η Αίτηση η οποία βασίζεται στο Άρθρο 32 του Ν.14/60, στα Άρθρα 4, 5 και 9 και στη Δ.35, Δ.48, θ.θ.4 και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ως λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται, βασικά, οι ακόλουθοι: § Οι Αιτητές/Εναγόμενοι δεν δικαιούνται στις αιτούμενες θεραπείες καθότι καταχρούνται της διαδικασίας του Δικαστηρίου για τους εξής λόγους: i. Δεν προσέρχονται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια καθότι έγγραφα (μια λογιστική κατάσταση του 2015) την είχαν στην κατοχή τους και δεν την συμπεριέλαβαν στην ένσταση τους αποκρύπτοντας την τόσο από το Δικαστήριο όσο και από το Διοικητικό Συμβούλιο της Εναγόμενης
3. ii. Όλοι οι λόγοι που επικαλούνται οι Αιτητές θα μπορούσαν να είχαν περιληφθεί στην ένσταση τους πριν την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημ. 27/7/
4. iii. Οι Αιτητές ουσιαστικά ζητούν μια δεύτερη ευκαιρία να ενστούν στα διατάγματα που εκδόθηκαν ενώ ζητούν από το Δικαστήριο να ενεργήσει ως Εφετείο του εαυτού του. iv. Κανένα νέο γεγονός δεν μεσολάβησε ώστε να θεμελιώνει νέα γεγονότα για τροποποίηση του διατάγματος v. Η Αίτηση γίνεται εκδικητικά και κακόπιστα § Η Αίτηση είναι προσβλητική προς το Δικαστήριο όσον αφορά το τρίτο αιτητικό καθ΄ ην στιγμή το διάταγμα είναι ξεκάθαρο και σαφές § Η Αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη. Η Ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Ενάγουσας, Διοικητικής Συμβούλου, μετόχου και συνδιαχειρίστριας της περιουσίας του τέως Διευθύνοντα Συμβούλου Μ. Αντωνιάδη στην οποία, όπως μπορούν να συνοψισθούν, αναφέρονται τα εξής: ð Ο Εναγόμενος 1 αποτελεί ένα εκ των τριών Διοικητικών Συμβούλων της Εναγόμενης
5. Οι άλλοι δυο είναι ο Γραμματέας Λύσανδρος Κυριακού και η Ενάγουσα. ð Η ενόρκως δηλούσα διαφωνεί με την αναφορά του Εναγόμενου 1 ότι έχει την ιδιότητα Εκτελεστικού Προέδρου της εταιρείας. Οι εκτελεστικές εργασίες και η οικονομική διαχείριση της εταιρείας βρίσκονται υπό τη συλλογική ευθύνη του Διοικητικού Συμβουλίου. Για να επιβιώσει η εταιρεία στη σημερινή δύστοκη κατάσταση επιβάλλεται να υπάρξει καλόπιστη συνεργασία μεταξύ των τριών μελών του Διοικητικού Συμβουλίου ως υφίστατο στις 4/7/16 πράγμα που η Ενάγουσα καθώς και ο Γραμματέας επιδιώκουν συνεχώς αντιμετωπίζοντας όμως τη μη αναγνώριση της Ενάγουσας ως Διευθύνουσας Συμβούλου και Διοικητικής Συμβούλου κατά παράβαση του Διατάγματος του Δικαστηρίου. ð Το αίτημα που είχε υποβληθεί για περιορισμό των εξόδων της εταιρείας σε €15.000 για την κάλυψη του μισθολογίου της εταιρείας και των συνήθων εμπορικών συναλλαγών είναι βασισμένο στο πραγματικό της μισθολόγιο όπως δηλώνεται επισήμως στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Τεκμήριο 3). ð Η ουσία όμως του θέματος δεν είναι αν η εταιρεία χρειάζεται €15.000 ή άλλο ποσό μηνιαίως για να λειτουργήσει αλλά αν διαθέτει πράγματι την απαραίτητη ρευστότητα για να την ξοδέψει με τον ένα ή άλλο τρόπο ή αν μπορεί να δημιουργεί την ανάλογη αξία παραγωγής και να μπορεί να την εισπράττει έγκαιρα χωρίς να είναι υποχρεωμένη να προχωρεί σε πρόσθετους δανεισμούς. Η εταιρεία λίγο πριν το θάνατο του πρώην Διευθύνοντα Συμβούλου Ν. Αντωνιάδη είχε χρέη γύρω στις €850.000 στην Τράπεζα Κύπρου. Μετά το θάνατο του εισέρευσαν στα ταμεία της εταιρείας €770.000 από ασφάλειες ζωής, ποσό αρκετό για να εξοφλήσει το μεγαλύτερο μέρος των υποχρεώσεων της εταιρείας. Δυστυχώς όμως η διευθέτηση που ο Εναγόμενος 1 έκανε μονομερώς με την Τράπεζα Κύπρου αναφορικά με την αξιοποίηση των εισροών από τις ασφάλειες του Ν. Αντωνιάδη χωρίς να ενημερώσει ή να διαβουλευτεί με τους άλλους δυο Διοικητικούς Συμβούλους ήταν τέτοια που δεν άφησε την εταιρεία με οποιοδήποτε κεφάλαιο κίνησης. Ως αποτέλεσμα η εταιρεία έμεινε πάλι χωρίς ρευστότητα και είναι προφανές ότι ο σκοπός του Εναγόμενου 1 είναι να κάμει νέα δάνεια και να δεσμεύσει προς το σκοπό αυτό την κινητή και ή ακίνητη περιουσία της εταιρείας χρηματοδοτώντας τις ανάγκες που ο ίδιος δημιουργεί με την κακή του διαχείριση στην εταιρεία. ð Η Ενάγουσα σε συνάντηση που είχε με το προσωπικό της εταιρείας στις 3/8/16 εξήγησε τον τρόπο που η εταιρεία μπορεί να εξασφαλίζει την απαραίτητη ρευστότητα από τις δραστηριότητες της και να τη χρησιμοποιεί για κάλυψη του μισθολογίου και άλλων εξόδων χωρίς την ανάγκη προσφυγής σε επιπρόσθετο δανεισμό. Οι επιστολές προς το προσωπικό με κοινοποίηση στους άλλους Διοικητικούς Συμβούλους επισυνάπτονται ως Τεκμήριο
6. ð Το συμφέρον της εταιρείας, του προσωπικού της, των πιστωτών της και των μετόχων της θα εξυπηρετηθεί καλύτερα από τη συλλογική λήψη αποφάσεων για όλα τα θέματα περιλαμβανομένης και της οικονομικής της διαχείρισης από το Διοικητικό Συμβούλιο ως αυτό είχε στις 4/7/
7. ð Η Ενάγουσα προσπάθησε τόσο μέσω σύγκλισης συνεδρίας του Διοικητικού Συμβουλίου όσο και σε απευθείας επικοινωνία με το προσωπικό να προτείνει και να συζητήσει λύσεις για την εύρυθμη λειτουργία της εταιρείας και την ανταπόκριση της στις υποχρεώσεις της αλλά προσέκρουσε στην παντελή άρνηση του Εναγόμενου
8. Επιπλέον, στην Ένορκη Δήλωση της η Ενάγουσα επαναλαμβάνει και υιοθετεί τους νομικούς λόγους της ένστασης. Ακολούθησαν η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης τόσο από τον Εναγόμενο 1 εκ μέρους των Αιτητών όσο και από την Ενάγουσα εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση. Συγκεκριμένα κατεχωρήθη στις 24/8/16 συμπληρωματική ένορκη δήλωση από τον Εναγόμενο 1 στην οποία καταγράφει σε έκταση τη διαφωνία του με πλείστους τόσους ισχυρισμούς επί των πραγματικών γεγονότων. Επαναλαμβάνεται δε ότι, βασικός στόχος της Αίτησης είναι να επιτραπεί στην εταιρεία να συνεχίσει τις εργασίες της όπως προηγουμένως με σκοπό να προστατεύσει τα δικαιώματα των μετόχων της, των πιστωτών της, των πελατών της, των υπαλλήλων της και των συναλλαζομένων με αυτή. Προστίθεται δε ότι με την υπό κρίση Αίτηση επιζητούνται μόνο τα άκρως απαραίτητα για να διατηρηθεί η εταιρεία ως ενεργός επιχείρηση. Στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση της Ενάγουσας προβάλλονται διάφοροι ισχυρισμοί αντίθετοι με εκείνους του Εναγόμενου 1 σε πλείστα θέματα και παράλληλα προτείνεται διαφοροποίηση του σχετικού Διατάγματος εις τρόπον ώστε να μην επιτρέπεται οποιαδήποτε αποξένωσε κ.τ.λ.π. της κινητής περιουσίας της εταιρείας «χωρίς την προγενέστερη απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου ως αυτό καθορίζεται από τα πρώτα πέντε διατάγματα του Δικαστηρίου, το οποίο θα συνέρχεται τουλάχιστον μια φορά το μήνα». Βασικά εκείνο το οποίο προτείνεται είναι η δυνατότητα πληρωμής του προσωπικού χωρίς την ανάγκη σύγκλισης Διοικητικού Συμβουλίου ενώ για οποιαδήποτε άλλα έξοδα της Εναγομένης 2 τα οποία απορρέουν από τις επιχειρηματικές αποφάσεις και δεσμεύσεις της εταιρείας αυτά να συζητούνται και να συναποφασίζονται στο Διοικητικό Συμβούλιο ως αυτό καθορίζεται από τα πρώτα πέντε Διατάγματα του Δικαστηρίου το οποίο θα μπορεί να τα εγκρίνει και να εφοδιάζει την εταιρεία με τα απαραίτητα κεφάλαια για τις τρέχουσες ανάγκες της. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Με βάση τις πρόνοιες του Άρθρου 32

(2)του Ν.14/60[1] παρέχεται εξουσία στο Δικαστήριο να τροποποιεί οποιοδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα. Προϋπόθεση για την άσκηση τέτοιας εξουσίας είναι η απόδειξη εύλογης αιτίας. Όπως επισημαίνεται στο Σύγγραμμα Διατάγματα (Injunctions) των Ερωτοκρίτου & Αρτέμη

(2016)στη σελ.175 ο αποτυχών διάδικος έχει δικαίωμα να αιτηθεί όπως διαφοροποιηθεί το διάταγμα ή οι όροι του ιδιαίτερα αν υπήρξε αλλαγή των περιστάσεων από τότε που εκδόθηκε το διάταγμα ή προέκυψαν νέα γεγονότα τα οποία δεν ήταν σε γνώση του και τα οποία επηρεάζουν ουσιωδώς τη διατήρηση της ισχύος του διατάγματος. Από τη σχετική νομολογία προκύπτει ότι διαφοροποίηση όρων γίνεται συχνά σε περιπτώσεις διαταγμάτων Mareva ιδιαίτερα όταν κριθεί ότι οι όροι είναι καταπιεστικοί για τον Εναγόμενο ούτως ώστε να του επιτραπεί να χρησιμοποιήσει μέρος από τα παγοποιηθέντα και δεσμευμένα κεφάλαια για να πληρώσει τα δικηγορικά του έξοδα, την κάλυψη των εξόδων διαβίωσης του, ή τη χρηματοδότηση των άμεσων αναγκών της επιχείρησης του. Στην υπόθεση Seamark Consultancy Services Ltd κ.α. ν. Lasala κ.α.

(2007)1(Α) Α.Α.Δ 162 στην πρωτόδικη διαδικασία είχε γίνει διευθέτηση για κάλυψη, για περιορισμένο χρονικό διάστημα, των αναγκαίων εξόδων κάποιων από τους Εφεσείοντες, καθώς και για μη επηρεασμό της νόμιμης, συνήθους πορείας της επιχείρησης της Εφεσείουσας 6 Εταιρείας. Η Απόφαση επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο το οποίο τόνισε ότι οι Εφεσείοντες διατηρούσαν πάντοτε το δικαίωμα να αποταθούν στο Δικαστήριο για θεραπεία μετά τη λήξη της συναινετικής διευθέτησης (σελ. 183). Στην ΒΡ Holdings Ltd κ.ά. ν. Κιταλίδη κ.ά. (Αρ 2),

(1994), 1 Α.Α.Δ.694 το πρωτόδικο Δικαστήριο μετά από αίτηση τροποποίη­σε το αρχικό διάταγμα, επιτρέποντας την αποδέσμευση (α) ποσού ύψους £1.420.000 για εξόφληση οικονομικής υποχρέωσης, (β) ποσού £60.000 για κάλυψη δικηγορικών εξόδων, (γ) ποσού £400.000 για χρηματοδότηση άμεσων αναγκών και (δ) ποσού £5.000 μηνιαίως για έξοδα διαβίωσης του ίδιου και της οικογένειας του. Το Ανώτατο Δικαστήριο διαφώνησε με το πρωτόδικο Δικαστήριο και επέτρεψε μόνο το ποσό των £60.000 για κάλυψη των δικηγορικών εξόδων, θεωρώντας ότι τα υπόλοιπα χρήματα αποτελούσαν αντικείμενο της αγωγής και θα έπρεπε να παραμείνουν παγοποιημένα. Στην Global Maritime Services Ltd κ.ο. ν. Bulcom Ltd, Πολ. Έφ. Αρ. 6/10, ημερ. 21/3/13 το πρωτόδικο Δικαστήριο παρέλειψε να προβλέψει στο διάταγμα για την απελευθέρωση λογικών ποσών για ικανοποίηση τρεχόντων εξόδων των εναγομένων, όπως πληρωμή μισθών και καταβολή δικηγορικών εξόδων. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε σχετικό λόγο έφεσης, θεωρώντας ότι ο λογαριασμός που είχε δεσμευτεί ήταν «προειδοποιήσεως» (notice account) και όχι τρεχούμενος και ότι εν πάση πτεριπτώσει οι μισθοί των υπαλλήλων των εναγομένων δεν πληρώνονταν από αυτόν τον λογαριασμό. Επίσης, το Εφετείο επισήμανε ότι χρειάζεται προσοχή στην τροποποίηση ενός διατάγματος για να απελευ­θερωθούν ποσά. Όπως εξήγησε, υπάρχει πάντοτε κίνδυνος να καταστρατηγηθεί ο σκοπός που εξυπηρετεί το διάταγμα, αφού σταδιακά θα το καθιστούσε άνευ αντικειμένου γιατί με την πάροδο ορισμένων μηνών θα εξαντλείτο και το κατατεθειμένο στο λογαριασμό ποσό. Στην εν λόγω απόφαση αναγνωρίστηκε με αναφορά σε Αγγλική νομολογία[2] η δυνατότητα τροποποίησης ενός διατάγματος ώστε να απελευθερώνονται λογικά ποσά για την ικανοποίηση των τρεχόντων εξόδων μιας επιχείρησης, η πληρωμή των μισθών και η καταβολή δικηγορικών εξόδων. Στην υπόθεση Avila Management Services Ltd. κ.ά v. Frantisek Stepanek κ.ά

(2012)1 Α.Α.Δ.1403 στη σελ. 1425 αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά: «Κατ' αρχάς η ενδιάμεση θεραπεία παραμένει ενδιάμεση, αναθεωρήσιμη ανά πάσα στιγμή θεωρηθεί ότι οι περιστάσεις έχουν διαφοροποιηθεί προς τροποποίηση ή ακόμη και ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος.» ΕΞΕΤΑΣΗ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Με την παρούσα Αίτηση επιζητούνται Διατάγματα τροποποίησης και διευκρίνισης εκδοθέντος Διατάγματος. Στην υπό κρίση Αίτηση αυτό που πρέπει να εξεταστεί και αποφασιστεί είναι το κατά πόσον οι Αιτητές απέσεισαν το βάρος που φέρουν για κατάδειξη συνδρομής εύλογης αιτίας τέτοιας μορφής που να δικαιολογεί την τροποποίηση του εκδοθέντος στις 29/7/16 παρεμπίπτοντος Διατάγματος. Εν πρώτοις να επισημάνουμε ότι, η υπό κρίση Αίτηση, κατεχωρήθη 2 εργάσιμες μέρες μετά την έκδοση της ενδιάμεσης Απόφασης του Δικαστηρίου ημ. 29/7/16 με την οποία οριστικοποιήθηκαν τα αρχικώς εκδοθέντα Διατάγματα και επιπλέον εκδόθηκαν και τα υπόλοιπα Διατάγματα. Είναι σημαντικό περαιτέρω να επισημάνουμε ότι, όπως προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου, δεν έγινε οποιαδήποτε μνεία από πλευράς Εναγομένων για τα υπό εξέταση θέματα, ούτε αποτέλεσαν αυτά μέρος της ένστασης που καταχώρησαν. Και αυτό με δεδομένο ότι, ένα από τα διατάγματα που επιζητούνταν, το υπ΄ αρ. 7, εξαιρούσε από το Διάταγμα μη αποξένωσης ποσό ύψους €15.000 για την πληρωμή του μισθολογίου της εταιρείας και των συνήθων εμπορικών συναλλαγών της[3]. Ακόμη διαπιστώνω ότι, στην Αίτηση που κατεχωρήθη, ενώ επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει το Τεκμήριο 1 το οποίο περιγράφεται ως αναλυτική κατάσταση των εξόδων της Εναγομένης 2 για το 2015 και ακολούθως γίνεται εκτίμηση σε σχέση με τα έξοδα και τις υποχρεώσεις της εταιρείας για το 2016 με αναφορά και στους μήνες Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιο του 2016, αυτά ουδόλως αναφέρθηκαν στα πλαίσια της διαδικασίας για την έκδοση των προσωρινών Διαταγμάτων. Η ίδια επισήμανση γίνεται και σε σχέση με τα στοιχεία/«κατάσταση ελάχιστων πληρωμών» που επισυνάπτονται στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Αθ. Κυριακού, ενόρκως δηλούντα στην υπό κρίση Αίτηση, ως Τεκμήριο 2. Η ανάγκη απελευθέρωσης κάποιων ποσών από ένα διάταγμα μη αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων ώστε να υπάρχουν λογικά περιθώρια χρηματοδότησης των άμεσων αναγκών μιας εταιρείας ασφαλώς και δεν παραγνωρίζεται. Είναι η κρίση μου, ωστόσο, ότι στην προκειμένη περίπτωση ταυτόχρονα με την επιδίωξη ακύρωσης των εκδοθέντων διαταγμάτων ή την μη έκδοση των υπολοίπων τα πιο πάνω σημαντικότατα στοιχεία θα έπρεπε και ή θα μπορούσε να είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου κατά το στάδιο εκδίκασης της Αίτησης για προσωρινά Διατάγματα για σκοπούς διαφοροποίησης του λεχτικού ή την εξαίρεση από τη γενικότερη απαγόρευση αποξένωσης της κινητής περιουσίας της Εναγόμενης 2 καθορισμένου ποσού προς αντιμετώπιση των αναγκαίων εξόδων της εταιρείας και των συνήθων εμπορικών της συναλλαγών. Χωρίς αμφιβολία εκείνο ήταν το πλέον κατάλληλο στάδιο για να εξεταστεί τέτοιο ζήτημα και όχι με την υποβολή, λίγες μόνο μέρες μετά την έκδοση της ενδιάμεσης Απόφασης του Δικαστηρίου, της υπό κρίση Αίτησης. Το πιο σημαντικό όμως είναι το γεγονός ότι, στην υπό κρίση Αίτηση, καμία αναφορά δεν γίνεται στο τι έχει μεσολαβήσει από της έκδοσης των προσωρινών Διαταγμάτων και της καταχώρησης της παρούσας Αίτησης. Με άλλα λόγια δεν προβλήθηκε οποιοσδήποτε ισχυρισμός αναφορικά με το αν έχουν μεσολαβήσει νέα γεγονότα τα οποία δεν υπήρχαν στο στάδιο έκδοσης των προσωρινών Διαταγμάτων και τα οποία γεγονότα εφόσον έχουν επισυμβεί μεταγενέστερα δικαιολογούν τροποποίηση των εκδοθέντων Διαταγμάτων. Σε μια τέτοια περίπτωση θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι υφίσταται «εύλογη αιτία» για τροποποίηση και/ή διαφοροποίηση εκδοθέντος προσωρινού Διατάγματος. Η πιο πάνω αρχή η οποία απαιτεί την απόδειξη νέων γεγονότων στο μεσοδιάστημα είναι προφανές ότι αποσκοπεί στο να διασφαλίσει ότι δεν επιδιώκεται η τροποποίηση ενός προσωρινού διατάγματος με σκοπό ο Αιτών να έχει στην ουσία μια δεύτερη ευκαιρία για να προβάλει τις θέσεις του. Η εισήγηση δε που έγινε στα πλαίσια της αγόρευσης των συνηγόρων των Αιτητών/Εναγομένων 1 και 2 ότι τα γεγονότα που ακολούθησαν της έκδοσης του Διατάγματος ημερ. 29/7/16 είναι καταστροφικά με δυσμενείς και ραγδαίες εξελίξεις για την Εναγομένη 2 δεν προσθέτει, ούτε καταδεικνύει οτιδήποτε. Βασικά εκείνο που καταγράφεται στην ένορκη δήλωση των Αιτητών είναι η αναφορά σε κατάσταση εξόδων της Εναγομένης 2 χωρίς, ωστόσο, όπως ήδη επισημάνθηκε ανωτέρω, να δίδεται οποιαδήποτε εξήγηση ή δικαιολογία για την μη παρουσίαση και επίκληση της κατά το στάδιο εκδίκασης της αίτησης για προσωρινά Διατάγματα. Σε ό,τι αφορά το πλαίσιο εξέτασης αιτήματος τροποποίησης ενός παρεμπίπτοντος Διατάγματος, κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό να παραθέσω αυτούσιο το ακόλουθο σκεπτικό από την πρωτόδικη απόφαση στην υπόθεση Joseph P. Lasala κ.ά v. Λυκούργου Κυπριανού κ.ά αγωγή 5581/05 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ημερ. 19/4/06 η οποία δόθηκε από τον έντιμο Δικαστή (τότε Πρόεδρο Επ. Δικαστηρίου) Στ. Ναθαναήλ: «.. ένα αίτημα τροποποίησης παραμένει ένα ένδικο μέτρο στα πλαίσια της επίκλησης του δικαιώματος της επιείκειας, όπως ακριβώς και η έκδοση του ιδίου του διατάγματος. Συνεπώς, το μέτρο αυτό πρέπει να χρησιμοποιείται κατ΄ εξοχήν όταν έχουν προκύψει νέα στοιχεία, μεταγενέστερα της έκδοσης ή οριστικοποίησης του διατάγματος και όχι για να καλύψει ήδη υφιστάμενα γεγονότα που έγιναν μάλιστα τη αγνοία του αντιδίκου και ουδέποτε προηγουμένως για άγνωστους λόγους δεν αποκαλύφθηκαν στο Δικαστήριο. Το αυτό κατά μείζονα λόγο ισχύει και για μια αίτηση όπως την παρούσα, όπου ζητούνται δηλωτικά διατάγματα ότι ορισμένες ενέργειες των αιτητών καλύπτονται από το λεκτικό του διατάγματος.» (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Οι θεραπείες υπο στοιχεία (Β) και (Γ) αφορούν σε αίτημα για διευκρίνιση προνοιών του Διατάγματος. Εξετάζοντας εν πρώτοις τη νομική πτυχή του θέματος επισημαίνεται ότι στην Αγγλική νομολογία αναγνωρίζεται το δικαίωμα τρίτου προσώπου που επηρεάζεται από παρεμπίπτον διάταγμα να ζητήσει από το Δικαστήριο διευκρινίσεις με σκοπό τον καθορισμό των παραμέτρων του διατάγματος έτσι ώστε οι ενέργειες του να μην θεωρηθούν ότι καταστρατηγούν το διάταγμα και/ή οδηγούν το τρίτο πρόσωπο σε παρακοή προς αυτό[4]. Αν και το ζήτημα στη δική μας νομολογία δεν έχει ξεκαθαρίσει νομολογιακά δεν παραγνωρίζω το γεγονός ότι στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Global Consolidator Ltd

(2006)1 Α.Α.Δ. 464 το Δικαστήριο άφησε να νοηθεί ότι παρέχεται εξουσία στο Δικαστήριο να επιληφθεί ενός τέτοιου αιτήματος προερχόμενο τόσο από διάδικο όσο και από τρίτο πρόσωπο[5]. Όσον αφορά την επιζητούμενη θεραπεία διευκρίνισης του εκδοθέντος Διατάγματος όπως αυτή περιέχεται στις παραγράφους (Β) και (Γ) της υπό κρίση Αίτησης θεωρώ ότι εγείρονται ακόμη σοβαρότερα ζητήματα. Bασικά εκείνο το οποίο επιζητείται από το Δικαστήριο στις εν λόγω παραγράφους είναι να διευκρινίσει και/ή να αποφασίσει την εμβέλεια του δικού του Διατάγματος που έχει οριστικοποιήσει με τη σχετική απόφαση του. Κρίνω ότι οποιαδήποτε «επέμβαση» από το παρόν Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο είτε στο λεκτικό του Διατάγματος, είτε στην έννοια του θα ήταν λανθασμένη ενόψει του ότι το εν λόγω Διάταγμα υπόκειται σε έφεση η οποία, όπως προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου, έχει ήδη καταχωρηθεί. Εναπόκειται πλέον στο Ανώτατο Δικαστήριο να κρίνει και να αποφανθεί επί της ορθότητας ή μη της απόφασης του Δικαστηρίου στο σύνολο της ή οποιουδήποτε μέρους αυτής συμπεριλαμβανομένου και του λεκτικού του Διατάγματος το οποίο το Δικαστήριο θεώρησε ορθό να εκδώσει. Επαναλαμβάνω. Διευκρίνιση υπό την μορφή με την οποία εν προκειμένω ζητείται τόσο στην παρα. (Β) όσο και στην παρα. (Γ) θα ισοδυναμούσε και/ή θα απέληγε σε εκ των υστέρων διαφοροποίηση ενός λεχτικού το οποίο το Δικαστήριο θεώρησε ορθό να εκδώσει[6]. Σε σχέση με την επιζητούμενη θεραπεία διευκρίνησης όπως αυτή περιλαμβάνεται στην παρα. (Γ) της υπό κρίση Αίτησης θα προσέθετα δε ότι, πέραν των πιο πάνω αντιρρήσεων που κατεγράφησαν ανωτέρω, επιδιώκεται κατ΄ ακρίβεια ουσιαστική τροποποίηση του εκδοθέντος Διατάγματος εφόσον επιδιώκεται η εισαγωγή μίας νέας πρόνοιας στο Διάταγμα που αφορά στην οικονομική διαχείριση της Εναγομένης 2 και, συγκεκριμένα, στον καθορισμό του τρόπου που αυτή θα διεξάγεται. Η δε επίκληση του status quo και της διατήρησης του μέσω της αιτούμενης διευκρίνησης θεωρώ ότι δεν είναι δόκιμη εφόσον παραγνωρίζεται το γεγονός ότι, σε σχέση με αυτό το θέμα, το εκδοθέν Διάταγμα αφορούσε και αναφερόταν αποκλειστικά στην διατήρηση της σύνθεσης του Διοικητικού Συμβουλίου ως είχε πριν τις 4/7/16. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ΄ ακολουθίαν όσων πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω, η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, η Ενάγουσα/Καθ΄ ης η Αίτηση δικαιούται στα έξοδα της. Οι Εναγόμενοι 1 και 2/Αιτητές να καταβάλουν τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .................. Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1]

(2)Οιovδήπoτε παρεμπίπτov διάταγμα, εκδoθέv συμφώvως τω εδαφίω

(1), δύvαται vα εκδoθή υπό τoιoύτoυς όρoυς και πρoϋπoθέσεις ως τo δικαστήριov θεωρεί δίκαιov, και τo δικαστήριov δύvαται καθ' oιovδήπoτε χρόvov, επί απoδείξει ευλόγoυ αιτίας, vα ακυρώση ή τρoπoπoιήση oιovδήπoτε τoιoύτov διάταγμα. [2]Δέστε PCW (Underwriting Agencies) Ltd v. Dixon

(1983)2 ALL E.R. 158 και Halifax plc v. Chandler

(2002)EWCA Civ 1750 και γενικότερα David Bean: Injunctions 8η έκδ. σελ. 113-115, par. 7.24-7.27. [3] ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στους Εναγόμενους 1 και 2-Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, είτε μέσω των διευθυντών, συμβούλων, αντιπροσώπων, εκπροσώπων, υπαλλήλων και/ή υπηρετών αυτών ή οποιοσδήποτε εξ αυτών από του να πωλήσουν, αποξενώσουν, επιβαρύνουν, υποθηκεύουν την κινητή περιουσία της εταιρείας πλην ενός ποσού ύψους €15,000, αναγκαίου για την πληρωμή του μισθολογίου της εταιρείας και των συνήθων εμπορικών συναλλαγών της εταιρείας μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο. Ας σημειωθεί ότι στις 14/9/16 εκ συμφώνου τροποποιήθηκε η πιο πάνω παράγραφος του Διατάγματος και διαμορφώθηκε ως ακολούθως: «Παρεμπίπτον Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους εναγόμενους 1 και 2 είτε μέσω των διευθυντών, συμβούλων, αυτιπροσώπων, εκπροσώπων, υπαλλήλων και/ή υπηρετών αυτών ή οποιοσδήποτε εξ αυτών από του να πωλήσουν. αποξενώσουν, επιβαρύνουν, υποθηκεύουν την κινητή περιουσία της εταιρείας πλην ενός ποσού ύψους €22.500 μηνιαίως συν €4.500 μηνιαίως για την πληρωμή του μισθολογίου και των κοινωνικών ασφαλίσεων αντίστοιχος της εταιρείας μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο». [4] Δέστε Z Ltd v. A-Z and AA-LL,

(1982), 1 All E.R. 556. [5] Δέστε το Σύγγραμμα Διατάγματα (Injunctions) των Ερωτοκρίτου & Αρτέμη

(2016), σελ. 178. [6] Για το ζήτημα αυτό σχετική είναι η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στην αγωγή 5581/05 Joseph P. Lasala κ.α. ν. Λυκούργου Κυπριανού κ.α., ημερ. 19/4/06 η οποία αν και δεν είναι δεσμευτική είναι ιδιαίτερα καθοδηγητική στην υπό εξέταση περίπτωση. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο