← Κύπρος

Αίτηση υπό Siva Plus Detergents Ltd ν. Επί της αφορώσι την Εταιρεία TOTALPACK (CYPRUS) Ltd, Αρ. Αίτησης: 423/2013, 17/10/2016

Αίτηση υπό Siva Plus Detergents Ltd ν. Επί της αφορώσι την Εταιρεία TOTALPACK (CYPRUS) Ltd, Αρ. Αίτησης: 423/2013, 17/10/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A556 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. ΤΑΛΑΡΙΔΟΥ - ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 423/2013 Επί της αφορώσι την Εταιρεία TOTALPACK (CYPRUS) Ltd και Επί της αφορώσι των Περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 και Αίτηση υπό Siva Plus Detergents Ltd ------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 12.06.2013 από αιτήτρια Ημερομηνία: 17 Οκτωβρίου 2016 Εμφανίσεις: Για τους αιτητές: κα Μ. Στυλιανού Για τους καθ' ων η αίτηση: κος Δ. Βάκης Α Π Ο Φ Α Σ Η H αιτήτρια εταιρεία έχει καταχωρήσει αίτηση εκκαθάρισης εναντίον της καθ' ης η αίτηση εταιρείας η οποία βασίζεται στα άρθρα 211(ε) και 212(α). Συγκεκριμένα, η αιτήτρια εταιρεία ισχυρίζεται ότι είναι πιστώτρια εταιρεία της καθ' ης η αίτηση εταιρείας και ότι έχει απαιτήσει από αυτή εκκαθαρισμένη απαίτηση που βασίζεται σε δικαστική απόφαση η οποία δεν έχει πληρωθεί μέχρι σήμερα συνεπώς, είναι θέση των αιτητών ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης της καθ' ης η αίτηση εταιρείας καθώς αυτή δεν είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Ο διευθυντής των αιτητών επιβεβαίωσε την ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι εκδόθηκε απόφαση εναντίον της καθ' ης η αίτηση εταιρείας στα πλαίσια της αγωγής 2544/06 στις 20.6.2012 όπως πληρώσει το ποσό των €114.645,12 πλέον τόκους και έξοδα στην αιτήτρια εταιρεία. Δεν πληρώθηκε το οφειλόμενο ποσό και οι αιτητές προχώρησαν με μέτρα εκτέλεσης της απόφασης. Καταχωρήθηκε ένταλμα κινητών κατά της περιουσίας της καθ' ης η αίτηση το οποίο στράφηκε ανεκτέλεστο στις 24.1.2013. Στην συνέχεια επιδόθηκε απαίτηση πληρωμής του χρέους σύμφωνα με το άρθρο 212 (α) και (β) του Κεφ. 113 στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Σύμφωνα με τον δικαστικό επιδότη που έδωσε προφορική μαρτυρία στα πλαίσια της υπόθεσης η απαίτηση επιδόθηκε σε υπάλληλο της καθ' ης η αίτηση εταιρείας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, Μαρίνα Ερωτοκρίτου. Μάλιστα, ο επιδότης ανέφερε ότι είναι αυτό το πρόσωπο που τον ενημέρωσε ότι την συγκεκριμένη στιγμή ο διευθυντής της εταιρείας απουσίαζε και έτσι άφησε την απαίτηση στην παρουσία της χωρίς αυτή να διαμαρτυρηθεί ή να του αναφέρει ότι πρόκειται για πρόσωπο που δεν έχει σχέση με την εταιρεία. Ο επιδότης ήταν βέβαιος ότι πήγε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Οι καθ' ων η αίτηση έχουν εγείρει ένσταση στην αίτηση και έχουν εγείρει ζήτημα ότι η επίδοση της απαίτησης δεν έγινε νομότυπα. Συγκεκριμένα ανέφεραν ότι η Μαρίνα Ερωτοκρίτου δεν είναι υπάλληλος της εταιρείας αλλά υπάλληλος άλλης εταιρείας και ότι το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας δεν βρίσκεται εκεί που πήγε ο επιδότης αλλά είναι απέναντι. Ο άλλος λόγος που ζητούν απόρριψη της αίτησης είναι η θέση τους ότι οι αιτητές δεν είναι πιστωτές καθώτι υπάρχει καλή τι πίστη αμφισβήτηση του χρέους. Η αμφισβήτηση έγκειται στο ότι έχουν καταχωρήσει Έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης που θεμελιώνει το χρέος. Κατά την αγόρευση του ο κ. Βάκης δέχθηκε ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει τους λόγους Έφεσης εις βάθος για να δει κατά πόσο η απόφαση αυτή είναι λανθασμένη αλλά κάλεσε το Δικαστήριο να μελετήσει το περίγραμμα της ειδοποίησης Έφεσης για να αποφασίσει κατά πόσο υπάρχει καλή τι πίστη αμφισβήτηση του χρέους. Τέλος, η καθ' ης η αίτηση εταιρεία δεν έχει άλλους πιστωτές αλλά παραδέχεται ότι δεν είναι σε θέση να πληρώσει το εξ'αποφάσεως χρέος και στην περίπτωση που κληθεί να πληρώσει το συγκεκριμένο ποσό της απόφασης θα αδυνατεί να το πληρώσει. Κατά πόσο υπάρχει παρατυπία στη διαδικασία που έχει ακολουθηθεί Αναφορικά με το ζήτημα της επίδοσης της απαίτησης αυτό προκύπτει από την μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου και συγκεκριμένα από την ένορκη δήλωση του επιδότη που πραγματοποίησε την επίδοση ότι αυτή έγινε τότε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Η απαίτηση επιδόθηκε στην Βιομηχανική Περιοχή Τσερίου, Τσέρι, Λευκωσία σύμφωνα και με το τεκμήριο 4 που ανέφερε ο Μ2 των αιτητών. Το πρόσωπο που βρήκε ο επιδότης στο εγγεγραμμένο της εταιρείας παρουσίασε τον εαυτό του ως υπάλληλο της εταιρείας και μάλιστα αυτό το πρόσωπο ήταν σε θέση να πληροφορήσει τον επιδότη ότι ο διευθυντής της εταιρείας Totalpack (Cyprus) Ltd απουσιάζει από το συγκεκριμένο γραφείο. Περαιτέρω, ο επιδότης πληροφόρησε αυτό το πρόσωπο τους λόγους για τους οποίους βρέθηκε εκεί και η υπάλληλος παρέλαβε την απαίτηση χωρίς να προβάλει εκείνη την ώρα οποιοδήποτε θέμα ότι το συγκεκριμένο γραφείο δεν ήταν το εγγεγραμμένο γραφείο ή ότι η ίδια δεν είχε καμία σχέση με την εταιρεία. Οι καθ' ων η αίτηση προβάλουν κάποιους γενικούς ισχυρισμούς ότι η Μαρίνα Ερωτοκρίτου ήταν υπάλληλος άλλης εταιρείας και ότι το εγγεγραμμένο γραφείο ήταν απέναντι. Όμως πέραν από αυτούς τους αόριστους ισχυρισμούς που προβάλαν στην Ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης δεν προσκόμισαν καμία άλλη μαρτυρία για να αντικρούσουν την μαρτυρία του επιδότη ότι πήγε στο εγγεγραμμένο γραφείο και επέδωσε την απαίτηση σε υπάλληλο της εταιρείας. Επίσης, εκείνο που προκύπτει από τον δικογραφικό φάκελλο της υπόθεσης είναι ότι η αίτηση εκκαθάρισης επιδόθηκε στην ίδια διεύθυνση από τον ίδιο δικαστικό επιδότη στην οποία οι καθ' ων η αίτηση έλαβαν γνώση για να εμφανισθούν στην διαδικασία και να καταχωρήσουν ένσταση. Το θέμα για την ορθή επίδοση σε εταιρικό πρόσωπο διέπεται από το άρθρο 372 του Κεφ. 113 αλλά και από την Δ.2 κ. 5 των θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Αναφορικά με δικαστικά έγγραφα του Εφετείου στην απόφαση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού ν Chr. Michaelides (Εstates) Ltd.[1] επεξήγησε ότι αυτές οι διατάξεις πρέπει να διαβασθούν και να ερμηνευθούν με αναφορά του άρθρου 30 του Συντάγματος ώστε να κατοχυρωθεί το δικαίωμα του διάδικου να λάβει γνώση της διαδικασίας που εκκρεμεί εναντίον του. Το επίμαχο άρθρ. 372, το οποίο βασικά επικαλείται η εφεσείουσα για να αποδείξει τη νομιμότητα της επίδοσης, προβλέπει ότι: "Έγγραφο δύναται να επιδοθεί σε εταιρεία με την άφεση του ή με την αποστολή του ταχυδρομικώς στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας." Η διάταξη αποτελεί αντιγραφή του άρθρ. 437

(1)του ομώνυμου αγγλικού νόμου του
  1. Η λέξη document (έγγραφο), που απαντάται στο άρθρο αυτό, περιλαμβάνει, σύμφωνα με την ερμηνεία που δόθηκε από τα αγγλικά δικαστήρια και κλητήριο ένταλμα αγωγής (Βλ. Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 6, παραγρ. 275 στη σελ. 131). Διευκρινίστηκε περαιτέρω από την αγγλική νομολογία ότι η επίδοση είναι νομότυπη έστω και αν δεν καθορίστηκε σε ποιόν αφέθηκε το κλητήριο (βλ. Annual Practice 1958, σελ. 115, το στοιχείο "Proof of Service"). Ο δικηγόρος της Ιεράς Μητρόπολης Λεμεσού (εφεσείουσας) πρόβαλε ακριβώς τα ισχύοντα στο αγγλικό δίκαιο για να προωθήσει τη θέση του ότι έχουν εκπληρωθεί, στην προκείμενη περίπτωση, οι προϋποθέσεις νομιμότητας της επίδοσης, που περιέχει η πανομοιότυπη διάταξη 372 του ημεδαπού εταιρικού δικαίου. Ο πρωτόδικος δικαστής κατέληξε ότι, προκειμένου για επίδοση κλητηρίου σε νομικό πρόσωπο, πρέπει να εγχειρίζεται το κλητήριο στον κατά τις διατάξεις της Δ.5, θ.7 εκπρόσωπο του νομικού προσώπου, όπως τον πρόεδρο ή άλλο ψηλόβαθμο αξιωματούχο του. Το ουσιαστικό μέρος της Δ.5, θ.7 έχει ως εξής: "Ιn the absence of any statutory provision regulating service of process upon a corporate body, service of an office copy of a writ of summons or other process on the president or other head officer, or on the treasurer or secretary of such body, or delivery of such copy at the office of such body, shall be deemed good service;" Είναι σημαντικό ότι ο δικαστής προέβη σε εύρημα, με βάση το υλικό που του προσκομίστηκε, χωρίς τούτο να αμφισβητηθεί με την έφεση, ότι πράγματι η εφεσίβλητη δε γνώριζε για την αγωγή που κατατέθηκε εναντίον της. Το πληροφορήθηκε όταν πήρε επιστολή του δικηγόρου της Μητρόπολης που την καλούσε να εξοφλήσει το εξ αποφάσεως χρέος της. Γι' αυτό λοιπόν ο πρωτόδικος δικαστής συμπέρανε ότι η απόφαση ήταν ακυρωτέα ex debito justitie "λόγω κακής επίδοσης και παράβασης των συνταγματικών δικαιωμάτων των εναγομένων να πληροφορηθούν για τη διαδικασία που εγέρθηκε εναντίον τους." .s. 372 providing "a document may be served on a company by leaving it or sending it by post to the registered office of the company." It is doubtful whether this rule applies to service of judicial proceedings. If that were the case it would appear to me to fall short of complying with the provisions of Article 30.3 (a)." Tο ίδιο πνεύμα επικράτησε και στην υπόθεση Lexicon, ανωτέρω. Στην Balm Maritime Co., η επίδοση έγινε σύμφωνα με τη διάταξη
  2. Το ναυτοδικείο εντούτοις ακύρωσε την απόφαση, που λήφθηκε ερήμην των εναγομένων, καθοδηγούμενο από τη συνταγματική αρχή του άρθρ. 30.3.(α). Δεν αμφιβάλλουμε για την ορθότητα των παραπάνω πρωτόδικων αποφάσεων και ότι το ζήτημα της κανονικής επίδοσης κλητηρίου σε αγωγή βάσιμα έχει συσχετισθεί με το άρθρ. 30.3(α) και (β), θα προσθέταμε, του Συντάγματος. Η καλή επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται στο Δικαστήριο. Τότε μόνο του παρέχεται η δυνατότης να υπερασπισθεί. Πρόκειται για δικαίωμα που έχει αναχθεί σε θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα. Το άρθρ. 30.3(α) και (β) περιλαμβάνεται στο χάρτη των "θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών" του Συντάγματος. Η καταχώρηση αίτησης διάλυσης γίνεται με εναρκτήρια αίτηση η νομική βάση της οποίας θεμελιώνεται στο άρθρο 213 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
  3. Οι πρόνοιες του άρθρου 213 είναι παρόμοιες με τις πρόνοιες του άρθρου 224 του Αγγλικού Companies Act
  4. Με βάση τον κανονισμό 3 των περί Εταιρειών Κανονισμών δύναται να χρησιμοποιείται η γενική πρακτική και διαδικασία που ισχύει στα Δικαστήρια στην Αγγλία εκτός εάν ο Νόμος ή οι κανονισμοί των εταιρειών προνοούν διαφορετικά. Στην υπόθεση Karaoglanian v Karaoglanian[2], ο Δικαστής Γ. Πικής εξέφρασε την άποψη ότι σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να έχουν εφαρμογή οι Αγγλικοί περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμοί
  5. Σε σχέση με το ζήτημα της επίδοσης ο κανονισμός 29 των Αγγλικών Κανονισμών προνοεί ότι η αίτηση διάλυσης εταιρείας κοινοποιείται στην εταιρεία αφού επιδοθεί στο εγγεγραμμένο της γραφείο της εταιρείας. Σε επεξηγηματικό σημείωμα (Schmitthoff and Thompson, Palmers Company Law[3]) του εν λόγω κανονισμού αναφέρεται ότι στην περίπτωση που το εγγεγραμμένο γραφείο είναι κλειστό ή εάν για κάποιους λόγους είναι αδύνατη η επίδοση της αίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο δύναται η αίτηση να επιδοθεί σε πρόσωπο υπεύθυνο που έχει σχέση με την εταιρεία. Στην περίπτωση που δεν έχει εφαρμογή ο κανονισμός 29 και έχουν εφαρμογή οι διατάξεις των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών (βλ. KMC Motors Ltd. Josephanco Trading[4]), ισχύουν οι πρόνοιες της διαταγής 5, κανονισμός 7 που προβλέπουν ότι επίδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας είναι καλή επίδοση. Με βάση την αξιόπιστη μαρτυρία του δικαστικού επιδότη προκύπτει ότι η επίδοση της απαίτησης έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Το συγκεκριμένο γραφείο δεν ήταν κλειστό αλλά παρoύσα ήταν η Μαρίνα Ερωτοκρίτου που ήταν υπάλληλος της εταιρείας, ενημέρωσε τον επιδότη ότι ο διευθυντής έλειπε και παρέλαβε την απαίτηση. Στην συνέχεια έγινε και επίδοση της αίτησης στην ίδια διεύθυνση. Επομένως, η επίδοση της απαίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας στην παρουσία και εν γνώση προσώπων που γνωρίζουν την εταιρεία και είχαν τον τρόπο να επικοινωνήσουν με την καθ' ης η αίτηση εταιρεία, θα πρέπει να θεωρηθεί καλή επίδοση καθώς και κρίνεται ότι έλαβαν γνώση και της απαίτησης. Η γραπτή απαίτηση για χρέος δεν είναι δικαστικό έγγραφο όμως από την μη συμμόρφωση του προκύπτουν δικαστικές διαδικασίες. Οπότε το ζήτημα της σωστής επίδοσης είναι πραγματικό. Θεωρώ ότι οι αιτητές λαμβάνοντας υπόψη όλο το πραγματικό υλικό της υπόθεσης απέδειξαν ότι οι καθ' ων η αίτηση έλαβαν γνώση της απαίτησης. Αυτό το συμπέρασμα εξάγεται εύλογα από τα γεγονότα. Οι καθ'ων η αίτηση δεν έχουν προσκομίσει καμία μαρτυρία για να αντικρούσουν τους χειροπιαστούς ισχυρισμούς των αιτητών παρά μόνο προβάλουν κάποιους πολύ γενικούς, ασαφής και ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς ότι το εγγεγραμμένο γραφείο ήταν αλλού. Ως προκύπτει από την απόφαση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού, πιο πάνω, καθοριστικό στοιχείο για να παραμερισθεί η επίδοση ήταν το εύρημα του Δικαστηρίου ότι πράγματι ο επηρεαζόμενος διάδικος δεν έλαβε γνώση της διαδικασίας. Εδώ δεν έχει αποδειχθεί κάτι τέτοιο αλλά αντιθέτως, οι καθ'ων η αίτηση δεν ισχυρίζονται ότι δεν έλαβαν γνώση της απαίτησης κατά τον επιδικο χρόνο και κατά τον χρόνο που επιδόθηκε η αίτηση, με τον ίδιο τρόπο έλαβαν γνώση και εμφανίσθηκαν έγκαιρα στην διαδικασία. Συνεπώς, κρίνω ότι οι αιτητές έχουν συμμορφωθεί με τις πρόνοιες του νόμου και πρόκειται για νομότυπη επίδοση της απαίτησης την οποία έλαβαν γνώση οι καθ'ων η αίτηση και με την οποία μέχρι σήμερα δεν έχουν συμμορφωθεί. Οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν θέσει υπόψη του Δικαστηρίου κανένα γεγονός που να τεκμηριώνει τον ισχυρισμό ότι το χρέος είναι αμφισβητούμενο. Oι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν παραθέσει κανένα γεγονός πλην του γεγονότος ότι έχουν καταχωρήσει Έφεση κατά της τελεσίδικης Δικαστικής απόφασης που θεμελιώνει την απαίτηση των αιτητών για την πληρωμή του εκκαθαρισμένου χρέους ώστε να με πείσουν ότι η αμφισβήτηση του χρέους βασίζεται σε λόγους ουσίας. Κρίνω ότι η καταχώρηση της Έφεσης κατά τελεσίδικης απόφασης με τον ισχυρισμό ότι είναι λανθασμένη με συγκεκριμένους λόγους Έφεσης που, όπως παραδέχθηκε και ο δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση δεν μπορώ να αξιολογήσω για την εγκυρότητα των επιχειρημάτων, δεν είναι ικανοποιητικό πραγματικό υπόβαθρο για να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν λόγοι ουσίας διά να αμφισβητηθεί το χρέος. Περαιτέρω, οι αιτητές έχουν προσκομίσει δικαστικά έγγραφα διαδικασίας που έγινε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου όπου απέτυχε το αίτημα των καθ'ων η αίτηση να αναστείλουν μέτρα εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης ενόψει της καταχώρησης της Έφεσης. Η Έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης καταχωρήθηκε το
  6. Οι αιτητές επιχείρησαν να εκτελέσουν την Δικαστική απόφαση το 2013 χωρίς επιτυχία. Είναι μόνο μετά την καταχώρηση της παρούσας αίτησης το 2014 που οι καθ'ων η αίτηση καταχώρησαν αίτηση με την οποία ζητούσαν αναστολή της εκτέλεσης της νομότυπα εκδοθείσας πρωτόδικης απόφασης. Οι καθ' ων η αίτηση παραδέχονται ότι δεν είναι σε θέση να πληρώσουν το ποσό της απόφασης ακόμη και εάν η Έφεση τους πετύχει και έχουν αναφέρει κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων ότι η καθ' ης η εταιρεία πρόκειται για ανενεργή εταιρεία. Οι αιτητές έχουν απαιτήσει ένα χρέος που προκύπτει από την έκδοση τελεσίδικης Δικαστικής απόφασης μετά από ακροαματική διαδικασία. Οι καθ'ων η αίτηση δεν έχουν ικανοποιήσει το χρέος αντιθέτως, ένταλμα κινητών επεστράφηκε ανεκτέλεστο και οι καθ'ων η αίτηση δηλώνουν, παρά το χρόνο που έχει διαρρεύσει από την Δικαστική απόφαση, αδυναμία να πληρώσουν το χρέος. Οι αιτητές με έχουν παραπέμψει σε Αγγλική νομολογία και συγκεκριμένα στην υπόθεση Re Amalgamated Properties of Rhodesia Ltd. [1917] 2 Ch. 115 όπου λέχθηκε ότι το γεγονός της καταχώρησης Έφεσης κατά απόφασης που θεμελιώνει το χρέος δεν μπορεί να αποτελέσει λόγος από μόνος του για την απόρριψη της αίτησης εκκαθάρισης. Δεν σημαίνει ότι οι καθ' ων η αίτηση έχουν καλή τι πιστή αμφισβήτηση του χρέους επειδή έχουν καταχωρήσει Έφεση κατά την πρωτόδικης απόφασης. Ενώπιον μου έχει παρατεθεί περίγραμμα λόγων Εφέσεων. Όμως οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν παραθέσει κανένα πρωτογενή γεγονός για να με πείσουν γιατί θεωρούν ότι το χρέος δεν οφείλεται ώστε να εκτιμήσω και να αξιολογήσω αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με το γεγονός ότι έχουν καταχωρήσει Έφεση κατά της τελεσίδικης Δικαστικής απόφασης. Κάθε περίπτωση πρέπει να κρίνεται με τα δικά της γεγονότα ώστε το Δικαστήριο να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το χρέος είναι αμφισβητούμενο και όχι εκκαθαρισμένο. Επί παραδείγματι στην υπόθεση Ανδρέας Χατζηγιάννης ν CJ Kyprianou Promotions Ltd.[5] το Εφετείο επικύρωσε απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου που εκδίκασε την ουσία της αίτησης εκκαθάρισης και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το χρέος ήταν αμφισβητούμενο και κακώς χρησιμοποιήθηκε η διαδικασία εκκαθάρισης για να κριθεί κατά πόσο το χρέος πράγματι οφείλεται. Σε εκείνη την υπόθεση υπήρχαν περίπλοκα γεγονότα που έχρηζαν αξιολόγησης από το Δικαστήριο σε σχέση με την ύπαρξη της οφειλής, μεταξύ άλλων, και την διαπίστωση κατά πόσο υπήρξε διάρρηξη συμβατικής σχέσης εξ' υπαιτιότητας της 'οφειλέτριας' εταιρείας. Η απόφαση Χατζηγιάννης είναι βοηθητική διότι παραθέτει κατευθυντήριες γραμμές σε σχέση με παράγοντες που μπορεί να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο ώστε να καταλήξει σε συμπέρασμα κατά πόσο το χρέος είναι καλή τι πίστη αμφισβητούμενο ή εκκαθαρισμένο και οφειλόμενο. Οι αιτητές έχουν επιδώσει απαίτηση πληρωμής στην καθ' ης η αίτηση εταιρεία δυνάμει της διαδικασίας που προβλέπεται στο άρθρο 212(α) του Κεφ.
  7. Το χρέος υπερβαίνει το ποσό των €5.000 και προκύπτει εκκαθαρισμένη οφειλή και η υποχρέωση των καθ' ων η αίτηση να πληρώσουν προκύπτει από Δικαστική απόφαση που εκδόθηκε πριν από χρόνια, το
  8. Οι καθ' ων η αίτηση δεν με έχουν πείσει ότι η οφειλέτιδα εταιρεία είναι σε θέση να πληρώνει τις τρέχουσες υποχρεώσεις. Το άρθρο 212(α) του Κεφ. 113 είναι παρόμοιο με το άρθρο 223 του Αγγλικού Companies Act 1949 στο οποίο απαριθμούνται οι περιπτώσεις βάση των οποίων μία εταιρεία θεωρείται ότι δεν είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, σελ. 738, επεξηγείται ότι στην περίπτωση που ο αιτητής έχει αποστείλει απαίτηση πληρωμής δυνάμει του άρθρου 223 και η οφειλέτιδα εταιρεία αρνείται ή παραλείπει να πληρώσει το χρέος τεκμαίρεται ότι η εταιρεία δεν είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Η μόνη δικαιολογία για την μη πληρωμή του χρέους είναι μία ουσιαστική και καλόπιστη αμφισβήτηση του χρέους. Εάν δεν αποδείξει η εταιρεία καλόπιστη και ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους είναι μάταιο να αρνηθεί να πληρώσει το χρέος και το Δικαστήριο δεν πρέπει να λάβει υπόψη του αυθαίρετη απόφαση της εταιρείας να μην πληρώσει το χρέος. Στην Κυπριακή απόφαση GIP Constructions v Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων[6], το Εφετείο επεξήγησε ότι η αποστολή απαίτησης πληρωμής με βάση το άρθρο 212 του Κεφ. 113 δημιουργεί τεκμήριο αδυναμίας της πληρωμής των χρεών της εταιρείας. Το Εφετείο επεξήγησε περαιτέρω τις νομικές συνέπειες της διαδικασίας που ακολουθείται δυνάμει των συγκεκριμένων προνοιών του άρθρου 212 του Κεφ.
  9. Μαρτυρία μπορούσε να γίνει αποδεκτή μέσα στα πλαίσια της γενικότερης εξέτασης του κατά πόσο η εφεσείουσα αδυνατούσε να πληρώσει τα χρέη της δυνάμει το άρθρου 211 του Κεφ. 113, έστω και αν η μαρτυρία κάλυπτε και μια από τις εξειδικευμένες περιπτώσεις του άρθρου 212 του Νόμου που δεν είχε εγερθεί στην αίτηση διάλυσης. Η διαφορά μεταξύ των δύο προνοιών συνίσταται στο ότι απόδειξη μιας των εξειδικευμένων περιπτώσεων του άρθρου 212 δημιουργεί τεκμήριο αδυναμίας πληρωμής χρεών, ενώ στην εξέταση με βάση τον γενικό ισχυρισμό του άρθρου 211 το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, περιλαμβανομένων και εκείνων που τυχών θα προβάλει η εταιρεία. Χρέος το οποίο καλόπιστα αμφισβητείται έχει ερμηνευθεί στην Αγγλική υπόθεση In re Gold Mines[7]. Σε εκείνη την υπόθεση η εργοδότηση υπαλλήλου είχε τερματισθεί για λόγους υπαιτιότητας του υπαλλήλου. Ο υπάλληλος απαίτησε πληρωμή για μισθούς διότι τερματίσθηκε η εργοδότηση του χωρίς προειδοποίηση. Η εταιρεία αμφισβητούσε την απαίτηση του υπαλλήλου, η οποία ανερχόταν στο ποσό των 110 Αγγλικών Στερλινών. Ο υπάλληλος καταχώρησε αίτηση για την διάλυση της εταιρείας και ισχυρίσθηκε ότι η εταιρεία δεν ήταν σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Η εταιρεία κατέθεσε το ποσό της απαίτησης σε μετρητά στο Δικαστήριο αφού αμφισβητούσε ότι ο υπάλληλος είχε δικαίωμα σε τέτοιο μισθό. Η πιο πάνω απόφαση δείχνει ότι δεν είναι αρκετό η απαίτηση πληρωμής να αμφισβητείται ότι οφείλεται αλλά η αμφισβήτηση πρέπει να είναι καλόπιστη και ουσιαστική. Οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν προβάλει ουσιαστικό λόγο γιατί αμφισβητούν το χρέος παρά μόνο ότι έχουν καταχωρήσει Έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης. Είναι θέση τους ότι η πρωτόδικη απόφαση είναι λανθασμένη παρόλο που ακόμη και αυτή η απόφαση δεν τέθηκε ενώπιον μου ώστε να κατανοήσω τουλάχιστον την φύση της πρωτόδικης διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ώστε και εγώ με κάποια πρωτογενή γεγονότα να διαμορφώσω την άποψη ότι η αμφισβήτηση του χρέους είναι για λόγους ουσίας και καλά τεκμηριωμένοι. Το μόνο που έχει παρατεθεί ενώπιον μου είναι το περίγραμμα λόγων Εφέσεως που ως παραδέχθηκαν και οι ίδιοι δεν είναι ρόλος μου να αποφασίσω για την ορθότητα αυτών των επιχειρημάτων. Συνεπώς, η θέση ότι το χρέος είναι αμφισβητούμενο δεν τεκμηριώνεται με γεγονότα ή και στοιχεία. Εν τω μεταξύ οι αιτητές έχουν αναφέρει ότι το χρέος οφείλεται για τέσσερα χρόνια και έχουν γίνει πριν τρία χρόνια διαβήματα προς εκτέλεση του χρέους χωρίς επιτυχία. Παράλληλα είναι βέβαιο ότι το χρέος δεν μπορεί να καλυφθεί από την περιουσία της εταιρείας. Συνεπώς, δεν τεκμηριώνεται καλή τι πίστη αμφισβήτηση του χρέους και παράλληλα οι καθ' ων η αίτηση δεν με έχουν πείσει ότι η εταιρεία είναι φερέγγυα ή να προτείνουν κάποια άλλη λύση ώστε να αποφευχθεί το μέτρο της εκκαθάρισης για χρέος που οφείλεται, έχει απαιτηθεί και χρονολογείται. Στην Αγγλική υπόθεση In re a Company[8] ο Δικαστής Chadwick είπε τα ακόλουθα σε σχέση με την πρακτική που πρέπει να ακολουθείται όταν το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι το χρέος για το οποίο έχει καταχωρηθεί η αίτηση αμφισβητείται. "It is in my view important to re-emphasize that there is no rule of practice in this court that a petition will be struck out or dismissed merely because the company alleges that the debt is disputed. The true rule, which has existed for many years, is the rule of practice that this court will not allow a winding-up petition to be used for the purpose of deciding a substantial dispute raised on bona fide grounds." (Ελεύθερη μετάφραση:) 'Θεωρώ ότι είναι σημαντικό να τονίσω ότι δεν υπάρχει κανόνας πρακτικής της πτωχευτικής διαδικασίας που να καθορίζει ότι αίτηση διάλυσης θα πρέπει να απορριφθεί μόνο επειδή η καθ' ης η αίτηση εταιρεία ισχυρίζεται ότι το χρέος αμφισβητείται. Η πρακτική που ακολουθείται για πολλά χρόνια είναι ότι το Δικαστήριο δεν θα επιτρέψει στη διαδικασία αίτησης διάλυσης της εταιρείας να εγερθούν και να επιλυθούν διάφορα ζητήματα σε σχέση με αξίωση που αμφισβητείται καλόπιστα για λόγους ουσίας.' Συνεπώς, το Δικαστήριο έχει την διακριτική εξουσία να εκδώσει διάταγμα για τη διάλυση της εταιρείας ακόμη και εάν το χρέος που έχει απαιτηθεί αμφισβητείται. Μόνο στην περίπτωση που εγείρεται ζήτημα ουσίας που προκύπτει από καλόπιστη πεποίθηση των καθ' ων η αίτηση ότι δεν οφείλεται το εν λόγω ποσό δικαιολογείται η μη τήρηση των προνοιών του άρθρου 212(α) του Κεφ.
  10. Νοείται ότι το Δικαστήριο με βάση τις αρχές της επιείκειας δικαιούται να εξετάσει όλα τα δεδομένα. Δεν περιορίζεται από τις επιφανειακές παραστάσεις των μερών. Οι καθ' ων η αίτηση δεν με έχουν πείσει για το γνήσιο και το καλόπιστο της άρνησης τους να πληρώσουν το εν λόγο ποσό χρημάτων. Επιπρόσθετα, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι οι καθ' ων η αίτηση είναι φερέγγυοι και είναι σε θέση να πληρώσουν τα χρέη τους. Η υπόθεση αναφορικά με την Εταιρεία Besuno Ltd.[9] διακρίνεται με την δική μας υπόθεση ως προς τα γεγονότα. Σε εκείνη την υπόθεση το Δικαστήριο ανέφερε ότι επειδή επρόκειτο για οφειλή που θεμελιώνεται μόνο με την εγγραφή της αλλοδαπής διαιτητικής απόφασης και η εγγραφή της δεν έγινε δεκτή από το Δικαστήριο δεν ήταν νομικά ορθό η αίτηση εκκαθάρισης να προηγηθεί της αναγνώρισης της απόφασης. Στην παρούσα περίπτωση το χρέος έχει αποδειχθεί με θετική μαρτυρία ότι είναι συγκεκριμένο και εκκαθαρισμένο. Οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν προσκομίσει καμία μαρτυρία να αμφισβητήσουν την οφειλή. Θεωρώ αδικαιολόγητη την απόφαση των καθ' ων η αίτηση να μην πληρώσουν το οφειλόμενο χρέος. Οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν προσκομίσει θετική μαρτυρία ότι είναι σε θέση να πληρώσουν το χρέος ή άλλο λόγο γιατί δεν θα πρέπει να εκδώσω διάταγμα εκκαθάρισης. Mαρτυρία ότι ο πιστωτής έχει ζητήσει χρέος και δεν έχει πληρωθεί είναι εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι η εταιρεία δεν μπορεί να πληρώνει τα χρέη της. A winding up petition is a perfectly proper remedy for enforcing payment of a just debt. It is the mode of execution the court gives to a creditor against a company unable to pay its debts. (βλ. PaLMERS Company precedents ,stevens seventeenth edtion part two winding up forms and practice,Compulsory winding up and right to petition pg. 25) Στην Αγγλική υπόθεση In Re World Industrial Bank[10] το Αγγλικό Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα εκκαθάρισης εναντίον εταιρείας ακόμη και για μικρή οφειλή και ακόμη και εάν αποδείχθηκε ότι η εταιρεία είχε τα χρήματα να καλύψει το χρέος επειδή παράλληλα ήταν εύρημα του Δικαστηρίου ότι δεν πλήρωνε το χρέος ετσιθελικά και αυθαίρετα όχι. Το ποσό της απαίτησης στη δική μας την υπόθεση είναι για ποσό που υπερβαίνει τις €100.000 και αφορά οφειλή που προκύπτει από Δικαστική απόφαση που δεν έχει ανασταλεί. Περαιτέρω, είναι οφειλή που εκκρεμεί για τέσσερα χρόνια και οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν πληρώσει κανένα ποσό έναντι του χρέους ή δώσει κάποια άλλη εξασφάλιση στους αιτητές ώστε να προωθήσουν ένδικα μέσα για να ανατρέψουν την Δικαστική απόφαση. Οι αιτητές δεν έχουν καμία ελπίδα ότι θα εισπράξουν το χρέος αφού η εταιρεία είναι ανενεργή. Είναι άδικο να συνεχίσει αυτή η κατάσταση και οι καθ' ων η αίτηση να συνεχίζουν να αγνοούν και να αντιστέκονται στην απαίτηση των αιτητών εφόσον η οφειλή θεωρείται τελεσίδικη και εκτελεστή ανεξάρτητα από το γεγονός ότι εκκρεμεί Έφεση εναντίον της απόφασης. Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί η παρούσα διαδικασία για να εγερθούν τα ζητήματα που περιέχονται στην Έφεση και/ή να εγερθούν άλλες διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των μερών. Οι καθ' ων η αίτηση δεν με έχουν πείσει για το γνήσιο και το καλόπιστο της άρνησης τους να πληρώσουν το εν λόγο ποσό χρημάτων. Επιπρόσθετα, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι η καθ'ων η αίτηση είναι φερέγγυα και είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Θεωρώ ότι η αυθαίρετη απόφαση των καθ'ων η αίτηση να μην πληρώσουν τελεσίδικη και εκτελεστή Δικαστική απόφαση παρά των όσων επιφυλάξεων τους για την ορθότητα της απόφασης είναι προκλητική δεδομένου του ύψους του ποσού που οφείλεται και τις δρακόντειες συνέπειες εκκαθάρισης της εταιρείας που έχουν επιλέξει να αντιμετωπίσουν με την ακρόαση της παρούσας αίτησης. Συνεπώς, επειδή:
  11. Το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας κατά τον επίδικο χρόνο βρίσκεται στην Βιομηχανική Περιοχή Τσερίου, Τσέρι.
  12. Το ονομαστικό Κεφάλαιο της εταιρείας είναι €85.500,00 και το πληρωμένο Κεφάλαιο είναι €85.500,00 διαιρεμένο σε 50.000 συνήθεις μετοχές αξίας €1.71 έκαστη.
  13. Η καθ' ης η αίτηση οφείλει προς €114.645,12 πλέον τόκους και έξοδα δυνάμει Δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στις 20.6.2012 και απόφαση που δεν έχει ανασταλεί.
  14. Κατά την 4.3.2013 επιδόθηκε προς την καθ' ης η αίτηση Ειδοποίηση Απαίτησης πληρωμής χρέους ημερομηνίας 7.3.
  15. Η εν λόγω Ειδοποίηση είναι υπογεγραμμένη από τον αιτητή και με αυτή καλείται η καθ' ης η αίτηση να καταβάλει εντός 21 ημερών από την λήψη της ολόκληρο το οφειλόμενο ποσό. Απευθύνεται προς την καθ' ης η αίτηση στην διεύθυνση Βιομηχανική Περιοχή Τσερίου, σύμφωνα με την ένορκη ομολογία του δικαστικού επιδότη η εν λόγω Ειδοποίηση Απαίτηση Πληρωμής επιδόθηκε στην κα Μαρίνα Ερωτοκρίτου, υπάλληλος και γραμματέας στο πιο πάνω εγγεγραμμένο γραφείο.
  16. Η αίτηση δημοσιεύτηκε σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου.
  17. Η καθ' ης η αίτηση εταιρεία δεν συμμορφώθηκε με την πιο πάνω Ειδοποίηση, ούτε κατέβαλε οποιονδήποτε ποσό έναντι της εν λόγω οφειλής και εξακολουθεί να οφείλει ολόκληρο το ποσό μέχρι και σήμερα. Εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Ο Επίσημος Παραλήπτης διορίζεται προσωρινός εκκαθαριστής της περιουσίας της εταιρείας. Η αιτήτρια να διαβιβάσει αντίγραφο του παρόντος διατάγματος στον Έφορο Εταιρειών. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της αιτήτριας και εναντίον της καθ' ης η αίτηση όπως αυτά υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Ν. Ταλαρίδου- Κοντοπούλου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] 1 ΑΑΔ 43
(2002)[2]
(1976)12 JSC 1656 [3] 21st edition, Stevens & Sons Ltd. 1968, Chapter 74 page 747 [4]
(1984)1 ΑΑΔ 390 [5] 1B AAΔ 991
(2010)[6]
(1991)1 ΑΑΔ 14 [7] 26 C.A. 210 [8]
(1997)BCC 830 [9] Πολιτική Έφεση 269-2009 ημερομηνίας 20 Φεβρουαρίου 2014 [10] [1909] WN 148 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.