Μαρίας Μυτιληναίου κ.α. ν. Πέτρου Κυριάκου κ.α., Αρ. Αγωγής: 2003/16, 31/10/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A589 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Αλ. Παναγιώτου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2003/16 Μεταξύ:
- Μαρίας Μυτιληναίου, εκ Λευκωσίας
- Ιωάννη άλλως Γιαννάκη Μυτιληναίου, εκ Λευκωσίας Εναγόντων και
- Πέτρου Κυριάκου εκ Λευκωσίας
- Γεώργιου Κυριάκου, εκ Λευκωσίας Εναγομένων Αίτηση ημερ. 15.7.16 υπό εναγομένων - αιτητών για διαγραφή ενάγοντος αρ.
- Ημερομηνία: 31 Οκτωβρίου 2016 Για εναγομένους - αιτητές: κα Άντρεα Χριστοδουλίδου Για ενάγοντες - καθ' ων η αίτηση: κα Άντρη Νεοφύτου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ενάγοντες μητέρα και παππούς αντίστοιχα των εναγομένων 1 & 2, ζητούν με την παρούσα αγωγή τους, διατάγματα εκκένωσης και απαγόρευσης χρήσης ενός διαμερίσματος που βρίσκεται στην οδό Τσερίου 37 στην Πάνω Λακατάμια και στο οποίο διαμένουν οι εναγόμενοι με την ενάγουσα 1, μητέρα τους. Οι ενάγοντες επικαλούνται για την καταχώρηση της αγωγής, βίαιη συμπεριφορά των νεαρών εναγομένων εναντίον τους κάτι που αρνούνται οι εναγόμενοι 1 &
- Οι ενάγοντες ταυτόχρονα με την καταχώρηση της αγωγής, ζήτησαν και πέτυχαν μονομερώς, προσωρινό διάταγμα που διέτασσε τους δύο εναγομένους να εκκενώσουν και εγκαταλείψουν το επίδικο διαμέρισμα. Για λόγους που αναφέρονται σε ενδιάμεση απόφαση μου ημ.12.7.2016, το πιο πάνω διάταγμα ακυρώθηκε μετά από ένσταση των εναγομένων και αφού ακούστηκαν και οι δύο πλευρές. Για σκοπούς της παρούσας, σημειώνω ότι όσον αφορά τουλάχιστον τον ενάγοντα 2, κρίθηκε ότι δεν υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να πετύχει στην αγωγή για παράνομη επέμβαση γιατί δεν είναι σύμφωνα με τα δικόγραφα, κάτοχος του επιδίκου διαμερίσματος. Ακολούθησε η καταχώρηση της παρούσας αίτησης από τους εναγομένους, με την οποία αιτούνται την διαγραφή του ονόματος του ενάγοντα 2 από τον τίτλος της αγωγής καθότι δεν αποκαλύπτεται όσον αφορά τον ίδιο τον ενάγοντα 2, οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των εναγομένων. Η αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στις Δ.9 Θ.10 και Δ.27 Θ.3 και συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του εναγομένου 1 Πέτρου Κυριάκου. Σύμφωνα μ' αυτήν, έτυχε ενημέρωση από τους δικηγόρους του ότι ο ενάγοντας 2 δεν νομιμοποιείται να ασκήσει την παρούσα αγωγή για παράνομη επέμβαση αφού δεν είναι κάτοχος του επίδικου διαμερίσματος. Δεδομένου δε ότι η αγωγή στηρίζεται στο αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης στο εν λόγω διαμέρισμα, το δικαίωμα αγωγής ανήκει μόνο στην κάτοχο που στην παρούσα περίπτωση σύμφωνα με τα δικόγραφα, είναι μόνο η ενάγουσα
- Η ενάγουσα 1 ως μοναδική ιδιοκτήτρια και κάτοχος του διαμερίσματος, έχει δικαίωμα να ασκήσει αγωγή για παράνομη επέμβαση. Ο ενόρκως δηλών αναφέρεται επί του προκειμένου και σε σχετικό εύρημα του Δικαστηρίου στην ενδιάμεση απόφαση με την οποία απορρίφθηκε αίτημα των εναγόντων για προσωρινό διάταγμα. Είναι φανερό κατά τον ομνύοντα, ότι τόσο στο κλητήριο όσο και στην έκθεση απαίτησης δεν αποκαλύπτεται οποιαδήποτε αιτία αγωγής εναντίον των εναγομένων από πλευράς του ενάγοντα
- Συνιστά ως εκ τούτου η παρούσα αγωγή από τον ενάγοντα 2, κατάχρηση της διαδικασίας και προωθείται για εντελώς αλλότριους και εκδικητικούς λόγους. Οι ενάγοντες - καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν ένσταση στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Στους λόγους ένστασης αναφέρεται ότι ο ενάγων 2 έχει σύμφωνα με τα δικόγραφα, την επικαρπία του επίδικου διαμερίσματος και κάθε δικαίωμα ως εκ τούτου να εγείρει την παρούσα αγωγή. Την ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση της ενάγουσας 1 στην οποία επαναλαμβάνεται ο πιο πάνω λόγος ένστασης. Αναφέρεται επίσης ότι η ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία απορρίφθηκε αίτημα των εναγόντων για προσωρινό διάταγμα έχει εφεσιβληθεί. Αγορεύσεις Η συνήγορος των εναγομένων-αιτητών, αναφέρθηκε στη Δ.27 θ.3 η οποία δίδει εξουσία στο Δικαστήριο να διαγράψει οποιοδήποτε δικόγραφο ή αγωγή που είναι ενοχλητική και δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής. Η εν λόγω διαταγή κατά την συνήγορο, εφαρμόζεται και στην περίπτωση όπου ζητείται διαγραφή μέρους της αγωγής που αφορά κάποιον από τους διαδίκους. Στη συνέχεια με παραπομπή σε νομολογία, η συνήγορος εισηγήθηκε ότι δικαίωμα αγωγής για το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητο, έχει μόνο ο κάτοχος του ακινήτου. Στην παρούσα υπόθεση με βάση την έκθεση απαίτησης, η ενάγουσα 1 είναι ιδιοκτήτρια και κάτοχος του διαμερίσματος. Κατ' επέκταση, μόνο η ενάγουσα 1 έχει δικαίωμα να ασκήσει αγωγή εναντίον των εναγομένων για παράνομη επέμβαση στο ακίνητο. Γίνεται επί του προκειμένου σχετική παραπομπή στην έκθεση απαίτησης από όπου προκύπτει ότι ο ενάγοντας 2 δεν διαμένει στο επίδικο διαμέρισμα. Αντιθέτως, διαμένει σε άλλο διαμέρισμα με τη σύζυγο του, το οποίο βρίσκεται στην ίδια οικοδομή. Κατ' επέκταση δεν νομιμοποιείται να ασκήσει την παρούσα αγωγή έστω και αν έχει δικαίωμα επικαρπίας στο επίδικο διαμέρισμα. Η συνήγορος των εναγόντων- στην αγόρευση της, αναφέρθηκε στην Δ.9 Θ.10, ισχυριζόμενη ότι ακόμα και στην περίπτωση που ο ενάγοντας 2 διαγραφεί από την αγωγή, αυτή μπορεί να προχωρήσει με μόνη την ενάγουσα
- Σε σχέση με τη Δ.27 Θ.3, ισχυρίστηκε ότι δεν εφαρμόζεται στην παρούσα περίπτωση αφού αφορά κυρίως περιεχόμενο δικογράφων και όχι λανθασμένη συνένωση διαδίκων όπως προβλέπεται στην Δ.9 Θ.
- Επί της ουσίας του αιτήματος, η συνήγορος ανέφερε ότι το δικαίωμα επικαρπίας, προφανώς παρέχει και δικαίωμα κατοχής επί του ακινήτου. Ως αποτέλεσμα, δίδεται στο πρόσωπο που έχει την επικαρπία, αγώγιμο δικαίωμα για κατ' ισχυρισμό παράνομη επέμβαση στο ακίνητο. Η συνήγορος ισχυρίστηκε με παραπομπή σε βιβλιογραφία ότι το δικαίωμα επικαρπίας αφορά όχι μόνο τη χρήση και κάρπωση της ιδιοκτησίας αλλά δίδει όλα τα νόμιμα δικαιώματα για προστασία του ακινήτου από παράνομες επεμβάσεις. Σύμφωνα με την συνήγορο, οποιαδήποτε επέμβαση στο δικαίωμα επικαρπίας, μπορεί να προστατευθεί με την κατάλληλη αγωγή. Νομική πτυχή. Η αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στις Δ.27 Θ.3 και στην Δ.9 Θ.
- Η Δ.27 Θ.3 αναφέρεται στην διαγραφή δικογράφου που ανάλογα με την περίπτωση θα μπορούσε να οδηγήσει στην απόρριψη της αγωγής ή την έκδοση απόφασης. Στην παρούσα περίπτωση όμως δεν επιζητείται η διαγραφή οιουδήποτε δικογράφου δυνάμει της Δ.27 Θ.
- Αντιθέτως, επιζητείται στην ουσία, η διαγραφή του ενάγοντα 2 από την αγωγή αφού κατά τους ισχυρισμούς των εναγομένων, η έκθεση απαίτησης δεν αποκαλύπτει οιονδήποτε αγώγιμο δικαίωμα προς όφελος του ενάγοντα
- Κρίνω ως εκ τούτου ότι στην παρούσα περίπτωση εφαρμόζεται η Δ.9 Θ.10 επί της οποίας επίσης στηρίζεται η αίτηση και η οποία αναφέρεται σε λανθασμένη συνένωση διαδίκων. Σύμφωνα με την Δ.9 Θ.10, το Δικαστήριο δύναται σε οιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας να διατάξει την διαγραφή ή προσθήκη διαδίκου που λανθασμένα συνενώθηκε στην αγωγή. Η εν λόγω διάταξη που αντιστοιχεί στη O.16, R.11 των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών (βλ. Παγκυπριακή Ασφαλιστική ν. Χρίστου Μηνά
(2003)1 Α.Α.Δ 1818), έχει ως εξής σε σχέση με την διαγραφή ή προσθήκη διαδίκου: .............................. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. .............................. Οι πρόνοιες της Δ.9 θ.10 υπήρξαν αντικείμενο εξέτασης σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. μεταξύ άλλων Παγκυπριακή Ασφαλιστική ανωτέρω, Mepa Underwriting Management Limited κ.ά. v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων
(1997)1 Α.Α.Δ. 772 και Οδυσσέως ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα
(2001)1 Α.Α.Δ. 1372). Όπως προκύπτει από την πιο πάνω νομολογία, το Δικαστήριο έχει ευρεία διακριτική εξουσία να προβαίνει σε διαγραφή των ονομάτων διαδίκων που προστέθηκαν λανθασμένα είτε ως ενάγοντες είτε ως εναγόμενοι ή σε προσθήκη διαδίκων, των οποίων η παρουσία είναι αναγκαία και να επιφέρει τέτοιες αλλαγές που αποσκοπούν στην αποτελεσματική εκδίκαση όλων των επίδικων θεμάτων. Οι ίδιες αρχές επιβεβαιώθηκαν στην μεταγενέστερη υπόθεση Σοφιανού ν. Minas Makris Developers Ltd κ.α
(2011)1 Α.Α.Δ. 1668 όπου αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων τα εξής: «Το δικαστήριο έχει επί του προκειμένου ευρεία διακριτική εξουσία να επιφέρει αναγκαίες τροποποιήσεις σε σχέση με τους διαδίκους (διαγραφή, προσθήκη, αντικατάσταση) που στοχεύουν στο να καταστεί δυνατή η πλήρης και αποτελεσματική εκδίκαση όλων των επίδικων θεμάτων μεταξύ των αναγκαίων διαδίκων. Βλ. Mepa Manag. Ltd κα v. Αγροτικής Ετ. Γεν. Ασφαλ.
(1997)1 (Β) ΑΑΔ 772.» Στην υπόθεση Mepa (ανωτέρω) διασαφηνίστηκε ότι η αίτηση για διαγραφή διαδίκου πρέπει να καταχωρείται εγκαίρως. Στην ίδια υπόθεση, αναφέρεται ότι παρόλο που σύμφωνα με την Δ.9 Θ.10 δίνεται η δυνατότητα στο Δικαστήριο να διαγράψει διάδικο χωρίς αίτηση, αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε ξεκάθαρες και εξόφθαλμες περιπτώσεις. Σε αντίθετη περίπτωση ,πρέπει να καταχωρείται σχετική αίτηση (βλ. Wilson v. Balcavves
(1893)1 Q.B. 422 στην οποίας γίνεται επίκληση στην Mepa, ανωτέρω) Στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου της Δ.9 Θ.10, λαμβάνεται πάντοτε υπόψη την γενική αρχή ότι μόνο πρόσωπα άμεσα αναμεμειγμένα στη διαφορά έχουν λόγο στην Δίκη για την επίλυση της (Βλ. Μαυρογένη v. Βουλή των Αντιπροσώπων κ.ά. (αρ. 2)
(1995)1 Α.Α.Δ. 1034, 1045). Όπως όμως έχει επίσης νομολογηθεί, η διαγραφή διαδίκου ως εξαιρετικό μέτρο θα πρέπει να ασκείται με φειδώ και μόνο σε ξεκάθαρες περιπτώσεις. Εφόσον υπάρχουν διαφορές ως προς τα νομικά και πραγματικά θέματα, αυτές πρέπει να εκδικάζονται και αποφασίζονται από το Δικαστήριο κατά την ακρόαση της αγωγής και όχι σε ενδιάμεσο στάδιο όπου η μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου είναι οι ένορκες δηλώσεις (βλ. P.T. Kiani Kertas v. Interorient Navigation Company Limited
(2001)1 Α.Α.Δ. 1475 Το Δικαστήριο θα εξετάσει την αναγκαιότητα διαγραφής διαδίκου με αναφορά τα δικόγραφα και ιδιαίτερα στην έκθεση απαίτησης, η οποία προσδιορίζει την αιτία αγωγής. Σχετική είναι η υπόθεση Mepa, (ανωτέρω) στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Το δικόγραφο το οποίο διευκρινίζει και προσδιορίζει την αιτία αγωγής εναντίον ενός εναγομένου είναι η έκθεση απαιτήσεως. Πρέπει ένας να διαβάσει την έκθεση απαιτήσεως για να αντιληφθεί για ποιο λόγο κάποιος έχει καταστεί διάδικος (Βλ. Wilson v. Church[1878] 9 Ch. 552, 557).» Συμπεράσματα Στην παρούσα περίπτωση, η αγωγή όπως προκύπτει από την έκθεση απαίτησης των εναγόντων, εδράζεται στο αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης στο επίδικο διαμέρισμα. Πέραν των γενικότερων ισχυρισμών για παράνομη επέμβαση, στο αιτητικό μέρος της έκθεσης απαίτησης επιζητούνται στις παραγράφους 20 (Α+Β), διατάγματα εκκένωσης του διαμερίσματος από τους εναγομένους και απαγόρευσης τους να εισέρχονται σε αυτό. Επιζητείται επίσης ποσόν €400,00 μηνιαίως ως αποζημιώσεις για την ενοικιαστική αξία του διαμερίσματος μέχρι την εκκένωση του από τους εναγομένους. Αναφέρεται επιπλέον στην έκθεση απαίτησης ότι ιδιοκτήτης και κάτοχος του διαμερίσματος είναι η ενάγουσα 1, η οποία κατοικούσε σε αυτό μαζί με τους εναγομένους. Ο ενάγοντας 2 παρότι έχει δικαίωμα επικαρπίας δεν έχει κατοχή του διαμερίσματος και διαμένει σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης σε άλλο διαμέρισμα στην ίδια πολυκατοικία μαζί με την σύζυγο του. Είναι νομολογημένο ότι το δικαίωμα άσκησης αγωγής για το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητο, ανήκει μόνο στον κάτοχο του ακινήτου, ανεξάρτητα αν είναι ιδιοκτήτης ή όχι (βλ. μεταξύ άλλων Αδάμου ν. Χριστοφή
(1974)1 CLR 100 και Παναγή ν. Ζουβάνη
(1987)1 CLR 58). Όταν το ακίνητο κατέχεται νόμιμα από τρίτο πρόσωπο, δικαίωμα αγωγής παρέρχεται και στον ιδιοκτήτη σύμφωνα με την ίδια νομολογία, μόνον σε περίπτωση που υπάρχει μόνιμη βλάβη στο ακίνητο. Η συνήγορος των εναγόντων στην αγόρευση της, ισχυρίστηκε ότι δίδεται στο πρόσωπο που έχει την επικαρπία, αγώγιμο δικαίωμα για κατ' ισχυρισμό παράνομη επέμβαση στο ακίνητο. Δεν συμφωνώ με την πιο πάνω άποψη. Μπορεί το δικαίωμα επικαρπίας να δίνει αξίωση κατοχής που ακινήτου όπως άλλωστε συμβαίνει και με το δικαίωμα κυριότητας. Δεν παρέχει όμως αυτόματα και δικαίωμα αγωγής για παράνομη επέμβαση, στην περίπτωση που δεν υπάρχει κατοχή του ακινήτου. Επιπλέον, η κατοχή ενός ακινήτου είναι ζήτημα πραγματικό και δεν αποδεικνύεται αυτόματα με τη απόδειξη της κυριότητας ή του δικαιώματος επικαρπίας. Στην παρούσα περίπτωση, είναι σαφές από το ίδιο το δικόγραφο της έκθεσης απαίτησης ότι ο ενάγοντας 2 δεν άσκησε το δικαίωμα επικαρπίας και δεν κατέχει ως εκ τούτου το επίδικο διαμέρισμα, το οποίο βρίσκεται στην κατοχή της ενάγουσας 1 που είναι και η ιδιοκτήτρια. Ούτε κύριος του διαμερίσματος είναι για να επικαλεστεί μόνιμη ζημιά στο ακίνητο. Εξ' άλλου, τέτοιος ισχυρισμός δεν αναφέρεται στην έκθεση απαίτησης. Συνεπακόλουθα, ο ενάγοντας 2 δεν έχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των εναγομένων για το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης στο επίδικο διαμέρισμα, του οποίου δεν έχει την κατοχή. Κρίνω ως εκ τούτου ότι λανθασμένα συμπεριλήφθηκε στην αγωγή ως ενάγοντας 2 μαζί με την κάτοχο του διαμερίσματος ενάγουσα 1. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, εκδίδω διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η διαγραφή του ονόματος του ενάγοντα 2 από τον τίτλο της αγωγής. Ως αποτέλεσμα, η απαίτηση του ενάγοντα 2 εναντίον των εναγομένων για παράνομη επέμβαση στο υπό κρίση διαμέρισμα απορρίπτεται. Ο ενάγοντας 2 να επιβαρυνθεί επίσης με τα μέχρι σήμερα έξοδα της αγωγής συμπεριλαμβανομένης και της παρούσας αίτησης, τα οποία επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο