LAGROME TRADING LIMITED ν. ΑΝΤΡΕΑΣ Μ. ΠΑΠΑΣ, Αρ. Αγωγής: 2194/2011, 27/10/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Α

ποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A579 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. ΤΑΛΑΡΙΔΟΥ - ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2194/2011 Μεταξύ: LAGROME TRADING LIMITED Εναγόντων και ΑΝΤΡΕΑΣ Μ. ΠΑΠΑΣ Εναγομένου ------------------------------- Ημερομηνία: 27 Οκτωβρίου 2016 Εμφανίσεις: Για τους ενάγοντες: κος Ε. Ευσταθίου Για τον εναγόμενο: κος Π. Πετράκης Α Π Ο Φ Α Σ Η Η απαίτηση των εναγόντων αφορά το μικρό ποσό των €961,99 έναντι λογαριασμού για εμπορεύματα που πωλήθηκαν στον εναγόμενο. Η αγωγή εγέρθηκε το 2011 αλλά η οφειλή προέκυψε σύμφωνα με την μαρτυρία που προσκόμισαν οι ενάγοντες πριν τις 28.11.

1. Κατά την ακροαματική διαδικασία οι ενάγοντες περιόρισαν την απαίτηση τους στο ποσό των €900,00 και απέσυραν την απαίτηση σε σχέση με το τιμολόγιο, τεκμήριο
2. Ο γραμματέας και μέτοχος της εταιρείας, Νίκος Σάββα ME1, που είχε άμεση επαφή με τις συναλλαγές κατά τον επίδικο χρόνο ανέφερε ότι πώλησαν στον εναγόμενο δύο λάστιχα μεγάλα για το ανυψωτικό του μηχάνημα και τέσσερα μικρότερα λάστιχα για ιδιωτικό αυτοκίνητο στις 2.3.2011 και εκδόθηκε σχετικό τιμολόγιο για ΛΚ539,00, τεκμήριο
3. Σε σχέση μ' αυτή την συναλλαγή θέση του εναγόμενου ήταν ότι ειδοποίησε τους ενάγοντες λίγους μήνες μετά την πώληση των δύο μεγάλων λαστίχων ότι ήταν ακατάλληλα ποιοτικά για το γεωργικό του όχημα καθότι η φθορά τους γινόταν με ανώμαλο τρόπο. Ο ΜΕ1 απέρριψε κατηγορηματικά ότι ο εναγόμενος κατά τον επίδικο χρόνο διαμαρτυρήθηκε για την ποιότητα των λαστίχων και είναι μόνο κατά το έτος 2010 που υπήρχε τέτοιο παράπονο. Η ΜΕ3, υπάλληλος των εναγόντων η οποία είχε κάνει τηλεφωνήματα στον εναγόμενο το 2003 και 2004 προς είσπραξη του οφειλόμενου ποσού, είπε κάτι διαφορετικό. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι πριν το 2007 ο εναγόμενος ανέφερε ότι τα λάστιχα είχαν πρόβλημα και γι' αυτό δεν ανταποκρίθηκε σε εκκλήσεις των εναγόντων για την πληρωμή του συγκεκριμένου τιμολογίου. Αναφορικά με τον ισχυρισμό του εναγόμενου ότι το τιμολόγιο, τεκμήριο 4, εκχωρήθηκε η είσπραξη του στην Ελληνική Τράπεζα ως αναφέρεται στο κάτω μέρος του τιμολογίου, ο ΜΕ1 ανέφερε ότι στην πράξη αυτό δεν έγινε στην περίπτωση αυτού του τιμολογίου. Το συγκεκριμένο τιμολόγιο δεν ενσωματώθηκε στις πωλήσεις που έγιναν εκχώρηση με το σύστημα factoring στην Ελληνική Τράπεζα. Εξάλλου, η εταιρεία δεν θα εκχωρούσε την είσπραξη του οφειλόμενου ποσού στην Ελληνική τράπεζα χωρίς πρώτα να ενημερώσει τον πελάτη της. Κάτι τέτοιο δεν έγινε στην προκειμένη περίπτωση και η φράση στο τιμολόγιο που αναφέρει ότι η είσπραξη του οφειλόμενου ποσού είχε εκχωρηθεί στην Ελληνική Τράπεζα κατά λάθος δεν διαγράφηκε προτού παραδοθεί στο πελάτη. Όταν ο ΜΕ1 έστειλε επιστολή στον εναγόμενο μέσω του δικηγόρου του στα τέλη Νοεμβρίου 2010 ο εναγόμενος επικοινώνησε μαζί του τηλεφωνικώς και είπε ότι είχε προβλήματα και γι' αυτό δεν είχε ξοφλήσει το χρέος. Του είπε ότι τα δύο μεγάλα λάστιχα που ήταν μέρος του τιμολογίου τεκμήριο 4 είναι αχρησιμοποίητα και σε καλή κατάσταση και επιθυμούσε να τα παραδώσει στους εναγόντες ώστε να μειωθεί το οφειλόμενο ποσό. Υποσχέθηκε παράλληλα ότι το υπόλοιπο χρέος θα το πλήρωνε αργότερα. Ο ΜΕ2 παρέλαβε τα λάστιχα από τον εναγόμενο στις 17.12.
4. Ήταν θέση του ΜΕ1 ότι αυτά τα λάστιχα ήταν τελικά πολύ χρησιμοποιημένα και φαγωμένα. Ενημερώθηκε ο εναγόμενος ότι οι ενάγοντες δεν μπορούσαν να δεχθούν τα λάστιχα διότι δεν ήταν σε εμπορεύσιμη κατάσταση όμως ως εξήγησε ο ΜΕ2, Γιάννος Πραστίτης που παρέλαβε τα λάστιχα, ο εναγόμενος αρνήθηκε και/ή παρέλειψε να τα παραλάβει από το υποστατικό των εναγόντων. Τελικά ο ΜΕ2 επέστρεψε τα λάστιχα στο κατάστημα του εναγόμενου. Ο ΜΕ2 επιβεβαίωσε τα λεχθέντα του ΜΕ1 ότι επικοινώνησε με τον εναγόμενο το 2007, ο οποίος δεν ανέφερε ότι τα λάστιχα είχαν πρόβλημα, αλλά αντιθέτως ζήτησε πίστωση χρόνου να πληρώσει εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων. Αυτό συνεχίσθηκε κάθε έτος μέχρι το 2010 όταν οι εναγόντες ανέθεσαν την υπόθεση σε δικηγόρο για ανάκτηση του χρέους. Το 2010 ο εναγόμενος μίλησε με τον ΜΕ2 και του είπε ότι τα λάστιχα δεν είχαν χρησιμοποιηθεί και επειδή ήταν ακατάλληλα για χρήση ζήτησε από τους ενάγοντες να τα παραλάβουν για να τα πωλήσουν σε τρίτους και η αξία τους να αφαιρεθεί από την οφειλή. Η ΜΕ3, Μαρία Καραολή, είναι η υπάλληλος που υπέγραψε ως το πρόσωπο που έκανε την παράδοση των τεσσάρων ελαστικών επί του τιμολογίου υπ' αριθμό 6615, τεκμήριο
5. Δεν μπορούσε να θυμηθεί την συγκεκριμένη περίπτωση αλλά ανέφερε ότι η συναλλαγή είναι πραγματική και ότι δεν είναι δυνατόν να είχε εκδώσει το τιμολόγιο εκτός και εάν πράγματι γινόταν η παραγγελία και τοποθέτηση των ελαστικών στο κατάστημα τους εκείνη την ημέρα. Επιχειρηματολόγησε ότι δεν θα ήταν δυνατόν να γίνει πληρωμή των ΛΚ40,00 και παράλληλα έκδοση μιας απόδειξης για συναλλαγή που δεν είχε γίνει στην πραγματικότητα. Ο ΜΕ1 είχε αναφέρει ότι ο αριθμός 40210021 που αναγράφεται με μπλε χρώμα στο τεκμήριο 9 είναι ο αριθμός του λογαριασμού του εναγόμενου ενώ η ΜΕ3 ανέφερε ότι πιθανόν αυτό να είναι το τηλέφωνο του εναγόμενου όπως το υπαγόρευσε για να καταγραφεί στο τιμολόγιο. Στο τεκμήριο 5 που είναι κατάσταση λογαριασμού που κατατέθηκε και που δείχνει το οφειλόμενο ποσό καθώς και όλες τις χρεώσεις και πιστώσεις έναντι του λογαριασμού του εναγόμενου αναγράφεται ο αριθμός
6. Εξήγησε ότι μπορούσε να θυμηθεί πότε τηλεφώνησε στον εναγόμενο το 2003 και 2004 προς είσπραξη του χρέους επειδή κρατούσε σημειωματάριο. Η ΜΕ3 προέβη σε μικρές αντιφάσεις σε σχέση με την μαρτυρία του ΜΕ
7. Δεν έχω πειστεί ότι πράγματι θυμάται όλα τα γεγονότα της υπόθεσης ενόψει και του χρόνου που έχει περάσει. Πολλά από τα πράγματα που είπε τα ισχυρίστηκε συμπερασματικά, όχι επειδή τα θυμάται. Συνεπώς, δεν θεωρώ ότι η αξιοπιστία του ΜΕ1 επηρεάζεται επειδή σε κάποια σημεία η μαρτυρία της ΜΕ3 ήταν διαφορετική. Εξάλλου, σε σχέση με το επίμαχο σημείο δηλαδή, την στιγμή που ο εναγόμενος παραπονέθηκε για την ακαταλληλότητα των λαστίχων, θέση της ΜΕ3 ήταν ότι αυτό έγινε πολύ αργότερα το 2007 και όχι αμέσως μετά την πώληση ως ισχυρίστηκε ο εναγόμενος. Τα μόνα επίδικα ζητήματα που εγέρθηκαν με την δικογραφημένη Έκθεση Απαιτήσεως είναι αυτά που διατυπώνονται στην παράγραφο 3 της Έκθεσης Υπεράσπισης. Δεν γίνεται καμία αναφορά στα τέσσερα λάστιχα που καταγράφονται στο τεκμήριο 4 παρά το γεγονός ότι ο εναγόμενος αντεξεταζόμενος παραδέχθηκε ότι ο δικηγόρος του είχε στην κατοχή του όλα τα σχετικά έγγραφα προτού καταχωρήσει γραπτή υπεράσπιση στην αγωγή. Περαιτέρω, σε αντίθεση με την μαρτυρία που έδωσε κατά την μαρτυρία του ο εναγόμενος δικογράφησε στην υπεράσπιση ότι τα λάστιχα ήταν σχεδόν αχρησιμοποίητα. Ενόρκως, ήταν θέση του ότι αυτά τα λάστιχα είχαν φθαρεί από τους πρώτους μήνες χρήσης. Τέλος, δεν ανέφερε πουθενά στην Έκθεση Υπεράσπισης ότι κατά τον Αύγουστο 2001 αντικατέστησε τα δύο λάστιχα που είχαν τοποθετηθεί στο ανυψωτικό μηχάνημα του τον Μάρτιο
8. Ούτε και βέβαια εγέρθηκε ζήτημα με την υπεράσπιση ότι η απαίτηση είναι αβάσιμη επειδή οι ενάγοντες με συμφωνία εκχώρησαν το δικαίωμα τους να εισπράξουν σε τραπεζικό ίδρυμα με την διαδικασία «factoring». Εφόσον αυτή ήταν θέση του εναγόμενου κατά την ένορκη μαρτυρία και ανέφερε ότι αυτό είχε συμφωνηθεί μεταξύ των μερών με την παράδοση του τιμολογίου, τεκμήριο 4, θα ήταν σημαντικό να το εγείρει στην υπεράσπιση. Οι αντιφάσεις του εναγόμενου σε σχέση με τις δικογραφημένες του θέσεις ήταν ένας από τους λόγους που απέρριψα την μαρτυρία του ως αναξιόπιστη αλλά υπάρχουν και πολλοί άλλοι λόγοι γιατί ο εναγόμενος ήταν κάθε άλλο παρά μάρτυρας της αλήθειας. Για να τεκμηριώσει την θέση ότι τα λάστιχα δεν ήταν καλά για πρώτη φορά μετά από δεκαπέντε χρόνια ανέφερε ότι είχε αγοράσει νέα λάστιχα για να αντικαταστήσει τα λάστιχα που αγόρασε από τους ενάγοντες τον Μάρτιο 2001 κατά τον Αύγουστο
9. Παρουσίασε ένα φωτοαντίγραφο εγγράφου που ομοιάζει με τιμολόγιο αγοράς που έγινε κατ' ισχυρισμό του εναγόμενου τον Αύγουστο
10. Αυτό το έγγραφο δεν είχε καμία υπογραφή αλλά όταν ρωτήθηκε ο εναγόμενος να αναφέρει κατά πόσο αυτό το έγγραφο είχε υπογραφή, χωρίς βέβαια να βλέπει εκείνη την στιγμή το έγγραφο, αρχική του θέση ήταν ότι το έγγραφο ήταν υπογεγραμμένο. Όταν το κοίταξε καλά και αντιλήφθηκε ότι δεν υπήρχαν υπογραφές επί του εγγράφου προσάρμοσε την εκδοχή του και ανέφερε ότι το έγγραφο δεν είχε υπογραφές διότι πληρώθηκε το τιμολόγιο από την ίδια ημέρα. Τον ρώτησε ο κ. Ευσταθίου να αναφέρει ποιο ήταν το συνεργείο που τοποθέτησε τα λάστιχα στο ανυψωτικό μηχάνημα του εναγομένου και αυτός απάντησε κάποιο συνεργείο στην Λευκωσία που δεν θυμάται. Αργότερα κατά την αντεξέταση δεν τον βόλευε αυτή η απάντηση και προσάρμοσε την εκδοχή του λέγοντας ότι τα λάστιχα είχαν εφαρμοσθεί την στιγμή της αγοράς τους στο συνεργείο του Φραγκεσκίδη. Έχω σοβαρές επιφυλάξεις για την γνησιότητα του εγγράφου αυτού ενόψει του γεγονότος ότι παρουσιάσθηκε ως φωτοτυπία και επειδή ο εναγόμενος δεν έδωσε πειστικές εξηγήσεις γιατί δεν έφερε το πρωτότυπο. Για το ζήτημα του «factoring» ανέφερε ότι αυτό συμφωνήθηκε κατά την παράδοση του τιμολογίου. Ανέφερε ότι η συμφωνία ήταν να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό στην τράπεζα εντός 90 ημέρων από την παράδοση των λαστίχων. Ήταν θέση του ότι είχε τα λάστιχα του στο ανυψωτικό του μηχάνημα μέχρι τον Αύγουστο 2001, δηλαδή περίπου 5 ½ μήνες, παρόλο τούτο δεν επικοινώνησε με την τράπεζα για να ζητήσει πίστωση χρόνου για την πληρωμή εφόσον είχε ήδη τουλάχιστον 60 μέρες καθυστέρηση. Για τα τέσσερα λάστιχα που καταγράφονται στο τεκμήριο 4 ήταν θέση του ότι αυτά ουδέποτε παραδόθηκαν και ότι δεν το πρόσεξε επειδή κατά την παράδοση των δύο λαστίχων του ανυψωτικού μηχανήματος έλειπε από το κατάστημα. Όταν επέστρεψε είδε την καταγραφή των τεσσάρων λαστίχων στο τιμολόγιο και τηλεφώνησε και τους το είπε και αυτοί αναγνώρισαν το λάθος. Αυτή η θέση προβλήθηκε για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια, δεν δικογράφησε τέτοιο ισχυρισμό και τέλος δεν υπέβαλε στους μάρτυρες των εναγόντων αυτή την θέση. Ούτε και ανέφερε προηγουμένως ότι τα λάστιχα που του επέστρεψαν οι ενάγοντες τον Μάιο 2011 είχαν εξαφανισθεί ύστερα από λίγες μέρες. Τουλάχιστον, εφόσον μέχρι τον Μάιο η αγωγή είχε καταχωρηθεί και θέση του ήταν ότι αυτά ήταν σε καλή κατάσταση θα ανέμενε κανείς ότι θα τα έφερνε στο Δικαστήριο ή θα ελάμβανε φωτογραφίες για να πείσει για το γνήσιο της υπεράσπισης του. Το γεγονός ότι ισχυρίζεται ότι τα λάστιχα είναι εξαφανισμένα, είναι ακόμη μία ένδειξη ότι η υπεράσπιση του εναγόμενου είναι ευκαιριακή πλαστή ώστε να αποφύγει την πληρωμή της οφειλής του. Ούτε ήταν πειστική η θέση του ότι η πρώτη φορά που οι ενάγοντες τον κάλεσαν να πληρώσει ήταν το
11. Η θέση του ότι θεωρούσε ότι όφειλε να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό στην τράπεζα είναι αντιφατικό με την θέση ότι δεν ανησυχούσε για 10 χρόνια ότι όφειλε χρήματα για τα λάστιχα στους ενάγοντες επειδή αυτοί δέχθηκαν την θέση του ότι αυτά ήταν ακατάλληλα για χρήση και ανέλαβαν να τα παραλάβουν. Εάν πράγματι θεωρούσε ότι το οφειλόμενο ποσό θα το εισέπραττε η τράπεζα δεν θα τον καθησύχαζαν οι διαβεβαιώσεις των εναγόντων ότι θα παραλάμβαναν τα λάστιχα και ότι είχε διαγραφεί η οφειλή του. Αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΕ1 ως πραγματική βάση για την εξέταση της απαίτησης, απορρίπτω εξ' ολοκλήρου την εκδοχή που πρόβαλε ο εναγόμενος στο Δικαστήριο πλην κάποιων σημείων όπου η μαρτυρία του συγκλίνει με την μαρτυρία του ΜΕ
12. Η απαίτηση των εναγόντων είναι για πολύ μικρό ποσό συνεπώς, δεν είναι τόσο παράξενο το γεγονός ότι οι εναγόντες απέφυγαν να λάβουν δικαστικά μέτρα για τέτοιο μικρό ποσό και ενόψει του γεγονότος ότι ο εναγόμενος κατά καιρούς τους έλεγε ότι θα εξοφλούσε το ποσό. Ούτε μπορούν να γίνουν εικασίες ότι οι ενάγοντες από μόνοι τους διέγραψαν την οφειλή διότι σε ένα σημείο της κατάστασης λογαριασμού παρουσιάζεται το «0». Δεν είναι πειστική η θέση ότι η απαίτηση δεν αποκρυσταλλώθηκε κατά τον χρόνο έγερσης της αγωγής επειδή τα λάστιχα ήταν εκείνη την στιγμή στην κατοχή των εναγόντων. Οι ενάγοντες εξήγησαν ότι αυτό έγινε επειδή κλήθηκε ο εναγόμενος να τα παραλάβει και αρνήθηκε να το κάνει με αποτέλεσμα στο τέλος αυτοί να αναγκασθούν να τα επιστρέψουν. Περαιτέρω, ήταν θέση του ΜΕ1, την οποία έχω αποδεχθεί, ότι τα λάστιχα δεν παραλήφθηκαν για να διαγραφεί το χρέος αλλά ήταν θέση του ΜΕ1 ότι στην περίπτωση που αυτά ήταν σε καλή κατάσταση και κατόρθωνε να τα πωλήσει σε τρίτο για λογαριασμό του εναγόμενου τότε θα δεχόταν να γινόταν συμψηφισμός της οφειλής. Δεν αποδεικνύεται ότι έγινε συμφωνία εκχώρησης της οφειλής στην τράπεζα κατά την παράδοση των λαστίχων μόνο επειδή αυτό αναγράφεται στο κάτω μέρος του τιμολογίου, τεκμήριο
13. Δεν υπάρχει ολοκληρωμένη γραπτή συμφωνία που να ξεκαθαρίζει επ' ακριβώς τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των συμβαλλόμενων μερών, ήταν μία προφορική συμφωνία για πώληση συγκεκριμένων αγαθών στον εναγόμενο και αυτά τα αγαθά περιγράφονται λεπτομερώς στο τιμολόγιο. Συνεπώς, μπορώ να αποδεχτώ την προφορική και αξιόπιστη συμφωνία του ΜΕ1 για να εξάξω συμπέρασμα σε σχέση με την πραγματική συνεννόηση μεταξύ των μερών. Δια την ορθή ερμηνεία μιας συμφωνίας είναι ανάγκη να ληφθούν υπόψη κάποιοι κανόνες που διέπουν το ζήτημα αυτό. Ο γενικός κανόνας είναι ότι σκοπός της ερμηνείας της συμφωνίας είναι να εξευρεθεί η πρόθεση των μερών. Στην Αλεξάνδρου Λτδ ν. Συμβούλιο Αποχετεύσεως Λευκωσία, Πολιτική Έφεση 9836 ημερ. 28.4.1999, λέχθηκε ότι διαπιστώνεται η πρόθεση των μερών από τη γλωσσική διατύπωση της συμφωνίας. Όμως η ερμηνεία που θα αποδοθεί σε αυτές τις λέξεις δεν μπορεί να βρεθεί εντελώς ανεξάρτητα και ασύνδετα από το πραγματικό υπόβαθρο που πλαισιώνει τη σύναψη της συμφωνίας. Επίσης στην Κουνούνα ν. Κώστας Κυριάκου Υιοι Λτδ, Πολιτικές Εφέσεις 10844, 19845 ημερ. 21.12.2001 ως και επίσης στην Λάμπρου ν. Παράσχου 1 ΑΑΔ