← Κύπρος

LAGATREN FASHION LTD ν. ΣΑΒΒΑΣ ΠΟΛΥΒΙΟΥ, Αρ. Αγωγής: 7711/10, 21/11/2016

LAGATREN FASHION LTD ν. ΣΑΒΒΑΣ ΠΟΛΥΒΙΟΥ, Αρ. Αγωγής: 7711/10, 21/11/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσε

ων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A625 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7711/10 Μεταξύ: LAGATREN FASHION LTD Εναγούσης και ΣΑΒΒΑΣ ΠΟΛΥΒΙΟΥ Εναγομένου Και

  1. MUDASAR NAWAZ
  2. MUHAMAD IFRAN Τριτοδιαδίκων 21 Νοεμβρίου 2016 Για τον ενάγοντα: κος Καράς Για τον εναγόμενο: κος Φιλίππου Για τον τριτοδιάδικο: Ουδεμία εμφάνιση ΑΠΟΦΑΣΗ Το αντικείμενο της επίδικης αγωγής είναι απλό και με ενάργεια αποκαλύπτεται από την έκθεση απαίτησης. Χωρίς να επιθυμώ δια την ώρα να υπεισέλθω στην ουσία των πραγματικών γεγονότων και επιδιώκοντας μόνο σκιαγράφηση των δικογραφημένων θέσεων, σημειώνω ότι η ενάγουσα διατείνεται ότι υπέστη ζημιά από ατύχημα που προκλήθηκε συνεπεία αμελούς συμπεριφοράς του εναγομένου. Από την άλλη ο εναγόμενος υποστηρίζει ότι δεν ευθύνεται ο ίδιος για το δυστύχημα, αλλά τρίτο πρόσωπο. Μετά από άδεια του δικαστηρίου το εν λόγω πρόσωπο κατέστη τριτοδιάδικος. Ο εναγόμενος καταλογίζει στον τριτοδιάδικο αποκλειστική και/ή συντρέχουσα αμέλεια. Ο τελευταίος αρχικά εμφανίστηκε στη διαδικασία, στη συνέχεια όμως δόθηκε άδεια στο συνήγορό του να αποσυρθεί, λόγω ελλείψεως επικοινωνίας. Έκτοτε ουδείς εμφανίστηκε για τον τριτοδιάδικο και η ακροαματική διαδικασία εκτυλίχθηκε στην απουσία του. Μετά τη σύνοψη της δικογραφημένης εκδοχής των διαδίκων επιβάλλεται να υποδειχθεί η ακριβής θέση της ενάγουσας, δηλαδή πως ο εναγόμενος εισήλθε με το όχημά του εντός του καταστήματός της, κάτω από συνθήκες που η ίδια αγνοεί και αδυνατεί να αποδείξει. Λόγω αυτού ακριβώς του ισχυρισμού εγείρεται το ερώτημα κατά πόσο τυγχάνει εφαρμογής η γνωστή αρχή res ispa loquitur - το πράγμα ομιλεί αφ' εαυτού. Αρμόζει αυτό το ερώτημα να απαντηθεί από τα αρχικά στάδια, εφόσον η απάντηση είναι καθοριστική για την εξέλιξη της υπόθεσης. Σε αυτή τη διερεύνηση δεν μπορεί να μην επισημανθεί ότι η έκθεση απαίτησης ουδέν αναφέρει σχετικά. Περιπλέον η ενάγουσα παραθέτει στο δικόγραφό της λεπτομέρειες αμέλειας του εναγομένου. Εν τούτοις, συγγράμματα και νομολογία αποκαλύπτουν ότι τα πιο πάνω δεν ακυρώνουν το δικαίωμα επίκλησης της σχετικής αρχής. Εν πρώτοις στο Bullen and Leake and Jacob's, Precedents of Pleadings, 12η έκδοση, σελίδα 686, αναφέρεται ότι· «The doctrine of res ipsa loquitur need not be expressly pleaded (Bennett v. Chemical Construction (G.B.) Ltd. [1971] 1 W.L.R. 1571)». Περιπλέον, στην υπόθεση Morides v. Ioannou

(1973)1 C.L.R. 117, 120 η οποία επαναλήφθηκε στην υπόθεση Κώστα v. Δημητρίου
(2009)1Β Α.Α.Δ. 1073, αναφέρεται ότι· «Regarding the effect of the principle in question useful reference may be made to Lloyde v. West Midlands Gas Board [1971] 2 All E.R. 1240, where (at p. 1246) Megaw L.J. said the following :— "I doubt whether it is right to describe res ipsa loquitur as a 'doctrine'. I think it is no more than an exotic, though convenient, phrase to describe what is in essence no more than a common sense approach, not limited by technical rules, to the assessment of the effect of evidence in certain circumstances. It means that a plaintiff prima facie establishes negligence where : (
  1. i)It is not possible for him to prove precisely what was the relevant act or omission which set in train the events leading to the accident ; but (
  2. ii)on the evidence as it stands at the relevant time it is more likely than not that the effective cause of the accident was some act or omission of the defendant or of someone for whom the defendant is responsible, which act or omission constitutes a failure to take proper care for the plaintiff's safety. Απ' όλα τα πιο πάνω είναι ηλίου φαεινότερον ότι το κατά πόσο εφαρμόζεται ή όχι η αρχή [res ipsa loquitur] δεν εξαρτάται από τα δικόγραφα. Άλλωστε όπως υπεδείχθη στην υπόθεση Lloyde, πιο πάνω, η αρχή αυτή δεν συνιστά τίποτα άλλο από απόδοση της κοινής λογικής κατά την εκτίμηση των συμπερασμάτων που εξάγονται από το μαρτυρικό υλικό. Είναι περισσότερο τρόπος απόδειξης παρά οτιδήποτε άλλο Καταλήγω συνεπώς ότι το γεγονός και μόνο πως η ενάγουσα δικογράφησε λεπτομέρειες αμέλειας του εναγομένου και επιπλέον, ότι πουθενά στην έκθεση απαιτήσεως αναφέρεται η φράση res ipsa loquitur, δεν συνιστά εμπόδιο εξέτασης της υπόθεσης υπό το φως της σχετικής αρχής, που στο ημεδαπό δίκαιο εμπερικλείεται στο άρθρο 55 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.148. Ενάγουσα και εναγόμενος κλήτευσαν συνολικά τρεις μάρτυρες. Τούτοι είναι οι ακόλουθοι· ο αστυφύλακας 2294 Σωτήρης Νικολάου και ο Γιώργος Μανιουδάκη, κλήθηκαν από την ενάγουσα. Για την υπεράσπιση παρουσιάστηκε ο ίδιος ο εναγόμενος. Είμαι της γνώμης πως δεν εξυπηρετεί εκτενής ανάλυση της μαρτυρίας των τριών μαρτύρων. Αυτό γιατί διαπιστώνω ότι αριθμός γεγονότων δεν τελεί υπό αμφισβήτηση. Ως εκ τούτου η απόφαση εξυπηρετείται καλύτερα αν τούτα τα γεγονότα διαπιστωθούν εξυπαρχής, ώστε στη συνέχεια να περιοριστούν τα επίδικα ερωτήματα. Σπεύδω λοιπόν να παραθέσω όσα γεγονότα δεν αμφισβητούνται. Επίδικος χρόνος είναι το απόγευμα της 04.05.2010. Ο δε χώρος όπου εκτυλίχθηκε το συμβάν είναι η λεωφόρος Νίκης. Αποτελεί κοινό τόπο ότι κατά τον επίδικο χρόνο ο εναγόμενος οδηγούσε το όχημα με αριθμό εγγραφής ΚΤΤ281, με κατεύθυνση προς Ακροπόλεως. Σε κάποιο σημείο της λεωφόρου Νίκης, εν προκειμένω πλησίον καταστήματος ειδών ένδυσης που ανήκει στην ενάγουσα, συγκρούστηκε με τρίτο όχημα. Το όχημα με το οποίο συγκρούστηκε έφερε αριθμό εγγραφής ΕΒΜ455 και οδηγός τούτου ήταν ο τριτοδιάδικος 1. Ο τριτοδιάδικος 2 ενάγεται ως ο ιδιοκτήτης του οχήματος ΕΒΜ455 και εκ προστήσεως υπεύθυνος. Πιο κάτω όπου αναφέρεται τριτοδιάδικος θα εννοείται ο οδηγός, δηλαδή ο τριτοδιάδικος 1 και μόνο ρητή αναφορά σε τριτοδιάδικο 2 θα εννοεί τούτον. Η κατεύθυνση που είχε το όχημα του τριτοδιαδίκου ήταν κάθετη προς τη λεωφόρο Νίκης, δηλαδή εξήλθε της παρόδου Ρήγα Φεραίου, αριστερά ως η κατεύθυνση του εναγομένου. Μετά τη σύγκρουση των δυο οχημάτων το όχημα του εναγομένου παρεξέκλινε της πορείας του και κατευθύνθηκε λοξώς αριστερά και αφότου ανέβηκε επί του παρακείμενου πεζοδρομίου στη συνέχεια συγκρούστηκε με τη βιτρίνα του καταστήματος με αριθμό 21. Όπως έχει ήδη αναφερθεί κατά πάντα ουσιώδη χρόνο το εν λόγω κατάστημα και δη η επιχείρηση που εκεί ασκείτο, ανήκε στην ενάγουσα. Συνεπεία της σύγκρουσης του οχήματος του εναγομένου με το κατάστημα της ενάγουσας ήταν να θρυμματιστεί η βιτρίνα του καταστήματος, η οποία ήταν φτιαγμένη από γυαλί. Αναμφισβήτητο παρέμεινε και το πραγματικό πλαίσιο που αφορά την αντίδραση του τριτοδιαδίκου αμέσως μετά το δυστύχημα. Αποτελεί κοινό τόπο ότι μετά το δυστύχημα και σε μια προσπάθεια διαφυγής, ο τριτοδιάδικος μετακίνησε το όχημά του οδηγώντας προς τα πίσω, δηλαδή προς την οδό Ρήγα Φεραίου και ακολούθως εξήλθε του οχήματος που οδηγούσε και εγκατέλειψε τη σκηνή πεζός. Όλα τα πιο πάνω αποτελούν παραδεχτά και/ή αναμφισβήτητα γεγονότα. Ως εκ τούτου υιοθετούνται από το δικαστήριο και από τούδε και στο εξής συνιστούν διαπιστώσεις τούτου. Ας δούμε τώρα καθετί σχετικό από όσα ανέφεραν οι μάρτυρες που κλήθηκαν στο δικαστήριο. Ο αστυφύλακας κατέθεσε ότι κλήθηκε και μετέβη το απόγευμα της 04.05.2010 στη σκηνή του δυστυχήματος. Εκεί βρήκε τα δυο οχήματα και ένα εκ των δυο οδηγών, εφόσον ο τριτοδιάδικος έχει εξαφανιστεί. Ετοίμασε σχέδιο σκηνής και κατέγραψε ό,τι σχετικό. Η αστυνομική έκθεση που ετοίμασε, μέρος της οποίας είναι και το σχέδιο σκηνής, είναι το τεκμήριο 1 στο δικαστήριο. Ο Γιώργος Μανιουδάκης είναι εκ των διευθυντών της ενάγουσας. Κατά τον επίδικο χρόνο ειδοποιήθηκε από την υπεύθυνη του καταστήματος και μετέβη στη σκηνή. Εκεί βρήκε το όχημα του εναγομένου εντός της βιτρίνας του καταστήματος. Λόγω του ότι το γυαλί της βιτρίνας είχε θρυμματιστεί, επικοινώνησε με τρίτο πρόσωπο και έδωσε οδηγίες άμεσης αντικατάστασης τούτου. Περιπλέον, έκλεισε προοσωρινά το άνοιγμα στη βιτρίνα του καταστήματος. Η απόδειξη αγοράς και εγκατάστασης νέας βιτρίνας είναι το τεκμήριο 2, όπου αναφέρεται ότι τούτη η εργασία στοίχισε €2012,20. Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι συνεπεία του δυστυχήματος το κατάστημα παρέμεινε κλειστό για τρεις ημέρες. Αποτέλεσμα τούτου ήταν η απώλεια εισοδημάτων τριών ημερών. Σύμφωνα με τον Μανιουδάκη, κατά προσέγγιση υπολογισμός αποκαλύπτει ότι η απώλεια εισοδήματος για κάθε ημέρα ανέρχεται στα €100, δηλαδή η ενάγουσα απώλεσε περαιτέρω €300, τα οποία και αξιοί. Περί τούτου σχετικό είναι το τεκμήριο 3 που σχολιάζεται πιο κάτω. Περαιτέρω, ήταν η θέση του μάρτυρα ότι συνεπεία του δυστυχήματος και συγκεκριμένα του ότι θρυμματίστηκε η βιτρίνα του καταστήματος, θραύσματα γυαλιού εκτινάχθηκαν προς τα ενδύματα που βρίσκονταν εντός τούτου. Αποτέλεσμα αυτού ήταν η φθορά αρκετών ενδυμάτων, η οποία υπολογίζεται σε €1800. Προς υποστήριξη τούτου ο Μανιουδάκης παρουσίασε στο δικαστήριο βεβαίωση που ετοίμασε το ελεγκτικό γραφείο Π. Καλοπετρίδης & Σια. Το σχετικό έγγραφο είναι το τεκμήριο 3. Πέραν της αξίας των ενδυμάτων που καταστράφηκαν το τεκμήριο 3 πραγματεύεται και την απώλεια εισοδημάτων για τις τρείς ημέρες που το κατάστημα παρέμεινε κλειστό. Τέλος, αν και στη γραπτή δήλωση (έγγραφο Α) ο Μανιουδάκης αναφέρει πως ο εναγόμενος οδηγούσε αμελώς και κατά παράβαση των θεσμίων καθηκόντων του, στην αντεξέταση δέχθηκε ότι δεν ήταν παρών την ώρα της σύγκρουσης και ότι δεν γνωρίζει τι έγινε. Στον αντίποδα ο εναγόμενος υποστήριξε ότι δεν ευθύνεται για την πρόκληση του δυστυχήματος. Αιτία τούτου ήταν το γεγονός πως ο τριτοδιάδικος εισήλθε στη λεωφόρο Νίκης χωρίς να σταματήσει στο άλτ της παρόδου. Λόγω αυτής της ενέργειας του τριτοδιαδίκου, υποστήριξε ο εναγόμενος, το όχημα του πρώτου συγκρούστηκε με το δικό του στην πίσω αριστερή πλευρά και με αποτέλεσμα να παρεκκλίνει της πορείας του και να κατευθυνθεί προς τη βιτρίνα του καταστήματος με την οποία συγκρούστηκε. Ήταν η θέση του εναγομένου πως ο τριτοδιάδικος εισήλθε εντός της λεωφόρου Νίκης αιφνίδια και χωρίς προειδοποίηση. Αρνήθηκε εν προκειμένω ότι οδηγούσε με υπερβολική υπό τις περιστάσεις ταχύτητα, παρ' ότι δέχθηκε πως η περιοχή είναι εμπορική και ο δρόμος περιβάλλεται από καταστήματα και φαγάδικα. Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω στρέφομαι σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που προσκομίστηκε. Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων με κριτήριο τα εγγενή της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικά (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, ακεραιότητα και προκατάληψη, ανιδιοτέλεια, αληθοφάνεια βλ. Phipson on Evidence, 16th edition, σελ. 333). Η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίστηκε σε ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά αλλά επεκτάθηκε και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Επιπλέον, είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ.
  1. Τώρα, ουδεμία αμφιβολία έχω ότι και οι τρείς μάρτυρες είπαν την αλήθεια στο δικαστήριο. Με αυτό δεν εννοώ ότι αποδέχομαι το σύνολο της μαρτυρίας ενός έκαστου, αλλά ότι η ακροαματική διαδικασία ανέδειξε τη φιλαλήθεια και την ειλικρίνεια τούτων και εξανέμισε πιθανότητα ψεύδους. Βεβαίως η φιλαλήθεια και μόνο δεν αναιρεί την πιθανότητα ότι ένας μάρτυρας δυνατό να λανθάνεται αναφορικά με κάποιο γεγονός και αυτό παρ' ότι είναι πεπεισμένος για την ορθότητα του γεγονότος που μαρτυρεί. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα ένα προς ένα. Η μαρτυρία του αστυφύλακα κατέστη τυπική, δοθέντος ότι οι δυο πλευρές ομονοούν για τον τρόπο πρόκλησης του δυστυχήματος. Οι δε μετρήσεις του αστυφύλακα στο σχέδιο σκηνής δεν έτυχαν αμφισβήτησης. Ως εκ τούτου, η μαρτυρία του αστυφύλακα κρίνεται αξιόπιστη και υιοθετείται στο σύνολό της. Καίτοι περισσεύει οιαδήποτε επεξήγηση, εντούτοις επειδή η υπεράσπιση επιχείρησε να εισάξει ως μέρος της μαρτυρίας του αστυφύλακα και τα συμπεράσματα τούτου, δηλαδή ότι ο εναγόμενος δεν είχε ευθύνη για το δυστύχημα, ένα μόνο αναφέρω· οι μάρτυρες, πλην βεβαίως των εμπειρογνωμόνων που οι κανόνες απόδειξης διαφέρουν, μαρτυρούν γεγονότα και όχι γνώμη. Η τελική απόφαση, the ultimate issue ως αναφέρεται στα συγγράμματα, είναι για τους ενόρκους, στη χώρα μας για το δικαστή. Στο δικαστήριο είναι που ανήκει η τελική απόφαση και όχι σε οιονδήποτε μάρτυρα. Συνεπώς αυτή η πτυχή της μαρτυρίας του αστυφύλακα δεν δεσμεύει το δικαστήριο. Παρά τις όποιες διαφορές στη μαρτυρία των δυο ενδιαφερομένων, δηλαδή Μανιουδάκη και εναγομένου, κρίνω πως και οι δύο ήταν μάρτυρες της αλήθειας. Ο Μανιουδάκης χωρίς ίχνος δισταγμού ή επιτηδειότητας και με γνήσιο αυθορμητισμό, ανέφερε ότι δεν ήταν στη σκηνή κατά το χρόνο του δυστυχήματος και ως εκ τούτου δεν γνωρίζει πως διενεργήθηκε. Από την άλλη ο εναγόμενος δεν αμφισβητήθηκε αναφορικά με το ότι ο τριτοδιάδικος εισήλθε στη λεωφόρο Νίκης χωρίς να σταματήσει στο άλτ της παρόδου [Ρήγας Φεραίος], καθώς ότι το όχημά του κτυπήθηκε στην αριστερή, πίσω πλευρά. Ως εκ τούτου η πτυχή της μαρτυρίας του εναγομένου που επεξηγεί τον τρόπο πρόκλησης του δυστυχήματος, πάντα σε σχέση με τις ενέργειες του τριτοδιαδίκου, υιοθετείται ως ορθή και αληθής. Δεν παραγνωρίζω ότι η ενάγουσα υπέβαλε στον εναγόμενο ότι έτρεχε με υπερβολική, υπό τις περιστάσεις, ταχύτητα. Οι δε περιστάσεις αυτές περιορίστηκαν στο ότι η περιοχή είναι εμπορική και κατ΄ επέκταση αρκετοί πεζοί χρησιμοποιούν τούτη. Εν τούτοις η μαρτυρία δεν υποστηρίζει τις υποβολές της ενάγουσας, ενώ η εικόνα του εναγομένου δεν πλήγηκε από όσα του καταλογίστηκαν. Με σταθερότητα, σαφήνεια και αμεσότητα, ο εναγόμενος απάντησε ότι δεν έτρεχε και ότι έλαβε υπόψη του την τροχαία κίνηση που βρίσκετο στο δρόμο τη δεδομένη στιγμή. Αυτή η θέση του εναγομένου παρέμεινε άτρωτη και ως εκ τούτου υιοθετείται ως ορθή και αληθή. Από τη μαρτυρία του Μανιουδάκη δεν μπορώ να μην υποδείξω τη διαφορά μεταξύ της μαρτυρίας τούτου και όσων αναφέρονται στο τεκμήριο
  2. Ο μάρτυρας υποστήριξε ότι το γυαλί της βιτρίνας τοποθετήθηκε τρείς ημέρες μετά το συμβάν. Αυτό δεν επιβεβαιώνεται από το τεκμήριο 2, δηλαδή το τιμολόγιο/απόδειξη που εξέδωσε στην ενάγουσα η εταιρεία που αντικατέστησε το γυαλί. Η σημασία του τεκμηρίου 2 έγκειται στο ότι διαδραματίζει δυο ρόλους. Παρ' ότι είναι τιμολόγιο είναι και απόδειξη εξόφλησης, εξ ου και είναι τιμολόγιο που εξοφλήθηκε τοις μετρητοίς. Αναφέρεται εκεί ότι την 04.05.2010 ζητήθηκε η αντικατάσταση της βιτρίνας, πράγμα που έγινε την 05.05.
  3. Αυτή η δήλωση, προερχόμενη από τρίτο και ανεξάρτητο πρόσωπο, σε χρόνο που η αγωγή και τα επίδικα θέματα τούτης δεν είχαν αποκρυσταλλωθεί, αναδεικνύει την ορθότητα όσων εκεί αναφέρονται. Οι δε επεξηγήσεις του Μανιουδάκη, δηλαδή ότι είναι λάθος οι εκεί αναφερόμενες ημερομηνίες, δεν είναι ικανές να ακυρώσουν την ορθότητα του γραπτού λόγου και δη αυτού που τέθηκε στο έγγραφο κατά τον επίδικο χρόνο και όχι μετά πάροδο αρκετών ετών όταν η μνήμη εξασθενεί. Αυτή όμως η διαπίστωση έχει άλλη μια σημασία. Σύμφωνα με το Μανιουδάκη ο λόγος διά τον οποίο το κατάστημα της ενάγουσας παρέμεινε κλειστό για τρεις ημέρες, οφείλετο στο χρόνο που χρειαζόταν για ετοιμασία και τοποθέτηση του γυαλιού. Εφόσον το τεκμήριο 2 θέλει το γυαλί να τοποθετείται την 5.5.2010, και αυτό κρίθηκε ορθό, διαπιστώνω ότι ο χρόνος που το κατάστημα παρέμεινε κλειστό ήταν δύο ημέρες και όχι τρεις. Δέχομαι λοιπόν ότι η βιτρίνα εγκαταστάθηκε την 05.05.2010, ως αναφέρεται στο τεκμήριο 2 και όχι μετά πάροδο τριών ημερών, όπως ανέφερε ο Μανιουδάκης. Τώρα, το κατάστημα της ενάγουσας χρησιμοποιείτο για πώληση ειδών ένδυσης. Σε αυτού του είδους τα καταστήματα η λογική θέλει τη βιτρίνα να χρησιμοποιείται δια επίδειξη της αφρόκρεμας του εμπορεύματος. Συνεπώς δέχομαι ότι επί του προκειμένου ορθή είναι η θέση του Μανιουδάκη και όχι του εναγομένου, δηλαδή ότι πίσω από τη βιτρίνα που θρυμματίστηκε υπήρχαν εμπορεύματα. Προτού προχωρήσω σε σύνοψη των διαπιστώσεων του δικαστηρίου και έχοντας δηλώσει ήδη ότι τόσο ο Μανιουδάκης όσο και ο εναγόμενος ήταν μάρτυρες της αλήθειας, κρίνω ότι επιβάλλεται να πραγματευτώ τη μαρτυρία που προσκομίστηκε διά απόδειξη των ειδικών ζημιών που αξιοί η ενάγουσα. Το τεκμήριο 2, δηλαδή η απόδειξη διά τοποθέτηση του γυαλιού, ομιλεί αφ' εαυτού και δεν χρειάζεται περαιτέρω συστάσεις. Επιπλέον, υποδεικνύω ότι η υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε το εκεί αναφερόμενο ποσό. Κατ' επέκταση δέχομαι ότι η ενάγουσα κατέβαλε το ποσό των €2012,20 ώστε να αντικαταστήσει τη θρυμματισμένη βιτρίνα. Εκεί όπου τα πράγματα διαφέρουν είναι στο τεκμήριο
  4. Σε αντίθεση με ό,τι η ενάγουσα υποστηρίζει στη γραπτή αγόρευση, είμαι της γνώμης πως η υπεράσπιση αμφισβήτησε με σθένος τις ζημιές που αναφέρονται. Επί του προκειμένου η αξιόπιστη μαρτυρία του Μανιουδάκη κατέδειξε ότι το ποσό των €100 ως ημερήσια απώλεια εισοδημάτων, δεν είναι τίποτε άλλο από κατά προσέγγιση υπολογισμός. Τα δε €1800 διά τα ενδύματα που καταστράφηκαν, δεν συναρτήθηκε με ποσότητα ενδυμάτων και ούτε δόθηκαν οιεσδήποτε εξηγήσεις διά αυτή την κατάληξη. Περαιτέρω, το τεκμήριο 3 δεν είναι τίποτε άλλο από εξ' ακοής μαρτυρία αγνώστου βαθμού, της οποίας το περιεχόμενο δεν επιβεβαιώνεται από άλλη μαρτυρία και τέλος, δεν αιτιολογήθηκε η αναγκαιότητα καταφυγής σε τέτοια μαρτυρία, δηλαδή ο λόγος που δεν παρουσιάστηκε στο δικαστήριο ο συντάκτης του εγγράφου. Είναι βεβαίως γνωστή η αυστηρότητα της νομολογίας σε σχέση με την απόδειξη ειδικής ζημιάς. Επί του προκειμένου ισχυρός είναι ο λόγος της υπόθεσης Ηρακλέους ν. Πέτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239, 243, η οποία υιοθέτησε τα αναφερόμενα στην υπόθεση Bonham - Carter v. Hyde Park Hotel Ltd
(1948)64 T.L.R. 177,
  1. Λέχθηκε εκεί ότι. «Plaintiffs must understand that if the bring actions for damages it is for them to prove their damage; it is not enough to wright down the particulars, and so to speak, throw them at the head of the court, saying "This is what I have lost, I ask you to give me these damages'. They have to prove it». Εν όψει όλων των πιο πάνω τα ποσά των €300 και €1800 δεν μπορώ να τα δεχθώ, κρίνοντας ότι δεν αποδείχθηκαν με το δέοντα τρόπο. Εν όψει όλων των πιο πάνω καταλήγω στα εξής συμπεράσματα. Το δυστύχημα της 04.05.2010 οφείλεται στην αιφνίδια είσοδο του οχήματος του τριτοδιαδίκου στη λεωφόρο Νίκης και ότι δεν σταμάτησε στο αλτ της παρόδου Ρήγας Φεραίος. Αυτή η ενέργεια είχε ως αποτέλεσμα να συγκρουστεί με το όχημα του εναγομένου στο πίσω αριστερό μέρος και περιπλέον, το τελευταίο να παρεκκλίνει της πορείας του και να συγκρούστεί με τη βιτρίνα του καταστήματος της ενάγουσας, με αποτέλεσμα το θρυμματισμό του γυαλιού τούτης, του οποίου η αντικατάσταση επιβάρυνε την ενάγουσα με €2012,
  2. Αυτή είναι η μόνη διαπιστωθείσα ζημιά που υπέστη η ενάγουσα. Η μαρτυρία δεν αποκαλύπτει ότι ο εναγόμενος κινείτο με υπερβολική, υπό τις περιστάσεις, ταχύτητα την ώρα της σύγκρουσης. Υπό το φως των πιο πάνω διαπιστώσεων και ιδιαίτερα του ότι πρωταρχική αιτία πρόκλησης του δυστυχήματος είναι οι προαναφερθείσες ενέργειες του τριτοδιαδίκου, κρίνω πως εφαρμογής τυγχάνουν όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Lloyde v. West Midlands Gas Board [1971] 2 All E.R. 1240, 1246, η οποία υιοθετήθηκε στη Morides, πιο πάνω. Λέχθηκε εκεί ότι: I have used the words 'evidence as it stands at the relevant time'. I think this can most conveniently be taken as being at the close of the plaintiff's case. On the assumption that a submission of no case is then made, would, the evidence, as it then stands, enable the plaintiff to succeed because, although the precise cause of the accident cannot be established, the proper inference on balance of probability is that that cause, whatever it may have been, involved a failure by the defendant to take due care for the plaintiff's safety? If so, res ipsa loquitur. If not, the plaintiff fails. Of course, if the defendant does not make a submission of no case, the question still falls to be tested by the same criterion, but evidence for the defendant, given thereafter, may rebut the inference. The res, which previously spoke for itself, may be silenced, or its voice may, on the whole of the evidence, become too weak or muted. That the question of res ipsa loquitur has to be tested on an assessment of evidence is, I think, confirmed by a passage in the judgment of Lord Evershed M.R. in Moore v. R. Fox & Sons Ltd. He said :— 'It must, as I venture to think, always be a question whether, on proof of the happening of a particular event, it can with truth be said that the thing speaks for itself. The event or 'thing' may, or may not, produce that result. Not every accident has, without more, that effect. If, on a closer analysis of the happening and its circumstances, it does not in truth appear fairly to follow that the proper inference is one of negligence, then the case is not one of res ipsa loquitur at all.' The plaintiff must prove facts which give rise to what may be called the res ipsa loquitur situation.»" Στην προκείμενη περίπτωση το πράγμα (res) επεξηγείται από το διαπιστωμένο γεγονός ότι το όχημα του εναγομένου κτυπήθηκε από το όχημα του τριτοδιαδίκου. Παρεμβάλλω εδώ ότι πέραν κάποιων υποβολών που η ενάγουσα έθεσε στον εναγόμενο, δεν επιχείρησε απόδειξη αμελούς συμπεριφοράς. Η ενάγουσα αρκέστηκε στο ισχυρό κατά τα άλλα γεγονός του αποτελέσματος της σύγκρουσης, δηλαδή πως το όχημα του εναγομένου κτύπησε με και εισήλθε εντός της βιτρίνας του καταστήματός της. Εν τούτοις σήμερα αυτό το γεγονός τυγχάνει επεξήγησης και δη εύλογης. Βάλλοντας την πρωταρχική αιτία σύγκρουσης, δηλαδή τις ενέργειες του τριτοδιαδίκου, στη ζυγαριά των πιθανοτήτων, διαπιστώνω ότι είναι πιθανότερο παρά όχι ότι αυτός είναι ο λόγος της σύγκρουσης και όχι οιαδήποτε ενέργεια του εναγομένου. Άλλωστε δεν έχει αποδειχθεί οτιδήποτε μεμπτό για τον εναγόμενο. Όπως έχω ήδη αναφέρει, η υπόθεση της ενάγουσας εξαντλήθηκε στο αποτέλεσμα, δηλαδή ότι κτύπησε τη βιτρίνα της ενάγουσας. Είναι λοιπόν η περίπτωση τούτη κατάλληλη να ειπωθεί ότι το πράγμα (res) και τα όποια συμπεράσματά του, τα οποία προηγουμένως ομιλούσαν αφ' εαυτών, τώρα αποσιωπούνται και εξουδετερώνονται, ή για να επαναλάβω το μεστό λόγο του Megaw L.J. "may be silenced, or its voice may, on the whole of the evidence, become to weak or muted." Εδώ αυτό ακριβώς συνέβη. Η προσκομισθείσα μαρτυρία, τόσο του αστυφύλακα όσο και του εναγομένου, επεξηγεί δεόντως γιατί το όχημα του τελευταίου κατέληξε στο μαγαζί της ενάγουσας και επιπλέον, απαλλάττει τον εναγόμενο από οποιαδήποτε ευθύνη. Συνεπώς ουδεμία αμέλεια ή ευθύνη ή παράβαση καθήκοντος διαπιστώνεται. Δοθέντος ότι δεν διαπιστώνεται ευθύνη εναντίον του εναγομένου, είναι αντιληπτό ότι η υπόθεση του τελευταίου εναντίον των δυο τριτοδιαδίκων είναι ανυπόστατη και υποκείμενη σε απόρριψη. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω επιχείρησα να εξηγήσω η αγωγή απορρίπτεται . Έξοδα, ως θα υπολογιστούν και εγκριθούν, επιδικάζονται υπέρ του εναγομένου και εναντίον της ενάγουσας. Κατ' επέκταση και η υπόθεση του εναγομένου εναντίον των τριτοδιαδίκων 1 και 2 επίσης απορρίπτεται. Δοθέντος όμως ότι οι δυο τριτοδιάδικοι δεν παρουσιάστηκαν στη διαδικασία, κρίνω ορθό να μην επιδικάσω οιαδήποτε έξοδα σε σχέση με αυτή τη διαδικασία. (Υπ.)............ Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /Μ.Ε cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.