Ζωοτροφές Πελαργός Λτδ ν. Χαραλαμπίδη Γαβρίλη, Αρ. Αγωγής: 10411/10, 30/11/2016

(1)εως

(6), 4

(2), 5

(1)εως

(5)και 10

(3)· ο περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος, Κεφ.6, άρθρο 9· ο περί Δικαστηρίων Νόμος, Ν.14/60, άρθρα 29, 30, 31 και 32· οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί, Δ.48 κ.κ. 1 εως 9· και το δίκαιο της επιείκειας και οι συμφυείς εξουσίες και πρακτική του δικαστηρίου. Για την ώρα αρκούμαι να υποδείξω ότι η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση που ομνύει δικηγόρος, εν προκειμένω ο Λάμπρος Πελεκάνος. Δεν σχολιάζω το περιεχόμενο τούτης της δήλωσης, εφόσον κάτι τέτοιο διενεργείται πιο κάτω. Υποδεικνύω όμως ότι ο Λάμπρος Πελεκάνος δεν εκπροσωπεί, πλέον, τον εναγόμενο, παρά μόνο είναι μάρτυρας στη διαδικασία κατά πως έχει ήδη επεξηγηθεί. Στον αντίποδα οι ενάγοντες αμφισβητούν το εύλογο του αιτήματος, εξ ου και καταχώρισαν ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης. Δεν παραθέτω τη νομική βάση της ένστασης εφόσον είναι ανάλογη με εκείνη της αίτησης. Και η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση, που σε αυτή την περίπτωση ομνύει ο Νικόλας Ζορλάκης, διευθυντής των εναγόντων. Το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων, δηλαδή των δηλώσεων Πελεκάνου και Ζορλάκη, αποκαλύπτει ότι μεγάλο μέρος των γεγονότων που αφορούν την επίδικη διαδικασία είναι παραδεχτό και αναμφισβήτητο. Ως εκ τούτου κρίνω ότι εξυπηρετούνται καλύτερα οι σκοποί της απόφασης, αν τούτο το παραδεχτό πλαίσιο γεγονότων εξακριβωθεί πρώτο. Άλλωστε με αυτό τον τρόπο θα αναδειχθούν τα επίδικα ζητήματα και έτσι ο αναγνώστης θα καταστεί κοινωνός όσων πραγματικά απασχόλησαν το δικαστήριο. Αποτελεί κοινό τόπο ότι την 05.02.2013 εκδόθηκε απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον του εναγομένου. Τούτη η απόφαση ήταν για ποσό €29111,61 με τόκο προς 9% από 30.04.2008 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον δικηγορικά έξοδα €1292 με τόκο προς 5,5,% από 07.12.

1. Περιπλέον, συμφωνήθηκε αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης μέχρι και την 01.03.2013 και περαιτέρω από μήνα σε μήνα, νοουμένου ότι από 01.03.2013 και κάθε πρώτη ημέρα εκάστου επομένου μηνός, με 7 μέρες χάρη, ο εναγόμενος θα κατέβαλλε το ποσό των €2000 μέχρι εξοφλήσεως. Τέλος, συμφωνήθηκε ότι αν οι δόσεις καταβληθούν ως ανωτέρω, δηλαδή στον προβλεπόμενο χρόνο, μόλις συμπληρωθεί ποσό €20000 η απόφαση θα θεωρείται εξοφληθείσα. Μετά την έκδοση της απόφασης και συγκεκριμένα την 14.11.2014, οι ενάγοντες καταχώρισαν αίτηση για έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος μετοχών ιδιοκτησίας του εναγομένου. Το δικαστήριο επιλήφθηκε την αίτηση την 28.11.2014, ότε και εξέδωσε το σχετικό διάταγμα. Τούτο το διάταγμα είναι εκείνο που ο εναγόμενος επιδιώκει σήμερα να ακυρώσει. Πέραν της πιο πάνω απόφασης, δηλαδή της απόφασης που αφορά η επίδικη υπόθεση και βάσει της οποίας εκδόθηκε το διάταγμα επιβάρυνσης, τα μέρη συμφωνούν ότι εκδόθηκαν άλλες τρείς αποφάσεις. Εξ αρχής αναφέρω ότι τούτες οι αποφάσεις δεν αφορούν και τα δυο μέρη της επίδικης υπόθεσης. Και εξηγώ· κατ' αρχάς οι τρείς αυτές αποφάσεις είναι· η αγωγή 10410/10, η αίτηση 14/12 και η αγωγή 345/
2. Και οι τρείς αυτές αποφάσεις παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο και είναι τεκμήρια στην επίδικη αίτηση. Με τη σειρά που πιο πάνω αναφέρθηκαν είναι τα τεκμήρια 1, 2 και
3. Τώρα, η απόφαση στην υπόθεση 10410/10 είναι μεταξύ των εναγόντων και τρίτης εταιρείας στην οποία ο εναγόμενος είναι μέτοχος. Η συμμετοχή του εναγομένου στην εκεί εμπλεκόμενη εταιρεία αποτελεί αναμφισβήτητο γεγονός. Αυτή λοιπόν η απόφαση εκδόθηκε την 15.04.2013 και αφορά ποσό €9996,
4. Η εκτέλεση της απόφασης αναστάληκε μέχρι και την 01.01.2014 και περαιτέρω από μήνα σε μήνα, νοουμένου ότι από την 01.01.2014 και κάθε πρώτη ημέρα εκάστου επομένου μηνός, με 7 μέρες χάρη, η εναγομένη εταιρεία θα κατέβαλλε ποσό €2000 μέχρι εξοφλήσεως. Νοουμένου ότι η εναγομένη δεν θα παρέλειπε καταβολή των δόσεων ως ανωτέρω αναφέρθηκε, με την καταβολή ποσού €4000 η απόφαση θα θεωρείτο εξοφληθείσα. Η απόφαση στην αίτηση 14/12, τεκμήριο 2 στην επίδικη αίτηση, εκδόθηκε την 30.11.
5. Τούτη η απόφαση είναι υπέρ τρίτου προσώπου, ονόματι Marinov Zhivko Petrov, και εναντίον των εναγόντων στην υπό κρίση περίπτωση. Σε αυτή το συμφωνηθέν ποσό είναι για €3985 με αναστολή εκτέλεσης μέχρι 01.01.2013 και περαιτέρω, από μήνα σε μήνα, νοουμένου ότι από την 01.01.2013 και κάθε πρώτη ημέρα εκάστου επομένου μηνός, με 7 μέρες χάρη, οι ενάγοντες θα κατέβαλλαν ποσό €400 μέχρι εξοφλήσεως. Εν κατακλείδι, η απόφαση στην υπόθεση 345/12, τεκμήριο 3 στην αίτηση, είναι και πάλι υπέρ του Marinov Zhivko Petrov και εναντίον των εναγόντων στην υπό κρίση υπόθεση και αφορά ποσό €
6. Σε αυτή την περίπτωση η απόφαση εκδόθηκε την 10.09.2013 και η εκτέλεση τούτης αναστάληκε μέχρι την 01.02.2014 και περαιτέρω από μήνα σε μήνα, νοουμένου ότι από την 01.02.2014 και κάθε πρώτη ημέρα εκάστου επομένου μηνός, με 7 μέρες χάρη, οι ενάγοντες θα κατέβαλλαν ποσό €300 μέχρι εξοφλήσεως. Κοινό στοιχείο των πιο πάνω αποφάσεων, δηλαδή των αποφάσεων στις υποθέσεις 10410/10, 14/12 και 345/12, είναι πως οι δικηγόροι είναι πάντα οι ίδιοι και περιπλέον, ένας εκ των εμπλεκόμενων διαδίκων είναι πάντα οι ενάγοντες στην υπό κρίση περίπτωση. Εύλογα διερωτάται κανείς τι σχέση έχουν τρείς άσχετες υποθέσεις με τα επίδικα θέματα της υπό κρίση αίτησης; Η απάντηση σε τούτο το ερώτημα κρύβεται στους ισχυρισμούς του ομνύοντα την αίτηση, δηλαδή του Λάμπρου Πελεκάνου. Συνεπώς, πέραν των πιο πάνω, που ας σημειωθεί ότι καθίστανται διαπιστώσεις του δικαστηρίου, στρέφω πλέον την προσοχή μου στους ισχυρισμούς που προωθήθηκαν από τα μέρη. Η θέση του Λάμπρου Πελεκάνου είναι απλή και έχει ως ακολούθως· κατά τον επίδικο χρόνο, και σε αυτό το πλαίσιο επίδικος θεωρείται ο χρόνος έκδοσης και ικανοποίησης των προαναφερθεισών αποφάσεων αλλά βεβαίως και της παρούσης, συνήγοροι σε τούτες τις υποθέσεις ήταν ο Λάμπρος Πελεκάνος και η Λουκία Δικωμίτη. Η τελευταία ήταν συνήγορος των εναγόντων, δηλαδή της εταιρείας Ζωοτροφές Πελαργός Λτδ, ενώ για το άλλο μέρος, που σε κάθε περίπτωση ήταν διαφορετικό (στην 10410/10 εναγομένη ήταν η εταιρεία Sannen Farm Ltd και στις άλλες δύο περιπτώσεις ενάγων ήταν ο Marinov Zhivko Petrov), δικηγόρος ήταν ο Λάμπρος Πελεκάνος. Τώρα, η ουσία του πράγματος, σύμφωνα πάντα με τους ισχυρισμούς Πελεκάνου, είναι πως η έκδοση των εν λόγω αποφάσεων και δη ο τρόπος και ο χρόνος εκτέλεσης τούτων ήταν συνυφασμένος. Εν ολίγοις, επειδή οι δύο συνήγοροι είχαν γνώση του συνόλου των τεσσάρων υποθέσεων, κάθε φορά που συμφωνούσαν αναστολή εκτέλεσης έπρατταν τούτο με γνώμονα τις προηγηθείσες αποφάσεις. Για παράδειγμα, η αναστολή εκτέλεσης στην υπόθεση 10410/10 συμφωνήθηκε να ισχύει μέχρι 01.01.2014, με τις δόσεις να αρχίζουν την 01.01.2014, καθ' ότι τότε ήταν που θα αποπληρωνόταν η απόφαση στην επίδικη υπόθεση (10411/10), αν οι δόσεις ήθελαν καταβληθεί κατά τον τρόπο που αναφέρεται στην απόφαση. Περαιτέρω, αναφέρει ο Λάμπρος Πελεκάνος, κατά τον χρόνο ικανοποίησης των πιο πάνω υποθέσεων επικρατούσε οικονομική κρίση, ενώ σε κάποιο χρόνο επιβλήθηκαν και τα γνωστά μέτρα από την Κεντρική Τράπεζα, που καθιστούσαν αδύνατη την απόσυρση χρημάτων. Λόγω αυτής της ιδιόρρυθμης περιρέουσας κατάστασης, αλλά και της σχέσης που οι δύο συνήγοροι, Λουκία Δικωμίτη και Λάμπρος Πελεκάνος, είχαν με το σύνολο των τεσσάρων υποθέσεων, οι τελευταίοι συμφώνησαν να μην προβούν στη λήψη μέτρων εκτέλεσης και να δώσουν περισσότερο χρόνο δια ικανοποίηση των αποφάσεων σε αμφότερα τα μέρη (βλ. παράγραφο 8 ενόρκου δηλώσεως Λάμπρου Πελεκάνου). Είναι η θέση του ομνύοντα ότι η σχετική συμφωνία τηρήθηκε και από τους δύο συνηγόρους και προς απόδειξη τούτου, δηλαδή τόσο της διασύνδεσης του συνόλου των αποφάσεων αλλά και της συναντίληψης των συνηγόρων, παρουσίασε στο δικαστήριο τα τεκμήρια 4 και 5, δηλαδή επιστολές που αντάλλαξαν οι δυο προαναφερόμενοι συνήγοροι. Καταλήγει ο ομνύων ότι ο εναγόμενος κατέβαλε το σύνολο των δόσεων κατά πώς συμφωνήθηκε μεταξύ των συνηγόρων και συνεπώς έχει εξοφλήσει την επίδικη απόφαση. Δέχεται βεβαίως ότι το ποσό που καταβλήθηκε από τον εναγόμενο ανέρχεται σε €20000 πλέον τα έξοδα της υπόθεσης και ότι δεν καταβλήθηκε την 1η ημέρα κάθε μηνός, αρχής γενομένης από την 01.03.2013, εν τούτοις είναι η θέση του ότι δυνάμει της αναστολής εκτέλεσης αλλά και της συμφωνίας των συνηγόρων, αυτός ήταν ο χρόνος αλλά και το ποσό που όφειλε να καταβάλει. Ως εκ τούτου υποστηρίζει ότι η απόφαση έχει εξοφληθεί και συνεπώς δεν δικαιολογείται εκτέλεση, ως είναι η έκδοση του επιβαρυντικού διατάγματος. Στον αντίποδα ο ομνύων την ένσταση, εν προκειμένω ο Νικόλας Ζορλάκης διευθυντής των εναγόντων, αρνείται την ισχυριζόμενη συμφωνία μεταξύ Λάμπρου Πελεκάνου και Λουκίας Δικωμίτη. Καίτοι δέχεται το σύνολο των εν λόγω αποφάσεων, απορρίπτει τον ισχυρισμό που θέλει σύναψη συμφωνίας μεταξύ των δικηγόρων. Επί του προκειμένου σχετική είναι η παράγραφος 14 της ενόρκου δηλώσεως Ζορλάκη όπου αναφέρεται ότι· «Απορρίπτω την παράγραφο 8 της ενόρκου δηλώσεως του κ.Πελεκάνου και αναφέρω ότι ουδεμία συμφωνία γραπτή ή προφορική υπήρξε Εναγόντων και Εναγομένου για να δοθεί περισσότερος χρόνος για τις καταβολές των δόσεων που ορίζει η Απόφαση ημερ. 05.02.
7. Αγνοώ και συνεπώς απορρίπτω το ενδεχόμενο να υπήρξε συμφωνία μεταξύ της Δικηγόρου των Εναγόντων και του Δικηγόρου των Εναγομένων και τονίζω ότι ουδέποτε οι Ενάγοντες συμφώνησαν να δοθεί περισσότερος χρόνος. Τονίζω δε ότι ο Εναγόμενος από τη πρώτη στιγμή (η πρώτη δόση καταβλήθηκε στις 12.03.2013) δεν τήρησε τα χρονικά πλαίσια που τέθηκαν από το δικαστήριο για αναστολή της απόφασης ημερ. 05.02.2013 καθιστώντας ολόκληρο το ποσό της απόφασης (€29.111,61 πλέον τόκους και έξοδα) άμεσα απαιτητό». Εν κατακλείδι, ο ομνύων υποστηρίζει πως ουδεμία συμφωνία υπήρξε μεταξύ των διαδίκων, ούτε και διαβεβαίωση από πλευράς των εναγόντων, να δοθεί στον εναγόμενο περισσότερος χρόνος δια καταβολή των δόσεων που αναφέρεται στην επίδικη απόφαση, απόφαση ημερομηνίας 05.02.
8. Πριν οτιδήποτε άλλο σκόπιμο κρίνεται να σχολιαστεί ό,τι σχετικό της επίδικης αίτησης. Ζητούμενο εν προκειμένω είναι κατά πόσο η αίτηση εδράζεται επί ορθής νομικής βάσης και τι είναι που εξυπηρετεί. Στο πλαίσιο αυτής ακριβώς της αγωγής είχα την ευκαιρία να διερευνήσω τη φύση και τους σκοπούς του αιτήματος. Σχετική είναι η ενδιάμεση απόφαση που εκδόθηκε σε αυτή ακριβώς την αγωγή, απόφαση ημερομηνίας 13.01.
9. Το απόσπασμα που ενδιαφέρει έχει ως ακολούθως· «Ο συνήγορος του καθ' ου η αίτηση έθεσε υπόψιν του δικαστηρίου την υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Συνεργατικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνοικο Λτδ, Πολ. Αίτ. 167/13, ημερομηνίας 11.10.2013, για να εισηγηθεί όμως ότι διατάγματα ως το υπό κρίση δεν εκδίδονται μονομερώς, όπως εδώ έγινε. Με όλο το σεβασμό έχω όμως την εντύπωση ότι ο ευπαίδευτος συνήγορος παρερμηνεύει τα λεχθέντα στην εν λόγω υπόθεση. Αν είναι κάτι που ρητά αναφέρεται στην πιο πάνω απόφαση, είναι πως ο νόμος προβλέπει δύο ειδών διατάγματα που ουδεμία σχέση έχουν μεταξύ τους. Μάλιστα το δικαστήριο τόνισε ότι η πρώτη κατηγορία διαταγμάτων, η οποία διέπεται από το άρθρο 3 του νόμου, σκοπεί σε εκτέλεση της απόφασης που έχει εκδοθεί, ενώ η άλλη κατηγορία, η οποία διέπεται από το άρθρο 9 του νόμου, σκοπεί σε διαφύλαξη της περιουσίας του εναγομένου, υπό μορφή προσωρινού διατάγματος, ώστε αν ήθελε εκδοθεί απόφαση εναντίον του να μην μείνει ανικανοποίητη. Μόνο στη δεύτερη περίπτωση εφαρμόζεται το άρθρο 9 του Κεφ. 6 και συνεπώς επιβάλλεται ανάληψη εγγύησης και το εκδοθέν διάταγμα ορίζεται επιστρεπτέο. Όπως αναφέρεται στην απόφαση· «Στην προκειμένη περίπτωση η μονομερής αίτηση με την οποία ζητήθηκε το διάταγμα, δεν στηρίζεται στο άρθρο 32 του Ν. 14/60, ούτε στο άρθρο 9 του Κεφ. 6, αλλά στο Νόμο 31(Ι)/
10. Δυνάμει του συγκεκριμένου Νόμου μπορούν, μεταξύ άλλων να εκδοθούν δύο ειδών διατάγματα: τελικά «διατάγματα επιβάρυνσης» δυνάμει του άρθρου 3 και «προσωρινά διατάγματα επιβάρυνσης» δυνάμει του άρθρου 9 του Νόμου 31(Ι)/
11. Τα πρώτα εκδίδονται για σκοπούς εκτέλεσης, όπως είναι η παρούσα περίπτωση και τα δεύτερα εκκρεμούσης της αγωγής.» Και πιο κάτω· «Είναι φανερό από το περιεχόμενο του άρθρου 3 ότι η διαδικασία που χαράσσεται με το Νόμο 31(Ι)/92 είναι μια ιδιόμορφη διαδικασία διακριτή από αυτή που προβλέπεται στο άρθρο 9 του Κεφ. 6 και αφορά στην έκδοση «προσωρινών διαταγμάτων» εκκρεμούσης της αγωγής (βλ. Ψάλτης ν. Χ΄΄Λόη

(2001)1Β ΑΑΔ 1454, 1458). Σε τέτοιες περιπτώσεις το δικαστήριο για διασφάλιση των δικαιωμάτων του εναγομένου, εφαρμόζοντας τις πρόνοιες του άρθρου 9

(3)του Κεφ. 6 ορίζει το διάταγμα επιστρεπτέο. Όμως για την έκδοση «επιβαρυντικών διαταγμάτων» ως μέτρο εκτέλεσης, ο Νόμος δεν ορίζει παρόμοια διαδικασία. Αντίθετα, δια του άρθρου 3

(3)του Νόμου, ορίζεται διαφορετική διαδικασία προβλέποντας ότι το Δικαστήριο δύναται «να επιβάλει όρους σχετικά με την πληροφόρηση του οφειλέτη .. ή σχετικά με οποιοδήποτε άλλο ζήτημα.». Πέραν τούτου, το άρθρο 3

(4)του Νόμου δεν προβλέπει για καταχώρηση ένστασης για αμφισβήτηση του διατάγματος, αλλά για υποβολή αίτησης για ακύρωση ή διαφοροποίηση του διατάγματος. Πρόκειται για άλλη μια ουσιαστική διαφορά που τονίζει το ιδιόμορφο της διαδικασίας δυνάμει του άρθρου 3 του Νόμου.» Ποια όμως είναι η σημασία όλων των ανωτέρω; Ευθέως και απερίφραστα απαντώ λέγοντας ότι οι οδηγίες του δικαστηρίου, άμα την έκδοση του επίδικου διατάγματος, για ανάληψη εγγύησης και επιπλέον, ο ορισμός τούτου ως επιστρεπτέο, συνιστούσε σφάλμα και υπέρβαση εξουσίας. Αυτό γιατί η υπό κρίση περίπτωση διέπεται από τις πρόνοιες του άρθρου 3 του νόμου και όχι του άρθρου 9. Η όλη διαδικασία αφορά εκτέλεση και ως εκ τούτου έπεται της απόφασης. Συνεπώς, σε τέτοια περίπτωση η έκδοση του διατάγματος δεν προϋποθέτει ανάληψη εγγύησης, αλλά ούτε και απόδειξη ότι το αίτημα είναι κατεπείγον. Η δε προβλεπόμενη διαδικασία διεξάγεται μονομερώς και όχι άλλως πως». Απ' όλα τα πιο πάνω καθίσταται αντιληπτό ότι το δικαστήριο έχει ήδη αποφανθεί σε σχέση με τη φύση του επίδικου επιβαρυντικού διατάγματος και δη ότι εδώ προωθείται ως μέτρο εκτέλεσης. Αυτή η απόφαση του δικαστηρίου, ληφθείσα στο πλαίσιο αυτής ακριβώς της αγωγής, δεσμεύει το δικαστήριο και τη διαδικασία που τώρα εξετάζεται. Πέραν όμως των πιο πάνω, το άρθρο 3

(1)του σχετικού νόμου (Ν.31(Ι)/1992)δεν αφήνει αμφιβολία ότι θεσπίζει τρόπο εκτέλεσης. Το δε άρθρο 3

(4)του ίδιου νόμου, μεριμνά δια ακύρωση του διατάγματος που έχει εκδοθεί βάσει του νόμου. Τα πιο πάνω φανερώνουν όμως ότι η αίτηση δεν πάσχει δικονομικά, ως είναι η εισήγηση των εναγόντων, εφόσον επικαλείται αυτά ακριβώς τα άρθρα ( 3

(1)και 3

(4)) που διέπουν το ζήτημα. Τούτων λεχθέντων δεν σημαίνει ότι η αίτηση επιτυγχάνει. Επιβάλλεται να αποφασιστεί η πραγματική πτυχή του αιτήματος και δη οι ισχυρισμοί Πελεκάνου και αν ήθελαν αξιολογηθεί θετικά οι όποιες επάλληλες επιπτώσεις τούτων των ισχυρισμών. Περιττό να υποδειχθεί ότι οι ισχυρισμοί Πελεκάνου θέλουν τον εναγόμενο να έχει εξοφλήσει το οφειλόμενο ποσό και συνεπώς αδικαιολόγητη είναι η προώθηση οποιουδήποτε μέτρου εκτέλεσης. Προσθέτω εδώ ότι αν ο ισχυρισμός αυτός ευσταθεί, λογικό και αυτονόητο είναι ότι το εκδοθέν επιβαρυντικό διάταγμα υπόκειται σε ακύρωση, εφόσον ο νόμος θέλει την έκδοσή του να εξαρτάται από το ότι ο επηρεαζόμενος καλείται να πληρώσει χρηματικό ποσό, δηλαδή να είναι οφειλέτης. Ο χρόνος που χρησιμοποιείται στο σχετικό νόμο είναι ενεστώτας, στοιχείο που υποδηλώνει ότι η οφειλή επιβάλλεται να υφίσταται κατά το χρόνο εξέτασης της αίτησης. Στρέφομαι τώρα σε αξιολόγηση αμφοτέρων των ισχυρισμών. Ουδεμία αμφιβολία έχω ότι οι ισχυρισμοί Πελεκάνου είναι ορθοί και αληθή. Η λεπτομέρεια τούτων των ισχυρισμών, καθώς και η πληθώρα στοιχείων που προσκομίστηκαν, δικαιολογεί αυτή ακριβώς τη διαπίστωση. Ενδεικτικά και μόνο υποδεικνύω πως τα τεκμήρια 4 και 5 είναι επιστολές που αντάλλαξαν οι δύο δικηγόροι. Όσο και αν οι ενάγοντες αρνούνται τη διασύνδεση της εκτέλεσης των τεσσάρων αποφάσεων, τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο άλλα είναι που αποκαλύπτουν. Η θέση του Πελεκάνου σε σχέση με τις ημερομηνίες ικανοποίησης της κάθε απόφασης, είτε τούτη ήταν υπέρ των εναγόντων είτε εναντίον αυτών, κρίνεται εύστοχη και δικαιολογημένη. Οι ημερομηνίες αναστολής εκτέλεσης φαίνεται να δικαιολογούν τούτο τον ισχυρισμό. Περιπλέον, το τεκμήριο 4 που είναι επιστολή ημερομηνίας 04.06.2014 η οποία απευθύνεται στη δικηγόρο Λουκία Δικωμίτη, κάνει αναφορά και στις τέσσερις αποφάσεις. Μάλιστα, η αρίθμηση 3 στην ίδια πάντα επιστολή (τεκμήριο 4), αφορά την επίδικη υπόθεση και δηλώνει πως· «Εκκρεμεί η πληρωμή των εξόδων της αγωγής 10411/2010 ύψους €750,00 τα οποία θα φροντίσουμε να εξοφληθούν σύντομα». Τα πιο πάνω ουδεμία αμφιβολία αφήνουν πως η απόφαση, ή καλύτερα το ποσό της αξίωσης, θεωρείται εξοφληθέν και πως ό,τι απομένει να αποπληρωθεί είναι τα δικηγορικά έξοδα. Η επιβεβαίωση εν τούτοις της διασύνδεσης των τεσσάρων υποθέσεων, καθώς και της σχετικής συμφωνίας των συνηγόρων, συνάγεται από την απαντητική επιστολή της Λουκίας Δικωμίτη (τεκμήριο 5 στην αίτηση), όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται· «Παρακαλώ όπως φροντίσετε για την εξόφληση των δικηγορικών εξόδων στην αγωγή αρ. 10411/10 Ζωοτροφές Πελαργός Λτδ εναντίον Γαβρίλη Χαραλαμπίδη». Εν ολίγοις, η τότε συνήγορος των εναγόντων όχι μόνο δεν αμφισβήτησε τα αναφερόμενα στην επιστολή Πελεκάνου (τεκμήριο 4 στη αίτηση), προχώρησε και λειτούργησε βάσει τούτων διεκδικώντας τα εκεί αναφερόμενα δικηγορικά έξοδα. Η λογική επιτάσσει ότι αν είχε αντίθετη άποψη, δηλαδή πως η αξίωση δεν είχε εξοφληθεί, όποιος και αν ήταν ο λόγος μη εξόφλησης τούτης, είμαι πεπεισμένος ότι θα έθετε τούτο γραπτώς, ώστε να πληροφορήσει σχετικά το συνάδελφό της, αλλά κυρίως να διασφαλίσει τα δικαιώματα των πελατών της και όχι να μην απαντήσει στους σχετικούς ισχυρισμούς κατά τρόπο που αφήνεται να νοηθεί ότι συμφωνεί με όσα εκεί αναφέρονται. Άλλωστε γνωστή είναι η δικαιϊκή αρχή ότι ο σιωπών δοκεί συναινεί. Πέραν των πιο πάνω οφείλω να υποδείξω άλλο ένα λόγο που δικαιολογεί θετική αξιολόγηση των ισχυρισμών Πελεκάνου. Αυτός είναι ο τρόπος που οι ενάγοντες επέλεξαν να αντιμετωπίσουν τους ισχυρισμούς Πελεκάνου. Καίτοι ο τελευταίος έθεσε τη θέση του και μάλιστα δίδοντας πλούσιες λεπτομέρειες, οι ενάγοντες και ο ομνύων την ένσταση αρκέστηκαν να δηλώσουν άγνοια και άρνηση. Όχι μόνο δεν κάλεσαν τη Λουκία Δικωμίτη να μαρτυρήσει, ούτε καν ζήτησαν την αντεξέταση του Λάμπρου Πελεκάνου. Εν ολίγοις οι ισχυρισμοί του ομνύοντα Πελεκάνου δεν έτυχαν ουσιαστικής αμφισβήτησης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους δέχομαι ότι τα γεγονότα έχουν όπως ακριβώς τα ανέφερε ο Λάμπρος Πελεκάνος, δηλαδή ότι ο τελευταίος και η Λουκία Δικωμίτη, κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήταν δικηγόροι των διαδίκων και συμφώνησαν να δώσουν περισσότερο χρόνο εκτέλεσης από εκείνο που αναφερόταν στην απόφαση ημερομηνίας 05.02.2013. Τώρα ποια η σημασία, αν έχει κάποια, η συμφωνία του Λάμπρου Πελεκάνου με τη Λουκία Δικωμίτη; Είμαι της γνώμης ότι επί του προκειμένου ορθή είναι η θέση του εναγομένου. Η υπόθεση Καλαμαράς v. Γενικού Εισαγγελέα κ.α.

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 343, 347 - 348, αποδίδει με ακρίβεια τις αρχές που διέπουν το ζήτημα. Αναφέρθηκε εκεί ότι· «Αναφορικά με την εξουσία του δικηγόρου του να δεσμεύσει τον εφεσείοντα με τη δήλωση που έκαμε στο Δικαστήριο στις 22 Οκτωβρίου 1985, στην παρουσία και στη γλώσσα του εφεσείοντα, η νομική αρχή είναι ότι ο διάδικος δεσμεύεται έναντι των αντιδίκων του ακόμα και από δηλώσεις ή συμβιβασμούς με πολύ σοβαρότερες συνέπειες γι' αυτόν, που ο διορισμένος δικηγόρος κάμνει για λογαριασμό του στη διαδικασία που τον αντιπροσωπεύει, ακόμα και στην απουσία του πελάτη του, υπό τον όρο, βέβαια, ότι τέτοιες δηλώσεις ή συμβιβασμοί αναφέρονται στο επίδικο θέμα της διαδικασίας και όχι σε "παράλληλα" (collateral) θέματα. Η αρχή αυτή υποστηρίζεται από σειρά Αγγλικών αποφάσεων οι οποίες έχουν υιοθετηθεί από το Δικαστή Στυλιανίδη στην υπόθεση In Re Charalambous

(1985)1 Α.Α.Δ. 746. Στην υπόθεση Strauss v. Francis [1866] Q.B. 379, χωρίς τη ρητή συγκατάθεση του ενάγοντα, ο δικηγόρος του συμβίβασε την απαίτηση στην αγωγή του για δυσφήμηση. Ο ενάγων δεν αναγνώρισε το συμβιβασμό αλλά απότυχε στην προσπάθειά του να προχωρήσει περαιτέρω την αγωγή του. Στην απόφασή του ο Δικαστής Blackburn τόνισε ότι ήταν, όπως γίνεται συνήθως ο δικηγόρος διορίζεται χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό να διεξάγει μια νομική διαδικασία, έχει προφανή πληρεξουσιότητα να κάμει οτιδήποτε που κατά την κρίση του θεωρεί ότι εξυπηρετεί το συμφέρον του πελάτη του· και αν, μέσα στα πλαίσια αυτής της πληρεξουσιότητας, συνάψει οποιαδήποτε συμφωνία με τον αντίδικο δικηγόρο αναφορικά με το επίδικο θέμα, η συμφωνία αυτή μόνο δεσμευτική μπορεί να κριθεί. Αναφορικά με την έκταση της σιωπηράς πληρεξουσιότητας (ostensible authority) του δικηγόρου να δεσμεύσει τον πελάτη του αναφορικά με κάποιο συμβιβασμό που κάμνει, πολύ βοηθητική είναι η ανάλυση που γίνεται στην υπόθεση Waugh and Others v. H.B. Clifford & Sons Ltd. and Others [1982] 1 All E.R. 1095, στην οποία ο Λόρδος Δικαστής Brightman είπε ότι ένα θέμα θα πρέπει να κριθεί σαν "παράλληλο" (collateral) στην αγωγή και, επομένως, πέραν της σιωπηράς πληρεξουσιότητας του δικηγόρου, μόνο στην περίπτωση που καθαρά περιλαμβάνει θέμα ξένο και άσχετο προς την αγωγή». Τα πιο πάνω φανερώνουν, μάλιστα με τον πλέον σαφή τρόπο, ότι ο δικηγόρος έχει εξουσία να δεσμεύσει τον πελάτη του. Εν τούτοις μπορεί κανείς να εισηγηθεί ότι στην υπόθεση Καλαμαράς, πιο πάνω, αλλά και στην πολύ πιο πρόσφατη Πήττας κ.α. v. Δήμου Στροβόλου, Πολ. Εφ. 126/10, ημερομηνίας 24.04.2015, η δήλωση του συνηγόρου έγινε καθ' ον χρόνο η διαδικασία ήταν εν εξέλιξει, άπτετο της διαδικασίας και τέλος, ειπώθηκε εντός δικαστηρίου. Εδώ η υπόθεση αφορά το στάδιο ικανοποίησης της απόφασης και εποπτείας του χρονοδιαγράμματος που εκεί τέθηκε και η δήλωση, εν προκειμένω η συμφωνία των Πελεκάνου και Δικωμίτη, έλαβε χώρα εκτός δικαστηρίου. Το Halsbury's Laws of England, 3rd ed., vol.36, para 109, αποκαλύπτει πως η εντολή που λαμβάνει ένας δικηγόρος από τον πελάτη του, επεκτείνεται και μετά την έκδοση απόφασης και δη στο στάδιο εκτέλεσης. Όπως εκεί αναφέρεται 'Thus after judgment the solicitor's authority continues for the purpose of issuing execution or protecting his client from execution and of receiving notice of appeal.'. Αξίζει να ειπωθεί ότι η υπόθεση Θεμιστοκλέους v. Sunrise Clothing Industry Limited

(2000)1A A.A.Δ. 547, η οποία αφορά αυτή ακριβώς την εμβέλεια της εκπροσώπησης διαδίκου από δικηγόρο, παραπέμπει στο πιο πάνω απόσπασμα των Halsburys. Ως εκ των ανωτέρω καταλήγω ότι δεν έχει σημασία πως η δήλωση, ή καλύτερα η συμφωνία, των δικηγόρων, έγινε στο στάδιο εκτέλεσης της απόφασης. Οι αρχές που διέπουν το ζήτημα είναι ίδιες τόσο πριν την έκδοση απόφασης όσο και μετά. Ο συνήγορος έχει κάθε εξουσία να δεσμεύσει τον πελάτη του. Με δεδομένο λοιπόν ότι ο συνήγορος έχει εξουσία να δεσμεύσει τον πελάτη του και τούτη η εξουσία επεκτείνεται και στο στάδιο εκτέλεσης, εφόσον εδώ αποτελεί εύρημα του δικαστηρίου ότι οι δυο συνήγοροι συμφώνησαν να δώσουν επιπλέον χρόνο συμμόρφωσης στους διαδίκους, κατά τρόπο που επιμήκυναν την αναστολή εκτέλεσης, η απόφαση του δικαστηρίου δεν μπορεί να αποκλίνει από το λόγο (ratio) της υπόθεσης Πήττα, πιο πάνω. Καταλήγω λοιπόν ότι οι ενάγοντες κωλύονται (estopped) να διεκδικήσουν οτιδήποτε άλλο. Προσθέτω εδώ, ενδεχομένως εκ του περίσσου, ότι δοθέντος πως αποτελεί κοινό τόπο ότι ο εναγόμενος κατέβαλε ποσό €20000 πλέον δικηγορικά έξοδα, εφόσον αυτά προβλέπονταν στην απόφαση του δικαστηρίου στην έκταση που αφορούσε την αναστολή, απόφαση ημερομηνίας 05.02.2013, οι ενάγοντες δεν δικαιολογούνται να απαιτούν οτιδήποτε περαιτέρω. Το γεγονός ότι ο εναγόμενος δεν κατέβαλε το ποσό αυτό εντός των καθορισμένων χρονοδιαγραμμάτων, δεν διαφοροποιεί τα πράγματα, εφόσον αυτό το τελευταίο σκέλος ήταν αποτέλεσμα της δεσμευτικής συμφωνίας των δικηγόρων Πελεκάνου και Δικωμίτη. Για όλους τους λόγους πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω κρίνω ότι το αίτημα είναι εύλογο και δικαιολογημένο, ιδιαίτερα εφόσον ο εναγόμενος δεν είναι πλέον πιστωτής των εναγόντων. Ως εκ τούτου εκδίδω διάταγμα ακύρωσης του επιβαρυντικού διατάγματος ημερομηνίας 28.11.2014. Τα έξοδα της διαδικασίας, ως θα υπολογιστούν και εγκριθούν, επιδικάζονται υπέρ του εναγόμενου και εναντίον των εναγόντων. (Υπ.)............ Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /Μ.Ε cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο