Μαρίας Χριστίνας Τσιοπουριάν ν. Νεόφυτου Νεοφύτου, Αρ. Αγωγής: 7502/08, 22/11/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A628 Αρ. Αγωγής: 7502/08 Μεταξύ: Μαρίας Χριστίνας Τσιοπουριάν, εκ Λευκωσίας Ενάγουσας και Νεόφυτου Νεοφύτου, εκ Λευκωσίας Εναγομένου Αίτηση ημερ. 15.6.16 υπό εναγομένου - αιτητή για αναστολή εκτέλεσης απόφασης εκκρεμούσης Έφεσης Ημερομηνία: 22 Νοεμβρίου 2016 Για εναγόμενο - αιτητή: κος Ρίκκος Μαππουρίδης Για ενάγουσα - καθ' ης η αίτηση: κος Ανδρέας Λύτρας ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 15.2.16 εκδόθηκε μετά από ακροαματική διαδικασία, απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγομένου για το ποσόν των €168.000,00, ως ειδικές και γενικές αποζημιώσεις πλέον τόκους και έξοδα. Η υπόθεση αφορούσε απαίτηση της ενάγουσας για ιατρική αμέλεια που προέκυψε κατά την διάρκεια επέμβασης της σπονδυλικής στήλης στην οποία υπεβλήθη από τον εναγόμενο που ασκεί το επάγγελμα του νευροχειρουργού. Εναντίον της πιο πάνω απόφασης, ο εναγόμενος κατεχώρησε έφεση ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις 29.3.
- Για σκοπούς εκτέλεσης της πιο πάνω απόφασης, η ενάγουσα καταχώρησε αίτηση στις 9.6.16 με την οποία αιτείται διάταγμα του Δικαστηρίου για επιβάρυνση 51.238 μετοχών που κατέχει ο εναγόμενος στην εταιρεία «Αρεταίειο Ιατρικό Κέντρο Λτδ». Λίγες μέρες μετά στις 15.6.16, ο εναγόμενος καταχώρησε την παρούσα αίτηση με την οποία ζητά την αναστολή εκτέλεσης της πιο πάνω απόφασης μέχρι την πλήρη εκδίκαση της έφεσης του. Η αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στη Δ.35 Θ.18 και συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ιδίου του εναγομένου - αιτητή. Αναφέρει ότι η έφεση του στηρίζεται σε σοβαρούς λόγους και έχει μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Αναφέρει επίσης ότι η ενάγουσα δεν πρόκειται να υποστεί οποιαδήποτε ζημιά αφού ο ίδιος είναι έτοιμος να δώσει εγγύηση σε περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι είναι λογικό και δίκαιο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Στην ένορκη δήλωση, επισυνάπτεται η ειδοποίηση έφεσης καθώς και η αίτηση για επιβάρυνση στις μετοχές που ο αιτητής κατέχει στην εταιρεία «Αρεταίειο Ιατρικό Κέντρο Λτδ». Η ενάγουσα - καθ' ης η αίτηση καταχώρησε ένσταση στην έγκριση του αιτήματος. Στους λόγους ένστασης αναφέρεται ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για αναστολή εκτέλεσης και ότι η ενάγουσα δεν πρέπει χωρίς ουσιαστικό λόγο να αποστερηθεί τους καρπούς της επιτυχίας της. Επιπλέον, δεν έχουν καταδειχθεί εξαιρετικές περιστάσεις που να σχετίζονται με δυσμενείς συνέπειες για τον αιτητή σε περίπτωση που εκτελεστεί η απόφαση και στη συνέχεια επιτύχει στην έφεση του. Αναφέρεται επίσης στους λόγους ένστασης ότι η αίτηση είναι καταχρηστική αφού καταχωρήθηκε λίγες μέρες μετά την αίτηση για επιβάρυνση των μετοχών του εναγομένου και ότι αποκλειστικός σκοπός της, είναι να καθυστερήσει την εκτέλεση της υπό κρίση απόφασης. Την ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση της ενάγουσας - καθ' ης η αίτηση, στην οποία επαναλαμβάνονται όλοι οι πιο πάνω λόγοι ένστασης. Αναφέρει επίσης ότι με την ένορκη δήλωση της αίτησης, ο αιτητής απέτυχε να αποδείξει την αφερεγγυότητα της ή την πιθανότητα σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης να μην είναι σε θέση να επιστρέψει οποιοδήποτε ποσό. Η ίδια ισχυρίζεται ότι είναι φερέγγυα, έχει μόνιμη εργασία στο Υπουργείο Εργασίας και θα είναι σε θέση εάν αποφασίσει έτσι το Εφετείο, να επιστρέψει οποιοδήποτε ποσό λάβει προς εκτέλεση της απόφασης. Η ενάγουσα αναφέρει επίσης στην ένορκη δήλωση της ένστασης ότι οι μετοχές στο Αρεταίειο Νοσοκομείο δεν αποτελούν το αντικείμενο της διαφοράς των διαδίκων. Συνεπώς, τυχόν εκποίηση τους προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους δεν θα καθιστά την έφεση χωρίς αντικείμενο. Θα ήταν άδικο κατά την ενάγουσα να στερηθεί τους καρπούς της επιτυχίας της σε μια αγωγή που εκκρεμεί από το
- Αγορεύσεις Ο συνήγορος του αιτητή στην αγόρευση του, αναφέρθηκε αρχικά στο ιστορικό της υπόθεσης. Στη συνέχεια, με παραπομπή στη νομική πτυχή της αίτησης, αναφέρθηκε σε νομολογία που καθορίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης δυνάμει της Δ.35 Θ.
- Ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι στην παρούσα υπόθεση, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης. Σε περίπτωση που δεν ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης και η έφεση πετύχει, ο αιτητής θα δυσκολευτεί να ανακτήσει το καταβληθέν δυνάμει της δικαστικής απόφασης ποσό. Το γεγονός ότι η ενάγουσα έχει μόνιμη θέση στο Υπουργείο Εργασίας δεν συνεπάγεται ότι είναι και φερέγγυα. Ούτε αναφέρεται στην ένορκη της δήλωση, στις αποδοχές της αλλά και σε άλλες υποχρεώσεις που τυχόν έχει. Αντιθέτως, ο αιτητής είναι σε θέση να δώσει εγγύηση σε περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει δίκαιο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ειδικότερα, μπορούν να δοθούν ως εγγύηση οι μετοχές που κατέχει στο Αρεταίειο Ιατρικό Κέντρο Λτδ και των οποίων ζητείται η επιβάρυνση στην αίτηση της ενάγουσας ημερομηνίας 9.6.
- Εναλλακτικά θα μπορούσε να κατατεθεί εγγύηση επί εξασφάλισης ακινήτων ιδιοκτησίας του εναγομένου. Ο συνήγορος της ενάγουσας - καθ' ης η αίτηση στη δική του αγόρευση, επανέλαβε όλους τους λόγους ένστασης για τους οποίους κατά την άποψη του θα πρέπει να απορριφθεί η αίτηση. Ισχυρίστηκε επί του προκειμένου ότι η καταχώρηση έφεσης δεν συνιστά από μόνη της, λόγο αναστολής εκτέλεσης τελεσίδικης δικαστικής απόφασης. Σημείωσε επιπλέον ότι ο αιτητής δεν αμφισβητεί επί της ουσίας, την φερεγγυότητα της καθ' ης η αίτηση. Αναφέρει μόνο με πολύ αόριστο τρόπο, ότι σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης θα δυσκολευτεί να ανακτήσει το καταβληθέν ποσό. Αντιθέτως, η καθ' ης η αίτηση αναφέρθηκε συγκεκριμένα στη μόνιμη εργασία της και στη δυνατότητα της να επιστρέψει οποιοδήποτε ποσό της καταβληθεί σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Στη συνέχεια, ο συνήγορος επανέλαβε τους ισχυρισμούς περί κατάχρησης της διαδικασίας αφού η αίτηση καταχωρήθηκε καθυστερημένα, ήτοι σχεδόν 3 μήνες μετά την καταχώρηση της έφεσης και μόλις 6 ημέρες μετά την καταχώρηση αίτησης από την αιτήτρια για τη λήψη μέτρων εκτέλεσης κατά συγκεκριμένου περιουσιακού του στοιχείου. Προκύπτει από τα πιο πάνω κατά τον συνήγορο ότι αποκλειστικός σκοπός της αίτησης είναι η αποστέρηση από την ενάγουσα των καρπών της επιτυχίας της. Τέλος, ο συνήγορος ισχυρίστηκε με παραπομπή σε νομολογία ότι σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος θα πρέπει ο αιτητής να διαταχθεί να καταβάλει σχετική εγγύηση. Νομική Πτυχή Η Δ.35 Θ.18 επί της οποίας στηρίζεται η αίτηση, έχει ως ακολούθως: «
- An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favor the decision under appealed was given.» Στην υπόθεση Παναγιώτα Νεοφύτου ν. Δημητρίου
(1989)1 CLR 592, λέχθηκε ότι άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή πρωτόδικης απόφασης, εξαρτάται από το αποτέλεσμα της εξισορρόπησης δύο εξίσου σημαντικών παραγόντων για την απονομή της Δικαιοσύνης. Την διασφάλιση αφ' ενός του τελεσίδικου χαρακτήρα της πρωτόδικης απόφασης και της απόδοσης στον διάδικο που έχει επιτύχει των καρπών της επιτυχίας του, και την εξασφάλιση αφ' ετέρου της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Η πιο πάνω αρχή επαναδιατυπώθηκε στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 Α.Α.Δ
- Λέχθηκαν τα πιο κάτω σε σχέση με την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου: «Η Έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της Πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από την Δ.35 Θ.
- Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχήν παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουομένων δικαιωμάτων επιβάλλει την στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με της επιπτώσεις της αναστολής όσον και την ζωτικότητα του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης, είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις.» Σχετική είναι και η απόφαση The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas
(2001)1Β A.A.Δ. 955, στην οποία ειπώθηκαν τα εξής: «Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ' αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας.» Όπως έχει όμως νομολογηθεί, μόνον η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής, σε βάρος της πρώτης (βλ. Χ"Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd & Others
(1991)1 A.A.Δ 172). Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι ο αιτητής προκειμένου να πετύχει την αιτούμενη αναστολή θα πρέπει να αποδείξει ότι σε περίπτωση άρνησης του αιτήματος αναστολής, η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης θα χάσει τη σημασία της (Βλ. μεταξύ άλλων Loukos Trad. Co. Ltd κ.ά. ν. Ρέινμποου Πλητσιηγκ και Νταιγκ κο Λτδ
(2000)1Β Α.Α.Δ. 1014). Αναφορικά με τις προοπτικές επιτυχίας της έφεσης, έχει νομολογηθεί ότι ο παράγοντας αυτός είναι μεν σχετικός αλλά οριακής σημασίας. Ως εκ τούτου δεν εξετάζεται από το Δικαστήριο ξεχωριστά μόνον η προοπτική αυτή χωρίς να ληφθούν υπόψη οι υπόλοιποι παράγοντες. Το ίδιο ισχύει και σε τυχόν προβαλλόμενο λόγο ένστασης για απομακρυσμένο ενδεχόμενο ανατροπής της απόφασης από το Εφετείο. Μόνο όπου υπάρχει σαφής βεβαιότητα πρόγνωσης ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος (Βλ. μεταξύ άλλων BP Holdings Ltd v. A. Κιταλίδης
(1994)1 A.A.Δ. 287 & Βογαζιανού ν. Γ. Εισαγγελέα
(1997)1Β Α.Α.Δ., 591). Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης, το Δικαστήριο έχει καθήκον σύμφωνα με την Δ.18 να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η αναστολή. Εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουομένων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης (Βλ. Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd
(2001)1Α Α.Α.Δ 78). Συνήθης πρακτική είναι να κατατίθεται τραπεζική εγγύηση εκ μέρους του εναγομένου για το ποσόν της απόφασης ή ακόμα και η πληρωμή στο Δικαστήριο του συνόλου ή μέρους του εξ' αποφάσεως χρέους. Στην πιο πάνω υπόθεση Χαραλάμπους που αφορούσε εργατικό ατύχημα, διατάχθηκε η κατάθεση τραπεζικής εγγύησης από τον αιτητή για μέρος του εξ αποφάσεως χρέους ενώ το υπόλοιπο είχε διαταχθεί να καταβληθεί σε μετρητά. Υπάρχει δυνατότητα εξαίρεσης από την αναστολή του ποσού των εξόδων που έχουν επιδικαστεί υπέρ του ενάγοντα. Παρόμοια διακριτική εξουσία εφαρμόζεται στην Αγγλία (Βλ. Χαραλάμπους ανωτέρω). Σύμφωνα με την πρακτική αυτή, ο αποτυχών διάδικος καταβάλλει τα επιδικασθέντα έξοδα και ο δικηγόρος που εισπράττει το ποσό, αναλαμβάνει ρητή υποχρέωση συμμόρφωσης με οποιαδήποτε μεταγενέστερη διαταγή του Εφετείου αναφορικά με τα έξοδα, η οποία εκδίδεται στα πλαίσια εκδίκασης της έφεσης. Στην υπόθεση Παπακόκκινου ν. Glykys & Araouzos Ins. Ltd κ.ά.
(1998)1 Α.Α.Δ. 513, υιοθετήθηκε το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Annual Practice 1962 αναφορικά με το θέμα των εξόδων αλλά και την εγγύηση που δυνατόν να διαταχθεί να καταβάλλει ο εναγόμενος σε περίπτωση που πετύχει την αναστολή εκτέλεσης απόφασης που εκδόθηκε εναντίον του: «These are in the discretion of the Court, but in regard to the payment of costs under the judgment or order appealed from they are usually that the costs shall be paid to the solicitor on the other side on his personal undertaking to return them if the appeal is successful (Grant v. Banque Franco-Egyptienne [1878] 3 C.P.D. 202; Hood-Barrs v. Crossman
(1897)A.C. 172; Swyny v. Harland [1894] 1 Q.B., per Lopes, L.J., at p. 709). As regards the debt of damages awarded, there is no general practice: according to the circumstances (for example, the probability of their not being recovered if the appeal is successful, and the chances of success in the appeal) the money may be ordered to be paid into Court, or only some part of it. » Συμπεράσματα Στους λόγους ένστασης, αναφέρεται ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί γιατί η καθ' ης η αίτηση καλείται λανθασμένα να εμφανιστεί ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου αντί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Δεν συμφωνώ με την πιο πάνω θέση. Το γεγονός ότι στην κλήση της αίτησης γίνεται αναφορά σε Ανώτατο και όχι σε Επαρχιακό Δικαστήριο, θεωρώ ότι συνιστά παρατυπία που θα μπορούσε να παραβλεφθεί δυνάμει της Δ.64. Είναι σαφές ότι πρόκειται για τυπογραφικό λάθος αφού στον ίδιο τον τίτλο της αίτησης, γίνεται ορθή αναφορά στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, στο οποίο και καταχωρήθηκε η παρούσα. Εξ' άλλου καμία ζημιά δεν έχει υποστεί η καθ' ης η αίτηση από την πιο πάνω παρατυπία, ούτε και ζήτησε τον παραμερισμό ή την διαγραφή της αίτησης για τον λόγο αυτό (βλ. Wunderlich, Landsherr και Old German Corner Enterprises Ltd. v. Ευθύβουλου Παναγιώτου
(1999)1Α A.Α.Δ. 366, Φαλέκκου ν Χριστοφίδη Πολ. Εφ. 63/2010 ημερ. 17.12.2013 & Ans Secretaries Ltd v Orianda Management FZ LLC κ.α. Πολ. Εφ. 362/2009 ημ. 3.7.2014). Έχοντας υπόψη την πιο πάνω νομολογία επί του θέματος, κρίνω υπό τις περιστάσεις της παρούσας ότι η διαπιστωθείσα παρατυπία όχι μόνο θα έπρεπε να θεωρηθεί θεραπεύσιμη, αλλά και ότι συνεπεία της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας, κρίνεται ότι είχε ήδη αυτοθεραπευθεί χωρίς να χρειάζεται να ληφθούν οποιαδήποτε περαιτέρω διορθωτικά μέτρα (βλ. Ans Secretaries Ltd ανωτέρω). Καταλήγω σε αυτή την θέση, δεδομένου ότι δεν πρόκειται για σοβαρή παρατυπία αφού όπως προανέφερα στον τίτλο της αίτησης αναγράφεται ορθά το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Περαιτέρω, η ενάγουσα - καθ' ης η αίτηση δεν έχει υποστεί καμία ζημιά και δεν έχει υποβάλει κανένα ένδικο μέσο για διαγραφή ή παραμερισμό της αίτησης ως παράτυπης. Τούτου λεχθέντος, θα προχωρήσω στην εξέταση της ουσίας της αίτησης κατά πόσον δηλαδή έχουν αποδειχθεί οι προϋποθέσεις έγκρισης του αιτήματος. Έχω μελετήσει με προσοχή όλο το υλικό που τέθηκε ενώπιον μου όπως προκύπτει από τα δικόγραφα, τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις και τις εκατέρωθεν αγορεύσεις των συνηγόρων των διαδίκων. Κρίνω ότι στην παρούσα περίπτωση, ο αιτητής δεν έχει αποδείξει ότι αν δεν εγκριθεί το αίτημα αναστολής, η έφεση του θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Υπάρχει μια αόριστη αναφορά στην ένορκη δήλωση της αίτησης ότι αν καταβληθεί το ποσόν της απόφασης, ο αιτητής θα δυσκολευτεί να το επανακτήσει σε περίπτωση που η έφεση του πετύχει. Ο ισχυρισμός όμως αυτός από μόνος του δεν αρκεί για να αποδείξει την προϋπόθεση που απαιτεί η νομολογία για στέρηση της αποτελεσματικότητας του ενδίκου μέσου της έφεσης, λόγω αδυναμίας επιστροφής των ποσών που θα εισπραχθούν. Δεν τέθηκε δηλαδή από τον αιτητή μαρτυρία για αφερεγγυότητα της ενάγουσας ή πραγματικής αδυναμίας της να επιστρέψει οιονδήποτε ποσόν εισπραχθεί στα πλαίσια εκτέλεσης της απόφασης. Το ύψος του ποσού από μόνο του δεν υποδηλώνει και την αδυναμία επιστροφής του, σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Ήταν στους ώμους του αιτητή να αποδείξει ότι υπάρχει πραγματική αδυναμία της ενάγουσας να επιστρέψει οιονδήποτε ποσόν πληρωθεί προς εκτέλεση της απόφασης με αποτέλεσμα να καθίσταται το ένδικο μέσο της έφεσης αναποτελεσματικό. Ο αιτητής απέτυχε στην υποχρέωση του αυτή με αποτέλεσμα να μην δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Έχοντας υπόψη την πιο πάνω κατάληξη, θεωρώ ότι δεν θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης, στοιχείο που εξ' άλλου είναι οριακής σημασίας κατά την νομολογία και εξετάζεται μόνο στις περιπτώσεις όπου αποδεικνύεται ότι η άρνηση αναστολής θα καταστήσει την έφεση άνευ αντικειμένου. Παρόλα αυτά και παρότι από το υλικό που τέθηκε ενώπιον μου δεν μπορεί να αποκλειστεί εντελώς η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης εντούτοις δεν υπάρχει από την άλλη, μια σαφής βεβαιότητα πρόγνωσης για επιτυχία του εναγομένου στο εφετείο. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω και κυρίως το γεγονός ότι δεν έχει αποδειχθεί η αναποτελεσματικότητα του ενδίκου μέσου της έφεσης σε συνδυασμό με την απουσία σαφούς πρόγνωσης για την επιτυχία του αιτητή στο εφετείο, κρίνω ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, όπως η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκηθεί, κατά του αιτήματος αναστολής. Στην παρούσα υπόθεση ενόψει των όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου, υπερισχύει το δικαίωμα της ενάγουσας - καθ' ης η αίτηση για διασφάλιση του τελεσφόρου της δικαστικής απόφασης που πέτυχε. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του εναγομένου - αιτητή και υπέρ της καθ' ης η αίτηση - ενάγουσας ως θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητείο και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο