Διαχειριστική Επιτροπή της κοινόκτητης οικοδομής «J & P GLADSΤONOS 22» ν. JERFOM HOLDINGS LIMITED (HE 163055), Αρ. Αγωγής: 3368/16, 25/11/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A637 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3368/16 Μεταξύ: Διαχειριστική Επιτροπή της κοινόκτητης οικοδομής «J & P GLADSΤONOS 22» Ενάγοντες και JERFOM HOLDINGS LIMITED (HE 163055) Εναγόμενοι Αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος 25 Νοεμβρίου 2016 Για τους ενάγοντες: κος Σκορδής Για τους εναγόμενους: κος Βωνιάτης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την επίδικη αίτηση οι αιτητές αιτούνται: (Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους εναγόμενους και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους να πωλήσουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή με οποιοδήποτε τρόπο αποξενώσουν είτε με σύμβαση εκχώρησης είτε άλλως και/ή επιβαρύνουν το διαμέρισμα C1 το οποίο ευρίσκεται στην πολυκατοικία που ανεγέρθηκε εντός του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 26/1327, τεμ. 34, Φ/Σχ: 21/460404, τμήμα 26, ενορία Αγίου Ανδρέα, Δήμος Λευκωσίας και/ή οιοδήποτε δικαίωμα τους επί του πωλητηρίου με αριθμό ΠΩΕ 1796/05 μέχρι τελικής εκδικάσεως της παρούσας αγωγής και/ή νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Νομική βάση της αίτησης είναι ο περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος Κεφ.6, συγκεκριμένα τα άρθρα 4 ,5 ,6 και 9· ο περί Δικαστηρίων Νόμος, Ν.14/60, άρθρα 29, 32 και 33· ο περί Συμβάσεων Νόμος, Κεφ.149· ο περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμος, Κεφ.224· οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί, Δ.48· και οι αρχές του δικαίου της επιείκειας, η συμφυής εξουσία και η πρακτική του δικαστηρίου. Σε μεγάλο βαθμό ανάλογη είναι και η νομική βάση της ένστασης, ως εκ τούτου δεν επαναλαμβάνεται. Εκείνο που αξίζει να μεταφερθεί από την ένσταση είναι οι λόγοι που προβάλλονται. Σύμφωνα με τα εκεί αναφερόμενα οι εναγόμενοι διατείνονται ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60· ότι η αίτηση διαχέεται από αοριστία και δεν αποκαλύπτει την πηγή των πληροφοριών του ομνύοντα· ότι απεκρύβησαν ουσιώδη γεγονότα και/ή πληροφορίες· και ότι η αίτηση παραβιάζει τις αρχές φυσικής δικαιοσύνης και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Όπως η αίτηση έτσι και η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Παρεμβάλλω όμως ότι ουδείς αιτήθηκε αντεξέταση και συνεπώς η διαδικασία περιορίστηκε σε αγορεύσεις. Είμαι της γνώμης ότι εξυπηρετείται καλύτερα ο σκοπός της απόφασης αν σε αυτό το στάδιο παρατεθούν οι αρχές που διέπουν το αίτημα. Άλλωστε αυτές οι αρχές είναι που αποδεικνύουν τα επίδικα θέματα και διαγράφουν το πλαίσιο στο οποίο θα κινηθεί η υπόθεση. Οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος αναφέρονται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60και έτυχαν διερεύνησης σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates Ltd
(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1983)1 C.L.R. 263, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248, Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 A.A.Δ. 788, Μιχαηλίδης ν. Παπακυριάκου
(2004)1 Α.Α.Δ. 209 και Κύριλλου ν. Λάμπρου
(2004)1 Α.Α.Δ. 1528). Οι εν λόγω προϋποθέσεις είναι: (α) σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, (β) ορατή πιθανότητα επιτυχίας, και (γ) να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν δοθεί το διάταγμα. Στο τέλος εξετάζεται και το κατά πόσον η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος είναι δίκαιη και εύλογη (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ' Βασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152, 154). Όπως επεξηγείται στην υπόθεση Odysseos, πιο πάνω, σελίδα 569, σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. Η δε πιθανότητα επιτυχίας παραπέμπει στην αποδεικτική ισχύ της υπόθεσης. Συνακόλουθα τέτοια διαπίστωση αποτελεί προϊόν κάποιας, έστω περιορισμένης, αξιολόγησης. Ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται υπερβαίνει απλής πιθανότητας επιτυχίας αλλά υπολείπεται αρκετά του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Εν τούτοις, πρέπει να λεχθεί πως σε αυτή την έκφανση της δικαστικής διαμάχης το Δικαστήριο αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα επί της ουσίας της διαφοράς και το καθήκον του περιορίζεται σε διερεύνηση των προϋποθέσεων που θέτει ο νόμος. Κατ' επέκταση, δεν προβαίνει σε ενδελεχή αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά σε περιορισμένη και αναγκαία αξιολόγηση που σχετίζεται με αυτή καθ' εαυτή τη διερεύνηση των προϋποθέσεων που εξετάζονται (βλ. Κυρίλλου ν. Λάμπρου
(2004)1 Α.Α.Δ. 1528, 1533, C.T. Tobacco Limited v. Αρκτίνος Λτδ
(2003)1Β Α.Α.Δ. 853, 869, και Μιχαηλίδης ν. Πουργουρίδης
(2001)1 Α.Α.Δ. 1263, 1271). Για την τρίτη προϋπόθεση σχετικά είναι εκείνα που λέχθηκαν στην υπόθεση Eurocypria Airlines Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. 170/11, ημερ. 20.10.2011. Αναφέρθηκε εκεί ότι η εξέταση διενεργείται «κυρίως υπό το φως του ερωτήματος κατά πόσο η απονομή αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα κάθε υπόθεσης». Εφόσον στην αίτηση της ενάγουσας μνημονεύονται και τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 κρίνω ότι επιβάλλεται να πραγματευτώ την εμβέλεια και αυτών. Στην υπόθεση Papastratis ν. Petrides
(1979)1 CLR 231, 240 εξετάστηκε το άρθρο 4 του Κεφ. 6 και αναφέρθηκε ότι· εξαιρουμένης της περίπτωσης που η περιουσία είναι αντικείμενο της αγωγής τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 4 του Κεφ. 6 δεν εξετάζονται ανεξάρτητα από τα αναφερόμενα στο άρθρο 32 του Ν.14/60, άρθρο το οποίο τυγχάνει ευρύτερης εφαρμογής. Προκύπτει λοιπόν ότι εκεί όπου η αίτηση αφορά δέσμευση περιουσίας που είναι αντικείμενο της αγωγής, όπως στην προκείμενη περίπτωση, το άρθρο 4 του Κεφ. 6 εξετάζεται επιπροσθέτως των προνοιών του άρθρου 32 του Ν.14/60. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 4 του Κεφ. 6 συμπλέκονται με τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60 και εξέταση του τελευταίου υπερκαλύπτει τις πρόνοιες του άλλου. Από την άλλη το άρθρο 5 του Κεφ. 6 περιορίζεται στις περιπτώσεις εκείνες που η αξίωση αφορά χρέος ή αποζημιώσεις, ενώ το διάταγμα που ήθελε εκδοθεί βάσει αυτού του άρθρου διαφυλάσσει ακόμη και ικανοποίηση της απόφασης που δυνατόν να εκδοθεί. Οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 5 του Κεφ. 6 είναι καλή βάση αγωγής και ότι τυχόν αποξένωση της περιουσίας καθιστά πιθανόν να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της απόφασης που ήθελε εκδοθεί υπέρ του (βλ. Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 CLR 520). Όποια και αν είναι η περίπτωση, είτε πρόκειται για το άρθρο 4 είτε για το άρθρο 5 του Κεφ. 6, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται εκείνο που αναφέρθηκε στην υπόθεση ΑΒΡ Holdings Ltd κ.α. ν. Ανδρέα Κιταλίδη κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 694, 701 δηλαδή ότι «Τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, κάμνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, που προσδιορίζει, όπως είπαμε πιο πριν το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων». Τώρα, αξίζει να ειπωθεί ότι κάθε μια από τις δυο πλευρές προσκόμισε ένορκη δήλωση. Η μεν πλευρά των αιτητών υποστήριξε το αίτημα με ένορκη δήλωση του Σπύρου Χατζηνικολάου, προέδρου των εναγόντων, οι δε καθ' ων η αίτηση με ένορκη δήλωση του δικηγόρου Στέλιου Ιερωνυμίδη, ο οποίος είναι διευθυντής της εταιρείας που ασκεί καθήκοντα διευθυντή των εναγομένων. Προτού όμως παραθέσω ό,τι αναφέρθηκε από τους ενόρκως δηλούντες, αξίζει να συνοψίσω εκείνο που αναφέρεται στην έκθεση απαιτήσεως και συνιστά τη βάση της επίδικης αγωγής. Οι ενάγοντες λοιπόν διατείνονται πως είναι η εκλελεγμένη διαχειριστική επιτροπή της πολυκατοικίας Gladstonos 22 (στη συνέχεια η πολυκατοικία). Οι δε εναγόμενοι είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, ιδιοκτήτρια και/ή δικαιούμενη σε εγγραφή του διαμερίσματος με αριθμό C1 στην ίδια πολυκατοικία. Είναι η θέση των εναγόντων ότι υπό την ιδιότητα του διαχειριστή της πολυκατοικίας προέβηκαν σε δαπάνες για συντήρηση, λειτουργία, καθαριότητα και επιδιόρθωση της κοινόκτητης οικοδομής. Η αναλογία τούτης της δαπάνης, διατείνονται οι ενάγοντες, υπολογίζεται βάσει του εμβαδού που έκαστος ιδιοκτήτης κατέχει στην πολυκατοικία. Σε αυτό λοιπόν το πλαίσιο οι ενάγοντες υποστηρίζουν ότι υπέστηκαν διάφορα έξοδα, εκ των οποίων ποσό €26896,54 αναλογεί στους εναγόμενους. Το εν λόγω ποσό αφορά την περίοδο Σεπτεμβρίου 2012 με Ιουλίου
- Παρ' ότι οι ενάγοντες ζήτησαν το ποσό αυτό από τους εναγόμενους, οι τελευταίοι αρνήθηκαν και/ή παρέλειψαν να το καταβάλουν, εξ ου και οι ενάγοντες καταχώρισαν την επίδικη αγωγή. Σε μεγάλο βαθμό ανάλογο με την έκθεση απαιτήσεως είναι και το περιεχόμενο της δήλωσης του προέδρου της διαχειριστικής επιτροπής. Περαιτέρω, προσθέτει ότι δυνάμει πωλητηρίου εγγράφου που είναι κατατεθειμένο στο κτηματολόγιο, οι εναγόμενοι είναι δικαιούμενοι να εγγραφούν ως ιδιοκτήτες του επίδικου διαμερίσματος. Αναφέρει επίσης ότι μεταξύ των διαδίκων εκκρεμεί άλλη μια αγωγή, εν προκειμένω η αγωγή 7444/12, η οποία αφορά κοινόχρηστα και δαπάνες για την περίοδο Ιουνίου 2010 εως και Αυγούστου
- Τέλος, ο ομνύων υποστηρίζει ότι έχει πληροφορίες πως οι εναγόμενοι προτίθενται να αποξενώσουν το επίδικο διαμέρισμα. Στον αντίποδα ο ομνύων των εναγομένων υποστηρίζει ότι δεν οφείλουν το ποσό που αξιώνεται, σε διαφορετική περίπτωση αν οφείλουν κάποιο ποσό αυτό είναι πολύ μικρότερο από το υπό κρίση. Αναφέρει περαιτέρω ότι το επίδικο διαμέρισμα δεν έχει τίτλο ιδιοκτησίας και συνεπώς όποια προσπάθεια αποξένωσης θα ερχόταν σε γνώση των εναγόντων. Εν πάση όμως περιπτώσει, προσθέτει, τα δικαιώματα του αγοραπωλητηρίου εγγράφου του επίδικου διαμερίσματος εκχωρήθηκαν σε τραπεζικό οργανισμό δια εξασφάλιση δανείου. Παρ' όλα αυτά, ουδεμία πρόθεση αποξένωσης του διαμερίσματος υφίσταται, εφόσον τούτο ενοικιάζεται και οι εναγόμενοι καρπούνται τα ενοίκια. Εν κατακλείδι, ο ομνύων αναφέρει ότι πέραν του επίδικου διαμερίσματος οι εναγόμενοι είναι ιδιοκτήτες άλλων δυο διαμερισμάτων στην ίδια πολυκατοικία. Η δε αξία των τριών διαμερισμάτων ανέρχεται σε €1.000.
- Δοθέντος ότι δεν ζητήθηκε αντεξέταση και συνεπώς η μαρτυρία του ομνύοντα των εναγομένων δεν πλήγηκε, οι ισχυρισμοί τούτου σε σχέση με τον αριθμό των διαμερισμάτων που κατέχουν στην ίδια πολυκατοικία και πως το επίδικο διαμέρισμα ενοικιάζεται και οι εναγόμενοι λαμβάνουν ενοίκιο, υιοθετούνται από το δικαστήριο ως αναντίλεκτα γεγονότα, νοείται πάντα για σκοπούς της επίδικης διαδικασίας. Προσθέτω ακόμη πως καίτοι η μαρτυρία του Στέλιου Ιερωνυμίδη απορρίπτει τον ισχυρισμό των εναγόντων ότι οι εναγόμενοι οφείλουν το ποσό που αξιώνεται, εν τούτοις προσθέτει ότι αν οφείλεται οιονδήποτε ποσό αυτό είναι πολύ μικρότερο. Με αυτό ως δεδομένο αλλά και τις επεξηγήσεις του ομνύοντα των εναγόντων, είμαι ικανοποιημένος ότι για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας οι δυο πρώτες προϋποθέσεις που τάσσει ο νόμος, σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας, πληρούνται. Σε αυτό το στάδιο δεν αναμένεται απτή απόδειξη, παρά μόνο απλή πιθανότητα επιτυχίας. Τούτη η πιθανότητα, τουλάχιστον για μέρος της αξίωσης, δεν έχει αμφισβητηθεί ούτε από αυτό το μάρτυρα των εναγομένων, ο οποίος δέχεται, έστω διαζευκτικά, ότι οφείλεται κάποιο ποσό. Δεν έχει σημασία ότι υποστηρίζει πως πιθανό είναι να μην οφείλεται οιονδήποτε ποσό. Γι' αυτή τη διαδικασία είναι αρκετό ότι δεν απορρίπτει την πιθανότητα οφειλής μικρότερου ποσού. Ως εκ τούτου δέχομαι ότι οι δυο πρώτες προϋποθέσεις υφίστανται. Εκεί όπου τα πράγματα διαφέρουν είναι σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, ήτοι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Επί του προκειμένου οι εναγόμενοι αναφέρουν πως η ένορκη δήλωση των εναγόντων βρίθει αοριστίας και ασάφειας. Ομολογώ ότι συμφωνώ απόλυτα. Και εξηγώ· από πού έλαβαν την πληροφορία πως επίκειται πώληση του διαμερίσματος· ποιο το ακριβές περιεχόμενο της πληροφορίας· πότε λήφθηκε τούτη η πληροφορία· και τέλος, ποια η σχέση του πληροφοριοδότη με το αντικείμενο της πληροφορίας, εν ολίγοις πως έφτασε να γνωρίζει τούτη την πληροφορία, από προσωπική εμπλοκή ή άλλως πως. Υποδεικνύω ότι αν και συνιστά επιτακτική υποχρέωση του ομνύοντα να αποκαλύψει την πηγή πληροφόρησής του, εν τούτοις δεν το έπραξε (βλ. Δ.39 κ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας). Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται απλώς στην αοριστία των εναγόντων, είναι σαφώς βαθύτερο. Αυτό γιατί σε αντίθεση με όσα οι ενάγοντες δηλώνουν, οι εναγόμενοι υποστηρίζουν ότι δεν έχουν πρόθεση αποξένωσης του διαμερίσματος, το οποίο μάλιστα εκμεταλλεύονται και έχουν κέρδος, εφόσον το ενοικιάζουν. Επιπλέον οι θέσεις των εναγομένων περί μη πρόθεσης αποξένωσης, καθώς ότι έχουν ενοικιάσει το διαμέρισμα, δεν έχουν αμφισβητηθεί και ούτε βεβαίως αναιρούνται από τον αόριστο και ασαφή ισχυρισμό των εναγόντων. Εν τούτοις τα πιο πάνω δεν ολοκληρώνουν την όλη εικόνα. Έτι χειρότερη αποκαλύπτεται η θέση των εναγόντων από το γεγονός ότι το επίδικο διαμέρισμα δεν είναι το μόνο περιουσιακό στοιχείο τούτων. Στην ίδια πολυκατοικία οι εναγόμενοι κατέχουν, δηλαδή είναι ιδιοκτήτες, άλλα δυο διαμερίσματα. Και αυτό αποτελεί γεγονός που δεν έχει αμφισβητηθεί από τους ενάγοντες. Υπό το φως των πιο πάνω δεν βλέπω πως είναι αδύνατο, ή έστω δύσκολο, να απονεμηθεί δικαιοσύνη στο μέλλον. Η περιουσία που κατέχουν οι εναγόμενοι, ανερχόμενη σε €1000000 καθιστά τέτοιο ενδεχόμενο πολύ απομακρυσμένο. Εν όψει όλων των ανωτέρω καταλήγω ότι δεν πληρείται το σύνολο των προϋποθέσεων που θέτει ο νόμος, εφόσον δεν τίθεται ζήτημα αδυναμίας ικανοποίησης της όποιας απόφασης ήθελε εκδοθεί. Η ακίνητη ιδιοκτησία που κατέχουν οι εναγόμενοι, καθώς και το αναμφισβήτητο γεγονός ότι δεν προτίθενται να την αποξενώσουν, δεν δικαιολογεί συμπέρασμα ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη στο μέλλον. Το δε διαμέρισμα που ζητείται να δεσμευτεί, δεν είναι αντικείμενο της αγωγής. Συνεπώς το άρθρο 4 του Κεφ.6 δεν τυγχάνει εφαρμογής. Τέλος, όλα όσα πιο πάνω αναφέρονται σε σχέση με τις τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, ισχύουν και σε σχέση με το άρθρο 5 του Κεφ.
- Κατ' επέκταση, ούτε αυτό είναι ικανό να υποστυλώσει το αίτημα των εναγόντων. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η αίτηση είναι ανυπόστατη και αδικαιολόγητη. Ως εκ τούτου απορρίπτεται με έξοδα, ως θα υπολογιστούν και εγκριθούν, υπέρ εναγομένων και εναντίον εναγόντων, καταβλητέα με την ολοκλήρωση της διαδικασίας. (Υπ.)............ Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /Μ.Ε cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο