SHIREEN MARITIME LTD κ.α. ν. WJ HOLDING LIMITED κ.α., Αρ. Αίτησης: 479/16, 16/11/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A618 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 479/16 Αναφορικά με τον Περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμο 101/1987, όπως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα, Άρθρο 9 και Αναφορικά με τη διεθνή Διαιτησία που πρόκειται να καταχωρηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο (LCIA) από τη SHIREEN MARITIME LTD και τη MAZLIN TRADING CORP εναντίον της WJ HOLDING LIMITED και της STUBRICK LIMITED Μεταξύ:
- SHIREEN MARITIME LTD
- MAZLIN TRADING CORP Αιτητών - και -
- WJ HOLDING LIMITED
- STUBRICK LIMITED Καθ΄ ων η Αίτηση Μονομερής Αίτηση ημερ. 14.11.2016 εκ μέρους των Αιτητών για Έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων Ημερομηνία: 16 Νοεμβρίου,
- Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κ. Α. Ερωτοκρίτου για A.G. EROTOCRITOU LLC. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η (Ex-Tempore) Οι Αιτητές με Αίτηση Δια Κλήσεως που κατέθεσαν στις 14.11.16, και η οποία είναι ορισμένη από το Πρωτοκολλητείο για τις 9.12.16, αξιώνουν εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου το οποίο, μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου να απαγορεύει και/ή να εμποδίζει τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2 από του:
- να μεταφέρουν εκτός της Κυπριακής Δημοκρατίας οποιαδήποτε από τα περιουσιακά τους στοιχεία βρίσκονται εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας, αξίας μέχρι USD 11,429,776 και
- με οποιοδήποτε τρόπο διαθέσουν, διαχειριστούν (deal with) ή μειώσουν την αξία οποιωνδήποτε περιουσιακών τους στοιχείων είτε αυτά βρίσκονται εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας είτε όχι, μέχρι της πιο πάνω αξίας. Νοείται ότι για σκοπούς της παρούσας παραγράφου (Α): i. Τα περιουσιακά στοιχεία περιλαμβάνουν όλα τα περιουσιακά στοιχεία των Καθ' ων η Αίτηση, ανά το παγκόσμιο, είτε κατέχονται εξ' ολοκλήρου ή από κοινού με άλλους (solely or jointly owned), ανεξαρτήτου εάν το συμφέρον των Καθ' ων η Αίτηση επί αυτών είναι επ' ονόματι τους, είναι ωφέλιμο ή κατέχεται άλλως πως (legally, beneficially or otherwise). Τα περιουσιακά στοιχεία των Καθ' ων η Αίτηση περιλαμβάνουν όλα τα περιουσιακά στοιχεία επί των οποίων οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν άμεση ή έμμεση εξουσία να διαθέσουν ή να διαχειριστούν ως να ήταν δικά τους. Οι Καθ' ων η Αίτηση θεωρούνται ότι έχουν τέτοια εξουσία και/ή δυνατότητα επί οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου το οποίο κατέχεται και/ή ελέγχεται από οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο, στη βάση των άμεσων ή έμμεσων οδηγιών των Καθ' ων η Αίτηση. ii. Τα απαγορευτικά διατάγματα καλύπτουν, μεταξύ άλλων:
- Τα ακόλουθα περιουσιακά στοιχεία των Καθ' ων η Αίτηση 1:
(1)Τον τραπεζικό λογαριασμό υπ' αριθμό 201100140829, υπ' αριθμό IBAN CY43 0180 0001 0000 2011 0014 0829 και με κωδικό SWIFT EFGBCY2N στη Eurobank Cyprus Ltd. 2. Τα ακόλουθα περιουσιακά στοιχεία των Καθ' ων η Αίτηση 2:
(1)Ακίνητη ιδιοκτησία που βρίσκεται στη Βουδαπέστη, Ουγγαρία, με διεύθυνση 1143 Budapest XIV, Ilka utca 28, Ουγγαρία, Αρ. Τίτλου 32620 και κατέχεται μέσω της BVDH Real Estate Utilization Limited BVDH Ltd, εταιρεία εγγεγραμμένη στην Ουγγαρία, με τοπογραφικό αριθμό ακινήτου 01-09-681183 και αριθμό φορολογικού μητρώου 11837633-2-42·
(2)Ακίνητη ιδιοκτησία που βρίσκεται στη Βουδαπέστη, Ουγγαρία, με διεύθυνση 1143 Budapest XIV, Stefania ut 77, Ουγγαρία, Αρ. Τίτλου 32626 και κατέχεται μέσω της BVDH Real Estate Utilization Limited BVDH Ltd, εταιρεία εγγεγραμμένη στην Ουγγαρία, με τοπογραφικό αριθμό ακινήτου 01-09-681183 και αριθμό φορολογικού μητρώου 11837633-2-42·
(3)Τραπεζικό λογαριασμό υπ' αριθμό 201100092370, υπ' αριθμό IBAN CY03 0180 0001 0000 0009 2370 και με κωδικό SWIFT EFGBCY2N στη Eurobank Cyprus Ltd
(4)Τραπεζικό λογαριασμό υπ' αριθμό 629806149, υπ' αριθμό IBAN LV86 RTMB 0000 6298 0614 9 και με κωδικό SWIFT RTMBLV2X στην JSC RIETUMU BANK Ρίγας· και
(5)Τις μετοχές και/ή το μετοχικό κεφάλαιο που κατέχει η Καθ' ης η Αίτηση 2 στην εταιρεία BVDH Real Estate Utilization Limited BVDH Ltd, εγγεγραμμένη στην Ουγγαρία, με αριθμό εγγραφής 01-09-681183, αριθμό φορολογικού μητρώου 11837633-2-42 και διεύθυνση 1143 Budapest, Stefania ut
- iii. Εάν η συνολική καθαρή αξία, εξαιρουμένων υποθηκών και επιβαρύνσεων, των περιουσιακών στοιχείων των Καθ' ων η Αίτηση που βρίσκονται εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας («Ελεύθερα Περιουσιακά Στοιχεία») υπερβαίνει τα USD 11,429,776, αυτοί δύνανται να μεταφέρουν οποιαδήποτε από τα εν λόγω περιουσιακά στοιχεία εκτός της Κυπριακής Δημοκρατίας ή δύνανται να τα διαθέσουν ή να τα διαχειριστούν, υπό την προϋπόθεση ότι η συνολική αξία των Ελεύθερων Περιουσιακών Στοιχείων τους εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας θα υπερβαίνει την προαναφερόμενη αξία. iv. Εάν η συνολική καθαρή αξία των Ελεύθερων Περιουσιακών Στοιχείων των Καθ' ων η Αίτηση που βρίσκονται εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν υπερβαίνει τα USD 11,429,776, αυτοί δεν δικαιούνται να μεταφέρουν οποιοδήποτε από τα εν λόγω περιουσιακά στοιχεία εκτός της Κυπριακής Δημοκρατίας και δεν δύνανται να διαθέσουν ή να διαχειριστούν οποιοδήποτε από αυτά. Υπό την επιφύλαξη της παραγράφου (ν) κατωτέρω, εάν οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν περιουσιακά στοιχεία εκτός της Κυπριακής Δημοκρατίας, αυτοί δύνανται να διαθέσουν ή να διαχειριστούν τα εν λόγω περιουσιακά στοιχεία νοουμένου ότι η συνολική αξία των Ελεύθερων Περιουσιακών Στοιχείων, είτε εντός είτε εκτός της Κυπριακής Δημοκρατίας, παραμένει υπέρ των USD 11,429,
- ν. Προτού διαθέσουν περιουσιακά στοιχεία ως προβλέπει η παράγραφος (iν) ανωτέρω, οι Καθ' ων η Αίτηση πρέπει να συμμορφωθούν με τις υποχρεώσεις αποκάλυψης όλων των περιουσιακών στοιχειών τους, ως η παράγραφος Γ κατωτέρω. vi. Το παρόν Διάταγμα υπόκειται στους περιορισμούς που σημειώνονται στο Παράρτημα Α του Διατάγματος. vii. Το παρόν Διάταγμα ερμηνεύεται σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις που σημειώνονται στο Παράρτημα Β του Διατάγματος. Β. Υποβοηθητικό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάζει κάθε τράπεζα ή άλλο πιστωτικό ίδρυμα στο οποίο θα επιδοθεί και/ή το οποίο θα λάβει γνώση του Διατάγματος, εντός 7 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης και/ή λήψης γνώσης του Διατάγματος, όπως πληροφορήσει τους Αιτητές και/ή τους δικηγόρους των Αιτητών κατά πόσο έχει δεσμευτεί οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο και/ή τραπεζικός λογαριασμός δυνάμει των διατάξεων της παραγράφου Α ανωτέρω και να δώσει στους Αιτητές και/ή στους δικηγόρους των Αιτητών τα στοιχεία των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων και/ή τους αριθμούς των δεσμευμένων τραπεζικών λογαριασμών καθώς και τα ονόματα των προσώπων επ' ονόματι των οποίων διατηρούνται τα εν λόγω περιουσιακά στοιχεία και οι εν λόγω λογαριασμοί. Νοείται ότι σε περίπτωση που τράπεζα ή άλλο πιστωτικό ίδρυμα δεν έχει δεσμεύσει οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο και/ή τραπεζικό λογαριασμό δυνάμει των διατάξεων της παραγράφου Α ανωτέρω, δεν έχει υποχρέωση να πληροφορήσει τους Αιτητές και/ή τους δικηγόρους αυτών. Νοείται επίσης ότι οι Αιτητές θα υποχρεούνται να καταβάλουν οποιαδήποτε εύλογα έξοδα που οποιαδήποτε τράπεζα ή άλλο πιστωτικό ίδρυμα θα υποστεί για σκοπούς της συμμόρφωσης του με τις πρόνοιες της παρούσας παραγράφου ως αυτά θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Γ. Υποβοηθητικό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάζει τους Καθ' ων η Αίτηση, μέσω των διευθυντών τους, όπως εντός 7 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης και/ή λήψης γνώσης του παρόντος Διατάγματος, ετοιμάσουν, καταχωρήσουν και επιδώσουν στους δικηγόρους των Αιτητών, ένορκη δήλωση με την οποία να παραθέτουν τις πληροφορίες που αυτοί οφείλουν να αποκαλύψουν δυνάμει του παρόντος Διατάγματος, και που θα επισυνάπτει όλα τα σχετικά έγγραφα και αρχεία που υποστηρίζουν τις πληροφορίες που αυτοί θα αποκαλύψουν:
- Οι Καθ' ων η Αίτηση πρέπει να αποκαλύψουν όλα τους τα περιουσιακά στοιχεία ανά το παγκόσμιο η αξία των οποίων υπερβαίνει τα ΕΥΡΩ 5.000 ή το ισόποσο σε οποιοδήποτε άλλο νόμισμα, είτε αυτά είναι εγγεγραμμένα επ' ονόματι τους είτε όχι και είτε κατέχονται εξ' ολοκλήρου ή από κοινού με άλλους (solely or jointly owned) είτε το συμφέρον των Καθ' ων η Αίτηση επί αυτών είναι επ' ονόματι τους, είναι ωφέλιμο ή κατέχεται άλλως πως (legally, beneficially or otherwise) συμπεριλαμβανομένου υπό την ιδιότητα τους ως δικαιούχους κάτω από διακριτικό εμπίστευμα (discretionary trust) ή ιδιωτικό ίδρυμα (private foundation), αποκαλύπτοντας την αξία, την τοποθεσία και τις λεπτομέρειες αυτών των περιουσιακών στοιχείων, συμπεριλαμβανομένου της ταυτότητας οποιουδήποτε προσώπου ή οργανισμού που τα κατέχει και τα κρατεί εκ μέρους και προς όφελος των Καθ' ων η Αίτηση.
- Οι Καθ' ων η Αίτηση πρέπει να αποκαλύψουν όλους τους τραπεζικούς λογαριασμούς που έχουν είτε εξ' ολοκλήρου επ' ονόματι τους ή από κοινού με άλλους (solely or in joint names) και/ή επί των οποίων οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν δικαίωμα να υπογράφουν (signatories) και/ή κατέχονται από αντιπρόσωπο εκ μέρους και προς όφελος των Καθ' ων η Αίτηση και/ή επί των οποίων αυτοί με άλλο τρόπο έχουν εξουσία να ελέγχουν μεταφορές από και προς τον λογαριασμό, αποκαλύπτοντας όλες τις λεπτομέρειες συμπεριλαμβανομένων του αριθμού λογαριασμού, του ονόματος του κατόχου του λογαριασμού (account holder), το τραπεζικό ίδρυμα στο οποίο βρίσκεται ο λογαριασμός και το υπόλοιπο του λογαριασμού κατά την ημερομηνία επίδοσης. Νοείται ότι αν οι πιο πάνω πληροφορίες ενδεχομένως να αυτοενοχοποιήσουν τους Καθ' ων η Αίτηση, αυτοί δύνανται να αρνηθούν να παράσχουν τις πληροφορίες, αλλά συνιστάται όπως αυτοί λάβουν νομική συμβουλή πριν αρνηθούν να παράσχουν τις πληροφορίες. Νοείται επίσης ότι αδικαιολόγητη άρνηση να παράσχουν τις πληροφορίες αποτελεί καταφρόνηση Δικαστηρίου και δύναται να οδηγήσει στην επιβολή φυλάκισης, προστίμου ή σε κατάσχεση των περιουσιακών τους στοιχείων. Δ. Οιονδήποτε άλλο διάταγμα και/ή θεραπεία ήθελε κρίνει ορθή και δίκαια το Σεβαστό Δικαστήριο. Ε. Έξοδα πλέον ΦΠΑ.» Η Νομική βάση της Αίτησης παρατίθεται αυτολεξεί: «Η παρούσα αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 2, 7, 8, 9 του Περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμου 101/87, στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), στα άρθρα 1 μέχρι 6 της Σύμβασης περί της Αναγνωρίσεως και Εκτελέσεως Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων της Νέας Υόρκης της 10ης Ιουνίου 1958 ως αυτή κυρώθηκε με τον νόμο Ν. 84/79, στα άρθρα 3, 4, 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.5, Δ.5Α, Δ.6, Δ.39, Δ.48 θθ. 1-8, 11-13, Δ.59, Δ.64, στο Κοινοδίκαιο και τις αρχές της επιείκειας, στις νομικές αρχές που διέπουν την έκδοση διαταγμάτων τύπου Mareva, στη νομολογία ως και στις συμφυείς εξουσίες, στη διακριτική εξουσία και την πρακτική του Δικαστηρίου.» Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Ιωάννας Μιχαήλ, η οποία δηλώνει δικηγόρος στη δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί τους Αιτητές και δεόντως εξουσιοδοτημένη από τους Αιτητές για να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Έχω θέσει ενώπιον μου το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης και θα σταθώ σε αυτό όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Την ίδια ημέρα οι Αιτητές κατέθεσαν και μονομερή Αίτηση (την υπό εκδίκαση), με την οποία αξιώνουν ουσιαστικά τις ίδιες θεραπείες που αξιώνουν με την κυρίως Αίτηση. Και εδώ η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Ιωάννας Μιχαήλ. Η Αίτηση ορθά βασίζεται, ανάμεσα σε άλλες Διατάξεις, στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60και στο άρθρο 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, που είναι τα άρθρα που επιτρέπουν στο Δικαστήριο να παραχωρήσει θεραπείες όπως αυτές που αξιώνονται με την υπό εκδίκαση Μονομερή Αίτηση. Έχω θέσει ενώπιον μου το σύνολο του μαρτυρικού υλικού που υποστηρίζει την Μονομερή Αίτηση και θα σταθώ σε αυτό όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Έχω επίσης θέσει ενώπιον μου και τα όσα ανέφερε ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών με τη σύντομη αλλά περιεκτική αγόρευσή του, η οποία βασικά εστιάστηκε, μετά από υπόδειξη του Δικαστηρίου, στο κατά πόσο θα πρέπει να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα με Μονομερή Αίτηση. Είναι καλά γνωστό ότι η έκδοση διαταγμάτων με μονομερή αίτηση συνιστά εξαιρετικό μέτρο, αφού η θεραπεία αυτή παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί. (Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης
(1992)1 ΑΑΔ 1453, 1462). Στη Fereos Ltd
(1997)1(B) Α.Α.Δ. 959 λέχθηκαν τα ακόλουθα ενδιαφέροντα από τον Δικαστή Κωνσταντινίδη: «Το στοιχείο του επείγοντος ή άλλης ιδιαίτερης περίστασης αποτελεί όρο για την ύπαρξη εξουσίας προς έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος μετά από ex parte αίτηση. (Βλ. τις υποθέσεις HadjiSoteriou
(1986)1 C.L.R. 429, R.C.K. Sports Ltd, Αίτηση Αρ. 155/93 - 23.8.93, Stavros Hotels Appartments Ltd και Άλλων Αίτηση 76/94 - 29.12.94 και ΒΡ Cyprus Ltd Αίτηση 143/96 -1.8.96). Εν προκειμένω η ένορκη δήλωση που υποστήριξε την ex parte αίτηση περιορίζεται σε ισχυρισμούς αναφορικά με τις οικονομικές επιπτώσεις από τη συνέχιση της διάθεσης του προϊόντος από τους εναγομένους 2 και τη βλάβη του καλού ονόματος των εναγόντων, που χαρακτηρίζονται ως ανεπανόρθωτες. Αυτοί είναι παράγοντες που στην κατάλληλη περίπτωση μπορεί να διαδραματίσουν ρόλο ως προς τον τρόπο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου αλλά, στην απουσία άλλων στοιχείων, δημιουργείται εκ πρώτης όψεως ζήτημα αναφορικά με τη θεμελίωση των προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος χωρίς να δοθεί στους εναγομένους 2 η ευκαιρία να ακουστούν.» Στην υπόθεση Rezola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου,
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598, 604: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσο καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση». Στην υπόθεση Βούρος, Αίτηση για καταχώριση Αίτησης Certiorari
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1176 αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελίδα 1183: «Δεν αποφαίνομαι αν αυτή ήταν η πρέπουσα περίπτωση εκδόσεως διατάγματος ex parte για αναστολή εκτελέσεως, όμως δεν μπορώ παρά να επαναλάβω τη νομολογιακή αρχή ότι μόνο σε πραγματικά πολύ κατεπείγουσες υποθέσεις που δεν παρέχεται χρόνος πρέπει τα δικαστήρια να εκδίδουν διατάγματα ex parte. Η έκδοση διατάγματος ex parte δεν είναι η συνήθης διαδικασία αλλά η κατά παρέκκλιση διαδικασία από πάγιους θεμελιακούς κανόνες και δικονομικούς θεσμούς. Και οδηγεί, εφόσον δεν ασκείται ορθά, στις καθυστερήσεις και όλων των ειδών τις αχρείαστες περιπλοκές των υποθέσεων.» Τα ίδια και στην υπόθεση Quantum Telecommunications Ltd
(2005)1 (Β) Α.Α.Δ. 901, 913: «Με αφορμή όμως το θέμα αυτό, θα ήθελα, κλείνοντας, να επαναλάβω ορισμένες παρατηρήσεις που είχα την ευκαιρία να εκφράσω αλλού (ίδε In Re Αραβή
(1999)1 ΑΑΔ 1, Ιn Re Bούρου, 70/2003, 16.9.2003). Η έκδοση διατάγματος ex parte δεν πρέπει να είναι ο κανόνας ούτε καν το σύνηθες, αλλά ούτε και η εξαίρεση παρά μόνο η σπάνια εξαίρεση. Και τούτο διότι όχι μόνο, στο επίπεδο αρχών, συνιστά παρέκκλιση (αναγκαία όντως σε πολύ ειδικές περιπτώσεις) από τον κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης, αλλά και διότι, στο επίπεδο της εύρυθμης απονομής της δικαιοσύνης, δημιουργεί περιπλοκές και καθυστερήσεις στη διαδικασία, ιδιαίτερα αν το εκδιδόμενο διάταγμα δεν ορίζεται πολύ σύντομα για ακρόαση». Στην υπόθεση Κυριάκου
(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 1332, λέχθηκαν τα ακόλουθα στις σελίδες 1339 και 1340: «Ο ευπαίδευτος συνήγορος για την Αιτήτρια με έχει παραπέμψει σε πρόσφατη δική μου απόφαση, στη Βαλεντίνα Θεοφάνους
(2010)1 A.A.Δ. 234, όπου εξέφρασα τις έντονες ανησυχίες μου για την παρατηρούμενη ευκολία με την οποία διατάγματα ex parte εκδίδονται από τα δικαστήρια, και παρατηρώ ότι και εκείνη η υπόθεση αφορούσε το Οικογενειακό Δικαστήριο. Η εντύπωσή μου είναι ότι οι διάδικοι χρησιμοποιούν τις διαδικασίες κατά το συμφέρον και ότι το Δικαστήριο δυστυχώς γίνεται συνεργός στην κατάχρηση αυτή. Διερωτώμαι με ποιο τρόπο θα μπορούσε να τονιστεί περαιτέρω η θεμελιακή διάσταση του Συντάγματος και των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης ότι διατάγματα ex parte είναι η άκρα εξαίρεση και όχι ο συνήθης κανόνας. Πρέπει τα πράγματα να είναι τόσο επείγοντα και τόσο πιεστικά που το Δικαστήριο να μην έχει άλλη επιλογή, εξυπηρετώντας το σκοπό της δικαιοσύνης, παρά να εκδώσει το διάταγμα. Σε μια περίπτωση στην οποία το θέμα κρίνεται έστω επείγον, τα δικαστήρια έχουν την ευχέρεια, και χωρίς την έκδοση ex parte διατάγματος, να ορίσουν την οποιαδήποτε ενώπιόν τους αίτηση σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, όπως είναι η υποχρέωση τους βάσει του Συντάγματος, και να ακούσουν και τις δύο πλευρές πριν αποφασίσουν να εκδώσουν οποιοδήποτε διάταγμα. Αυτό δεν είναι μόνο θέμα δικαιοσύνης και στοιχειώδους συμμόρφωσης με τα δικαστηριακά πλαίσια, είναι και θέμα διευκόλυνσης της διαδικασίας. Η εμπειρία δείχνει ότι διαδικασίες που αρχίζουν με ex parte διατάγματα έχουν επιπλοκές και δεν οδηγούν πουθενά.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην υπόθεση Αμβροσιάδου κ.ά ν. Coward κ.ά
(2013)1(Α) Α.Α.Δ.78, λέχθηκε για άλλη μια φορά πως «σε περίπτωση ex parte αίτησης για έκδοση διατάγματος είναι απείρως ορθότερο, εκτός βεβαίως αν όντως καταδεικνύεται το κατεπείγον, να δίδεται η ελάχιστη προνοούμενη ειδοποίηση στην άλλη πλευρά και η αίτηση να ακούεται εντός των ελαχίστων ημερών που είναι δυνατό αφού καταχωρηθεί η ένσταση.» Στην Αίτηση για έκδοση προνομιακού εντάλματος Certiorari The Junior School (Αρ. 2),
(2013)1(Β) Α.Α.Δ. 1421, λέχθηκε για άλλη μια φορά πως «Η έκδοση μονομερών διαταγμάτων πρέπει να αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα σε κάθε δικαστική διαδικασία». Στην πρόσφατη υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Μαρίας Οικονομίδου και Αντρέα Οικονομίδη για έκδοση διατάγματος φύσεως Certiorari, Πολιτική Έφεση 327/14, Απόφαση ημερ. 23.2.16, λέχθηκαν τα ακόλουθα από το Πενταμελές Εφετείο: «Αποτελεί θεμελιακό κανόνα του δικαϊκού μας συστήματος ότι κανείς δεν δικάζεται χωρίς να ακουστεί. Αρχή διακαίου η οποία εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem». Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που ο νομοθέτης επιτρέπει την παρέκκλιση από τον παραπάνω κανόνα και την έκδοση διατάγματος χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, οι οποίες συναρτώνται με το επείγον της περίπτωσης ή όπου υπάρχουν ιδιάζουσες περιστάσεις (βλ., για παράδειγμα, το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6).» Στην ίδια Απόφαση, γίνεται αναφορά στα κατοχυρωμένα από το Άρθρο 30 του Συντάγματος δικαιώματα της δικαστικής προστασίας και της ακρόασης ενώπιον Δικαστηρίων. Στην υπόθεση Cyprus Sulphur κ.α. ν. Παραρλάμα Λτδ
(1990), 1 Α.Α.Δ 1051, το Πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος, παρόλο που βρήκε πως υπήρχε το επείγον και ότι με την απόφασή του ο σκοπός του αιτούμενου διατάγματος θα ματαιωνόταν. Παραθέτω το σχετικό σκεπτικό (σελίδα 1055): «Έχω με προσοχή εξετάσει την αίτηση, την επισυνημμένη ένορκο δήλωση, και το Τεκμήριο 1 που επισυνάπτεται ως και την οπισθογράφηση της αγωγής. Το προβαλλόμενο αγώγιμο δικαίωμα δεν είναι από τα συνήθη εμφανιζόμενα στα δικαστήρια και η νομολογία μας στο σημείο αυτό είναι ελάχιστη. Δεν κρίνω ορθό να εκδώσω προσωρινό διάταγμα ως το ζητούμενο σε αγωγή όπου είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να ακουσθούν οι απόψεις των διαδίκων ως προς το αγώγιμο δικαίωμα. Δεν παραβλέπω ότι με την απόφαση μου αυτή τώρα ο σκοπός του αιτουμένου διατάγματος ματαιώνεται αλλά αυτό είναι το κρατούν δίκαιο και θεωρώ ότι εξυπηρετούνται καλύτερα με τον τρόπο αυτό οι σκοποί της δικαιοσύνης». (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Το Εφετείο επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση ανέφερε τα ακόλουθα στις σελ. 1065 και 1066: «Μέσα σ΄ όλο αυτό το φάσμα η πρωτόδικος Δικαστής, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ανεξάρτητα αν το λεκτικό δεν είναι το ιδεώδες ή το μάλλον επιθυμητό, δεν εξέδωσε σε μονομερή αίτηση το παρεμπίπτον ζητούμενο διάταγμα, αλλά, ασκώντας τις εξουσίες της με βάση τη Δ.48, θ. 8
(3), έδωσε οδηγίες να γίνει η αίτηση διά κλήσεως, για να δοθεί η ευκαιρία στην άλλη πλευρά - τους εναγομένους - εφεσίβλητους - να εμφανιστούν ενώπιον Δικαστηρίου και να εκφέρουν τις δικές τους απόψεις. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται η βασική αρχή δικαίου ότι το Δικαστήριο, κατά κανόνα, δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem». Κατά παρέκκλιση όμως ο νομοθέτης, για κατεπείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό έχει νομοθετηθεί με το εδάφιο
(1)του Άρθρου 9 του Κεφ.6.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην Αγωγή 1207/08, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, μεταξύ AVIAPARTNER CYPRUS LTD κ.ά ν. HERMES AIRPORTS LTD, απόφαση ημερ. 11.3.08, ο τότε Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου κ. Κ. Κληρίδης, ανέφερε τα ακόλουθα: «Αλλά και με την στοιχειοθέτηση ακόμα του επείγοντος, το θέμα και πάλι επαφίεται στην διακριτική εξουσία του δικαστηρίου. Σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.48 κ.3 το Δικαστήριο ή ο δικαστής που επιλαμβάνεται αίτησης που έγινε μονομερώς, δύναται να δώσει οδηγίες όπως αυτή γίνει διά κλήσεως με ειδοποίηση σ' εκείνα τα πρόσωπα που θα έκρινε σκόπιμο. Όπως έχει δε ερμηνευθεί αυτή η διαταγή, μεταξύ άλλων στην υπόθεση Cyprus Sulphur κ.α. ν. Παραρλάμα Λτδ
(1990)- Α.Α.Δ. 1051 στη σελ. 1066 και μετά την απόδειξη του κατεπείγοντος το δικαστήριο δεν έχει τότε υποχρέωση να προχωρήσει μονομερώς στην εξέταση της ουσίας και να διαγνώσει εάν ικανοποιούνται τα κριτήρια που θέτει το Α.32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Το Δικαστήριο διατηρεί και τότε την διακριτική ευχέρεια να προχωρήσει με την μονομερή αίτηση ή αντίθετα να δώσει οδηγίες για αίτηση με κλήση και ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά.» Ως ελέχθη, έχω θέσει ενώπιον μου το μαρτυρικό υλικό που υποστηρίζει το αίτημα για έκδοση των διαταγμάτων μονομερώς. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην παράγραφο 82 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την Μονομερή Αίτηση: «
- ... Οι Αιτήτριες υποστηρίζουν ότι εάν οι Καθ' ων η Αίτηση ειδοποιηθούν για τη διαδικασία, πριν τους επιδοθούν τα διατάγματα παγοποίησης, θα λάβουν άμεσα διαβήματα για να διαθέσουν όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία, και ως εκ τούτου θα καταστεί αδύνατο για τις ίδιες να εκτελέσουν τη διαιτητική απόφαση που θα εκδοθεί στη Διαιτησία προς όφελος τους. ..» Στην υπόθεση Alexander v. Alexander
(2013)1(B) A.A.Δ. 1093, είχε προβληθεί παρόμοιος ισχυρισμός. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας τον εν λόγω ισχυρισμό και ακυρώνοντας το εκδοθέν διάταγμα, ανέφερε τα ακόλουθα: «Αναμφίβολα η περίπτωση δεν ήταν δεκτική έκδοσης μονομερώς ενός απαγορευτικού διατάγματος, δραστικού στην έκταση του και που αφορούσε τη μοναδική περιουσία του εφεσείοντος στη Λεμεσό. Διαπιστώνεται και εδώ πρόβλημα εφόσον τα όσα ο εφεσείων είχε θέσει διά της ενόρκου δηλώσεως του ήταν τουλάχιστον ενδεικτικά ότι δεν υπήρχε πρόθεση αποξένωσης, ενώ ουδέν στοιχείο υπήρχε που να κατέτεινε στη θέση ότι η έκδοση του διατάγματος μονομερώς ήταν επείγουσα. Αποτελούσε γενικευμένη και αόριστη θέση η δήλωση του ενόρκως δηλούντος εκ μέρους του εφεσίβλητου ότι εάν ο εφεσείων πληροφορείτο για την αίτηση, θα προχωρούσε να αποξενώσει το διαμέρισμα.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Το πιο σημαντικό όμως στην παρούσα υπόθεση είναι άλλο. Ενώ, ως ελέχθη, υπάρχει ισχυρισμός ότι τα ποσά έχουν καταστεί οφειλόμενα από τις 30.9.15 και ενώ κάποιες εξασφαλίσεις-εγγυήσεις που έπρεπε να είχαν εδώ και αρκετό καιρό δοθεί, δεν έχουν μέχρι σήμερα δοθεί, οι Αιτητές ουδέν έπραξαν για να διεκδικήσουν δικαστικώς τα όποια δικαιώματά τους. Ισχυρίζονται ότι έκαναν προσπάθειες για εξώδικη διευθέτηση ενώ ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στην ιδιαίτερη σχέση μεταξύ των διαδίκων. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Quality Furniture G.S. Siakola Ltd v. Αντωνιάδη κ.ά.
(2003)1(Α) Α.Α.Δ. 327, 330-331: «Η έκδοση ή μη συντηρητικού διατάγματος μονομερώς βρίσκεται εντός της διακριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου Δικαστηρίου, το οποίο και κρίνει αν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που του επιτρέπουν την έκδοση τέτοιου διατάγματος. Κρίνουμε πως εν όψει των στοιχείων που είχε ενώπιόν του, ο πρωτόδικος Δικαστής, εκδίδοντας την απόφαση του, ενήργησε εντός των πλαισίων της διακριτικής του ευχέρειας και κατά συνέπεια δεν χωρεί επέμβαση μας. Η καθυστέρηση των εφεσειόντων ήταν όντως στοιχείο που εύλογα μπορούσε να θεωρηθεί πως αναιρούσε τον παράγοντα του επείγοντος.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Παρόλο που η κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της γεγονότα, στην πιο πάνω υπόθεση η καθυστέρηση δεν αφορούσε σε ιδιαίτερα μεγάλο χρονικό διάστημα, πλην όμως κρίθηκε πως αναιρούσε το στοιχείο του επείγοντος. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται: «...παρόλο ότι οι εφεσείοντες-ενάγοντες ισχυρίζονταν στην ένορκη τους δήλωση πως θα υφίσταντο μεγάλη ζημιά αν δεν εκδίδετο το διάταγμα, γιατί είχαν ήδη εισάξει αριθμό επίπλων για τα οποία, πέρα από τον εισαγωγικό δασμό πλήρωναν και μηνιαίους τόκους και έξοδα αποθήκευσης, εντούτοις, παρόλο ότι οι εφεσίβλητοι-εναγόμενοι με επιστολή τους ημερομηνίας 28.3.01 τερμάτισαν το ενοικιαστήριο έγγραφο, αντί οι εφεσείοντες-ενάγοντες να προχωρήσουν σε οποιοδήποτε μέτρο, π.χ. αγωγή και επιδίωξη έκδοσης διατάγματος, άφησαν να παρέλθει και η 1η Απριλίου, που ήταν η ημερομηνία κατά την οποία θα έπρεπε, κατά τον ισχυρισμό τους, να παραδοθούν τα υποστατικά, και επίσης να διαρρεύσει και ολόκληρος ο Απρίλιος, για να διεκδικήσουν στις 30 Απριλίου ειδική εκτέλεση συμφωνίας, που είχε ήδη τερματιστεί.» Θεωρώ, υπό το φως των πιο πάνω, πως η παρούσα υπόθεση δεν συνιστά την σπάνια εξαίρεση για την οποία γίνεται αναφορά στην Νομολογία, για να παρακάμψω την θεμελιώδη αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως. Λαμβάνοντας υπόψη την πιο πάνω καθυστέρηση και την εν γένει συμπεριφορά των Αιτητών, θεωρώ ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί και ασκείται υπέρ της γνωστοποίησης της Αίτησης στην άλλη πλευρά για να της δοθεί έτσι η δυνατότητα να προβάλει τις θέσεις της. Η Αίτηση θα οριστεί για επίδοση σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Σε σχέση με την ημερομηνία, θα ακούσω τον ευπαίδευτο συνήγορο των Αιτητών. (Υπ.) ............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΓΓ/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο