ASTRAPI INVESTMENTS AND FINANCE LTD ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ-ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης: 511/2015, 30/11/2016

(1)του περί Μεταβίβασης και Υποθήκευσης Νόμου του 9/1965 με την τροποποίηση του Νόμου το 2015 δίδει δικαίωμα και επιλογή σε ενυπόθηκο δανειστή να προχωρήσει μόνος σε εκποίηση της υποθήκης σε σχέση σύμβαση υποθήκης που καταχωρήθηκε στο μητρώο του κτηματολογίου πριν την έναρξη του νόμου. Αυτή η διαδικασία μπορεί να επιλεγεί από τον ενυπόθηκο δανειστή στην περίπτωση υπερημερίας του ενυπόθηκου οφειλέτη ως ορίζει το άρθρο 27 του Νόμου 9/1965. Υπερημερία της οφειλής προκύπτει ως ορίζει το άρθρο 27 ως ακολούθως: 27-

(1)Οσάκις εν συμβάσει υποθήκης προνοείται ότι το διά της υποθήκης εξασφαλιζόμενον ποσόν θα αποπληρωθή διά δόσεων­ πληρωτέων κατά τας εν τη συμβάσει καθωρισμένας ημερομηνίας, και η πληρωμή οιασδήποτε δόσεως καθίσταται υπερήμερος, ολόκληρον τo ούτω εξασφαλιζόμενον ποσόν καθίσταται απαιτητόν από της ημερομηνίας καθ' ην η πληρωμή της δόσεως κατέστη υπερήμερος, εκτός εάν η σύμβασις διαλαμβάνη ρήτραν περί του εναντίου.

(2)Οσάκις εν συμβάσει υποθήκης προνοείται ότι ο επί του διά της υποθήκης εξασφαλιζομένου ποσού πληρωτέος τόκος θα κατα­βάλληται εις τακτικά διαστήματα προ της καθορισμένης διά την πληρωμήν του τοιούτου ποσού ημερομηνίας, και η πληρωμή τοιού­του τόκου καθίσταται υπερήμερος, ολόκληρον το ούτω εξασφαλιζό­μενον ποσόν καθίσταται απαιτητόν από της ημερομηνίας καθ ην η πληρωμή του τόκου κατέστη υπερήμερος, εκτός εάν η σύμβασις διαλαμβάνη ρήτραν περί του εναντίου. Εφόσον υπάρχει μαρτυρία ενώπιον μου ότι το χρέος κατέστει απαιτητέο με αποτέλεσμα και να καταχωρηθεί αγωγή του αιτητή θεωρώ ότι το δάνειο ήταν σε υπερημερία πράγμα που δίδει δικαίωμα στον ενυπόθηκο δανειστή να επιλέξει την διαδικασία που προδιαγράφεται στο άρθρο 44Γ. Διαφωνώ με την εισήγηση του αιτητή ότι στην περίπτωση που έχει εκδοθεί Δικαστική απόφαση το δάνειο δεν βρίσκεται σε υπερημερία πράγμα που αποκλείει τον ενυπόθηκο δανειστή να επιλέξει την διαδικασία που προδιαγράφεται από το άρθρο 44Γ. Αυτή η επιλογή δίδεται στον ενυπόθηκο δανειστή όποτε υπάρχει σύμβαση υποθήκης που έχει εγγραφεί στο κατά τόπο αρμοδιότητα κτηματολόγιο. Το άρθρο 44Α

(3)δεν αποκλείει στον ενυπόθηκο δανειστή να ασκήσει το δικαίωμα του να προχωρήσει με την έγερση πολιτικής αγωγής για την εξασφάλιση διατάγματος του Δικαστηρίου για την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Δεν υπάρχει οτιδήποτε στο λεκτικό του κειμένου του άρθρου που να προβλέπει ότι η έγερση της αγωγής γίνεται διαζευκτικά της επιλογής του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει με τον τρόπο που προδιαγράφεται στο άρθρο 44Γ του Νόμου. Η έκδοση της Δικαστικής απόφασης δεν έχει αλλάξει την φύση της συναλλαγής μεταξύ του δανειστή και του αιτητή που ήταν συμβατική ούτε υπάρχει οποιαδήποτε πρόνοια στον Νόμο που να εμποδίζει τον δανειστή να επιμένει στην είσπραξη του οφειλόμενου χρέους που προέκυψε μετά από παράβαση της συμφωνίας του οφειλέτη ως συνέπεια της οποίας ο πιστωτής άσκησε το συμβατικό του δικαίωμα να τερματίσει την συμφωνία. Συνεπώς, η έκδοση της Δικαστικής απόφασης εναντίον του αιτητή δεν έχει εξαλείψει την υπερημερία που παρατηρείται στην αποπληρωμή του δανείου, μάλλον την επιβεβαιώνει. Δεν μπορεί γι' αυτό τον λόγο να αποκλεισθεί το δικαίωμα των καθ' ων η αίτηση να προχωρήσουν με την αποστολή των σχετικών ειδοποιήσεων ως ορίζει ο Νόμος που προβλέπει ότι αυτή η επιλογή είναι δικαίωμα του δανειστή στην περίπτωση που το ποσό οφείλεται και βρίσκεται σε υπερημερία. Σε διαφορετική περίπτωση το άρθρο 44Α

(1)δεν θα ήταν διαθέσιμο μέτρο εκτέλεσης για συμβάσεις υποθήκης που προϋπήρχαν της έναρξης του Νόμου. Με βάση το μέρος VI του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965 (9/1965), Πωλήσεως Ενυπόθηκου Ακινήτου, ο ενυπόθηκος δανειστής έχει την επιλογή, στην περίπτωση υπερημερίας στην πληρωμή του δανείου, να αποταθεί στον διευθυντή του Κτηματολογίου για την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Το άρθρο 44

(1)του μέρους VI επιτρέπει στον ενυπόθηκο δανειστή να καταχωρήσει αίτηση στον διευθυντή του κτηματολογίου για την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου παράλληλα με αγωγή κατά του ενυπόθηκου οφειλέτη με την οποία ζητεί ως θεραπεία διάταγμα για την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Μάλιστα στην περίπτωση που ο ενυπόθηκος δανειστής προχωρήσει ταυτόχρονα με τις δύο παράλληλες διαδικασίες το Δικαστήριο δύναται να διατάξει τον ενυπόθηκο δανειστή να πληρώσει τα έξοδα της αγωγής εάν κρίνει ότι αυτά τα έξοδα που δημιουργήθηκαν ως συνέπεια της έγερσης της αγωγής ήταν περιττά έξοδα κατά τη διαδικασία πώλησης του ακινήτου εάν το ζήτημα της πώλησης μπορούσε να διεκπεραιωθεί ικανοποιητικά με την αίτηση για εκποίηση που έχει γίνει μέσω του διευθυντή του κτηματολογίου με βάση το άρθρο 37

(4)του Νόμου. Η διαφορά μεταξύ των δύο διαδικασιών είναι, ως είχε επισημάνει ο Δικαστής Μαλαχτός στην υπόθεση Αίτηση Εφεσης 39/16 M.K. Petrou Developers Ltd. v Τράπεζα Κύπρου Λτδ ημερομηνίας 12.9.16 ότι στην περίπτωση που έχει εκδοθεί Δικαστική απόφαση στην οποία έχει διαταχθεί η πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου, επιχειρήματα που θα μπορούσαν να εγερθούν στα πλαίσια της αίτησης έφεσης, δεν μπορεί πλέον να εγερθούν ή να αμφισβητηθούν (πχ εάν τελικά το ποσό οφείλεται ή ότι η οφειλή είναι υπερημερία) επειδή όλα αυτά τα ζητήματα επιλύθηκαν στα πλαίσια της αγωγής και η απόφαση για την πώληση είναι τελεσίδικη διότι πλαισιώνεται με Δικαστική απόφαση. «Πράγματι για ποια αναδιάρθρωση χρέους μπορούμε να ομιλούμε όταν το μόνο χρέος που υφίσταται είναι το εξ αποφάσεως χρέος στην αγωγή 1293/2006, Ε. Δ. Λάρνακας. Ειδοποίηση Τύπος «Θ» όχι δεν επιβαλλόταν να επιδοθεί, όπως εισηγείται η Εφεσίβλητη, αλλά δεν θα μπορούσε να επιδοθεί γιατί η διαδικασία που την προνοεί δεν εφαρμόζεται στα υπόψη περιστατικά. Και όπως η ειδοποίηση Τύπος «Θ» παρουσιάζεται άτοπη, το ίδιο και η ειδοποίηση Τύπος «Ι». Αντιπαραβολή του περιεχομένου της με τα υπόψη περιστατικά επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Δεν υπάρχει οφειλόμενο ποσό σύμφωνα με δήλωση σύμβασης υποθήκης, αλλά εξ αποφάσεως χρέος. Δεν υφίσταται ποσό που έγινε απαιτητό, αλλά δικαστική απόφαση όπου ποσό επιδικάστηκε υπέρ της Εφεσίβλητης και εναντίον της Εφεσείουσας. Η δικαστική απόφαση εκδόθηκε την 19.5.2006 και η εκτέλεσή της δεν έχει ανασταλεί, επομένως, πώς μπορεί να έχει η Εφεσείουσα το δικαίωμα μέσα σε 30 ημέρες, όπως η Ειδοποίηση προνοεί, για να πληρώσει το όποιο ποσό προς αποφυγή της εκποίησης, έστω δυνάμει του Μέρους VIΑ, όταν άμεσα είναι εκτελεστή η δικαστική απόφαση που διατάσσει την εκποίηση.» Σε περίπτωση που ακολουθηθεί η διαδικασία πώλησης του ακίνητου χωρίς την έκδοση Δικαστικής απόφασης ο ενυπόθηκος οφειλέτης δικαιούται να εγείρει όλα τα ζητήματα που θα μπορούσε να εγείρει με βάση το άρθρο 51

(1)του Νόμου 9/1965. Το ίδιο ισχύει σε σχέση με την διαδικασία που προβλέπεται στο μέρος VIA του Νόμου 9/1965 άρθρο 44Β

(3)δηλαδή, ο ενυπόθηκος οφειλέτης δικαιούται να χρησιμοποιήσει ένδικα μέσα, να αμφισβητήσει το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει με την διαδικασία πώλησης του ακινήτου που προβλέπεται από τον Νόμο. Οπότε, ζητήματα όπως το πραγματικό ποσό που ζητείται για εξόφληση της οφειλής με την πώληση είναι ζητήματα που εύλογα θα μπορούσε να εγείρει ο ενυπόθηκος οφειλέτης με την παρούσα διαδικασία. Διαφωνώ με τους καθ' ων η αίτηση και συμφωνώ με τον αιτητή ότι δεν έχουν εφαρμογή οι πρόνοιες του άρθρου 44Γ

(3)στην περίπτωση αποστολής της ειδοποίησης τύπου «Ι». Το σχετικό άρθρο 44Γ προνοεί ως ακολούθως: 44Γ.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού: Νοείται ότι, με την ειδοποίηση ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση μη εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους.

(2)Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης που του επιδίδεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό˙ η ειδοποίηση επιδίδεται κατά τον Τύπο «IΑ» του Δευτέρου Παραρτήματος, εντός περιόδου όχι μικρότερης των τριάντα

(30)ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου.

(3)Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης, για τους ακόλουθους λόγους: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις˙ (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί˙ (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή˙ (δ) εκκρεμεί αγωγή ενώπιον Δικαστηρίου για την ειδοποίηση που προβλέπεται στο εδάφιο

(1). Το άρθρο αυτό έχει εφαρμογή στην περίπτωση αποστολής ειδοποίησης τύπου «ΙΑ» δηλαδή, μετά που έχει ήδη ορισθεί ημέρα και τόπος πώλησης του ακινήτου και στέλνεται σχετική ειδοποίηση για να ενημερώσει τον οφειλέτη για τα σχετικά. Νοείται ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης δεν θα μπορούσε στο τελικό στάδιο της διαδικασίας να εγείρει όλα τα ζητήματα που θα μπορούσε να εγείρει όταν η διαδικασία βρισκόταν στα αρχικά της στάδια με την αποστολή της ειδοποίησης τύπου «Ι» με βάση το άρθρο 44Β

(3). Είναι γι' αυτό στην περίπτωση που η διαδικασία βρίσκεται στο στάδιο αποστολής της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ» περιορίζονται οι λόγοι για τους οποίους θα μπορούσε να παραμερισθεί η ειδοποίηση όπως ορίζει το άρθρο 44Γ

(1). Η ειδοποίηση τύπου «Ι» που έχει αποσταλεί στον ενυπόθηκο δανειστή δεν έχει σταλεί με υπόλοιπο την Δικαστική απόφαση αλλά το υπόλοιπο όπως αυτό διαμορφώνεται με βάση κατάσταση λογαριασμού που έχουν ετοιμάσει οι καθ' ων η αίτηση. Αυτό το υπόλοιπο όπως έχει αναφέρει ο αιτητής είναι υπόλοιπο από μεταφορά και όχι υπόλοιπο το οποίο τεκμηριώνεται με αναλυτική κατάσταση από την έναρξη της συναλλαγής. Συνεπώς, είναι ορθή η θέση του αιτητή ότι στην πραγματικότητα δεν είναι γνωστό στον οφειλέτη ποιο είναι το ποσό προς εξόφληση του οποίου το ακίνητο εκτίθεται προς πώληση σε αντιδιαστολή με την περίπτωση της Δικαστικής απόφασης από την οποία προκύπτει επακριβώς το υπόλοιπο και γνωστοποιείται στον ενυπόθηκο οφειλέτη. Στην ένσταση τους οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν απαντήσει αυτά τα ζητήματα που εγείρονται με την αίτηση αντιθέτως, η ένσταση περιορίζεται στο ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να επιληφθεί αυτής της διαφοράς θέση που όπως εξήγησα πιο πάνω, πρέπει να απορριφθεί εφόσον το άρθρο 44Γ

(3)δεν έχει εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση, δηλαδή στην περίπτωση αποστολής ειδοποίησης με βάση τον Τύπο «Ι». Δεν θεωρώ ότι η έκδοση της Δικαστικής απόφασης μπορεί να αποκλείσει τον ενυπόθηκο δανειστή να κάνει χρήση της διαδικασίας που προβλέπεται από το μέρος VIA του Νόμου επειδή αυτό το δικαίωμα παραχωρείται στον ενυπόθηκο οφειλέτη διά συγκεκριμένου νομοθετήματος σε σχέση σύμβαση υποθήκης η οποία ενεγράφη στο κτηματολόγιο πριν την έναρξη του Νόμου. Ο Νόμος προβλέπει ρητώς όμως ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης δικαιούται να εγείρει όλα εκείνα τα ζητήματα που θα μπορούσε να εγείρει με βάση το άρθρο 51

(1)και το άρθρο 44Β

(3)του Νόμου 9/1965 εφόσον δεν έχει επιλέξει να προχωρήσει με βάση την Δικαστική απόφαση αλλά την σύμβαση της υποθήκης που έχει εγγραφεί. Συνεπώς, ο αιτητής ως είχε δικαίωμα να κάνει, έχει εγείρει με την αίτηση του διάφορα θέματα που τον επηρεάζουν δυσμενώς και που αμφισβητούν το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει με την διαδικασία που προδιαγράφεται στο άρθρο 44Α. Ο αιτητής έχει παραπονεθεί ότι η ειδοποίηση που του εστάλει τύπου «Ι» δεν αναφέρεται με ακρίβεια στα έξοδα που θα πρέπει να πληρώσει στον ενυπόθηκο δανειστή και η κατάσταση λογαριασμού που συνοδεύει την αίτηση είναι ελλιπής διότι αφορά εκ μεταφοράς υπόλοιπο από τις 31.1.

1. Επίσης, είναι θέση του αιτητή ότι υπήρχαν παράνομες χρεώσεις τόκου με αποτέλεσμα το υπόλοιπο ποσό να διπλασιασθεί. Η ειδοποίηση είναι άκυρη διότι η Δικαστική απόφαση επί της οποίας βασίζεται έληξε στις 2 Οκτωβρίου
2. Για το ίδιο χρέος και υπόλοιπο οι δανειστές έχουν προχωρήσει με άλλες διαδικασίες εκτέλεσης εναντίον ακίνητης ιδιοκτησίας άλλου νομικού προσώπου σε σχέση με περιουσία που βαρύνεται με εγγραφή της εν λόγω Δικαστικής απόφασης. Περαιτέρω, στην αίτηση απαριθμούνται διάφοροι λόγοι γιατί θα πρέπει η ειδοποίηση που στάλθηκε για την εκποίηση της υποθήκης από το τραπεζικό ίδρυμα να παραμερισθεί ή να ακυρωθεί. Αυτοί οι λόγοι είναι ως ακολούθως και κάτω από κάθε λόγο που καταγράφεται πιο κάτω διατυπώνεται και η θέση μου επί του συγκεκριμένου ζητήματος. 7.1 Η προσβαλλόμενη ειδοποίηση τύπος «Ι» προωθείται ή και απεστάλη από τους καθ' ων η αίτηση - εφεσίβλητους οι οποίοι δεν είναι ο εγγεγραμμένος ή και ο κατά τον Νόμο ενυπόθηκος δανειστής ή και περαιτέρω ουδέποτε ενεγράφη η επίδικη υποθήκη στο Κτηματολόγιο επ' ονόματι τους ή και προς όφελος τους. Ενυπόθηκος δανειστής ως ορίζεται από τον Νόμο σημαίνει πρόσωπο υπέρ ου συνίσταται υποθήκη. Σύμφωνα με τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον μου η ειδοποίηση τύπου «Ι» στάλθηκε από την Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα και των συνδεδεμένων με αυτή Συνεργατικών Πιστωτικών Ιδρυμάτων οι πιστωτικές διευκολύνσεις τυγχάνουν χειρισμού από τη διεύθυνση διαχείρισης μη εξυπηρετούμενων χορηγήσεων της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας. (βλ. τεκμήριο στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση). Σύμφωνα με το συγκεκριμένο τεκμήριο το ίδρυμα που χορήγησε το δάνειο και ενέγραψε την υποθήκη είναι συνδεδεμένο με την Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα επομένως, δεν τίθεται θέμα η Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα να μην είναι ενυπόθηκος δανειστής προς όφελος του οποίου έχει γίνει εγγραφή η υποθήκη. Η απόφαση Θεοδότου Θεοδότου ν Κυπριακή Δημοκρατίας

(2013)3 ΑΑΔ 138 στην οποία με παρέπεμψε ο κος Μαθηκολώνης διαφέρει ως προς τα γεγονότα επειδή εκεί υπήρχε πραγματικό ζήτημα προς αμφισβήτηση κατά πόσο η προσβαλλόμενη απόφαση είχε την έγκριση του αρμοδίου Υπουργού. Στην δική μας περίπτωση οι αιτητές δεν έχουν προσκομίσει μαρτυρία να αμφισβητήσουν το περιεχόμενο της ειδοποίησης στην οποία αναφέρεται ότι η Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα συνδέεται με το Συνεργατικό Πιστωτικό Ίδρυμα που χορήγησε το δάνειο που εξασφαλίζει τον ενυπόθηκο ακίνητο. 7.2 Η προσβαλλόμενη ειδοποίηση Τύπος «Ι» είναι πρόωρη ή και αποστάληκε πρόωρα ένεκα του ότι ουδέποτε έχει αποσταλεί η πρώτη κατά σειρά ειδοποίηση όπως καθορίζεται ρητώς από τον Νόμο, δηλαδή η ειδοποίηση τύπος «Θ». Όπως με συμβουλεύει ο δικηγόρος μου απαραίτητη προϋπόθεση για την αποστολή της επίδικης ειδοποίησης τύπος «Ι», είναι να προηγηθεί η επίδοση της ειδοποίησης τύπος «Θ». Αυτό δεν έγινε και ως εκ τούτου οι καθ' ων η αίτηση - εφεσίβλητοι παράλειψαν να εκπληρώσουν την εκ του Νόμου απορρέουσα υποχρέωση τους αναφορικά με την επίδοση της πρώτης σε σειρά ειδοποίηση με αποτέλεσμα η προσβαλλόμενη ειδοποίηση τύπος «Ι» να είναι πρόωρη και ως εκ τούτου άκυρη ή και θα πρέπει να ακυρωθεί ή και να παραμεριστεί από το Δικαστήριο. Σύμφωνα με το άρθρο 44Β

(2)(α) του Νόμου η ειδοποίηση Τύπου «Θ» συνοδεύει έτερη ειδοποίηση πλην της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ» με βάση το άρθρο 44Β

(2). Σύμφωνα με το μαρτυρικό υλικό που συνοδεύει την ένσταση σχετική ειδοποίηση έχει επιδοθεί μαζί με την ειδοποίηση τύπου «Ι», τεκμήριο 2. 7.3 Είναι περαιτέρω η θέση μου ότι, η προσβαλλόμενη με την παρούσα αίτηση ειδοποίηση τύπος «Ι» δεν έχει νόμιμα επιδοθεί αλλά ούτε και έχει επιδοθεί σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη όπως ο Νόμος ρητώς αναφέρει και ως εκ τούτου θα πρέπει να ακυρωθεί ή και να παραμεριστεί από το Δικαστήριο. Δεν υπάρχει καμία πρόνοια στον Νόμο που να προβλέπει ότι αυτή η ειδοποίηση τύπου «Ι» μπορεί να αποσταλεί μόνο στην περίπτωση που σταλεί σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Το άρθρο 44Β

(2)(α) προνοεί ότι είτε η ειδοποίηση σταλεί στον ενυπόθηκο δανειστή ή σε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο πχ. οφειλέτη ή εγγυητή η ειδοποίηση τύπου «Ι» πρέπει να σταλεί συνοδευόμενη με την ειδοποίηση τύπου «Θ» ως ακολούθως: 44Β -

(2)(α) Οποιαδήποτε ειδοποίηση ως προς παρατηρηθείσα υπερημερία ή απαίτηση για πληρωμή του ενυπόθηκου χρέους, η οποία αποστέλλεται από τον ενυπόθηκο δανειστή, όταν ο ενυπόθηκος δανειστής είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα δυνάμει των διατάξεων του περί Εργασιών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμου, όπως αυτός εκάστοτε τροποποιείται ή αντικαθίσταται, προς τον ενυπόθηκο οφειλέτη ή προς οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, συνοδεύεται από την ειδοποίηση που αναφέρεται στον Τύπο "Θ" του Δεύτερου Παραρτήματος: Πουθενά δεν είναι προϋπόθεση αποστολής της ειδοποίησης ότι έχει προηγηθεί και αποσταλεί παρόμοια ειδοποίηση σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Ακόμη και να διαβασθεί αυτή η πρόνοια του Νόμου σε συνδυασμό με το άρθρο 44ΙΓ ως εισηγείται ο αιτητής είναι αμφίβολο πως επηρεάζονται τα δικαιώματα του συγκεκριμένου ενυπόθηκου οφειλέτη που έλαβε γνώση της ειδοποίησης στις 25.11.2015 που τον ενημέρωνε ότι ήταν σε υπερημερία τουλάχιστον 120 ημέρες και ότι υπήρχε πρόθεση να προχωρήσει το πιστωτικό ίδρυμα σε πώληση του ακινήτου επειδή παρόμοια ειδοποίηση πιθανόν να μην στάλθηκε σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Συνεπώς, το επιχείρημα αυτό είναι αβάσιμο. 7.4.3 Οι καθ' ων η αίτηση - εφεσίβλητοι προχώρησαν στην επίδοση της προσβαλλόμενης ειδοποίησης τύπος «Ι» χωρίς να προηγηθεί η ειδοποίηση τύπος «Θ», όπου η τελευταία ειδοποιεί τον δανειολήπτη ή και οφειλέτη ότι έχει το δικαίωμα αναδιάρθρωσης χρέους του, δυνάμει του «Κώδικα Συμπεριφοράς για το Χειρισμό Δανειοληπτών που Αντιμετωπίζουν Οικονομικές Δυσκολίες» 7.4.4 Από την ως άνω αναφερόμενη συμπεριφορά ή και τις παραλείψεις των καθ' ων η αίτηση - εφεσίβλητους η αιτήτρια εταιρεία έχει απωλέσει τα δικαιώματα της ως ρητώς προβλέπονται από τον Κώδικα Συμπεριφοράς που επισυνάπτω ανωτέρω ως τεκμήριο3. Ο κώδικας συμπεριφοράς της Κεντρικής Τράπεζας προνοεί ότι εκ των πραγμάτων ο ενυπόθηκος οφειλέτης θεωρείται μη συνεργάσιμος πελάτης όταν έχουν περάσει 120 μέρες και δεν έχει εκπληρώσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις. Ο κώδικας συμπεριφοράς προνοεί ότι όταν η δόση του δανείου δεν έχει πληρωθεί για 120 ημέρες ο ενυπόθηκος οφειλέτης τεκμαίρεται ότι είναι μη συνεργάσιμος οφειλέτης και διά να επωφεληθεί σχεδίων αναδιάρθρωσης οφείλει ο ίδιος να επικοινωνήσει με τον ενυπόθηκο δανειστή για να ξεκινήσει διαδικασία αναδιάρθρωσης. Συνεπώς, το μόνο που πρέπει να αποδειχθεί στο Δικαστήριο για να δεχθεί ότι ενυπόθηκος οφειλέτης είναι μη συνεργάσιμος οφειλέτης ώστε να του αποσταλεί η ειδοποίηση τύπου «Ι» είναι ότι δεν έχει πληρώσει δόση για 120 ημέρες. Στην παρούσα περίπτωση όχι μόνο αποδεικνύεται ότι δεν έχει τιμήσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις για 120 ημέρες αλλά και έχει εκδοθεί Δικαστική απόφαση εναντίον του από τις 25.11.1996 πράγμα που υποδηλώνει ότι είναι μη συνεργάσιμος οφειλέτης και νομιμοποιείται ο ενυπόθηκος δανειστής να αποστείλει την σχετική ειδοποίηση με βάση το άρθρο 44Γ

(1). Ο ενυπόθηκος δανειστής θα μπορούσε θεωρητικά να προχωρήσει με την αποστολή της ειδοποίησης χωρίς την έκδοση της Δικαστικής απόφασης ως γινόταν και με την περίπτωση αίτησης του ενυπόθηκου ακινήτου στον διευθυντή του κτηματολογίου με βάση το άρθρο 37, Μέρος VI, Πώλησις Ενυπόθηκου Ακινήτου όμως, σε τέτοια περίπτωση θα ήταν πλέον υπόχρεος να αποδείξει ότι ο οφειλέτης βρίσκεται σε υπερημερία πράγμα που θα μπορούσε να αρνηθεί ο ενυπόθηκος οφειλέτης. Είναι πιο ασφαλές οδός για πιστωτή να διεκδικήσει την έκδοση Δικαστικής απόφασης διότι αυτή είναι τελεσίδικη απόφαση ότι το ποσό οφείλεται. Στην περίπτωση που ο πιστωτής ήθελε καταχωρήσει αίτηση για πώληση χωρίς Δικαστική απόφαση στον διευθυντή του κτηματολογίου και στην συνέχεια καταχωρήσει αγωγή στην οποία τελικά η αγωγή απορρίπτεται διότι επί παραδείγματι, το Δικαστήριο αποφασίσει ότι το ποσό δεν οφείλεται τότε αποτυγχάνει και η διαδικασία πώλησης του ακινήτου που έχει ξεκινήσει χωρίς την έκδοση τελικής απόφασης του Δικαστηρίου όπου εκδίδεται και διάταγμα για πώληση του ακινήτου. Στην περίπτωση όμως που έχει προηγηθεί η έκδοση της απόφασης και του σχετικού διατάγματος δεν υπάρχει κώλυμα στον ενυπόθηκο οφειλέτη να προχωρήσει με την διαδικασία πώλησης με αίτηση στον διευθυντή του κτηματολογίου. Αυτή η διαδικασία γίνεται πιο εύκολη και πιο βέβαιη ως προς το αποτέλεσμα διότι το Δικαστήριο έχει εκδώσει τελεσίδικη απόφαση που να διατάσει την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου και ο ενυπόθηκος οφειλέτης περιορίζεται σε σχέση με τα ζήτημα που θα μπορούσε να εγείρει που παραβλάπτουν τα δικαιώματα του. Κατ' αναλογία το ίδιο πρέπει να ισχύει και σε σχέση με την διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου δανειστή με βάση το μέρος VIA άρθρο 44Α του Νόμου 9/1965. Διαφωνώ με την θέση του αιτητή ότι η έκδοση τέτοιας απόφασης αποκλείει την χρήση αυτής της διαδικασίας διότι σε τέτοια περίπτωση η όλη διαδικασία που προβλέπεται στο μέρος VIA του Νόμου 9/1965 δηλαδή πώληση από τον ενυπόθηκο δανειστή καταλήγει σε αχρησία διότι θα ήταν υπόχρεοι οι ενυπόθηκοι δανειστές να προχωρήσουν πάντοτε χωρίς να εξασφαλίσουν Δικαστική απόφαση και τότε οι οφειλέτες θα μπορούσαν πάντοτε να εγείρουν διάφορα ζητήματα, όπως επί παραδείγματι ότι η οφειλή δεν είναι σε υπερημερία ή ότι δεν έχει τηρηθεί ο κώδικας σωστής συμπεριφοράς της Κεντρικής τράπεζας σε αίτηση έφεσης, για να πετυγχάνουν παραμερισμό της ειδοποίησης ή ακόμη να πετυγχάνουν ακύρωση της όλη διαδικασίας στην περίπτωση που μεταγενέστερα καταχωρηθεί αγωγή κατά του ενυπόθηκου δανειστή που θα κατέληγε σε απόφαση που δεν αναγνώριζε την οφειλή με αποτέλεσμα την ακύρωση της διαδικασίας που έχει ήδη ξεκινήσει. Σε σχέση με το μέρος VI του Νόμου υπάρχει ανάλογη διαδικασία εκποίησης της υποθήκης με βάση το άρθρο 44

(1)στην περίπτωση έγερσης πολιτικής αγωγής και σχετική πρόνοια στο άρθρο αυτό ότι η διαδικασία θα διεξάγεται συμφώνως των άρθρων 41 και 42 αλλά και θα τυγχάνει εφαρμογής για την αναγνώριση του δικαιώματος έγερσης αγωγής όπου επιδιώκεται πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου, το άρθρο 37. Είναι γι' αυτό που πιθανόν ο προσεχτικός ή ο επιφυλακτικός ενυπόθηκος δανειστής θα προτιμούσε να εξασφαλίσει Δικαστική απόφαση για την οφειλή κατά του ενυπόθηκου οφειλέτη και διάταγμα για την πώληση του ακινήτου προτού αποφασίσει να ενεργοποιήσει την διαδικασία που προβλέπεται από τον Νόμο προς εκτέλεση αυτής της απόφασης. Στην Πολιτική Έφεση

(2002)1 ΑΑΔ 1990 LOMBARD NATWEST BANK LIMITED ν. Επαρχιακού Κτηματολογικού Λειτουργού Λάρνακας, κ.α. αποφασίστηκε ότι δεν υπήρχε δικαιοδοτικό δικαίωμα καταχώρησης αίτησης έφεσης δυνάμει του άρθρου 80 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας Νόμου Κεφ. 224 ή του άρθρου 51

(1)του Νόμου 9/1965 και αυτό επειδή η πώληση είχε διαταχθεί από το Δικαστήριο στα πλαίσια αγωγής που έγινε δυνάμει Δικαστικού εντάλματος πώλησης (writ of sale). Από τη διατύπωση τόσο του άρθρου 80 του Κεφ.224 όσο και του άρθρου 51

(1)του Ν.9/65 είναι σαφές ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την υποβολή έφεσης/αίτησης στο Δικαστήριο εναντίον οιασδήποτε διαταγής, γνωστοποιήσεως ή αποφάσεως του Διευθυντή του Κτηματολογίου είναι ότι αυτή θα πρέπει να έχει εκδοθεί, δοθεί ή ληφθεί είτε δυνάμει των διατάξεων του Κεφ.224 είτε δυνάμει των διατάξεων του Ν.9/65. Αυτό υποδηλώνει η φράση «δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου» στο άρθρο 80 του Κεφ.224 και η φράση «δυνάμει του παρόντος Νόμου» στο άρθρο 51

(1)του Ν.9/65. (Βλ. Παύλου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(1981)1 Α.Α.Δ. 275 επ.). Στην προκείμενη περίπτωση, ο Διευθυντής του Κτηματολογίου δεν έλαβε οποιαδήποτε απόφαση είτε δυνάμει του Κεφ.224 είτε δυνάμει του Ν.9/65 και τούτο διότι το μεν άρθρο 80 του Κεφ.224 δεν αφορά αποφάσεις σε διαδικασία αναγκαστικής πώλησης, εφόσον τέτοια διαδικασία δεν προβλέπεται στο Κεφ.224, το δε άρθρο 51

(1)του Ν.9/65, αφορά μόνο αποφάσεις σε διαδικασία αναγκαστικής πώλησης η οποία προβλέπεται ρητά στο Ν.9/65και όχι άλλες διαδικασίες αναγκαστικής πώλησης, όπως είναι η διαδικασία δυνάμει των διατάξεων του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6 ή δυνάμει των διατάξεων του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Περιορισμός Πωλήσεων) Νόμου, Κεφ.

1. Η προκείμενη περίπτωση αφορούσε αναγκαστική πώληση δυνάμει Δικαστικού εντάλματος πώλησης (writ of sale) στην υπ' αριθμό 2407/95 αγωγή της εφεσείουσας εναντίον της εφεσίβλητης
2. Ήταν δηλαδή, διαδικασία αναγκαστικής πώλησης δυνάμει των διατάξεων του Κεφ.
3. Επομένως, το Δικαστήριο δεν είχε δικαιοδοσία να επιληφθεί κατ' έφεση είτε στα πλαίσια του άρθρου 80 του Κεφ.224 είτε στα πλαίσια του άρθρου 51

(1)του Ν.9/65. Επίσης, σε σχόλια του Δικαστηρίου στα πλαίσια της υπόθεσης

(2012)1 Α.Α.Δ. 1651 19/7/2012 Άνκα Ματθαίου Διαχειρίστριες της Περιουσίας του Φιλόκυπρου Ματθαίου v. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα ΛΤΔ κ.α. λέχθηκαν τα ακόλουθα από τον Δικαστή Νικολάτο: «Ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε στο ότι, στην προκείμενη περίπτωση, ίσχυαν οι περί των Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμοι του 1965 μέχρι 2011, Ν.9/65, όπως τροποποιήθηκε. Συγκεκριμένα ίσχυε το Άρθρο 44, το οποίο έχει εφαρμογή στην περίπτωση κατά την οποία διατάσσεται η πώληση ενυποθήκου ακινήτου, με διάταγμα του Δικαστηρίου, που εκδίδεται στα πλαίσια πολιτικής αγωγής. Στην προκείμενη περίπτωση, καταχωρήθηκε η Πολιτική Αγωγή 6471/90 στην οποία, μεταξύ άλλων, διατάχθηκε και η εκποίηση της Υποθήκης με αρ. Υ2674/89, με δημόσιο πλειστηριασμό. Είναι ορθό ότι το Άρθρο 44 προνοεί, μεταξύ άλλων ότι, οσάκις η πώληση ενυπόθηκου ακινήτου προς εξόφληση του δια της υποθήκης εξασφαλιζόμενου ποσού, διατάσσεται από το Δικαστήριο, τυγχάνουν εφαρμογής και οι διατάξεις του εδαφίου 37

(3)του νόμου εκείνου, αλλά και οι διατάξεις των Άρθρων 41 και 42 του νόμου εκείνου, τηρουμένων των αναλογιών. Το Άρθρο 42 έχει διάφορες πρόνοιες που καθορίζουν το, δυνάμει της Δικαστικής αποφάσεως, οφειλόμενο ποσό (Άρθρο 42

(5)). Αυτές οι πρόνοιες δεν τηρήθηκαν στην προκείμενη περίπτωση, όπως ορθά παρατηρούν οι εφεσείουσες, όμως ορθά δεν τηρήθηκαν εφόσον στο Άρθρο 42

(5)προνοείται ρητά ότι η διαδικασία που καθορίζεται στο άρθρο εκείνο (για τον προσδιορισμό του οφειλόμενου υπολοίπου), ισχύει στις περιπτώσεις που αναφέρονται στο Άρθρο 42

(3)(στ), δηλαδή όπου η Δικαστική απόφαση εγγράφεται και εκτελείται δυνάμει των διατάξεων του Άρθρου 53 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, (ως memo). Στην προκείμενη περίπτωση η απόφαση που λήφθηκε στην Αγωγή 6471/90, δεν ενεγράφη δυνάμει του Άρθρου 53 του Κεφ. 6 ως επιβάρυνση επί της περιουσίας του εξ αποφάσεως οφειλέτη (του Φιλόκυπρου Ματθαίου), υπό τύπον εγγύησης για πληρωμή του εκ Δικαστικής αποφάσεως χρέους. Άρα, ορθά κατά την κρίση μας, η διαδικασία που ακολουθήθηκε από το Κτηματολόγιο ήταν η διαδικασία που προνοείται από το Άρθρο 44 και τους σχετικούς κανονισμούς χωρίς να ισχύουν οι πρόνοιες του Άρθρου 42

(5)για επιβεβαίωση του εξ αποφάσεως χρέους με ένορκες δηλώσεις και άλλες διαδικασίες. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως ορθά έκρινε το πρωτόδικο Δικαστήριο, η πώληση έγινε με βάση το Άρθρο 44 του Ν 9/65, οι γνωστοποιήσεις έγιναν με βάση το νόμο εκείνο, από το Διευθυντή, και με τον τρόπο που καθορίζεται από το Άρθρο 75 του Κεφ. 224.» Είναι φανερό ότι στην περίπτωση που ακολουθηθεί η διαδικασία που προνοεί το άρθρο 44 ο Διευθυντής του Κτηματολογίου υποχρεούται να πληροφορήσει τον ενυπόθηκο οφειλέτη για το οφειλόμενο ποσό με βάση την Δικαστική απόφαση αλλά και για τα έξοδα που θα προκύψουν ως αποτέλεσμα της πώλησης του ακινήτου. Στην δική μας την περίπτωση ο ενυπόθηκος δανειστής δεν έχει αποστείλει την ειδοποίηση τύπου «Ι» με βάση την Δικαστική απόφαση αλλά έχει αποστείλει κατάσταση λογαριασμού που ως ανέφερε ο πιστωτής είναι ελλιπής και δεν επεξηγεί πλήρως ακριβώς το ποσό που θα επιχειρήσει να εισπράξει ο ενυπόθηκος δανειστής με τον πλειστηριασμό του ενυπόθηκου ακινήτου. Με την ένσταση τους οι ενυπόθηκοι δανειστές δεν έχουν δώσει καμία απάντηση σ' αυτόν τον ισχυρισμό που φαίνεται να είναι εύλογος καθώς δεν έχουν ενσωματωθεί στην ειδοποίηση επαρκής στοιχεία για να φανεί ποιο είναι το υπόλοιπο και ακριβώς πως προκύπτει εφόσον δεν υπάρχει αναφορά στην Δικαστική απόφαση που έχει εκδοθεί αλλά σε δόσεις υπερημερίας δυνάμει το άρθρο 37 του Νόμου 9/

1. Οπότε, θεωρώ ότι ο ενυπόθηκος δανειστής εξακολουθεί να έχει το δικαίωμα να προχωρήσει με την πώληση του ακινήτου ως προνοεί το μέρος VIA παρά την ύπαρξη της Δικαστικής απόφασης αλλά, ως επεξηγείται στις δύο πιο πάνω αποφάσεις θα πρέπει να λάβει υπόψη του τις πρόνοιες των άρθρων 41 και 42 αλλά και θα πρέπει να έχει φροντίσει να αποταθεί στο Δικαστήριο για ανανέωση της απόφασης βάση της οποίας διατάχθηκε η κατ' αναγκαστική πώληση του ακινήτου. Η απόφαση στην οποία με παρέπεμψε ο κ. Κουμής αναφορικά με την Ελένη Μιχαήλ Πολιτική Αίτηση 7/2012 ημερομηνίας 8.2.2012 σε σχέση με την ανανέωση απόφασης που έχει λήξει δεν βοηθά να προωθήσει την θέση των καθ' ων η αίτηση διότι σε εκείνη την υπόθεση δόθηκε δικαίωμα ανανέωσης εκτέλεσης της απόφασης επειδή εξακολουθούσε να υπάρχει υπόλοιπο όμως ο πιστωτής είχε την υποχρέωση να αποταθεί στο Δικαστήριο για ανάλογο διάταγμα εξαιτίας του μεγάλου χρονικού διαστήματος που είχε παρέλθει από την έκδοση της απόφασης. Συνεπώς, εάν ήθελε ο ενυπόθηκος δανειστής να προχωρήσει με την διαδικασία έπρεπε να τηρήσει τις νόμιμες διαδικασίες λαμβάνοντας υπόψη ότι έχει ήδη εκδοθεί Δικαστική απόφαση για το χρέος. Εάν ήθελε να αγνοήσει το γεγονός ότι υπάρχει Δικαστική απόφαση για την πώληση του ακινήτου η ειδοποίηση που έχει αποστείλει είναι ελαττωματική επειδή ως έχει αναφέρει ο αιτητής στις παραγράφους 7.6 και 7.
2. που παρατίθενται πιο κάτω, τα στοιχεία που ενσωματώθηκαν στην ειδοποίηση είναι ελλιπής και ο ενυπόθηκος οφειλέτης είναι σε δυσμενή θέση ως προς τα δικαιώματα του. 7.6 Η προσληφθείσα ειδοποίηση Τύπος «Ι» είναι λανθασμένη ή κι αποστάληκε κατά παράβαση του Νόμου ή και είναι παράνομη και ως εκ τούτου άκυρη, αφού η κατάσταση λογαριασμού που την συνοδεύει είναι περιληπτική και ελλιπής. Δεν αναφέρονται στην εν λόγω κατάσταση λογαριασμού ούτε και επεξηγούνται με σαφήνεια και λεπτομέρεια οι τόκοι ή και οι χρεώσεις ή και τα έξοδα ή και ο τρόπος υπολογισμού των τόκων. Περαιτέρω, η επίδικη κατάσταση λογαριασμού αρχίζει από εκ μεταφοράς υπόλοιπο με ημερομηνία 31/1/2015 και δεν αναφέρει πως υπολογίστηκε το εν λόγω υπόλοιπο από το άνοιγμα του επίδικου λογαριασμού ή έστω από την ημέρα έκδοσης της απόφασης, τεκμήριο 1 στην παρούσα. 7.7 Είναι περαιτέρω η θέση μου ότι το υπόλοιπο που αναφέρει η εν λόγω κατάσταση λογαριασμού είναι λανθασμένο ή και αυθαίρετο ή και ότι ο επίδικος λογαριασμός χρεωνόταν από τους καθ' ων η αίτηση - εφεσίβλητους κατά παράβαση της απόφασης - τεκμήριο
3. Με βάση την απόφαση που επισυνάπτω ανωτέρω, οι καθ' ων η αίτηση - εφεσίβλητοι δεν εδικαιούντο να κεφαλαιοποιούν τον τόκο εάν πράγματι χρέωναν ορθά τον επίδικο λογαριασμό και σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου το ορθό υπόλοιπο θα έπρεπε να ήταν περίπου €21.656,21 και όχι €28.649,82 που δείχνει η προσβαλλόμενη κατάσταση λογαριασμού. Με βάση τα ανωτέρω είναι προφανές ότι οι καθ' ων η αίτηση - εφεσίβλητοι κεφαλαιοποιούσαν τους τόκους χωρίς να έχουν το δικαίωμα τούτο όπως προκύπτει από την ως άνω αναφερόμενη απόφαση. Ως εκ τούτου, είναι η θέση μου ότι η προβαλλόμενη ειδοποίηση τύπος «Ι» θα πρέπει να ακυρωθεί ή και παραμεριστεί από το Σεβαστό Δικαστήριο. Το ποσό που ζητείται να εισπραχθεί με την πώληση δεν έχει επεξηγηθεί με σαφήνεια και εγείρονται διάφορα ζητήματα σε σχέση με την υποχρέωση του ενυπόθηκου οφειλέτη να πληρώσει το υπόλοιπο όπως επί παραδείγματι ισχυρισμός για παράνομες χρεώσεις και/ή διπλασιασμός του αρχικού ποσού του κεφαλαίου. Αυτά τα ζητήματα δεν έχουν απαντηθεί από τους καθ' ων η αίτηση στην ένσταση τους και έχουν εγείρει μόνο ζήτημα ότι ο αιτητής δεν έχει δικαίωμα να αμφισβητήσει την αποστολή της ειδοποίησης με αίτηση έφεσης. Έχω εξηγήσει πιο πάνω γιατί αυτή η θέση είναι νομικά εσφαλμένη. Στην περίπτωση που ο ενυπόθηκος δανειστής ήθελε να προχωρήσει με την αποστολή της ειδοποίησης χωρίς την έκδοση Δικαστικής απόφασης που να θεμελιώνει το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προβεί σε καταναγκαστική πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου όλα αυτά τα ζητήματα που έχει εγείρει ο αιτητής με την αίτηση του μπορεί να εξετασθούν με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 51

(1)του Ν. 9/1965 ή το άρθρο 44ΙΓ του Ν. 9/1965. Στην περίπτωση έκδοσης Δικαστικής απόφασης δεν έχει τέτοιο δικαίωμα όμως θα πρέπει να σταλεί ειδοποίηση που να συμμορφώνεται στις διατάξεις 41 και 42 του νόμου 9/1965 τηρουμένων των αναλογιών και να έχει προβεί σε ανανέωση της Δικαστικής απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης. Περαιτέρω, είναι δικαίωμα του ενυπόθηκου οφειλέτη να γνωρίζει επακριβώς το ποσό που επιδιώκεται να εισπραχθεί από την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου καθώς και να γνωρίζει πως προκύπτει αυτό. Οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν συμμορφωθεί μ' αυτή την υποχρέωση αλλά και δεν έχουν απαντήσει στους ισχυρισμούς του αιτητή ότι στην κατάσταση λογαριασμού που συνοδεύει την αίτηση υπάρχουν και χρεώσεις που είναι παράνομες και/ή αδικαιολόγητες. Παράλληλα, έχει εκδοθεί Δικαστική απόφαση για καταναγκαστική πώληση του ακινήτου αλλά οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν αποστείλει την ειδοποίηση με αναφορά το υπόλοιπο που προκύπτει από την Δικαστική απόφαση συνεπώς, είναι ανοικτό στον αιτητή να κάνει επίκληση των άρθρων 55

(1), 44Β

(3)και 44ΙΓ για την προστασία των δικαιωμάτων του, πράγμα που έχει κάνει. Ως εκ τούτου, αναπόφευκτα παραμερίζεται η ειδοποίηση και εκδίδεται διάταγμα ως η παράγραφος Α της αίτησης. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται εναντίον των καθ' ων η αίτηση όπως αυτά υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου ,Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο