Παναγιώτης Ευθυμιάδης ν. Cyprus Popular Bank Public Co. Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 6675/14, 5/12/2016

(6)μηνών από την έκδοση του Διατάγματος. Το Δικαστήριο, υπό διαφορετική σύνθεση, επιλήφθηκε της μονομερούς Αίτησης στις 29.1.2016 και εξέδωσε την ίδια ημέρα διάταγμα με το οποία παρατάθηκε ο χρόνος καταχώρησης Αίτησης για ανανέωση καθώς και διάταγμα για ανανέωση του Κλητηρίου Εντάλματος από 18.11.

1. Με την υπό κρίση Αίτηση οι Εναγόμενοι 6 και 9 - Αιτητές ζητού διάταγμα με το οποίο να ακυρώνονται και/ή να παραμερίζονται τα μονομερώς εκδοθέντα διατάγματα ημερομηνίας 29.1.
2. Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.4 Θ1, Δ.16 Θ.9, Δ.39, Δ.48, Θ.1-4, 8

(4), 9, 13, Δ.57 Θ.2, Δ.64, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται δε από Ένορκη Δήλωση της κας Μαρίας Πέτρου, δικηγόρου, η οποία επαναλαμβάνει ουσιαστικά το περιεχόμενο του δικαστικού φακέλου. Προσθέτει ότι, εξ όσων πληροφορείται, στις 4.12.2015, ήτοι σε χρόνο κατά τον οποίο το κλητήριο Ένταλμα δεν ήταν σε ισχύ για σκοπούς επίδοσης, έγινε επίδοση διά θυροκόλλησης, διαφόρων εγγράφων αναφορικά με την αγωγή συμπεριλαμβανομένων της Ειδοποίησης του Κλητηρίου Εντάλματος και του Κλητηρίου Εντάλματος. Είναι η θέση των Εναγομένων 6 και 9 - Αιτητών, εκφρασθείσα δια της κας Πέτρου, ότι τα πιο πάνω αναφερόμενα διατάγματα ημερομηνίας 29.1.2016 θα πρέπει να παραμεριστούν καθότι: Ο Καθ' ου η Αίτηση απέκρυψε και/ή δεν προέβηκε σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη (full and frank disclosure) ουσιαστικών γεγονότων αφού δεν αποκάλυψε και δεν επισήμανε στο Δικαστήριο στις 29.1.2016, την ύπαρξη της αίτησης παραμερισμού του Αιτητή ημερομηνίας 17.12.2015 που του είχε επιδοθεί νωρίτερα. Σύμφωνα με την Ένορκη Δήλωση που συνόδευε την Αίτηση για ανανέωση του Κλητηρίου Εντάλματος (Ε/Δ Μαρίας Ψάλτη ημερ. 16.1.2016) στις 23.10.2015 είχαν παραδοθεί τα έγγραφα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης αλλά μέχρι εκείνη την ημέρα, ήτοι 16.1.2016 δεν είχαν οποιαδήποτε ένδειξη ότι έχουν επιδοθεί αν και επικοινώνησαν επανειλημμένως με το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Η κα Πέτρου επισημαίνει ότι η αίτηση του Αιτητή ημερομηνίας 17.12.2015 για παραμερισμό της επίδοσης είχε επιδοθεί ένα μήνα προηγουμένως και ήταν ορισμένη 4.2.

1. Μάλιστα δε, στην πρώτη σελίδα της μονομερούς Αίτησης αναγράφεται η φράση «ΟΡΙΣΜΕΝΗ: 04/02/16» κάτι που δείχνει την γνώση του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση περί της Αίτησης παραμερισμού της επίδοσης. Περαιτέρω κατά την ομνύουσα, η Αίτηση του Καθ' ου η Αίτηση για ανανέωση του Κλητηρίου ημερομηνίας συνιστά κατάχρηση της δικονομίας (manipulation of the procedure) και/ή ο Καθ' ου η Αίτηση προώθησε την εν λόγω αίτηση καταχρηστικά (abuse of process) και/ή η αίτηση του είναι κακόπιστη και/ή κακόβουλη (mala fides) αφού με αυτή επιδίωξε να επιτύχει την εκθεμελίωση της αίτησης του Αιτητή ημερομηνίας 17.12.
2. Τέλος, ισχυρίζεται ότι με την έκδοση των διαταγμάτων ημερομηνίας 29.1.2016 παραβιάστηκαν τα δικαιώματα του Αιτητή που πηγάζουν από το Σύνταγμα και τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, καθώς στερήθηκε ο Αιτητής της ευκαιρίας να εμφανιστεί και να προβάλει τους δικούς του ισχυρισμούς κατά της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων παράτασης και ανανέωσης ενόψει της καταχώρησης της αίτησης παραμερισμού ημερομηνίας 17.12.
3. Την 1.7.2016 ο Ενάγοντας - Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε Ειδοποίηση για πρόθεση Ένστασης, στηριζόμενη στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.9 Θ.Θ.2 και 10, Δ.12, Δ.25, Θ.1 Θ.5, Δ.35 Θ.Θ.1-32, Δ.48, Θ.Θ.1 - 9, Δ.64, Θ.Θ 1-2, στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίου Νόμου Ν.14/1960, στα άρθρα 30 του Συντάγματος και 6 της ΕΣΔΑ, στη νομολογία των Κυπριακών Δικαστηρίων καθώς και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της Μαρίας Ψάλτη, η οποία επαναλαμβάνει του λόγους Ένστασης που είναι οι ακόλουθοι:
4. Η αίτηση του Αιτητή είναι καταχρηστική, καταχωρήθηκε με πολλή καθυστέρηση και η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στον Ενάγοντα, η οποία δε μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα. Ο Αιτητής έχει δεχθεί και υπαχθεί την δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων.
5. Προδικαστικά η αίτηση πρέπει να απορριφθεί καθότι δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου το διάταγμα του Δικαστηρίου του οποίου επιδιώκεται η ακύρωση και/ή ο παραμερισμός, για να κριθεί η εγκυρότητα και ή η νομιμότητα του και συνεπώς το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του στο πλαίσιο της ενδιάμεσης αίτησης το απαραίτητο υλικό για τη λήψη απόφασης.
6. Ο Ενάγοντας αιτήθηκε έκδοση διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης μεταξύ άλλων για τον Εναγόμενο
7. Σχετικό διάταγμα εκδόθηκε και επιδόθηκε βάσει του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1393/2007 μέσω του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης δεν ενημερώνει τάχιστα για τις επιδόσεις που διενεργεί και έτσι όπως και στη παρούσα γίνονται σχετικές αιτήσεις για ανανέωση του Κλητηρίου Εντάλματος.
8. Στη παρούσα περίπτωση, όλα τα σχετικά έγγραφα δόθηκαν εγκαίρως στο Υπουργείο Δικαιοσύνης για επίδοση από τον Ενάγοντα και/ή τους αντιπροσώπους του και συνεπώς ουδεμία παρατυπία υφίσταται.
9. Ο Ενάγοντας έχει αποδείξει καλή βάση αγωγής, ο δε στόχος της επίδοσης σύμφωνα με τη νομολογία είναι να περιέλθει εις γνώση των διαδίκων η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου. Τούτο έγινε στη παρούσα περίπτωση. Η επίδοση είναι καθόλα νομότυπη.
10. Ουδόλως ο Ενάγοντας δεν απέκρυψε οιονδήποτε ουσιαστικό γεγονός ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο Ενάγοντας ενήργησε ως η αίτηση του για παράταση και ανανέωση του Κλητηρίου Εντάλματος ενόψει της μη πληροφόρησης από το Υπουργείο Δικαιοσύνης ως προς την επίδοση των εγγράφων.
11. Καμία ψευδής δήλωση δεν έχει γίνει από τον Ενάγοντα και/ή εκ μέρους του, καθότι πράγματι ουδεμία ένδειξη δεν υπήρχε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης ως προς την επίδοση και περαιτέρω τυχόν ή ήδη καταχωρηθείσα αίτηση του Εναγομένου 5 για παραμερισμό λόγω ισχυριζόμενης εκπνοής του Κλητηρίου Εντάλματος, θα έπρεπε να βρισκόταν στο φάκελο του Δικαστηρίου.
12. Διαζευκτικά και άνευ Βλάβης ο Ενάγοντας θα ισχυριστεί ότι το Δικαστήριο είχε εις γνώση του την αίτηση του Εναγομένου 5 αλλά τα όσα διαλαμβάνονταν στην Ένορκη Δήλωση για παράταση και ανανέωση του Κλητηρίου Εντάλματος δικαιολογούσαν την έκδοση του επίδικου διατάγματος, ήτοι μεταξύ άλλων ότι η ισχυριζόμενη καθυστέρηση στην επίδοση δεν οφειλόταν ουδόλως στον ίδιο προσωπικά και/ή στους αντιπροσώπους του.
13. Ο Ενάγοντας ουδόλως καταχρηστικά δεν προώθησε την αίτηση του για παράταση και ανανέωση του Κλητηρίου Εντάλματος ούτε αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί ως κακόπιστη και/ή κακόβουλη, αφού ο Ενάγοντας προέβηκε στην παρούσα αίτηση για διαφύλαξη των δικαιωμάτων του εν σχέσει με τους Εναγομένους στους οποίους εκκρεμούσε επίδοση.
14. Ο Αιτητής δεν παρουσιάζει σοβαρούς και Βάσιμους λόγους που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και απέτυχε να αποσείσει το Βάρος απόδειξης που τον βαρύνει. Η Αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση κατά την οποία κατατέθηκαν γραπτές αγορεύσεις στις οποίες αναπτύσσονται οι αντίστοιχες θέσεις των διαδίκων και καμιά πλευρά δεν ζήτησε την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Έχω μελετήσει τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων και όπου κρίνω σκόπιμο θα προβώ σε αναφορά σε αυτές στην συνέχεια της απόφασής μου. Η νομική βάση της Ένστασης και η Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει. Οι συνήγοροι των Εναγομένων 6 και 9 - Αιτητών με αναφορά σε νομολογία (βλ. Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.α.

(1990)1 ΑΑΔ 965, και Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου

(1999)1 ΑΑΔ 336), προώθησαν τη θέση ότι η Ένσταση είναι άνευ νομικής βάσης και ως εκ τούτου πρέπει να απορριφθεί. Ειδικότερα, στην αγόρευση τους αναφέρουν ότι η νομική βάση της Ένστασης πάσχει αφού είναι άσχετη με θέματα ανανέωσης κλητηρίου εντάλματος και παράτασης του χρόνου καταχώρησης αίτησης για ανανέωση. Συνεπεία τούτου, δεν μπορεί να στηριχθεί σε αυτές ο Ενάγοντας - Καθ' ου η Αίτηση για να επικαλεστεί ότι ορθά εκδόθηκε το διάταγμα ανανέωσης του Κλητηρίου Εντάλματος. Θέση τους είναι επίσης ότι η ένορκη δήλωση της Μαρίας Ψάλτη που συνοδεύει την Ένσταση είναι αντικανονική και παράτυπη αφού σε αντίθεση με την Δ.39 θ.2 και την απόφαση Pell Frischmann Consultants Ltd v. Δημοκρατίας

(2001)1 ΑΑΔ 33 δεν στηρίζεται σε γεγονότα αλλά περιέχει εξ ολοκλήρου νομική επιχειρηματολογία. Σύμφωνα με την Δ.39 Θ.2: «Affidavits shall be confined to such facts as the witness is able of his own knowledge to prove, but on interlocutory applications an affidavit may contain statements of information and belief, with the sources and grounds thereof». Παρατηρώντας την ένορκη δήλωση της Μαρίας Ψάλτη, θα συμφωνήσω εν μέρει με τη θέση των συνηγόρων των Εναγομένων 6 και 9 - Αιτητών, ότι δηλαδή αυτή περιέχει ως επί το πλείστον νομικούς ισχυρισμούς καθώς επαναλαμβάνονται οι λόγοι Ένστασης που φαίνονται στο σώμα της ένστασης. Εξήγηση για τούτο δίδεται στην ίδια την ένορκη δήλωση από την ενόρκως δηλούσα που αναφέρει ότι ο λόγος που προβαίνει η ίδια στην Ένορκη δήλωση είναι επειδή τα θέματα που εγείρονται είναι καθαρά νομικά. Εντούτοις, στην εν λόγω ένορκη δήλωση ανευρίσκεται κάποιος ισχυρισμός γεγονότος ο οποίος μπορεί να ιδωθεί αυτοτελώς και ανεξάρτητα από οποιοδήποτε νομικό ισχυρισμό. Ειδικότερα, αποτελεί ισχυρισμό γεγονότος ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης δεν ενημερώνει τάχιστα για τις επιδόσεις που διενεργεί. Στην παρούσα περίπτωση, κατά την ομνύουσα, ουδεμία ένδειξη υπήρχε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης ως προς την επίδοση και τούτος ήταν ο λόγος ότι καταχωρήθηκε στην παρούσα, αίτηση για ανανέωση του Κλητηρίου Εντάλματος. Σε σχέση με τον πιο πάνω ισχυρισμό, η Ένορκη Δήλωση της Μαρίας Ψάλτη λαμβάνεται υπόψη. Κατά τα λοιπά όμως, ήτοι στην έκταση που η εν λόγω ένορκη δήλωση αφορά νομικά επιχειρήματα ή απλώς επαναλαμβάνει το περιεχόμενο του δικαστικού φακέλου δεν λαμβάνεται υπόψη. Είναι εξάλλου γνωστό ότι το Δικαστήριο μπορεί να αντλήσει πληροφορίες και στοιχεία από έγγραφα που αποτελούν μέρος του φακέλου. (βλ. Γεωργίου ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ (αρ.2)

(1999)1Γ Α.Α.Δ. 1938) Σε σχέση με την νομική βάση της Ένστασης, είναι ορθό ότι η Δ.48 Θ.4 ορίζει ότι η ειδοποίηση για πρόθεση υποβολής Ένστασης θα αναφέρεται στο συγκεκριμένο άρθρο του Νόμου ή στους συγκεκριμένους Διαδικαστικούς Κανονισμούς επί των οποίων βασίζεται η Ένσταση και θα εξειδικεύει τους συγκεκριμένους λόγους της ένστασης. Οι συνήγοροι των Εναγομένων 6 και 9 - Αιτητών εισηγούνται ότι η Ένσταση του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση δεν πρέπει να ληφθεί υπόψη καθότι δεν περιλαμβάνονται σε αυτήν οι Δ.4 Θ.1 και Δ.57 Θ.2. Όντως, οι εν λόγω διατάξεις απουσιάζουν από την νομική βάση της Ένστασης. Είναι όμως αυτές οι διατάξεις η ορθή νομική βάση της Αίτησης και συνεπακόλουθα της Ένστασης; Έχω την άποψη πως όχι. Νομική βάση της Αίτησης είναι η Δ.48 Θ.8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία περιλαμβάνεται στην νομική βάση της Ένστασης (έστω με γενική αναφορά στην Δ.48 Θ.1-9) και η οποία προνοεί ότι οποιοδήποτε πρόσωπο άλλο από τον Αιτητή επηρεάζεται από διάταγμα που δόθηκε μονομερώς μπορεί να αποταθεί με κλήση για τον παραμερισμό του και το Δικαστήριο μπορεί να παραμερίσει ή τροποποιήσει τέτοιο διάταγμα με τέτοιους όρους ως κρίνει δίκαιους. Εκείνη είναι η μόνη διάταξη η οποία δίδει δικαιοδοσία στο Δικαστήριο να εξετάσει την υπό κρίση Αίτηση και κατά συνέπεια την Ένσταση. Οι λοιπές διατάξεις, ήτοι οι Δ.4 Θ.1 και Δ.57 Θ.2 αφορούν θέματα ουσίας τα οποία θα εξεταστούν παρεμπιπτόντως στα πλαίσια της εξουσίας του Δικαστηρίου να παραμερίσει προηγούμενη μονομερώς εκδοθείσα απόφαση. Εξάλλου, τα διατάγματα του Δικαστηρίου των οποίων ζητείται ο παραμερισμός εκδόθηκαν κατόπιν Αίτησης στην οποία περιλαμβάνονται οι Δ.4 Θ.1 και Δ.57 Θ.2. Αυτό που εξετάζεται στην παρούσα περίπτωση είναι ακριβώς, το κατά πόσον ορθά εκδόθηκαν επί της εν λόγω νομικής βάσης στα πλαίσια της μονομερούς Αίτησης ημερομηνίας 19.1.2016. Θα ήταν θεωρώ, πλεονασμός να απαιτείται η εκ νέου παράθεση των εν λόγω διατάξεων επί της Ένστασης σε αίτηση παραμερισμού δυνάμει της Δ.48 Θ.8

(4). Εν πάση περιπτώσει, έστω κι αν η πιο πάνω κατάληξη μου ήθελε θεωρηθεί λανθασμένη, έχω περαιτέρω την άποψη ότι το θέμα θα μπορούσε να εξεταστεί υπό το πρίσμα της Δ.64. Σε σχέση με την εξουσία που παρέχεται στο Δικαστήριο δυνάμει της Δ.64, σχετική είναι η Γιώργος Φαλέκκου v. Κυριάκου Χριστοφίδη Πολιτική Έφεση 63/10 ημερομηνίας 17/12/2013 όπου το Εφετείο αποφάσισε με αναφορά στην υπόθεση Karl Heinz Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου

(1999)1A ΑΑΔ 366, ότι από τη στιγμή που το πρωτόδικο δικαστήριο προέβη σε διαπίστωση ότι πρόκειται για θεραπεύσιμη παρατυπία, μπορούσε στην ίδια διαδικασία να θεραπεύσει την παρατυπία δυνάμει της Δ.

1. Στην Wunderlich (ανωτέρω) εξετάστηκε η παράλειψη επίκλησης της ορθής νομοθετικής βάσης στην Αίτηση. Λέχθηκε ότι πρόκειται απλώς για μη συμμόρφωση με τους θεσμούς. Δεν πρόκειται για ουσιώδη ή θεμελιώδη παράλειψη ούτε για παραβίαση βασικών νομικών αρχών. Ως εκ τούτου η σημειωθείσα παράλειψη ισοδυναμεί με παρατυπία η οποία είναι θεραπεύσιμη. Καθορίστηκαν επίσης τα κριτήρια άσκησης της σχετικής διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Ένας από τους κύριους λόγους που λαμβάνονται υπόψη υπέρ της άρσης της παρατυπίας είναι να μην οδηγήσει σε πασιφανή αδικία την άλλη πλευρά. Η νέα Δ.64 είναι διατυπωμένη με τρόπο που παρέχει στο δικαστήριο την ευρύτερη δυνατή εξουσία για να απονέμει δικαιοσύνη. Στην παρούσα περίπτωση, δεν βλέπω με ποιο τρόπο η θεραπεία της παρατυπίας, εάν ήθελε κριθεί ότι υπάρχει τέτοια, θα βλάψει δυσμενώς τα συμφέροντα των Εναγομένων 6 και 9 - Αιτητών. Δεν έχει τεθεί ενώπιον μου οτιδήποτε που να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η πλευρά των Εναγομένων 6 και 9 - Αιτητών έχει επηρεαστεί δυσμενώς ή ότι δεν γνωρίζει επακριβώς ποια είναι η νομική και πραγματική θέση της άλλης πλευράς. Επαναλαμβάνω ότι σκοπός της παρούσας Αίτησης είναι ο παραμερισμός διαταγμάτων που εκδόθηκαν κατόπιν Αίτησης στην οποία περιλαμβάνονται οι Δ.4 Θ.1 και Δ.57 Θ.
2. Δεν υπάρχει συνεπώς θέμα δυσμενούς επηρεασμού της πλευράς των Εναγομένων 6 και 9 - Αιτητών. Νομική Πτυχή Όπως αναφέρθηκε ήδη, η Δ.48 Θ.8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι η κύρια δικονομική βάση της Αίτησης. Προνοεί τα εξής: «

(4)Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just.» Στη δε υπόθεση Βασούλα Τάσου (Κακουρή)

(2000)1 (Β) Α.Α.Δ. 1372, 1375 ο Κωνσταντινίδης Δ. ανέφερε ότι η δυνατότητα που προσφέρει η Δ.48 Θ.8

(4)για υποβολή αίτησης προς παραμερισμό ή τροποποίηση διαταγής που εκδίδεται μονομερώς, καλύπτει μόνο τις περιπτώσεις κατά τις οποίες είναι δυνατή η έκδοση τέτοιας μονομερούς διαταγής. Στην απόφαση Γιαννάκη Κτωρίδη v. Alpha Bank Πολιτική Έφεση 290/2010 ημερ. 19/6/2014 αναφέρεται επίσης με σαφήνεια ότι η Δ.48 Θ.8

(4)αφορά σε κάθε διάταγμα που εκδίδεται μονομερώς. Αποτελεί τον τρόπο επανεξέτασης θέματος που ρυθμίστηκε μονομερώς κατ' εξαίρεση δηλαδή του κανόνα που εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem» ή με το ελληνικό «μηδενί δίκην δικάσης πριν αμφοίν μύθον ακούσης». Στην προκειμένη περίπτωση τα διατάγματα που προσβάλλονται, ήτοι για παράταση του χρόνου καταχώρησης αίτησης για ανανέωση του κλητηρίου Εντάλματος και η ανανέωση του αυτή καθαυτή, εκδόθηκαν στη βάση αίτησης που καταχωρήθηκε δυνάμει της Δ.4 Θ.1 και Δ.57 Θ.2. Αιτήσεις οι οποίες βασίζονται στις εν λόγω διατάξεις μπορούν, σύμφωνα με την Δ.48

(1)(c) και (qq), να γίνουν μονομερώς όπως και έγινε στην προκειμένη περίπτωση. Παραθέτω στο παρόν στάδιο τις αρχές με βάση τις οποίες εξετάζονται παρόμοιας φύσης Αιτήσεις. Ειδικότερα: Κάθε κλητήριο ένταλμα έχει ισχύ για 12 μήνες από την ημέρα έκδοσής του εκτός εάν πριν την λήξη των 12 μηνών ο Ενάγοντας αιτηθεί την ανανέωσή του (Δ.4 Θ.1). Βέβαια, μετά την πάροδο των 12 μηνών το κλητήριο ένταλμα δεν είναι άκυρο. Απλά παύει να ισχύει για σκοπούς επίδοσης στους Εναγομένους. Η αίτηση ημερομηνίας 19.1.2016 στόχευσε ακριβώς στην ενεργοποίηση του Κλητηρίου Εντάλματος ώστε να έχει την ίδια ισχύ που είχε πριν από την πάροδο των δώδεκα μηνών. (βλ. Niki Christoforou Cosmetics Ltd v. Αγαθοκλή (Λάκη) Στυλιανού κ.α.

(2005)1 ΑΑΔ 273 και Potato Marketing Board v. Thetis Shipping

(1988)1 CLR 397) Η εν λόγω αίτηση καταχωρήθηκε μετά την εκπνοή του κλητηρίου εντάλματος. Όπως προκύπτει από τη νομολογία υπάρχει εξουσία του Δικαστηρίου να εξετάσει ταυτόχρονα τα δύο αιτήματα και να αποδώσει στα πλαίσια της ίδιας αίτησης θεραπεία τόσο για παράταση του χρόνου καταχώρησης αίτησης για ανανέωση δυνάμει της Δ.57 Θ.2 όσο και για ανανέωση κλητηρίου εντάλματος δυνάμει της Δ.4 Θ.1. Παραπέμπω σχετικά στην υπόθεση Stylianides v. Flair Fashion

(1982)1CLR786. Στην υπόθεση εκείνη υποδείχθηκε ωστόσο ότι σε τέτοιες περιπτώσεις πιθανόν να απαιτείται πιο αυστηρό επίπεδο προς δικαιολόγηση της καθυστέρησης. Η νομολογία έχει υποδείξει ότι η Δ.4, Θ.1 αποσκοπεί στην χωρίς περισπασμούς προώθηση της δικαστικής διαδικασίας και αποτροπή του Ενάγοντος από του να επιλέγει κατά το δοκούν τον χρόνο επίδοσης μιας αγωγής. Σχετική είναι η απόφαση Niki Christoforou Cosmetics Ltd ν. Αγαθοκλή (Λάκη) Στυλιανού (ανωτέρω). Στην τελευταία αυτή απόφαση λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τον τρόπο άσκησης της εξουσίας του Δικαστηρίου: «.το Δικαστήριο κατά την εξέταση αίτησης για ανανέωση του κλητηρίου εντάλματος οφείλει να διερευνά όχι μόνο τους λόγους μη επίδοσης της αγωγής αλλά και κατά πόσο ο ενάγοντας κατέβαλε στην περίοδο των 12 μηνών εύλογες προσπάθειες επίδοσης της αγωγής στον εναγόμενο. Το δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο επηρεάζονται δικαιώματα του εναγόμενου προτού δώσει παράταση στην περίοδο των 12 μηνών ακόμα και στην περίπτωση όπου η αίτηση για ανανέωση υποβάλλεται πριν από την πάροδο των 12 μηνών. Η υποχρέωση του ενάγοντα να καταδείξει ότι κατέβαλε εύλογες προσπάθειες να επιδώσει την αγωγή συναρτάται και προς τις αρχές που διέπουν τη δίκαιη δίκη.» Μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων Προτού προχωρήσω περαιτέρω, κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στις αιτιάσεις των Εναγομένων 6 και 9 - Αιτητών που αφορούν την παράλειψη του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση να αποκαλύψει στο Δικαστήριο όλα τα ουσιαστικά γεγονότα. Οι συνήγοροι των Εναγομένων 6 και 9 - Αιτητών παραπέμπουν σε νομολογία σύμφωνα με την οποία ο διάδικος ο οποίος αποτείνεται μονομερώς στο Δικαστήριο, πρέπει να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των ουσιαστικών γεγονότων (full and frank disclosure). (βλ. Global Cruises SA κ.α. v. Metro Shipping & Travel Ltd

(1989)1 AAΔ 607, 616-8, Γρηγορίου ν. Χριστόφορου

(1995)1 AAΔ 248, 264-267, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1 AAΔ 598 και Χαραλάμπους v. Petros Michael Exclusif Ltd κ. α.

(2004)1Γ AAΔ 1953, 1956). Ειδικότερα, ισχυρίζονται ότι ο Ενάγοντας - Καθ' ου η Αίτηση παρέβη την εν λόγω υποχρέωση καθότι δεν αποκάλυψε στο Δικαστήριο την ύπαρξη της Αίτησης ημερομηνίας 17.12.2015, η οποία ήταν εν γνώση του, καθώς του είχε επιδοθεί προηγουμένως. Αντί αυτού, ο Ενάγοντας ανέφερε στο Δικαστήριο ότι «δεν έχουμε καμία ένδειξη εάν έχουν επιδοθεί αν και έχουμε επικοινωνήσει επανειλημμένως με το Υπουργείο». Είναι όντως ιδιαιτέρως παράδοξη η εν λόγω δήλωση του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση, η οποία έγινε μέσω δικηγόρου που εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο που τον εκπροσωπεί. Και τούτο διότι η Ένορκη δήλωση της Μαρίας Ψάλτη ημερομηνίας 16.1.2016 έγινε μετά την επίδοση στους δικηγόρους του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση της Αίτησης των Εναγομένων 6 και 9 - Αιτητών ημερομηνίας 17.12.

1. Στην Αίτηση ημερομηνίας 17.12.2015 αναφέρεται ρητώς ότι στις 4.12.2015 έγινε επίδοση δικαστικών εγγράφων σε σχέση με την παρούσα αγωγή. Εξάλλου από την φύση της η Αίτηση ημερομηνίας 17.12.2015, ως αφορώσα τον παραμερισμό επίδοσης, προϋποθέτει ότι έγινε κάποιου είδους επίδοση. Ακόμα πιο παράδοξο είναι και το γεγονός ότι, ενώ επί της Αίτησης ημερομηνίας 19.1.2016 αναφέρεται ότι η υπόθεση είναι ορισμένη 4.2.2016, εντούτοις στην Ένορκη Δήλωση δεν γίνεται καμία αναφορά στο ότι στις 4.2.2016 εκκρεμεί αίτηση που αφορά τον παραμερισμό επίδοσης. Επισημαίνω στο παρόν στάδιο ότι το Δικαστήριο, υπό την παρούσα σύνθεση, δεν είναι σε θέση να γνωρίζει εάν το Δικαστήριο, υπό την προηγούμενη του σύνθεση, προτού εκδώσει τα επίδικα διατάγματα, είχε λάβει υπόψη του την Αίτηση ημερομηνίας 17.12.2015 για παραμερισμό της επίδοσης. Δεν είναι γνωστό κατά πόσον η εν λόγω Αίτηση ήταν τοποθετημένη εντός του δικαστικού φακέλου όταν το Δικαστήριο εξέταζε την αίτηση ημερομηνίας 19.1.
2. Εκείνο που παρατηρώ και πρέπει να καταγραφεί, είναι ότι η Αίτηση ημερομηνίας 17.12.2015 είναι τοποθετημένη στον φάκελο του Δικαστηρίου σε σημείο που καταδεικνύει ότι τοποθετήθηκε εντός αυτού μεταγενέστερα της Αίτησης ημερομηνίας 19.1.
3. Συνεπώς, πιθανόν να μην ήταν εις γνώση του Δικαστηρίου, υπό την προηγούμενη σύνθεση. Ο Ενάγοντας - Καθ' ου η Αίτηση δεν διαφωτίζει καθόλου επί του προκειμένου, ήτοι κατά πόσον είχε υποδειχθεί, έστω προφορικά, στο Δικαστήριο, η ύπαρξη της Αίτησης ημερομηνίας 17.12.2015, ώστε το Δικαστήριο να ενεργήσει έχοντας υπόψη του το σύνολο των γεγονότων. Σε κάθε περίπτωση, το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 29.1.206, το οποίο αποτελεί και τον μοναδικό οδηγό του τι διημείφθη κατά την εξέταση της Αίτησης, δεν περιλαμβάνει καμία αναφορά από την συνήγορο του Ενάγοντα στην Αίτηση ημερομηνίας 17.12.
4. Η ύπαρξη ή όχι της εν λόγω είναι Αίτησης αποτελεί πολύ ουσιαστικό γεγονός, καθότι η έκδοση των διαταγμάτων ημερομηνίας 29.1.2016 επηρεάζει σαφώς την έκβαση της Αίτησης ημερομηνίας 17.12.
5. Χωρίς να αποφασίζω οτιδήποτε, ενδεχομένως η έκδοση των διαταγμάτων ημερομηνίας 29.1.2016 να καθιστά την Αίτηση ημερομηνίας 17.12.2015 άνευ αντικειμένου. Τούτο μάλιστα χωρίς να έχει την ευκαιρία η πλευρά των Εναγομένων 6 και 9 - Αιτητών να τοποθετηθεί. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω θεωρώ ότι ο Ενάγοντας - Καθ' ου η Αίτηση δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Δεν αποκάλυψε πλήρως και ειλικρινώς στο Δικαστήριο όλα εκείνα τα γεγονότα, τα οποία ενδεχομένως να επηρέαζαν την κρίση του Δικαστηρίου. Δεν έχει σημασία το γεγονός ότι η Αίτηση ημερομηνίας 17.12.2015 είχε ήδη καταχωρηθεί στο Πρωτοκολλητείο. Παρέμεινε, ως ανέφερα, άγνωστο κατά πόσον η εν λόγω Αίτηση ήταν τοποθετημένη εντός του φακέλου όταν το Δικαστήριο εξέταζε την Αίτηση ημερομηνίας 19.1.
6. Εξάλλου από τις υποθέσεις Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd κ.ά

(1996)1 Α.Α.Δ. 597 και Interparlemental Concer "Uralmetrom" v. Besumo Ltd

(2004)1 Α.Α.Δ. 557, προκύπτει εμμέσως πλην σαφώς ότι η αναφορά σε ένα ουσιώδες θέμα πρέπει να γίνεται στην ίδια την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση. Σε κάθε περίπτωση, ο κάθε διάδικος ο οποίος αποτείνεται στο Δικαστήριο, πρέπει να το πράττει με ειλικρίνεια και να βοηθά το Δικαστήριο να καταλήξει σε ορθή ετυμηγορία. Τούτη δε η ανάγκη γίνεται επιτακτικότερη όταν ο διάδικος αποτείνεται στο Δικαστήριο μονομερώς, κατά παρέκκλιση δηλαδή του κανόνα που επιτάσσει ότι πρέπει να ακούγονται και οι δύο πλευρές. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Αναφορικά με την Αίτηση των 1. Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G. κ.ά και Adeona Holdings Limited Πολ. Έφεση Ε6/2014 ημερ. 27.2.2015 επαναλαμβάνονται οι καλώς γνωστές αρχές της νομολογίας επί του θέματος. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα: «Όπως αναφέρεται, σε μονομερείς αιτήσεις ο αιτητής υποχρεούται να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη και να ενεργήσει με καλή πίστη. Αυτό ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις που ζητείται θεραπεία του δικαίου της επιείκειας, οπότε ο Αιτητής έχει υποχρέωση να προσέλθει με «καθαρά χέρια». Η μη αποκάλυψη είτε αθώα, είτε εσκεμμένη, θεωρείται είδος εξαπάτησης γι' αυτό και προκαλεί τόσο σοβαρές συνέπειες, όπως την ακύρωση του διατάγματος, χωρίς την περαιτέρω εξέταση της ουσίας της αίτησης. Η υποχρέωση αποκάλυψης εκτείνεται σε όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία ήταν γνωστά ή τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν γνωστά μετά από εύλογη έρευνα και τα οποία ενδεχομένως θα μπορούσαν να επηρεάσουν την κρίση του δικαστηρίου. Όσο πιο δραστικό είναι το διάταγμα που ζητείται, τόσο μεγαλύτερη είναι η υποχρέωση πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης. Η υποχρέωση αποκάλυψης δεν περιορίζεται μόνο σε γεγονότα, αλλά εκτείνεται και στο νόμο και νομικές αρχές, καθώς και σε σημεία τα οποία ενδεχομένως να μην είναι υπέρ των Αιτητών (βλ. Swift Fortune Ltd (The Capaz Duckling) v. Magnifica Marine SA [2008] 1 Lloyd's Rep. 54). Επίσης, περιλαμβάνει και την αποκάλυψη άνευ βλάβης αλληλογραφίας (βλ. Linsen International Ltd v.Humpuss Sea Transport Pte Ltd

(2010)EWHC 303 (Comm)). Αυτό υποβοηθά το δικαστήριο στο να αντιληφθεί όλα τα σχετικά σημεία, προτού αποφασίσει. Σχετικές είναι οι Siporex Trade S.A. v. Comdel Commodities Ltd [1986] 2 Lloyd's Rep 428 QBD και Global Cruises S.A. κ.α. v. Metro Shipping & Travel Ltd, ανωτέρω. Κριτής του τι είναι ουσιώδες, είναι ο δικαστής ο οποίος έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια και δεν διστάζει να ακυρώσει το ήδη εκδοθέν μονομερές διάταγμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που διαπιστώνει κακοπιστία και πρόθεση απόκρυψης ή παραπλάνησης του δικαστηρίου. Οδηγός είναι πάντοτε τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης στο πλαίσιο της αντιδικίας των διαδίκων. Βέβαια δεν είναι κάθε παράλειψη αποκάλυψης που οδηγεί σε ακύρωση. Αν το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια κρίνει ότι η παράλειψη αφορούσε σε ουσιώδες γεγονός, τότε κατά κανόνα ακυρώνει το διάταγμα, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να αφαιρέσει κάθε όφελος που απεκόμισε ο αιτητής.» Όπως παρατηρήθηκε στην υπόθεση Harvardskiy Prumyslovy Hold A.S. v. Daventree Resour Ltd κ.ά

(2008)1 Α.Α.Δ. 801: «Σε μονομερείς αιτήσεις (ex parte applications) το Δικαστήριο πρέπει να βρίσκεται σε θέση να αξιολογεί όλα τα στοιχεία που μπορούν να επηρεάσουν τη λήψη μιας απόφασης και μέσα σε αυτά τα πλαίσια δεν έχει άλλη επιλογή παρά να βασίζεται στο περιεχόμενο των δηλώσεων του δικηγόρου και το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων του Αιτητή. Έτσι προκύπτει η ανάγκη της πλήρους αποκάλυψης γεγονότων». Δεν έχει σημασία κατά την γνώμη μου, ότι ο πιο πάνω κανόνας έχει διαμορφωθεί κυρίως για τις μονομερείς αιτήσεις που αφορούν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Οι αρχές πρέπει να είναι οι ίδιες σε οποιαδήποτε περίπτωση κάποιος Αιτητής αποτείνεται στο Δικαστήριο για εξασφάλιση μονομερούς θεραπείας. Στην προκειμένη περίπτωση, έχω την άποψη ότι ο Ενάγοντας όχι μόνο δεν αναφέρθηκε στην επίδοση της αγωγής που είχε προηγηθεί και στην Αίτηση ημερομηνίας 17.12.2015, αν και εμφανώς ότι ήταν εν γνώση του, αλλά επιπρόσθετα ανέφερε ότι δεν γνωρίζει κατά πόσον η αγωγή έχει επιδοθεί. Με άλλα λόγια δεν τον αρκούσε να παραμείνει σιωπηλός, αλλά παρουσίασε μια εικόνα διαφορετική από ότι ίσχυε πραγματικά. Έστω και αν ήθελε θεωρηθεί ότι η παράλειψη αποκάλυψης της πραγματικής εικόνα δεν ήταν κακόπιστη, τούτο θα ήταν άνευ σημασίας. (βλ. Concer "Uralmetrom" v. Besumo Ltd ανωτέρω). Η πιο πάνω κατάληξη σφραγίζει και το αποτέλεσμα της Αίτησης. Προτού ολοκληρώσω, θα αναφερθώ εν συντομία στον λόγο Ένσταση που αφορά το ότι οι Εναγόμενοι 6 και 9 - Αιτητές δεν αποτάθηκαν στο Δικαστήριο εντός ευλόγου χρόνου. (λόγος Ένστασης 1). Ως προς τούτο, αρκεί μόνο να υποδείξω ότι στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση υπάρχει η εξής αναφορά: «Προ ολίγων ημερών με έκπληξη πληροφορηθήκαμε ως δικηγόροι των Αιτητών ότι ο Καθ' ου η Αίτηση στις 29.1.16, μετά από σχετική μονομερή του Αίτηση ημερομηνίας 19.1.16...». Όπως ανέφερα και πιο πάνω, οι ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκαν. Από την άλλη ο Ενάγοντας - Καθ' ου η Αίτηση, μέσω της Ένορκης Δήλωσης της Μαρίας Ψάλτη, δεν αμφισβητεί ότι τα διατάγματα ημερομηνίας περιήλθαν εις γνώση των Εναγομένων 6 και 9 - Αιτητών, λίγες μέρες πριν την καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης. Συνεπώς, ο λόγος Ένστασης δεν έχει έρεισμα και κρίνεται ανεδαφικός. Επίσης, σε σχέση με την εισήγηση του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση ότι οι Εναγόμενοι 6 και 9 - Αιτητές έχουν υπαχθεί στην δικαιοδοσία του Δικαστηρίου αρκεί να αναφέρω ότι εάν οι Εναγόμενοι 6 και 9 - Αιτητές είχαν καταχωρήσει εμφάνιση στην αγωγή τότε σύμφωνα με την απόφαση Nigerian Produce v. Sonora Shipping

(1979)1 C.L.R. 409 η παρατυπία θα θεραπευόταν. Οι Εναγόμενοι 6 και 9 - Αιτητές δεν εμφανίστηκαν ανεπιφύλακτα στην αγωγή. Η παρουσία τους στο Δικαστήριο, μέσω της Αίτησης ημερομηνίας 17.12.2015, αφορά την αμφισβήτηση της εγκυρότητας της επίδοσης και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως υπαγωγή στην δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Ανεδαφικός κρίνεται και ο 2ος λόγος Ένστασης, ότι δηλαδή δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου το διάταγμα του Δικαστηρίου του οποίου επιδιώκεται η ακύρωση. Δεν τίθεται τέτοια προϋπόθεση για εξέταση αίτησης δυνάμει της Δ.48 Θ.8

(4). Αρκεί ότι το διάταγμα του οποίου ζητείται ο παραμερισμός έχει όντως εκδοθεί και προσδιορίζεται σαφώς στο αιτητικό της Αίτησης. Όσον αφορά τους λοιπούς λόγους Ένστασης που αφορούν την ουσία, ήτοι κατά πόσον ορθά είχε εκδοθεί το διάταγμα για ανανέωση του Κλητηρίου Εντάλματος (λόγοι Ένστασης αρ. 3,4,5), δεν κρίνω ορθό να υπεισέλθω, ενόψει του ότι έχει ήδη κριθεί ότι ο Ενάγοντας - Καθ' ου η Αίτηση δεν προέβη σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των ουσιωδών γεγονότων όταν αποτάθηκε ευθύς εξ αρχής στο Δικαστήριο. Επίσης, οι λόγοι Ένστασης αρ. 6, 7, 8, 9 και 10 απαντώνται ήδη μέσω της ανάλυσης που προηγήθηκε και δεν κρίνω σκόπιμο να καταπιαστώ εκ νέου με τον κάθε ένα ξεχωριστά. Κρίνονται δε απορριπτέοι. Εν όψει όλων των πιο πάνω η Αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο ακυρώνονται α) το διάταγμα ημερομηνίας 29.1.2016 για παράταση του χρόνου καταχώρησης Αίτησης για ανανέωση του Κλητηρίου Εντάλματος σε σχέση με τους Εναγομένους 6 και 9 - Αιτητές, και β) το διάταγμα ημερομηνίας 29.1.2016 για ανανέωση του Κλητηρίου Εντάλματος από 18.11.2015 σε σχέση με σε σχέση με τους Εναγομένους 6 και 9 - Αιτητές. Επιδικάζονται υπέρ του Εναγομένων 6 και 9 - Αιτητών και εναντίον του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση τα έξοδα της Αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο