Αργυρώ Πιτσιλλίδου Παπατρύφωνος ν. Χαράλαμπος Παπατρύφωνος κ.α., Αρ. Αγωγής: 3449/2016, 22/12/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A695 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. ΤΑΛΑΡΙΔΟΥ - ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3449/2016 Μεταξύ: Αργυρώ Πιτσιλλίδου Παπατρύφωνος Ενάγουσας και
- Χαράλαμπος Παπατρύφωνος
- Κωνστνατίνος Παπατρύφωνος Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 13.07.2016 22 Δεκεμβρίου, 2016 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα/Αιτήτρια: κος Κούτρας. Για Εναγόμενους/ καθ' ων η αίτηση: κος Βασιλείου. ΄ ----------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση η ενάγουσα ζητεί προσωρινό διάταγμα με το οποίο στην ουσία ζητεί την έξωση των εναγόμενων από την οικία στην οδό Ρωμανού 5 Αγλαντζιά, στην οποία διαμένουν μαζί με την ενάγουσα η οποία τυγχάνει να είναι η μητέρα τους. Το διάταγμα που ζητείται είναι τύπου restraining order κατά του προσώπου των εναγομένων από την ενάγουσα σε σχέση με κατ' ισχυρισμό σωματικής βίας και ψυχολογικής βίας που έχει διεξαχθεί εναντίον της από τους εναγόμενους. Κατά την ακρόαση της αίτησης η ενάγουσα εγκατέλειψε ρητώς μέσω του δικηγόρου της όλους τους ισχυρισμούς για σωματική βία εναντίον του προσώπου της και περιορίστηκε στη ψυχολογική βία κατά του προσώπου της από λεκτικές επιθέσεις των εναγομένων. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της ενάγουσας, όλοι οι εναγόμενοι ζουν μαζί της στην πατρική τους οικία. Στην οικία διαμένει και η θυγατέρα της. Τα προβλήματα με τους δύο υιούς της ηλικίας 28 και 32 αντίστοιχα, άρχισαν το καλοκαίρι του 2015 λίγο πριν το θάνατο του συζύγου της. Αιτία των προστριβών είναι ακίνητη ιδιοκτησία που απέκτησε το ζεύγος κατά καιρούς. Το ζεύγος είχε δάνειο στην τράπεζα προς απόκτηση αυτής της ιδιοκτησίας και έτσι αποτάθηκαν στους εναγόμενους για εθελοντική εισφορά ώστε να αποπληρωθούν αυτά τα δάνεια. Οι εναγόμενοι ανταποκρίθηκαν αλλά αργότερα ήθελαν επιστροφή τον χρημάτων τους. Εξαιτίας των διαφορών αυτών δεν αφήνουν την διαχείριση του αποβιώσαντα πατέρα τους να προχωρήσει και παρενοχλούν την μητέρα τους με εκφοβισμούς και εξευτελισμούς επί καθημερινής βάσεως. Η ενάγουσα τους έχει ζητήσει να απομακρυνθούν από την οικία στην οδό Ρωμανού 5, στην Αγλαντζιά, στην οποία διαμένουν όλοι μαζί. Κύριος λόγος που ζητεί την απομάκρυνση των δύο εναγομένων είναι αυτή που αναφέρει στην παράγραφο 9 της ένορκης δήλωσης, ότι ζει σε κάτω από φόβο και τρόμο, ότι κινδυνεύει η σωματική της ακεραιότητα. Βέβαια αυτό το επιχείρημα το έχει εγκαταλείψει εφόσον έχει αποσύρει όλους τους ισχυρισμούς για σωματικές επιθέσεις κατά του προσώπου της, αλλά παραμένει το έτερο της παράπονο ότι παραβιάζεται η ιδιωτική της και κοινωνική της ζωή από τη συμπεριφορά των εναγομένων. Δεν διαφεύγει της προσοχής μου, ιδιαίτερα αφού έχει εγκαταλείψει τους ισχυρισμούς περί σωματικής επίθεσης κατά του προσώπου της, ότι δεν έχει αναφερθεί σε ούτε μία συγκεκριμένη περίπτωση ψυχολογικής καταπιέσεως των εναγομένων με αναφορά τα γεγονότα της περίπτωσης, των λέξεων που έχουν χρησιμοποιηθεί καθώς και το χρόνο που αυτή η ψυχολογική επίθεση πραγματοποιήθηκε, ώστε να αξιολογήσω την έκταση της καταπίεσης, για να αποφανθώ εάν πράγματι ευσταθεί ο ισχυρισμός της ως αποτέλεσμα της καταπίεσης παραβιάστηκε η ιδιωτική της ζωή και υπέστη ψυχολογικό καταναγκασμό από τις απαιτήσεις και βούληση των εναγομένων. Από την άλλη επισυνάπτεται στην αίτηση, τίτλος ιδιοκτησία της οικίας στην οδό Ρωμαννού 5 στην Αγλαντζιά, όπου φαίνεται ότι αποκλειστική ιδιοκτήτρια της οικίας είναι η ενάγουσα. Οι εναγόμενοι με τη σειρά τους έθεσαν υπόψη του Δικαστηρίου λεπτομερής γεγονότα και στοιχεία για να διαψεύσουν τα λεγόμενα της μητέρας τους, αλλά και για να καταδείξουν ότι τα πραγματικά της κίνητρα είναι την απόκτηση πλεονεκτήματος αναφορικά με την διαχείριση της περιουσίας του αποβιώσαντα πατέρα τους. Συγκεκριμένα, επιχείρησε να πωλήσει ακίνητη ιδιοκτησία που ανήκει στην διαχείριση χωρίς να τους ενημερώσει. Αρνήθηκε να διορίσει τρίτο ανεξάρτητο άτομο ώστε αυτός να διοριστεί διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα πατέρα τους και τους διαμήνυσε ότι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να κληρονομήσουν την περιουσία του πατέρα τους. Στην συνέχεια τους ζήτησε γραπτώς να της πληρώνουν ενοίκιο για την διαμονή τους στην οικία της, καθώς και να της πληρώνουν για τη διατροφή που τους πρόσφερε μέχρι τότε. Αυτό συνέβηκε τον Σεπτέμβριο του
- Η αγωγή αυτή, καταχωρήθηκε ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα τους, και αφού εξαντλήθηκαν όλες οι προσπάθειες διακανονισμού μεταξύ τους αναφορικά με το ζήτημα της διαχείρισης της περιουσίας του αποβιώσαντα πατέρα τους. Είναι η θέση τους ότι η καταγγελία στην αστυνομία που έκανε η ενάγουσα για χειροδικία είναι κατασκευασμένη και ότι ο πραγματικός λόγος για την καταχώρηση της αγωγής είναι αντίποινα για το γεγονός ότι καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση της ενάγουσας για τη διαχείριση της περιουσίας του πατέρα τους. Αναφορικά με τα χρήματα που ανέφερε η ενάγουσα ότι της έδωσαν εθελοντικά αυτό δεν αληθεύει. Ο εναγόμενος 1 της έδωσε σε βάθος χρόνυ το ποσό των ΛΚ100,000.00 με την προϋπόθεση ότι θα του τα επέστρεφε και ο εναγόμενος 2 της έδωσε το ποσό των ΛΚ10,000.
- Σε κατοπινό στάδιο η ενάγουσα ήθελε να διαχειρίζεται αυτά τα χρήματα που της έδωσαν οι εναγόμενοι με αυθαίρετο τρόπο και προκειμένου να μην διαμαρτυρηθούν τους απείλησε ότι θα τους αποκλήρωνε. Η ενάγουσα παράνομα κατακρατεί τα χρήματα των εναγομένων, με αποτέλεσμα αυτοί να μην έχουν τα οικονομικά μέσα να διαμένουν αλλού. Η ενάγουσα τους έχει αποκόψει από τη χρήση και άλλης ακίνητης ιδιοκτησίας καθώς και κινητής ιδιοκτησίας καθότι έχει κρύψει κλειδιά οχημάτων της οικογένειας. Περαιτέρω, τους έχει απειλήσει μητέρα και αδελφή ότι θα μεταβούν στον χώρο της εργασίας του να προκαλέσουν πρόβλημα αφού θα διαδώσουν ότι ο εναγόμενος 1 έχει καταχωρήσει κληρονομική αγωγή κατά της μητέρας του σε σχέση με την περιουσία του αποβιώσαντα πατέρα τους. Περαιτέρω, έχει αλλάξει την κλειδωνιά άλλων οικιών που ανήκουν στη διαχείριση ώστε να μην τα χρησιμοποιούν και σε τουλάχιστον μια περίπτωση έχει αρνηθεί πρόσβαση στον εναγόμενο 1 να εισέρθει στην οικία να πάρει προσωπικά του αντικείμενα. Εκείνος που είχε το αποδεικτικό βάρος να καταδείξει την αναγκαιότητα έκδοσης του διατάγματος ήταν η ενάγουσα. Παρόλο τούτο η μαρτυρία που προσκόμισε στο Δικαστήριο για να υποστηρίξει την θέση της ήταν γενική ασαφής και ισχνή. Εγκατέλειψε εξ' αρχής τον ισχυρισμό ότι υπήρξε το θύμα σωματικής βίας των παιδιών της. Συνεπώς, δεν μπορούσα να βασισθώ σε αυτά τα γεγονότα, που αφορούσαν κατ' ισχυρισμό μόνο μία περίπτωση σωματικής βίας, για να σχηματίσω άποψη για τα διαδραματισμένα στην οικία στον οδό Ρωμανού. Πέραν αυτού του επεισοδίου τον Ιούνιο του 2016, δεν περιέγραψε κανένα συγκεκριμένο επεισόδιο, κατά του οποίου υπήρξε το θύμα φραστικών επιθέσεων των παιδιών της ώστε να εκτιμήσω το συμπέρασμα της στην ένορκη της δήλωση ότι είναι το θύμα καθημερινής εξευτελιστικής συμπεριφοράς που αποσκοπεί στον εκφοβισμό της και τον εκβιασμό της σε σχέση με την περιουσία του αποβιώσαντα συζύγου της. Περαιτέρω, δεν έχει αντικρούσει με μαρτυρία τη μαρτυρία των καθ' ων η αίτηση ότι και αυτή ήταν θήτης κατά των καθ' ων η αίτηση με επιθετική συμπεριφορά και με απειλές. Σημειώνω ότι σε αντίθεση με την ενάγουσα η μαρτυρία των καθ' ων η αίτηση είναι συγκεκριμένη και χειροπιαστή όπως επί παραδείγματι, την περίπτωση που η ενάγουσα απείλησε τον εναγόμενο 1 ότι θα του δημιουργούσε πρόβλημα στην εργασία του εάν εξακολουθούσε να διεκδικεί τη διαχείριση για την περιουσία του αποβιώσαντα πατέρα του με δικαστικό μέσο. Είναι κάτω από αυτό το πρίσμα των γεγονότων που πρέπει να εξετασθεί το αίτημα της ενάγουσας που αποσκοπεί ουσιαστικά στην έξωση των δύο παιδιών της από την οικία όπου διαμένουν. Θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος. Σε σχέση με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για την έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν.14/60, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ως και επίσης ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης τέτοιων δικαιωμάτων. Στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd. v Muskita Aluminium Co. Ltd. [1] επεξηγήθηκε ότι δεν χρειάζεται σ' αυτό το στάδιο το Δικαστήριο να αποφασίσει αντικρουόμενα πραγματικά ζητήματα ή δύσκολα νομικά σημεία, τα οποία χρειάζονται λεπτομερή επιχειρηματολογία και ώριμη εξέταση διά να διαπιστώσει ότι πληρούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις, η ενάγουσα πρέπει να αποδείξει ότι υπάρχουν σοβαρές αναδείξεις να δικαιούται τις εν λόγω θεραπείες. Αυτό σημαίνει ότι η ένορκη δήλωση του ενάγοντα θα πρέπει να αποκαλύπτει ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και προοπτικές επιτυχίας, οι οποίες να υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Παρόλο που η ενάγουσα είναι ιδιοκτήτρια της οικίας στην οδό Ρωμανού 5, το αγώγιμο της δικαίωμα δεν στηρίζεται στην παράνομη επέμβαση αλλά εκφράζεται αιτία αγωγής, με την οποία ζητείται η έξωση των δύο εναγομένων από την οικία, ώστε να μην παραβιάζουν την κοινωνική και ιδιωτική ζωή της μητέρας τους, ένεκα της ψυχικής βίας που ασκούν εναντίον της. Συνεπώς, θα ήταν σημαντικό με την αίτηση η ενάγουσα να στοιχειοθετήσει με συγκεκριμένες λεπτομέρειες την υβριστική και εξευτελιστική συμπεριφορά των καθ' ων η αίτηση, ώστε το Δικαστήριο να εκτιμήσει κατά πόσο υπάρχει σοβαρό ζήτημα ότι της ασκείται ψυχολογική βία, που να δικαιολογεί την έκδοση του διατάγματος. Δεν το έχει πράξει αυτό και τουναντίον δεν έχει αποκαλύψει στο Δικαστήριο γεγονότα που τεκμηριώνουν τη θέση της. Δεν έχει αντικρούσει ισχυρισμό των καθ' ων η αίτηση ότι και η ίδια έχει προβεί σε επιθετική συμπεριφορά εναντίον των καθ' ων η αίτηση. Σε αντίθεση με την αιτήτρια οι καθ' ων η αίτηση έχουν προσκομίσει επιστολή με την οποία η ενάγουσα τους καλεί να εγκαταλείψουν την οικία στην οποία διαμένουν διαφορετικά να πληρώσουν το τίμημα για τη διαμονή τους και διατροφή τους. Κατά πόσο ασκήθηκε ψυχολογική βία κατά της ενάγουσας αλλά κα φραστικές επιθέσεις εναντίον της από τους εναγόμενους δεν επιλύεται εξαιτίας αλληλοσυγκρουόμενων ισχυρισμών των μερών αλλά θα ανέμενε κανείς ότι η ενάγουσα θα προσκόμιζε συγκεκριμένη μαρτυρία για να καταδείξει τη συστηματική και πιεστική συμπεριφορά των εναγομένων κατά του προσώπου της. Όπως έχει λεχθεί στις αποφάσεις Luis Vuitton ν Δέρμοσακ Λτδ.[2] και Fashion Box SRL v Ferro Fashions Ltd.[3]όταν υπάρχει διάσταση ως προς τα γεγονότα σε ενδιάμεσες αιτήσεις μεταξύ του αιτητή και του προσώπου που έχει ενστεί στην αίτηση, αυτός που έχει το βάρος απόδειξης θα πρέπει κατά την ακρόαση της αίτησης να αποδείξει αυτά τα γεγονότα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων παρέχεται στο άρθρο 32 του N.14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Με βάση το πιο πάνω άρθρο, το Δικαστήριο έχει ευρεία εξουσία σε σχέση με την έκδοση τέτοιας φύσεως διαταγμάτων. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου πρέπει να ασκείται με γνώμονα των πιο κάτω προϋποθέσεων:
- Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.
- Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων θεραπεία.
- Η διαπίστωση ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ύπαρξη σοβαρού θέματος προς εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν από το να καταδειχθεί μία συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται την αιτούμενη θεραπεία διαπιστώνεται με αναφορά το πραγματικό υπόβαθρο προς υποστήριξη της αιτήσεως στο βαθμό που έχει αποδειχθεί η πιθανότητα επιτυχίας του αιτητή όπως απαιτείται από το άρθρο 32
(1). Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης πρέπει να διακριβώνεται μέσα από τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Στην Αγγλική υπόθεση American Cyanamid v Ethican Ltd.[4] επεξηγήθηκε ότι η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν από του να αποδείξει ο ενάγοντας ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα και του δικαιώματος που προσπαθεί να προστατεύσει. Το Δικαστήριο δεν πρέπει να επιχειρήσει να επιλύσει τα διάφορα πραγματικά ζητήματα που εγείρονται στην απαίτηση με βάση τα πραγματικά γεγονότα που εκτίθενται στις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις που έχουν καταχωρηθεί προς υποστήριξη της αίτησης και ένστασης για την έκδοση του απαγορευτικού διατάγματος. Ο ρόλος του Δικαστηρίου δεν επεκτείνεται πέραν από του να αποφασίσει εάν εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Επομένως, δεν πρέπει το Δικαστήριο να εισέλθει σε εις βάθος εξέταση της ουσίας της υπόθεσης. Το Δικαστήριο εξετάζει την απαίτηση της ενάγουσας στο βαθμό που απαιτείται, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η απαίτηση του ενάγοντα δεν είναι επιπόλαια με βάση τις πραγματικές παραστάσεις που τίθενται ενώπιον του ως και επίσης εξετάζει κατά πόσο η θεραπεία που αναζητεί η ενάγουσα θεμελιώνεται στον νόμο. Η έκδοση ή μη του προσωρινού διατάγματος είναι πάντοτε ζήτημα διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου πρέπει όμως να ασκείται δικαστικά με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές. Όπως λέχθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Jonitexo Ltd. v Adidas [5] η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60, δεν πρέπει να περιορίζεται από άκαμπτους και αυστηρούς κανόνες διότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αφεθεί ελεύθερο να ασκήσει την κρίση του και να χορηγήσει αυτή τη θεραπεία εκεί όπου θα απονεμηθεί δικαιοσύνη. Τέλος, έχει νομολογηθεί, σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ότι η τρίτη προϋπόθεση που προνοεί το άρθρο 32 του Ν.14/60 για την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος, πληρείται εάν η ενάγουσα δείξει ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να εκτελέσει οιανδήποτε δικαστική απόφαση που δυνατόν να εκδοθεί υπέρ του, σε κατοπινό στάδιο, εάν το Δικαστήριο δεν του χορηγήσει το απαιτούμενο προσωρινό διάταγμα. Πάντοτε, το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκεί την εξουσία του με τρόπο που θα προκαλείται η λιγότερη αδικία σε κάθε πλευρά. ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΟΥΣΙΩΔΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ Πραγματικά με προβλημάτισε το γεγονός ότι η ενάγουσα δεν αποκάλυψε στο Δικαστήριο την έκταση των περιουσιακών διαφορών μεταξύ της ίδιας και των παιδιών της. Επίσης, δεν απεκάλυψε στο Δικαστήριο ως γεγονός ότι ζήτησε από τους εναγόμενους στις 16 Σεπτεμβρίου 2015 να εγκαταλείψουν την οικία στην οδό Ρωμανού 5, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης έχει απαγορεύσει στα παιδιά να χρησιμοποιούν άλλες οικίες της οικογένειας ή που ανήκουν στην διαχείριση του αποβιώσαντα πατέρα και έχει αλλάξει τις κλειδαριές. Επίσης έχει στερήσει από τους καθ' ων η αίτηση και τη χρήση οχημάτων που ανήκουν στην διαχείριση. Αυτές οι ενέργειες είναι αντίθετες με την δηλωθείσα της πρόθεση ότι έχει σκοπό να αποδώσει στους εναγόμενους τα κληρονομικά τους δικαιώματα, τα οποία απορρέουν από τον αποβιώσαντα πατέρα τους. Ως εκ τούτου διαισθάνομαι ότι πραγματικός λόγος καταχώρησης αυτής της αίτησης δεν είναι μόνο η συμπεριφορά των εναγομένων έναντι της μητέρας τους αλλά για να τους απομακρύνει από την οικία και όλη την άλλη περιουσία της διαχείρισης. Η έκδοση μονομερούς διατάγματος είναι εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης χωρίς να δοθεί ευκαιρία στον αντίδικο να ακουστεί. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο διάδικος που επιζητεί την επιχορήγηση τέτοιας θεραπείας οφείλει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη όλων των γεγονότων, τα οποία μπορεί να επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Στην απόφαση Global Cruise Lines v Metro Shipping [6],λέχθηκε ότι το καθήκον για αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων συναρτάται προς την καλή πίστη που πρέπει να έχει ό διάδικος όταν ζητεί την έκδοση θεραπείας χωρίς να ακουσθεί η άλλη πλευρά. Το κριτήριο, για τα ποιά γεγονότα είναι ουσιώδης και που τείνουν να επηρεάζουν την κρίση του Δικαστηρίου να αποκαλυφθούν, είναι αντικειμενικό. «Ουσιώδεις για τους σκοπούς αυτούς είναι κάθε γεγονός το οποίο άπτεται και μπορεί εξ' αντικειμένου να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή όχι της αιτούμενης θεραπείας» Είναι σημαντικό η ενάγουσα να έχει αποκαλύψει στο Δικαστήριο όλα τα ουσιώδη γεγονότα που ενδεχομένως θα επιδρούσαν στην κρίση του Δικαστηρίου κατά την έκδοση του μονομερούς προσωρινού διατάγματος. Το καθήκον αυτό είναι συνυφασμένο με την καλή πίστη που πρέπει να επιδείξει η ενάγουσα κατά την έκδοση του προσωρινού διατάγματος, κυρίως επειδή το διάταγμα εκδίδεται χωρίς να εισακουσθεί η άλλη πλευρά. Οπως λέχθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση M & Ch Mitsingas Trading Ltd. v Timberland [7], η σημασία της μη αποκάλυψης έγκειται στην αποστέρηση του Δικαστηρίου γνώσης ουσιωδών γεγονότων. Το τι είναι ουσιώδης γεγονός προσδιορίζεται με αναφορά των επίδικων θεμάτων που εγείρονται στα πλαίσια του αιτήματος για απαγορευτικό διάταγμα όπως καθορίζονται από το άρθρο 32 του Ν. 14/60. Επίσης στην πιο πάνω απόφαση επισημαίνονται και τα ακόλουθα: «Το κριτήριο για τα γεγονότα που πρέπει να αποκαλυφθούν είναι αντικειμενικό. Το ηθελημένη ή μη της παράλειψης δεν είναι σημαντικό ούτε η πρόθεση εξαπάτησης αποτελεί προυπόθεση για την ακύρωση του διατάγματος για τη μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων...». Αυτά που πρέπει να αποκαλυφθούν από την ενάγουσα είναι γεγονότα γνωστά σ' αυτήν γεγονότα, τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη προσπάθεια τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος της όπως διαγράφεται στο δικόγραφό της. (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος που εγείρεται καθώς και (γ) την πιθανότητα της επιτυχίας Η υποχρέωση για αποκάλυψη γεγονότων, δεν περιλαμβάνει μόνο τα ουσιώδη γεγονότα που είναι γνωστά στον αιτητή αλλά και αυτά τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη έρευνα.( Βλ. Ρένα Αριστοτέλους Λτδ. Πολ. Έφεση 12144 ημερομηνίας 27.03.2006). Εάν ανακαλύψει το Δικαστήριο ότι παραπλανήθηκε για να επιτευχθεί η έκδοση μονομερούς διατάγματος, τότε έχει τη διακριτική εξουσία άμεσης ακύρωσης του διατάγματος. Οι καθ' ων η αίτηση έχουν υποδείξει στο Δικαστήριο ότι η ενάγουσα έχει καταχωρήσει αυτή την αγωγή και αίτηση για αλλότριους λόγους. Δεν με έχουν πείσει ότι ο μοναδικός λόγος που η ενάγουσα καταχώρησε την αγωγή είναι ώστε να αποκτήσει κάποιο πλεονέκτημα έναντι των εναγομένων στο ζήτημα διαχείρισης της περιουσίας του αποβιώσαντα πατέρα τους. Αυτό που και οι ίδιοι εμμέσως έχουν παραδεχθεί είναι ότι οι σχέσεις τους με τη μητέρα τους έχουν κλονισθεί σε μεγάλο βαθμό και υπάρχουν σοβαρές προστριβές μεταξύ τους και η αιτία είναι περιουσιακές διαφορές. Στην υπόθεση Γιαβρή ν Σταρου Πασίου 1 ΑΑΔ 125
(2004), το Εφετείο επεξήγησε ότι η διαδικασία έκδοσης απαγορευτικού διατάγματος διέπεται από τους κανόνες του δικαίου της επιεικείας. Συνεπώς, δεν γίνεται η ενάγουσα να επιδιώκει τη θεραπεία που επιζητεί για λόγο άλλο από τον πραγματικό σε σχέση με τη δηλωθείσα της πρόθεση, και να αναμένει ότι το Δικαστήριο θα την υποβοηθά στην αδικία. Δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι η ενάγουσα ζητεί την έξωση των εναγομένων από την οικία, και όχι την απομάκρυνσή τους από το πρόσωπό της, παράλληλα με χρόνο όπου έχει προβεί σε διάφορες ενέργειες ώστε να εμποδίσει και/ή να απομακρύνει τους εναγόμενους από την απόλαυση περιουσίας που έχει σχέση με τη διαχείριση της περιουσίας του πατέρα τους. Οι σχέσεις των μερών δεν είναι άριστες, αντιθέτως, είναι φανερό ότι υπάρχουν σοβαρές προστριβές μεταξύ τους εξαιτίας των περιουσιακών διαφορών, όμως εκείνο που δεν απέδειξε η ενάγουσα είναι κατά πόσο αυτή η συμπεριφορά είναι τόσο επικίνδυνη και συστηματική, ώστε να δικαιολογείται διάταγμα της εμβέλειας που ζητεί, ήτοι την έξωση των εναγομένων. Περαιτέρω, δεν αποκάλυψε στο Δικαστήριο, δική της συμπεριφορά που έχει οξύνει την κακή σχέση των μερών, με αποτέλεσμα να προκαλούνται αυτές οι προστριβές που διαταράσσουν την οικογενειακή γαλήνη. ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Η Έκθεση Απαίτησης και τα γεγονότα της αίτησις εκφράζουν αιτία αγωγής που εστιάζεται σε ισχυριζόμενο αστικό αδίκημα. Όμως η ενάγουσα δεν έχει ζητήσει διάταγμα να μην την πλησιάζουν οι εναγόμενοι, αλλά διάταγμα με το οποίο ζητεί την απομάκρυνσή τους από την οικία. Το άρθρο 26 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 προνοεί ως ακολούθως: «Επίθεση 26.-
(1)Επίθεση συvίσταται στηv εκ πρoθέσεως χρήση κάθε είδoυς βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίvηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς τη συvαίvεση τoυ, ή με τη συvαίvεση τoυ αv η συvαίvεση για αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπι απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρovoμία χρήσης τέτoιας βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ αv τo πρόσωπo πoυ απoπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας πρoκαλεί στov άλλo πεπoίθηση η oπoία εδραιώvεται σε εύλoγη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τov εv λόγω χρόvo τηv πρόθεση και τηv ικαvότητα για πραγμάτωση τoυ σκoπoύ τoυ.
(2)Για τoυς σκoπoύς τoυ άρθρoυ αυτoύ, η έκφραση "χρήση βίας" περιλαμβάvει και τη χρήση θερμότητας, φωτός, ηλεκτρικής εvέργειας, αερίoυ, oσμής ή oπoιασδήπoτε άλλης oυσίας ή πράγματoς, αv χρησιμoπoιoύvται σε τέτoιo βαθμό ώστε vα πρoκαλείται ζημιά. · ΚΕΦ.148 Ακόμη και στην περίπτωση που οι εναγόμενοι δεν έχουν χειροδικήσει εναντίον της μητέρας του η συμπεριφορά τους μπορεί να είναι συνιστά απειλή για επίθεση εάν οι λέξεις που χρησιμοποιούνται είναι τέτοιες που η ενάγουσα νιώθει φόβο ότι κάτι τέτοιο θα ακολουθήσει. Αυτά που περιγράφει στην ένορκη δήλωση της η ενάγουσα θα μπορούσε να εμπίπτει σε συμπεριφορά που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως επίθεση ή απειλή συμφώνως των προνοιών του άρθρου 26 το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει προβεί σε ακριβής περιγραφή αυτής της συμπεριφοράς ώστε το Δικαστήριο να εκτιμήσει όντως ότι προκειται για απειλή». Στο Σύγγραμμα Κεφάλαιο 148, Αστικά Αδικήματα Δίκαιο και Αποφάσεις, Αρτέμης Ερωτοκρίτου, Τόμος 1, Κεφάλαιο 17, σελ. 93, αναφέρεται ότι το αδίκημα της επίθεσης περιλαμβάνει τα δύο συναφή αδικήματα του κοινού δικαίου της απειλής χρήσης βίας (assault) και της εφαρμογής βίας (battery). Tα συστατικά στοιχεία της επίθεσης είναι η απειλή χρήση βίας ή η χρήση βίας, η ύπαρξη πρόθεσης για τη χρήση βίας και την έλλειψη συναίνεσης του θύματος για τη χρήση βίας. Αναφορικά με το πρώτο συστατικό, δηλαδή την απειλή χρήσης βίας και την εφαρμογή χρήσης βίας, στη συνέχεια της σελίδας 93 του Συγγράμματος επεξηγείται ότι, «εάν κάποιος με οποιαδήποτε πράξη ή χειρονομία αποπειραθεί ή απειλεί τη χρήση βίας εναντίον άλλου και στο θύμα εύλογα δημιουργείται η πεποίθηση ότι ο αδικοπραγούντας θα πραγματοποιήσει το σκοπό του τότε διαπράττεται το αδίκημα». Τα περιστατικά που περιέγραψε η ενάγουσα δεν θεμελιώνουν συμπεριφορά που συνιστούν απειλή χρήσης βίας ή εφαρμογή της χρήσης βίας, όπως προνοείται από το άρθρο 26 του Κεφ.
- Επιπρόσθετα, οι εναγομενοι στην ένορκη δήλωσή τους, με συγκεκριμένα γεγονότα και παραδείγματα, έχουν αμφισβητήσει τα λεγόμενά της και της έχουν αποδώσει συμπεριφορά που είναι εμπρηστική, απειλητική και προορισμένη να προκαλέσει όξυνση των κακών σχέσεων μεταξύ των μερών Το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας σ' αυτό το στάδιο, αλλά θεωρώ ότι στην περίπτωση που αληθεύει ότι η ενάγουσα απείλησε τον εναγόμενο 1 ότι θα τον ενοχλήσει στο χώρο της εργασίας του, οι σχέσεις των μερών δεν μπορεί να μην έχουν επηρεαστεί προς το χειρότερο και είναι αδύνατον να μην έχουν προκληθεί προστριβές μεταξύ των μερών. Όμως ευθύνη γι' αυτό το επίπεδο της σχέσης δεν έχουν μόνο οι εναγόμενοι αλλά και η ενάγουσα . Το Δικαστήριο έχει την εξουσία να εκδώσει προσωρινό διάταγμα για να εμποδίσει τη συνέχιση τέτοιου είδους συμπεριφοράς προς το πρόσωπο της ενάγουσας από τους εναγόμενους. Στο Σύγγραμμα Remedies for Torts and Breach of Contract, A.S. Burrows, London Butteworths 1987 pg. 345 (Final Prohibitory Injunctions), αναφέρεται ότι είναι ορθό και επιθυμητό να εκδίδεται απαγορευτικό διάταγμα για παρεμποδισθεί η επανάληψη διάπραξης αστικού αδικήματος. Όταν εκδοθεί τέτοιο διάταγμα ο εναγόμενος εμποδίζεται από του να πραγματοποιήσει τις πράξεις που συνιστούν το αστικό αδίκημα. Το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει τέτοιο διάταγμα σε κάθε περίπτωση όπου το αστικό αδίκημα μπορεί να επαναληφθεί. Συνεπώς, το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει διάταγμα για να παρεμποδίσει την επανάληψη της απειλής χρήσης βίας ή της εφαρμογής χρήσης βίας εναντίον του προσώπου της ενάγουσας από τον εναγόμενο. Στην Αγγλική υπόθεση Egan v Egan [1975] Ch. 218, το Δικαστήριο εξέδωσε προσωρινό διάταγμα που να εμποδίζει τον ενήλικα υιό της ενάγουσας να εισέλθει στην οικία της ή να την πλησιάζει, να την ενοχλεί, να την απειλεί ή να τις επιτίθεται διότι υπήρχε ιστορικό επαναλαμβανόμενης χρήσης βίας ή απειλής χρήσης βίας από τον ενήλικα υιό προς τη μητέρα του. Σε σχόλια της απόφασης το Δικαστήριο ανέφερε ότι υπάρχει η εξουσία χορήγησης τέτοιας θεραπείας διότι δεν είναι λογικό το Δικαστήριο να στερείται της εξουσίας να προστατεύει την ενάγουσα από την συνεχόμενη απειλή χρήσης βίας εναντίον του προσώπου της. Στην δική μας την υπόθεση περιστατικά βίας εναντίον της ενάγουσας ή απειλή για τη χρήση βίας δεν έχουν τεκμηριωθεί επαρκώς. Όμως εκείνο που διαφαίνεται από την συνολική μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου, είναι ότι οι σχέσεις των μερών δεν είναι καλές και υπάρχει η εικόνα ότι επικρατεί ένταση, και όχι γαλήνη μεταξύ των μερών, που πιθανόν να επηρεάζει την καθημερινότητα της ενάγουσας. Η ενάγουσα είναι ιδιοκτήτρια της οικίας και πιθανόν η συμπεριφορά των εναγομένων να είναι συστηματικά άσχημη που να δημιουργείται ιδιωτική οχληρία στην ενάγουσα στο βαθμό που δεν μπορεί να απολαύσει την ησυχία της στο ίδιο της το σπίτι. Ιδιωτική οχληρία είναι ως ακολούθως: « Iδιωτική oχληρία
- Iδιωτική oχληρία συvίσταται στo ότι πρόσωπo επιδεικvύει συμπεριφoρά ή διεξάγει τις εργασίες τoυ ή χρησιμoπoιεί ακίvητη ιδιoκτησία πoυ αvήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπo ώστε κατά συvήθεια vα παρεμβαίvει στηv εύλoγη χρήση και απόλαυση, αφoύ ληφθoύv υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίvητης ιδιoκτησίας oπoιoυδήπoτε άλλoυ πρoσώπoυ: Νoείται ότι o εvάγovτας δεv τυγχάvει απoζημίωσης σε σχέση με ιδιωτική oχληρία εκτός αv εξαιτίας αυτής υπέστη ζημιά: Νoείται περαιτέρω ότι oι διατάξεις τoυ άρθρoυ αυτoύ δεv εφαρμόζovται καθόσov αφoρά παρέμβαση στo φως». Στην υπόθεση Σταυρούλλα Χριστοδούλου ν Γενικού Εισαγγελέα κ.α. 1 ΑΑΔ 746
(2008)ο Δικαστής Ερωτοκρίτου επεξήγησε τα ακολουθα σε σχέση με τον σκοπό του πιο πάνω άρθρου καθώς και το δικαίωμα απόλαυσης της χρήσης της ακίνητης ιδιοκτησίας που προστατεύεται από την οχληρία. «Σκοπός του συγκεκριμένου αστικού αδικήματος είναι η προστασία της εύλογης χρήσης και απόλαυσης ακίνητης ιδιοκτησίας. Ο Νόμος, στην ουσία προσπαθεί να διατηρήσει ένα ισοζύγιο μεταξύ των αντικρουόμενων δικαιωμάτων, αφ' ενός του ιδιοκτήτη τεμαχίου γης από του να χρησιμοποιεί την ιδιοκτησία του όπως ο ίδιος νομίζει καλύτερα και αφ' ετέρου, του δικαιώματος του γείτονα του για εύλογη απόλαυση της δικής του ιδιοκτησίας (βλ. Sedleigh - Denfield v. O´Callaghan [1940] AC 880 στη σελ. 903». Εάν οι φραστικές επιθέσεις των εναγομένων είναι τέτοιες που διαταράσσεται η γαλήνη της ενάγουσας στο ίδιο της το σπίτι είναι κάτι που επηρεάζει την απόλαυση και την άνεση της στο σπίτι. Εάν αυτές οι φραστικές επιθέσεις γίνονται συστηματικά η συμπεριφορά τους δύναται να θεωρηθεί ότι είναι ιδιωτική οχληρία διά την οποία η ενάγουσα χρειάζεται προστασία. Το πρόβλημα και πάλι είναι ότι η ενάγουσα δεν έχει τεκμηριώσει τη θέση ότι υπόκειται σε συγκεκριμένες λεκτικές επιθέσεις σε συστηματική βάση ώστε να διαπιστώσω ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα παρενόχλησης της. Αντιθέτως, τέθηκε υπόψη μου μαρτυρία ότι πιθανόν η δική της επιθετική συμπεριφορά να είναι η αιτία που προκαλείται αναστάτωση στο σπίτι με τα παιδιά της. Μ' αυτά τα δεδομένα δυσκολεύομαι να εντοπίσω την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση στη βάση της ιδιωτικής οχληρίας. Τέλος, η ενάγουσα θα μπορούσε να στοιχειοθετήσει υπόθεση εναντίον των εναγομένων για παράνομη επέμβαση ως ιδιοκτήτρια της οικίας, και με δεδομένο ότι δεν είναι επιθυμητή η παρουσία τους στην οικία εξαιτίας των διαφορών τους στα περιουσιακά θέματα της διαχείρισης του αποβιώσαντα πατέρα. Δεν έχει εκφράσει ολοκληρωμένη απαίτηση επί αυτής της βάσης, αλλά εκείνο που εξάγεται από τα γεγονότα είναι ότι δεν επιθυμεί οι εναγόμενοι να ζουν στην οικία στην οποία είναι ιδιοκτήτρια. Βέβαια θα ήμουν πιο πρόθυμη να εκδώσω το συγκεκριμένο διάταγμα εάν αυτή ήταν περισσότερο ειλικρινής με το Δικαστήριο και έλεγε την αλήθεια ότι δηλαδή ότι θέλει να διώξει τους εναγόμενους από το σπίτι της κάτι που νομικά δικαιούται να πράξει αλλά που ηθικά αδυνατεί να παραδεχθεί ευθαρσώς επειδή είναι η μητέρα των εναγομένων. ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΚΛΗΘΕΊ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΗ ΖΗΜΙΑ Από τις πραγματικές παραστάσεις που τέθηκαν ενώπιόν μου προκύπτει ότι, τα μέρη πράγματι έχουν σοβαρές προστριβές μεταξύ τους, εξαιτίας των διαφορών τους σε σχέση με τη διαχείριση του αποβιώσαντα πατέρα. Η ενάγουσα δεν έχει παραθέσει γεγονότα για να εκφράσει ολοκληρωμένη αιτία αγωγής που βασίζεται στην παράνομη επέμβαση. Η μαρτυρία που έχει παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου για φραστικές επιθέσεις είναι ισχνή και ασαφής ώστε να δικαιούται έξωση των εναγομένων επί άλλης βάσης αγωγής. Οι εναγόμενοι έχουν ισχυρισθεί ότι είναι αδύνατον να βρουν άλλη στέγη για να διαμένουν εξαιτίας οικονομικών τους προβλημάτων και επειδή η ενάγουσα αντιστέκεται σθεναρά στο θέμα της διαχείρισης. Παρ' όλο τούτο θα ήμουν διατεθειμένη να εξετάσω το ενδεχόμενο της έξωσης των εναγομένων, μόνο στη βάση ότι η ενάγουσα είναι η ιδιοκτήτρια της οικίας, οι εναγόμενοι δεν είναι ευπρόσδεκτοι να διαμένουν μαζί της και έχουν διαφορές μεταξύ τους, πράγμα που προκαλεί προστριβές. Το Δικαστήριο δεν εξετάζει το ενδεχόμενο να πληρείται και η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/60, μόνο με αναφορά στην υλική ζημιά που πιθανόν να υποστούν οι ενάγοντες. Το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση M & Ch Mitsingas Trading Ltd. v The Timberland Co. [8], επεξήγησε ότι η αδυναμία του Δικαστηρίου να απονέμει δικαιοσύνη σε στάδιο κατοπινό δεν εξετάζεται με σε σχέση με τις υλικές ζημιές που ο ενάγοντας δυνατόν να υποστεί. «Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενο τη θεραπεία . Ο αθέμιτος ανταγωνισμός έχει προεκτάσεις, μεταξύ των οποίων και ο επηρεασμός της εμπορικής εύνοιας, που είναι δύσκολο να αποτιμηθούν σε χρήμα ή να εξακριβωθούν με βεβαιότητα». Είναι γεγονός ότι με την αγωγή της η ενάγουσα επιδιώκει την ίδια θεραπεία. Παρόλο τούτου δεν θεωρώ ότι επηρεάζονται τα δικαιώματα των εναγομένων με τέτοιο τρόπο που σε κατοπινό στάδιο δεν θα μπορέσει να ανατρέψει την ισχύουσα κατάσταση. Στο κάτω κάτω η οικία δεν είναι δική τους ώστε αυτοί να έχουν αποκτήσει οποιοδήποτε μόνιμο δικαίωμα επί αυτής της περιουσίας ούτε και έχουν το δικαίωμα να συνεχίσουν να κατέχουν την οικία αφού η ιδιοκτήτρια της οικίας δεν τους θέλει και τους απορρίπτει. Στην Αγγλική υπόθεση Athletes Foot Marketing Inc. v Cobra Sports Ltd. [1980] RPC 343 λέχθηκε ότι δεν είναι δίκαιο η έκδοση προσωρινού διατάγματος όταν με την αγωγή επιζητείται στην ουσία η ίδια θεραπεία κάτω από κάποιες προϋποθέσεις. Επεξηγήθηκε ότι στην περίπτωση που εκδίδεται το προσωρινό διάταγμα με αποτέλεσμα να επηρεασθούν ουσιαστικά τα δικαιώματα της άλλης πλευρά με τρόπο που στην περίπτωση επιτυχίας τους στην αγωγή η κατάσταση πραγμάτων θα είναι πλέον μη αναστρέψιμη τότε δεν ενδείκνυται η έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Όμως όπως εξήγησα πιο πάνω αυτό δεν συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση. Δεν έχω πεισθεί ότι σκοπός του διατάγματος είναι η προσωπική προστασία της ενάγουσας όπου και εάν διαμένει. Όμως νομικά είναι φανερό ότι η ενάγουσα έχει δικαίωμα στην αποκλειστική και ανενόχλητη χρήση της οικίας της και οι εναγόμενοι στο βαθμό που είναι ανεπιθύμητοι είναι παραβάτες. Επομένως, τα περιουσιακά τους δικαιώματα παραμένουν άθικτα. Από την άλλη δεν μπορώ να αγνοήσω ότι η ενάγουσα επιχείρησε να διεκδικήσει την αιτούμενη θεραπεία χωρίς να επικαλεσθεί τους πραγματικούς λόγους που επιζητεί την έξωση των εναγομένων. Μόνο γι' αυτό το λόγο δεν θα πρέπει να την ακούσει το Δικαστήριο. Παρόλο τούτο επειδή πρόκειται για υπόθεση όπου είναι δεδομένο ότι θα υπάρχουν προστριβές μεταξύ των μερών υπάρχει το ενδεχόμενο κάτι δυσάρεστο να προκύψει μεταξύ τους, είμαι διατεθειμένη να εκδώσω το διάταγμα νοούμενου ότι η ενάγουσα κάνει διευθετήσεις οι εναγόμενοι να βρουν στέγη στην άλλη οικία της οικογένειας στην Λευκωσία ή αφού τους επιστρέψει όλα τα χρήματα που τους οφείλει, ώστε να έχουν την οικονομική δυνατότητα να διαμένουν αλλού. Συνεπώς, εκδίδεται το εν λόγω διάταγμα νοούμενου ότι πρώτα οι ενάγουσα επιτρέψει και κάνει διαθέσιμο την άλλη οικία της οικογένειας για τους εναγομένους για ιδιοκατοίκηση ή τους αποδώσει στο ακέραιο όλα τα χρήματα που της έδωσαν στο παρελθόν όταν τους ζήτησε να συνεισφέρουν στα χρέη της και επενδύσεις της. Ενόψει της μερικής επιτυχίας του διατάγματος τα έξοδα της αίτησης θα είναι έξοδα της αγωγής όταν θα επιλυθούν οριστικά όλα τα ζητήματα μεταξύ των μερών και το Δικαστήριο ακούσει μαρτυρία για να αποφανθεί οριστικά για το ποιος είναι υπαίτιος για την τραγική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη σχέση των μερών μεταξύ τους. Υπ.) ............ Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΡΓ [1] Πολιτική Εφεση 11156 ημερ. 19 Δεκεμβρίου 2002 [2] 1 ΑΑΔ 1453
(1992)[3] Πολιτική Εφεση 9984 ημερ. 29 Οκτωβρίου 1999 [4]
(1975)AC 396 [5] 1 CLR 263
(1983)[6] 1 ΑΑΔ 607
(1989)[7] 1 ΑΑΔ 1791
(1997)[8]
(1997)1 ΑΑΔ 1791 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο