← Κύπρος

Adboard Media Ltd εμπορευόμενη ως Adboard Dynamic Communication ν. Marlenka Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 2278/2015, 29/12/2016

Adboard Media Ltd εμπορευόμενη ως Adboard Dynamic Communication ν. Marlenka Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 2278/2015, 29/12/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A702 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2278/2015 Μεταξύ: Adboard Media Ltd εμπορευόμενη ως Adboard Dynamic Communication Ενάγουσας και

  1. Marlenka Ltd
  2. Γιώργος Νικολάου Εναγομένων Ημερομηνία: 29 Δεκεμβρίου 2016 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κα Σ. Παπουή για Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ Για Εναγόμενο 2: κ. Π. Πιερίδης για Πιερίδης & Πιερίδης ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή, η Ενάγουσα αξιώνει από τους Εναγομένους το ποσό των €2,752.
  3. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της Έκθεσης Απαίτησης, κατά ή περί το έτος 2011, η Ενάγουσα η οποία διεξάγει μεταξύ άλλων διαφημιστικές εργασίες, εμπορευόμενη με το όνομα AdBoard Dynamic Communication, συμφώνησε εγγράφως με την Εναγομένη 1 δια μέσου του Εναγόμενου 2, ο οποίος είναι διευθυντής της Εναγομένης 1, όπως η τελευταία λαμβάνει υπηρεσίες από την Ενάγουσα έναντι νόμιμου ανταλλάγματος και η Ενάγουσα να παρέχει τις υπηρεσίες αυτές. Για τις εν λόγω εργασίες η Ενάγουσα εξέδιδε σχετικά τιμολόγια. Μετά από το αίτημα της Εναγόμενης 1, ανοίχθηκε χρεωπιστωτικός λογαριασμός με χρεώσεις και πιστώσεις ανάλογα της κινήσεως επ' ονόματι της Εναγόμενης
  4. Περαιτέρω ο Εναγόμενος 2 υπέγραψε προσωπική εγγύηση με την οποία εγγυάται άνευ όρων και αμετάκλητα την πληρωμή προς την Ενάγουσα παντός οφειλόμενου ποσού της Εναγόμενης
  5. Ο εν λόγω χρεωπιστωτικός λογαριασμός που διατηρούσε η Ενάγουσα για τις υπηρεσίες που πρόσφερε στην Εναγόμενη, παρουσίαζε κατά ή περί την 23.1.2015 χρεωστικό υπόλοιπο €2,752.00 Η Ενάγουσα απέστειλε μέσω των δικηγόρων της, επιστολή ημερομηνίας 6.11.2014 προς την Εναγόμενη 1 με κοινοποίηση στον Εναγόμενο 2, με την οποία αξίωνε την αποπληρωμή του εν λόγω οφειλόμενου ποσού, ωστόσο ουδέποτε έλαβε οποιαδήποτε απάντηση. Η Εναγομένη 1, παρά το ότι πιστό αντίγραφο του Κλητηρίου εντάλματος της επιδόθηκε δεόντως, δεν καταχώρησε εμφάνιση στην αγωγή. Κατόπιν αιτήσεως της Ενάγουσας, το Δικαστήριο εξέδωσε στις 18.11.2015 απόφαση εναντίον της Εναγομένης 1 και υπέρ της Ενάγουσας, για το ποσό των €2.752,00 πλέον τόκο 4% ετησίως από 15.5.2015 μέχρι εξοφλήσεως πλέον το ποσό των €548,00 με τόκο 4% από 15.5.2015 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €11,00 έξοδα επίδοσης, πλέον ΦΠΑ. Ο Εναγόμενος 2 εμφανίστηκε στην αγωγή και καταχώρησε Έκθεση Υπεράσπισης. Με αυτή αρνείται την αξίωση της Ενάγουσας. Ειδικότερα, ο Εναγόμενος 2 παραδέχεται ότι η Ενάγουσα πωλούσε υπηρεσίες προς την Εναγόμενη 1 και προς τούτο η ενάγουσα εξέδιδε τιμολόγια τα οποία υπογράφοντο από την Εναγόμενη
  6. Παραδέχεται επίσης ότι η Ενάγουσα για τις υπηρεσίες της προς την Εναγόμενη 1 άνοιξε σχετικό λογαριασμό στον οποίο η Εναγομένη 1 χρεωνόταν με την αξία των υπηρεσιών της Ενάγουσας και πιστωνόταν με τις πληρωμές προς την Ενάγουσα . Ο Εναγόμενος 2 αρνείται ότι υπέγραψε προσωπική εγγύηση με την οποία ανέλαβε άνευ όρων την πληρωμή οποιουδήποτε ποσού προς την ενάγουσα. Ισχυρίζεται δε, ότι αν πράγματι υπέγραψε τέτοιο έγγραφο, τούτο υπεγράφη χωρίς να του επεξηγηθεί το ακριβές περιεχόμενο του εγγράφου και παραπλανήθηκε από την Ενάγουσα και ότι τούτο ήταν αποτέλεσμα οικονομικού καταναγκασμού. Συνεπεία του γεγονότος ότι η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε εντός του έτους 2015, και η απαίτηση της Ενάγουσας αφορά σε ποσό κάτω των €3.000, η ακροαματική διαδικασία, διεξήχθη με βάση τις πρόνοιες της νέας Διαταγής 30, ήτοι με τη κατάθεση ενόρκων δηλώσεων. Συγκεκριμένα για την πλευρά της Ενάγουσας κατέθεσε με ένορκη γραπτή μαρτυρία ο διευθυντής της Κώστας Χρίστου ενώ για τον Εναγόμενο 2 κατέθεσε ο ίδιος. Επί της ένορκης δήλωσης του Κώστα Χρίστου έχουν επισυναφθεί σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διαταγής 30 και σχετικά τεκμήρια. Σύμφωνα με την μαρτυρία του Κώστα Χρίστου, κατά πάντα ουσιώδη χρόνο για την παρούσα αγωγή, η Ενάγουσα και Εναγομένη 1 ήταν και συνεχίζουν να είναι εταιρείες περιορισμένης ευθύνης, δεόντως εγγεγραμμένες στην Κύπρο σύμφωνα με το νόμο και τους κανονισμούς, με έδρα τη Λευκωσία. Σχετική έρευνα στο αρχείο του Εφόρου Εταιρειών σε σχέση την Ενάγουσα κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  7. Η Ενάγουσα διεξάγει μεταξύ άλλων διαφημιστικές εργασίες και εμπορεύεται κάτω από το όνομα AdBoard Dynamic Communication. Ο Εναγόμενος 2 κατά πάντα ουσιώδη χρόνο για την παρούσα αγωγή ήταν και είναι μέχρι και σήμερα διευθυντής της Εναγόμενης. Σχετική έρευνα στο αρχείο του Εφόρου Εταιρειών σε σχέση την Εναγομένη 1 κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  8. Κατά ή περί το έτος 2011, η Εναγόμενη 1 δια μέσου του Εναγόμενου 2 και μετά από δική τους πρωτοβουλία, ζήτησε την παροχή υπηρεσιών από την Ενάγουσα. Η Εναγόμενη 1 κατά ή περί τον Σεπτέμβριο του 2011 συμφώνησε εγγράφως όπως λαμβάνει υπηρεσίες από την Ενάγουσα έναντι νόμιμου ανταλλάγματος και αμοιβής και η Ενάγουσα συμφώνησε να παρέχει τις υπηρεσίες αυτές. Κατατέθηκε στο Δικαστήριο η σχετική συμφωνία ως Τεκμήριο
  9. Για τις εργασίες της η Ενάγουσα εξέδιδε τιμολόγια τα οποία παρουσιάστηκαν ως Τεκμήριο 4 (ως δέσμη) επί της ένορκης Δήλωσης. Δυνάμει της πιο πάνω συμφωνίας η Ενάγουσα άνοιξε χρεοπιστωτικό λογαριασμό ως προνοείται στο Τεκμήριο
  10. Περαιτέρω, σύμφωνα με τον μάρτυρα της Ενάγουσας, ο Εναγόμενος 2 υπέγραψε προσωπική εγγύηση με την οποία εγγυάται άνευ όρων και αμετάκλητα την πληρωμή προς την Ενάγουσα παντός οφειλόμενου ποσού της Εναγόμενης
  11. Το εν λόγω έγγραφο κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  12. Η κατάσταση λογαριασμού που διατηρούσε η Ενάγουσα για τις υπηρεσίες που πρόσφερε στην Εναγόμενη 1 βάσει των όρων που συμφώνησαν, παρουσίαζε κατά ή περί την 23.1.2015 χρεωστικό υπόλοιπο €2,752.00 (βλ. Τεκμήριο 6 ). Η Ενάγουσα απέστειλε μέσω των δικηγόρων της επιστολή ημερομηνίας 6.11.14 προς την Εναγόμενη 1 με κοινοποίηση στον Εναγόμενο 2, με την οποία αξίωσε την αποπληρωμή του ως άνω οφειλόμενου ποσού, ωστόσο ουδέποτε έλαβε οποιαδήποτε απάντηση ή ανταπόκριση. Η Ενάγουσα παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις προς τους Εναγόμενους 1 και 2 δεν είσπραξε κανένα ποσό έναντι του οφειλόμενου. Ακολούθησε η κατάθεση της γραπτής μαρτυρίας του Εναγομένου. Ο Εναγόμενος 2, ανέφερε αρχικά ότι δεν υπέγραψε οποιαδήποτε εγγύηση. Αν όμως ήθελε αποδειχθεί ότι υπέγραψε τέτοια εγγύηση θα την υπέγραψε μέσα στην πορεία των εργασιών της Εναγομένης 1 κατά την υπογραφή και άλλων εγγράφων και δεν αντιλήφθηκε ότι υπέγραψε τέτοιο έγγραφο. Περαιτέρω, αναφέρει ότι ουδέποτε του επεξηγήθηκε τι ακριβώς υπέγραφε και παραπλανήθηκε από την ενάγουσα και/ή ήτο αποτέλεσμα οικονομικού καταναγκασμού. Περαιτέρω το εν λόγω έγγραφο δεν υπεγράφη από δύο μάρτυρες και συνεπώς είναι όπως τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι του νομικά ανίσχυρο. Περαιτέρω είναι η θέση του ότι η πραγματική έννοια του εγγράφου το οποίο σύμφωνα με το τεκμήριο 5 στην ένορκο δήλωση του Κώστα Χρίστου ημερομηνίας 17.3.2016 και το οποίο φέρει ημερομηνία 23.9.2011, είναι ότι εγγυάται παν ποσό που η Εναγόμενη 1 όφειλε στην ενάγουσα μέχρι 23.9.2011 που δεν είναι αυτό το οποίο αξιώνει η ενάγουσα με την αγωγή της. ΔΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ Συνεπεία της εφαρμογής των προνοιών της νέας Δ.30, κρίνω απαραίτητο, προς διευκόλυνση παρακολούθησης του σκεπτικού του Δικαστηρίου, να παραθέσω αυτούσιες, τις πρόνοιες του Θεσμού 5

(1),
(2)και
(5)και του Θεσμού 7 της Διαταγής 30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ειδικότερα: «5.
(1)Το Δικαστήριο για αγωγές το αντικείμενο των οποίων είναι μέχρι €3.000 ως στον Θεσμό 7 κατωτέρω αναφέρεται, εκδίδει οδηγίες ως προς την ανταλλαγή εγγράφως της μαρτυρίας μεταξύ των διαδίκων λαμβάνοντας υπόψη (α) τη δήλωση του διαδίκου ή του δικηγόρου αυτού ως προς τον αριθμό των μαρτύρων που προτίθεται να καλέσει προς υποστήριξη της υπόθεσης του. (β) το χρόνο ετοιμασίας της μαρτυρίας από κάθε διάδικο.
(2)Τηρουμένων ειδικών οδηγιών που το Δικαστήριο ήθελε εκδώσει λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα της διαφοράς, περιλαμβανομένου και του βάρους απόδειξης, ο ενάγων καταχωρεί πρώτος τη μαρτυρία του μέσα στο χρόνο που θα καθορίσει το Δικαστήριο, ακολουθούμενος από τον εναγόμενο και τον τριτοδιάδικο, όπου υπάρχει, μέσα στο χρόνο που το Δικαστήριο θα καθορίσει για τον κάθε διάδικο. ..................................
(5)Οποτεδήποτε καταχωρείται έγγραφη μαρτυρία, αυτή συμμορφώνεται με τους ακόλουθους κανόνες: (
  1. i)λαμβάνει τη μορφή ένορκης δήλωσης. (
  2. ii)αποτελεί την όλη μαρτυρία του διαδίκου ή του μάρτυρα που την καταχωρεί. (iii) είναι σε συμφωνία με τους ισχυρισμούς γεγονότων που περιέχονται στο κλητήριο ένταλμα, στην έκθεση απαίτησης ή την υπεράσπιση ή στην ανταπαίτηση, αναλόγως της περιπτώσεως. (
  3. iv)περιλαμβάνει αναφορά στα έγγραφα ή αντικείμενα που υποστηρίζουν τους ισχυρισμούς του διαδίκου ή μάρτυρα, τα οποία και επισυνάπτει σε πρωτότυπη ή δευτερογενή μορφή αποτύπωσης, κατά την κρίση του διαδίκου που καλεί το συγκεκριμένο μάρτυρα και τη φύση του εγγράφου ή αντικειμένου. (
  4. v)πλατειασμοί ή αναφορές σε γεγονότα που κρίνονται από το Δικαστήριο άσχετα με την αντίστοιχη δικογραφία, δεν λαμβάνονται υπόψη κατά την εκδίκαση της υπόθεσης και το Δικαστήριο δύναται να καθορίσει, πριν την έναρξη της ακρόασης, ποια γεγονότα ή αναφορές που καταγράφονται στη μαρτυρία κρίνονται ως άσχετα, επί των οποίων και δεν επιτρέπεται κυρίως εξέταση ή αντεξέταση. (
  5. vi)το Δικαστήριο δύναται κατά την έναρξη της ακρόασης να καταδικάσει με την ανάλογη διαταγή ως προς τα έξοδα εκείνον τον διάδικο που επιχειρεί με τη μαρτυρία του να εισαγάγει άσχετα θέματα ή γεγονότα ή που πλατειάζει στην καταγραφή της ουσιαστικής μαρτυρίας. 7. Το Δικαστήριο δύναται να εκδίδει για τις υποθέσεις που καλύπτονται από την παρ. 6 ανωτέρω, κατ΄ εξαίρεση και μόνο, διαταγή ως προς την παρουσίαση προφορικής μαρτυρίας από διάδικο ή μάρτυρα που ήδη κατέθεσε εγγράφως τη μαρτυρία του ή στην περίπτωση της υποπαραγράφου (γ) κατωτέρω ως προς την παρουσίαση προφορικής μαρτυρίας από μάρτυρα που δεν κατέθεσε εγγράφως τη μαρτυρία του στις ακόλουθες περιπτώσεις: (α) Όπου το Δικαστήριο κρίνει αυτεπαγγέλτως ότι επιβάλλεται η εξέταση ή αντεξέταση του διαδίκου ή του μάρτυρα. (β) Όπου οποιοσδήποτε των διαδίκων υποβάλει στο Δικαστήριο τουλάχιστον ένα μήνα πριν την ημερομηνία κατά την οποία είναι ορισμένη η υπόθεση για ακρόαση, αίτηση για να επιτραπεί η προφορική εξέταση ή αντεξέταση οποιουδήποτε μάρτυρα είτε του ιδίου, είτε του αντιδίκου του.» Στην παρούσα περίπτωση, οι δύο πλευρές παρουσίασαν την γραπτή τους μαρτυρία σύμφωνα με τους πιο πάνω κανόνες και κατόπιν σχετικών οδηγιών του Δικαστηρίου. Ουδείς εκ των διαδίκων υπέβαλε στο Δικαστήριο, αίτηση για να επιτραπεί η προφορική εξέταση ή αντεξέταση οποιουδήποτε μάρτυρα. Τούτο δε μάλιστα, παρά το ότι υπάρχουν εκ διαμέτρου αντίθετες εκδοχές, ειδικότερα ως προς την υπογραφή του Τεκμηρίου 5, ήτοι της φερόμενης ως εγγύησης του Εναγομένου 2. Εν όψει της παράλειψης αυτής, σημασία αποκτούν οι νομολογιακές αρχές σε σχέση με το πώς αποσείεται το βάρος απόδειξης που φέρει ένας διάδικος, αλλά και το πώς επενεργεί στην αξιολόγηση της μαρτυρίας η παράλειψη αντεξέτασης. Σχετική προς τούτο είναι υπόθεση Frederickou School Co. Ltd κ.α. ν Acuac Inc.
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1527 στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η αντεξέταση των μαρτύρων είναι σημαντικό όπλο στη διεξαγωγή μιας δίκης. Από τη δικανική σκοπιά - και όχι την ηθική που στόχος είναι βασικά η εύρεση της αλήθειας και η αποκάλυψη του ψεύδους - πρωταρχικό αντικείμενο της είναι η αποδυνάμωση ή εκμηδένιση των δηλώσεων ενός μάρτυρα κατά την κύρια εξέταση, που στηρίζουν ή βοηθούν την υπόθεση του αντιδίκου. Είναι σχετική η ρήση του Lord Hanworth, M.R., την οποία αναφέρει, επιδοκιμάζοντας την, ο Sankey L.C., στην υπόθεση Mechanical and General Inventions Co. Ltd. and Lehwess v. Austin and the Austin Motor Co. [1935] A.C. 346 στη σελ. 359: "Cross-examination is a powerful and valuable weapon for the purpose of testing the veracity of a witness and the accuracy and completeness of his story." Υπάρχουν ωστόσο δύο κανόνες πρακτικής, που έχουν εμπεδωθεί προ πολλού στα δικαστήρια μας, οι οποίοι πρέπει απαρέγκλιτα να τηρούνται. Ο πρώτος είναι ότι ο μάρτυρας πρέπει να αντεξετασθεί επί όλων των ουσιαστικών γεγονότων τα οποία αμφισβητούνται. Διαφορετικά το δικαστήριο θεωρεί - και το εκλαμβάνει - ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε. Ο δεύτερος είναι ότι, κατά την αντεξέταση, τίθεται στο μάρτυρα η υπόθεση που θα στηθεί από τον αντίδικο. Τέτοια αντεξέταση είναι προϋπόθεση για να κληθεί μαρτυρία που αντικρούει το μάρτυρα. Σχετική είναι η υπόθεση Adidas v. Jonitexo Ltd.
(1987)1 C.L.R. 383, 384: "Failure to put forward a pertinent aspect of the defence case to witnesses for the plaintiff is not necessarily fatal to its validity, but in the absence of a proper explanation of the omission, the Court may disregard it, because of the denial of a proper opportunity to the plaintiff to controvert it."». Στην προκειμένη περίπτωση, ο μάρτυρας της Ενάγουσας αναφέρει ρητώς ότι το Τεκμήριο 5 υπογράφηκε από τον Εναγόμενο
  1. Ο Εναγόμενος 2 δεν ζήτησε να αντεξετάσει τον μάρτυρα της Ενάγουσας, τουλάχιστον επ' αυτού του σημείου. Με την παράλειψη του Εναγομένου 2 να αντεξετάσει τον μάρτυρα της Ενάγουσας, άφησε ουσιαστικά την σχετική μαρτυρία, αδιαμφισβήτητη. Δεν παραγνωρίζω ότι ο Εναγόμενος 2 έδωσε ο ίδιος μαρτυρία, μέσω της οποίας, αρνείται την υπογραφή της επίδικης εγγύησης (Τεκμηρίου 5). Όμως, όπως υποδείχθηκε ανωτέρω, η αντεξέταση ενός μάρτυρα αποτελεί προϋπόθεση για να είναι δυνατή η προσκόμιση μαρτυρίας που σκοπεύει να αντικρούσει την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα. Πόσο μάλλον όταν, όπως και στην προκειμένη περίπτωση δεν δίδεται καμία εξήγηση που να δικαιολογεί την εν λόγω παράλειψη. Προσθέτω στα πιο πάνω ότι, ο Εναγόμενος με απαράδεκτο τρόπο, θέτει το ζήτημα της υπογραφής του Τεκμηρίου 5 με διαζευκτικό τρόπο (αναφέρει χαρακτηριστικά «Αν όμως ήθελε αποδειχθεί ότι υπέγραψα..). Αναφέρεται επίσης σε νομικούς ισχυρισμούς περί της εγκυρότητας του εν λόγω εγγράφου για τον λόγο ότι δεν υπογράφεται από δύο μάρτυρες και ότι ουδέποτε του επεξηγήθηκε τι ήταν αυτό που υπέγραφε. Τούτοι οι ισχυρισμοί όμως προϋποθέτουν ότι όντως υπέγραψε το εν λόγω έγγραφο. Ο Εναγόμενος 2 προβάλλει ουσιαστικά τρεις διαζευκτικούς ισχυρισμούς. Πρώτον, ότι δεν υπέγραψε το Τεκμήριο
  2. Δεύτερον, ότι και αν το υπέγραψε το υπέγραψε μέσα στην πορεία των εργασιών της Εναγομένης 1 χωρίς να αντιληφθεί ότι υπέγραψε τέτοιο έγγραφο και τρίτον ότι παραπλανήθηκε από την Ενάγουσα στο να υπογράψει το εν λόγω έγγραφο και/ή ήταν αποτέλεσμα οικονομικού καταναγκασμού. Σχετική ως προς την προβολή διαζευκτικών ισχυρισμών είναι η υπόθεση El Fath Co v. E.D.T. Shipping κ.ά.
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1255 στην οποία έγινε η διάκριση της ένορκης δήλωσης με το δικόγραφο στο οποίο δύναται να περιέχονται διαζευκτικοί ισχυρισμοί και ακολούθως λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Τα γεγονότα μπορούν να επιδέχονται διαζευκτικούς νομικούς χαρακτηρισμούς ή να υπάγονται σε διαζευκτικές νομικές έννοιες. Διαζεύξεις όμως ως προς το τι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα όπως η περιεχόμενη στην παρούσα ένορκη δήλωση, δεν χωρούν.» Ο τρόπος με τον οποίο ο Εναγόμενος 2 επέλεξε να παρουσιάσει την μαρτυρία του, δεν προσφέρει στο Δικαστήριο ασφαλές υπόβαθρο για εξαγωγή συμπερασμάτων. Πέραν των πιο πάνω, δεν δίδονται λεπτομέρειες των ισχυρισμών του Εναγομένου 2. Ο τελευταίος αρκείται σε γενικές και αόριστες αναφορές χωρίς καμία τεκμηρίωση. Στην απόφαση της Βουλής των Λόρδων Gallie v. Lee
(1971)A.C. 1004 η οποία υιοθετείται στην απόφαση Τσολάκης Τουτζικιάν κ.α. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ
(2003)1 Α.Α.Δ. 1240 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα (σε ελεύθερη μετάφραση): «Πρόσωπο που υπογράφει έγγραφο, και το αποχωρίζεται με τρόπο που μπορεί να περιέλθει στα χέρια άλλων, έχει ευθύνη, εκείνη του συνηθισμένου σώφρονα ανθρώπου να προσέχει τι υπογράφει, ώστε αν δεν το πράξει εμποδίζεται από του να αρνηθεί την ευθύνη του με βάση το έγγραφο και σύμφωνα με το περιεχόμενο του. Θα προσέθετα ότι το βάρος απόδειξης ευρίσκεται στους ώμους του, δηλαδή να αποδείξει ότι ενήργησε επιμελώς, και όχι επί των ώμων του τρίτου προσώπου να αποδείξει το αντίθετο.» Η ακυρότητα εγγράφου τον λόγο ότι δεν γνώριζε τι υπέγραφε μόνο σπάνια μπορεί να διαταχθεί στην περίπτωση ενός προσώπου πλήρους επάρκειας (of full capacity). Στην παρούσα περίπτωση, δεν έχει καταδειχθεί ότι ο Εναγόμενος δεν είναι πρόσωπο πλήρους επάρκειας. Ο γενικός κανόνας είναι ότι ο καθένας έχει γνώση του περιεχομένου ενός εγγράφου το οποίο υπογράφει και το βάρος απόδειξης ότι επέδειξε εύλογη επιμέλεια σε υποθέσεις που στηρίζονται στην αρχή του "non est factum" βρίσκεται στους ώμους αυτού που την επικαλείται (βλέπε Saunders v. Anglia Building Society
(1970)3 All E.R. 961). Στην υπόθεση Saunders αναφέρεται επίσης ότι η αμέλεια ή η απροσεξία του προσώπου, που υπογράφει κάποιο έγγραφο, το αποκλείουν από του να επικαλείται εκ των υστέρων την αρχή «non est factum» στην βάση του κανόνα ότι κανένας δεν μπορεί να επωφελείται από τα λάθη του. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω καθώς επίσης και το γεγονός ότι δεν υπήρξε εκ μέρους του Εναγομένου 2 αμφισβήτηση της οφειλής της Εναγομένης 1, βρίσκω ότι τα πραγματικά και αληθινά γεγονότα είναι σύμφωνα με την μαρτυρία του μάρτυρα της Ενάγουσας και ανάλογα είναι και τα ευρήματα του Δικαστηρίου. Προχωρώ στην συνέχεια να εξετάσω κατά πόσον τα ευρήματα αυτά είναι αρκετά ώστε να επιτύχει η αγωγή της Ενάγουσας εναντίον του Εναγομένου
  1. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η βάση αγωγής εναντίον του Εναγομένου 2 είναι σύμβαση εγγύησης. Η σύμβαση εγγύησης είναι βεβαίως μια αυτόνομη σύμβαση αλλά είναι επίσης και το παρεπόμενο αποτέλεσμα της σύμβασης μεταξύ πιστωτή και πρωτοφειλέτη (βλ. άρθρο 86 του Κεφ.149). Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England (Fifth Edition 2008) Vol. 49 par. 1013 αναφέρεται ότι: "A guarantee is an accessory contract by which the promisor undertakes to be answerable to the promisee for the debt, default or miscarriage of another person, whose primary liability to the promisee must exist or be contemplated." Η σύμβαση εγγύησης ενεργοποιείται μόνο όταν υπάρχει παράβαση από τον πρωτοφειλέτη των δικών του υποχρεώσεων. (βλ. Πολύβιος Γ. Πολυβίου, Το Δίκαιο των Συμβάσεων 2014 τόμος Β' σελ. 876-877). Επομένως, καίριας σημασίας για την παρούσα αγωγή είναι η ύπαρξη ευθύνης εναντίον της πρωτοφειλέτη- Εναγομένης αρ.
  2. Στην προκειμένη περίπτωση, ως αναφέρθηκε ανωτέρω, δεν υπάρχει από την πλευρά του Εναγομένου 2 αμφισβήτηση της οφειλής της Εναγομένης
  3. Έχοντας κατά νου την ενώπιον μου, μαρτυρία κρίνω ότι έχει αποδεχθεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας η οφειλή της Εναγομένης
  4. Πρόκειται για οφειλή η οποία προκύπτει από παραδεδεγμένο λογαριασμό. Στην Επίσημος Παραλήπτης υπό την ιδιότητα του ως εκκαθαριστής της υπό διάλυση εταιρείας Loukos Trading Co. Ltd κ.α. v. Ρέινμποου Πλητσιηγκ και Νταιγκ Κο. Λτδ
(2005)1Α ΑΑΔ 610 λέχθηκαν τα εξής: «Παραδεδεγμένος ή εκκαθαρισμένος λογαριασμός (account stated) σημαίνει συμφωνία μεταξύ των μερών σύμφωνα με την οποία όλα τα στοιχεία του λογαριασμού καθώς και το υπόλοιπο είναι ορθά, συνδυασμένη με υπόσχεση ρητή ή εξυπακουόμενη να πληρωθεί το υπόλοιπο. Επενεργεί ως νέα σύμβαση χωρίς να είναι αναγκαία νέα αντιπαροχή και ο ενάγοντας, του οποίου η αιτία αγωγής είναι ο παραδεδεγμένος ή εκκαθαρισμένος λογαριασμός, δεν είναι υποχρεωμένος να δικογραφήσει και να αποδείξει καθένα από τα στοιχεία του εκκαθαρισμένου λογαριασμού ξεχωριστά. Η συμφωνία των μερών ότι το υπόλοιπο είναι ορθό μπορεί να συναχθεί και από την παράδοση της κατάστασης λογαριασμού και την παράλειψη του χρεώστη να ενστεί για τα ποσά του λογαριασμού, εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος. Βέβαια το τί συνιστά εύλογο χρονικό διάστημα είναι ζήτημα πραγματικό και νομικό στην κάθε περίπτωση.» Στην προκειμένη περίπτωση, υπάρχει ρητή συμφωνία της Ενάγουσας με την Εναγομένη 1, με την οποία η τελευταία δεσμεύτηκε να αποπληρώνει το εκάστοτε υπόλοιπο χρεωστικού λογαριασμού. (βλ. Τεκμήριο 3). Υπάρχει επίσης στην προκειμένη περίπτωση εύρημα ότι η εν λόγω κατάσταση λογαριασμού, παρουσίαζε κατά ή περί την 23.1.2015 χρεωστικό υπόλοιπο €2,752.00 (Τεκμήριο 6). Περαιτέρω, η Ενάγουσα απέστειλε μέσω των δικηγόρων της επιστολή ημερομηνίας 6.11.14 προς την Εναγόμενη 1, με την οποία αξίωσε την αποπληρωμή του ως άνω οφειλόμενου ποσού, ωστόσο ουδέποτε έλαβε οποιαδήποτε απάντηση ή ανταπόκριση. Συνεπεία των πιο πάνω κρίνω ότι υπάρχει οφειλόμενο υπόλοιπο το οποίο παραμένει απλήρωτο από τον πρωτοφειλέτη. Τούτο συνεπάγεται παράβαση από τον πρωτοφειλέτη των δικών του υποχρεώσεων που δύναται να ενεργοποιήσει τυχόν ευθύνη του εγγυητή. Με τούτο ως δεδομένο προχωρώ να εξετάσω την σύμβαση εγγύησης που υπέγραψε ο Εναγόμενος
  1. Η θέση του Εναγομένου 2, που με τρόπο γενικό προωθήθηκε από τον συνήγορο του, είναι ότι το Τεκμήριο 5 δεν φέρει ημερομηνία υπογραφής του, ούτε αναφέρεται σε αυτό το ποσό το οποίο εγγυάται ο Εναγόμενος
  2. Επίσης, το εν λόγω έγγραφο δεν υπογράφεται από δύο μάρτυρες. Παραθέτω στο σημείο αυτό, αυτούσιο το περιεχόμενο του Τεκμηρίου
  3. «Ο υποφαινόμενος Γιώργος Νικολάου Διευθυντής της Marlenka Ltd Με διεύθυνση Omirou 2 Kato Lakatamia Προσωπικά εγγυούμαι άνευ όρων και αμετάκλητα την πληρωμή στην Adairport Media Ltd παντός οφειλόμενου από την εν λόγω εταιρεία ποσού. Η παρούσα εγγύηση θα είναι συνεχείς και δεν θα αποδεσμεύεται με οποιαδήποτε ενδιάμεση διευθέτηση του χρέους προς την εταιρεία και θα βρίσκεται σε ισχύ μέχρι την πλήρη εξόφληση του χρέους. Η παρούσα επιστολή όπως επίσης η προσωπική εγγύηση θα διαβάζονται και ερμηνεύονται σύμφωνα με τους νόμους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οποιαδήποτε διαφωνία, θα επιλύεται από τα αρμόδια Δικαστήρια της Κύπρου.» Επ' του τεκμηρίου 5 υπάρχει σφραγίδα της Ενάγουσας εταιρείας με ημερομηνία 23.9.
  4. Ο Εναγόμενος 2 στην μαρτυρία του ενώπιον του Δικαστηρίου, ανάμεσα στους ισχυρισμούς που εγείρει, αναφέρει επίσης και ότι (παρατίθεται αυτούσιο απόσπασμα) «η πραγματική έννοια του εγγράφου το οποίο σύμφωνα με το Τεκμήριο 5 στην ένορκο δήλωση του Κώστα Χρίστου ημερομηνίας 17.3.2016 και το οποίο φέρει ημερομηνία 23.9.2011 είναι ότι εγώ εγγυούμαι παν οφειλόμενο από την Εναγομένη 1 ποσό προς την Ενάγουσα μέχρι 23.9.2011.». Αποδέχεται δηλαδή ο Εναγόμενος ότι το Τεκμήριο 5 φέρει ημερομηνία 23.9.
  5. Την ίδια σφραγίδα και ημερομηνία με αυτή του Τεκμηρίου 5 φέρει και το Τεκμήριο
  6. Η ημερομηνία του Τεκμηρίου 3 δεν αμφισβητήθηκε από τον Εναγόμενο
  7. Σε κάθε περίπτωση, ο μάρτυρας της Ενάγουσας μέσα από την μαρτυρία του σύνδεσε την υπογραφή του Τεκμηρίου 5 με τον με τον χρεωπιστωτικό λογαριασμό που ανοίχθηκε επ' ονόματι της Εναγομένης 1 δυνάμει του Τεκμηρίου
  8. (βλ. παράγραφο 8 της Ένορκης Δήλωσης Κώστα Χρίστου). Στo σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, Fifth Edition 2008 Vol. 49 παρ. 1083 αναφέρονται τα ακόλουθα σε σχέση με τις αρχές ερμηνείας μίας εγγύησης: "The principles of construction governing contracts in general apply equally to contracts of guarantee. Dealing with a guarantee as a mercantile contract, the court does not apply to it merely technical rules, but construes it so as to reflect what may fairly be inferred to have been the parties' real intention and understanding as expressed by them in writing, and so as to give effect to it rather than not." Πιο κάτω στην παράγραφο 1084 του ίδιου τόμου του ίδιου συγγράμματος αναφέρονται τα εξής: "The modern approach of the courts is to use all the available aids for the construction of written documents to seek out from the words used what they believe to have been the true intention of the parties when the guarantee was executed and not to be over-constrained by an interpretation based purely on internal linguistic considerations. Στο σύγγραμμα Chitty on Contracts 31st Edition Volume II par. 44-063 σελ. 1727 αναφέρονται τα εξής: "According to the modern Approach to construction: ".against the backround of the admissible matrix of facts known to or at least reasonably available to the parties, the meaning sought is that of the language in question would convey to the reasonable man. In that context, the language used is to be given its natural and ordinary meaning unless the reasonable man would conclude that something has gone wrong in expressing the parties intentions" Viewed in this way, the reasonable man might conclude that the parties must, for whatever reason, have used wrong words or syntax. Στο ίδιο σύγγραμμα (par. 44-064) γίνεται αναφορά στην υπόθεση Vodafone Ltd v. GNT Holdings (UK) [2004] All E.R. (D) 194 (Mar) στην οποία η εταιρεία Α (Εγγυητής) υπέγραψε εγγύηση για τις υποχρεώσεις της θυγατρικής της εταιρείας Β (πρωτοφειλέτη) προς την εταιρεία Γ. Εντούτοις η εταιρεία Β δεν είχε ποτέ συμβληθεί με την εταιρεία Γ αλλά με την εταιρεία Δ η οποία ήταν στον ίδιο όμιλο εταιρειών με την εταιρεία Γ. Καμία εταιρεία του εν λόγω ομίλου πλην της εταιρείας Δ δεν είχε συμβληθεί με την εταιρεία Β. Κάτω από αυτές τις περιστάσεις θεωρήθηκε ότι η εγγύηση δόθηκε από την εταιρεία Α σε σχέση με τις υποχρεώσεις της εταιρείας Β προς την εταιρεία Δ. Παρατίθεται το εξής χαρακτηριστικό απόσπασμα "something went wrong with the drafting of the [guarantee] letter .. To construe it literally would be a commercial nonsense" Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω, κρίνω ότι δεν μπορεί να υπάρξει άλλη κατάληξη εκτός από το ότι το Τεκμήριο 5 αφορά εγγύηση για πληρωμή κάθε ποσού που οφείλεται ως υπόλοιπο του χρεωστικού λογαριασμού που ανοίχθηκε δυνάμει του Τεκμηρίου
  9. Επαναλαμβάνω ότι, ο ίδιος ο Εναγόμενος 2 εξέφρασε την θέση ότι η ημερομηνία του Τεκμηρίου 5 είναι η 23.9.
  10. Περαιτέρω, δεν αμφισβήτησε την διασύνδεση του Τεκμηρίου 5 με τον χρεωπιστωτικό λογαριασμό που διατηρούσε η Ενάγουσα επ' ονόματι της Εναγομένης
  11. Ούτε προέβαλε οποιοδήποτε ισχυρισμό ότι η Εναγομένη 1 είχε άλλες δοσοληψίες με την Ενάγουσα ώστε να εισηγηθεί ότι το Τεκμήριο 5 δεν αφορά τις δοσοληψίες της παρούσας αγωγής αλλά κάποιες άλλες. Εκτός των άλλων, αναφέρεται ρητά στο Τεκμήριο 5 ότι η εγγύηση θα είναι συνεχής και δεν θα αποδεσμεύεται με οποιαδήποτε ενδιάμεση διευθέτηση του χρέους προς την εταιρεία και θα βρίσκεται σε ισχύ μέχρι την πλήρη εξόφληση του χρέους. Έχοντας όλα τα πιο πάνω κατά νου, κρίνω ότι το έγγραφο που υπέγραψε ο Εναγόμενος 2 είναι μια συνεχής εγγύηση που επεκτείνεται τόσο στις υφιστάμενες όσο και στις μελλοντικές δοσοληψίες της Ενάγουσας με την Εναγομένη
  12. Αν λάβει κανείς υπόψη και την θέση του Εναγομένου που αναφέρεται στην σύντομη αγόρευση του συνηγόρου του, ότι κατά την 23.9.2011 δεν υπήρχε κανένα ποσό που η Εναγόμενη 1 όφειλε στους Ενάγοντες για να εγγυηθεί ο Εναγόμενος 2, τότε αντιλαμβάνεται κανείς ότι διαφορετική ερμηνεία στο Τεκμήριο 5 και δη η ερμηνεία που εισηγήθηκε ο Εναγόμενος 2 θα οδηγούσε σε παράλογο αποτέλεσμα (Commercial Nonsense). Στο σύγγραμμα Chitty on Contracts, 27η έκδοση, σελ. 1332, αναφέρονται τα πιο κάτω σε σχέση με τις απλές και συνεχείς εγγυήσεις: «It is often a difficult question whether a guarantee, for example of the price of goods to be supplied or money to be lent up to a specified amount, is intended to extend to a single or definite number of transactions, or whether it is intended to be continuous. In the former event payment by the principal debtor for the goods sold, or repayment of the money lent brings the surety's liability to an end; in the latter event, the surety remains liable if further goods are supplied or money lent up to the limit of the guarantee. Whether the guarantee is continuing in any given case is a question of construction.» Στην προκειμένη περίπτωση, το χρέος της Εναγομένης 1 δεν έχει, σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, αποπληρωθεί πλήρως ούτε υπάρχει ισχυρισμός ότι η εγγύηση του Εναγομένου 2 τερματίστηκε. Είναι δε αδιάφορο αν σε κάποιο στάδιο το υπόλοιπο του λογαριασμού είχε μηδενικό υπόλοιπο. Σημασία έχει ότι αμέσως πριν την καταχώριση της αγωγής και μέχρι και σήμερα η Εναγομένη 1 οφείλει στην Ενάγουσα κάποιο ποσό με βάση τη μεταξύ τους συμφωνία (Τεκμήριο 3). Συνεπώς ο Εναγόμενος 2, στην βάση της συνεχούς εγγύησης που υπέγραψε, είναι υπόχρεος στην καταβολή του χρέους της Εναγομένης
  13. Σε σχέση με τον ισχυρισμό το Τεκμήριο 5 δεν υπογράφεται από δύο μάρτυρες, αρκεί να αναφέρω ότι για την εγκυρότητα της συμφωνίας εγγύησης δεν απαιτείται τούτη να υπογράφεται από δύο μάρτυρες, ως απαιτείται για παράδειγμα για την υπογραφή διαθήκης. Αρκεί το γεγονός ότι η Ενάγουσα έχει αποδείξει ότι ο Εναγόμενος 2 έχει υπογράψει το εν λόγω έγγραφο. Με βάση τα πιο πάνω κρίνω ότι η Ενάγουσα έχει αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό την αξίωση της εναντίον του Εναγομένου 2 και η παρούσα αγωγή, πρέπει να επιτύχει. Επομένως, εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγομένου 2 αλληλέγγυα και κεχωρισμένα με την Εναγομένη 1, για το ποσό των €2,752.00 πλέον νόμιμο τόκο από 15.5.2015 πλέον έξοδα της αγωγής πλέον νόμιμο τόκο επί των εξόδων από 15.5.
  14. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ..................................... Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.