OJSC BANK OF MOSCOW ν. ONEWORLD LTD, Αρ. Αγωγής: 5141/13, 20/12/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A693 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γ. Σάντη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5141/13 ΜΕΤΑΞΥ: OJSC BANK OF MOSCOW Εναγόντων -και- ONEWORLD LTD Εναγομένων --------------------- Αίτηση Ημ. 1.12.16 Για Μερική Διαγραφή Υπεράσπισης ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 20 Δεκεμβρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάγοντες/Αιτητές: Ο κ. Χ. Καραπατάκης, για Ch. S Karapatakis LLC και για κ. Θ. Ανδρέου, για Θεοφάνη Ανδρέου & Συνεργάτες (ΔΘ332). Για τους Εναγομένους/Καθ' ων η αίτηση: Ο κ. Κ. Μιχαηλίδης, για Κυριάκο Θ. Μιχαηλίδη & Σια (ΔΘ33). ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Απευθείας Από Την Έδρα) Με επίκληση την Δ.19Θ26 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, οι ενάγοντες/αιτητές αιτούνται τη διαγραφή συγκεκριμένων παραγράφων της Έκθεσης Υπεράσπισης (ή μέρος αυτών), κατά τον τρόπο που δικογραφείται στο σώμα του αιτήματος, ήτοι ως «. μη αναγκαίων ή σκανδαλωδών (unnecessary or scandalous), ενοχλητικών, άσχετων και προκαλούντων αμηχανία (embarrassing) και/ή δυσμενείς εντυπώσεις και τεινόντων να καθυστερήσουν την δίκαιη διεξαγωγή της διαδικασίας: 1.
- Παράγραφος 21 της Υπεράσπισης (ολόκληρη) ήτοι: «Δια την Ενάγουσαν ενεργούσεν ο Γεώργιος Γεωργίου, σύζυγος ανωτέρας υπαλλήλου του Υπουργείου Οικονομικών .. και άρχισε να βομβαρδίζει με καταγγελίες διάφορες αρχές και τον Έφορον Κρατικών Ενισχύσεων (Έφορος) και την Ευρωπαϊκήν Επιτροπήν (Ε.Ε.).» 1.
- Παράγραφος 22 της Υπεράσπισης (ολόκληρη) ήτοι: «Για παράδειγμα οι Δικηγόροι της Ενάγουσας ... αδυναμία εκτελέσεως των αποφάσεων εκ του νόμου». 1.
- Παράγραφος 23 της Υπεράσπισης (ολόκληρη) ήτοι: «Οι καταγγελίες προς τον Έφορον ήσαν συνεχείς, πολλάκις αναληθείς και αδικαιολόγητες». 1.
- Παράγραφος 24 της Υπεράσπισης (ολόκληρη) ήτοι: «Την 21.6.2007 οι δικηγόροι της Ενάγουσας .. γενικά και αόριστα». 1.
- Παράγραφος 28 της Υπεράσπισης (ολόκληρη) ήτοι: «Παρά την ως άνω απάντησιν του Εφόρου .. για να μη στρεβλώνεται ο ανταγωνισμός!!». 1.
- Παράγραφος 66 της Υπεράσπισης (ολόκληρη) ήτοι: «Το άκρον άωτον όμως του παραλογισμού και της γελοιότητας ... λόγω των ισχυριζόμενων κρατικών ενισχύσεων»». Οι λόγοι για το αίτημα καταγράφονται στο σώμα της αίτησης, ως εξής: «(α) Η παρούσα Αγωγή εγείρεται υπό των Εναγόντων εναντίον των Εναγομένων αρ.1,2 και 3, ως φαίνεται από την Αγωγή αλλά και από την Έκθεση Απαίτησής τους, σε σχέση και αναφορικά με χορήγηση παράνομων κρατικών ενισχύσεων από την Κυπριακή Δημοκρατία προς τον Εναγόμενο αρ.2 ο οποίος τελευταίος ενάγεται ως ο αποδέκτης των παράνομων αυτών κρατικών ενισχύσεων και/ή για παραβίαση της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και/ή του Ευρωπαϊκού ή Κοινοτικού Δικαίου και/ή Εθνικού Δικαίου και αξιώνουν αποζημιώσεις εναντίον των Εναγομένων, ως αναλυτικά εμφαίνονται στην Έκθεση Απαίτησής τους, δια τους λόγους αυτούς. (β) Οι Εναγόμενοι αρ.1, 2 και 3 με την Υπεράσπιση τους προβάλλουν διάφορους ισχυρισμούς προς Υπεράσπισή τους, πλην όμως με τις αναφερόμενες ως άνω παραγράφους ως εμφαίνονται στα σημεία 1.
- - 1.5, της Αίτησής μας, επικαλούνται άσχετους με τα επίδικα θέματα της Αγωγής ισχυρισμούς και συγκεκριμένα επικαλούνται την ιδιότητα της συζύγου του Διευθυντή της Ενάγουσας, η οποία είναι η Γενική Λογίστρια του Κράτους και ότι δήθεν η Ενάγουσα εξασφάλιζε τάχα εμπιστευτικές πληροφορίες που αφορούσαν τον Εναγόμενο αρ.2, ένεκα της ιδιότητάς αυτής της συζύγου του Διευθυντή της Ενάγουσας, παραγνωρίζοντας ότι η ουσία είναι αν είναι παράνομη ή όχι η κρατική ενίσχυση, για το οποίο αποφάσισε ήδη και η Ε.Ε. (γ) Επίσης οι Εναγόμενοι, με τις αναφερόμενες παραγράφους στην Υπεράσπισή τους (παράγραφοι 21, 22, 23, 24, 28 και 66) επί των οποίων ζητείται η διαγραφή τους εμπεριέχουν χαρακτηρισμούς και επιρρίπτουν κακοπιστία στους Ενάγοντες και στους δικηγόρους τους, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με τα επίδικα θέματα, ως αναφέρονται ανωτέρω και που προκύπτουν μέσα από την Αγωγή και Έκθεση Απαίτησης. (δ) Τέλος, οι ισχυρισμοί αυτοί εκτός του ότι δεν έχουν καμία σχέση με τα επίδικα στην Αγωγή θέματα, είναι η θέση των Αιτητών ότι προβάλλονται με μοναδικό σκοπό την δημιουργία εντυπώσεων προς το Δικαστήριο, με σκοπό επίσης τον εκτροχιασμό της υπόθεσης από την ουσία των επίδικων θεμάτων και την πλαγιοδρόμηση της δίκης, καθιστώντας τους ισχυρισμούς αυτούς ενοχλητικούς, σκανδαλώδεις και άσχετους με τα επίδικα θέματα της Αγωγής». Υπάρχει ένσταση στην αποδοχή του αιτήματος, με τις σχετικές επιμέρους τοποθετήσεις/ενστάσεις των εναγομένων/καθ' ων η αίτηση να αποτυπώνονται στην Ειδοποίηση για Πρόθεση Ένστασης, ως ακολούθως: «
(1)Με βάση τη σχετική νομολογία κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου είναι εξαιρετικό μέτρο και μέρη από τα δικόγραφα μπορούν να διαγραφούν μόνον όταν τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκαλέσουν αμηχανία ή να καθυστερήσουν την δίκαιη δίκη.
(2)Το Δικαστήριον δεν δικάζει με βάσιν τις εντυπώσεις που δημιουργούνται από τα δικόγραφα αλλά με βάσιν την μαρτυρίαν.
(3)Το Δικαστήριον είναι ο απόλυτος κριτής ως προς το ποία μαρτυρία είναι αποδεκτή, έστω και αν υπάρχουν ισχυρισμοί στα δικόγραφα.
(4)Η Υπεράσπισις δεν περιέχει αχρείαστα ζητήματα τα οποία προκαλούν ζημιά στην Ενάγουσαν.
(5)Δεν είναι μία φανερή και απλή υπόθεσις παραβίασης των δικονομικών Κανόνων.
(6)Δεν μπορεί η Ενάγουσα να επικαλείται καθυστέρησιν εις την περάτωσιν της αγωγής όταν η ίδια επί 2½ έτη δεν κατεχώρησεν Έκθεσιν Απαιτήσεως και την κατεχώρησε μετά από αίτησιν προς απόρριψιν της αγωγής.
(7)Η αίτησις είναι ενοχλητική και καταχρηστική». Απαύγασμα των θέσεων των εναγόντων/αιτητών είναι λοιπόν - καθώς προκύπτει και από τα ανωτέρω - πως οι επίδικες αναφορές στην Υπεράσπιση εμπίπτουν τετραγωνισμένα εντός των διατάξεων της Δ.19Θ26 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, διότι τούτες (οι αναφορές), όχι μόνο είναι άσχετες με τα επίδικα θέματα αλλά τείνουν να περιπλέξουν και να συγχύσουν τα πραγματικώς επίδικα θέματα και κατ' επέκτασιν να επηρεάσουν, αντιλαμβάνομαι, τα δικαιώματα των εναγόντων/αιτητών. Η περί του αντιθέτου άποψη των εναγομένων/καθ' ων η αίτηση, συνοψίζεται στο ότι τα όσα έχουν συναφώς δικογραφηθεί δεν είναι μόνο σχετικά αλλά και απαραίτητα επειδή μόνο με αυτό τον τρόπο θα παρασχεθεί η δυνατότητα στους εναγομένους/καθ' ων η αίτηση να προωθήσουν την υπερασπιστική τους γραμμή η οποία, σε αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή εγκριθεί το αίτημα - και ως γλαφυρώς αποτυπώνει ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων/καθ' ων η αίτηση στην γραπτή του αγόρευση - «. αυτή θα παραμείνει κολοβή». Όπως και να έχουν τα πράγματα, εισηγήθηκε ο κ. Μιχαηλίδης, η δικογράφηση της Υπεράσπισης εγένετο κατ' απολύτως αποδεκτό τρόπο και ποσώς θα μπορούσε να προκαλέσει ζημιά στην αντίθετη πλευρά ακόμη και αν ήθελεν φανεί, τελικώς, ότι κάποιες αναφορές εκ των επίδικων θα μπορούσαν να σταχυολογηθούν και ως λιγότερο σημαντικές για ό,τι εδώ ενδιαφέρει με τη συμπλήρωση της υπόθεσης. Είχα την ευκαιρία να διεξέλθω (στην πλήρη τους μορφή), του αιτήματος, της ένστασης και της προσεγμένης επιχειρηματολογίας αμφότερων των δικηγόρων, οι οποίοι μάλιστα εφοδίασαν το Δικαστήριο και με κείμενο της αγόρευσης τους καθιστώντας έτσι ευκολότερο το δικαστικό έργο και την έκδοση απόφασης απευθείας από την Έδρα. Συγκλίνω με τις θέσεις που προώθησαν οι εναγόμενοι/καθ' ων η αίτηση και αποκλίνω, με κάθε σεβασμό, από εκείνες των εναγόντων/αιτητών και εξηγώ. Αιτήματα αυτού του είδους, λόγω της δραστικότητας των προκυπτόντων διαταγμάτων διαγραφής και των δυνητικών επιπτώσεων που τούτα ενέχουν στα δικαιώματα του αντιδίκου, πρέπει να χορηγούνται με φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Όπως ευσύνοπτα επαναλήφθηκε προσφάτως από το Ανώτατο Δικαστήριο (διά της Ψαρά-Μιλτιάδου, Δ), στην Esquire Holding Ltd v Tsentas Developers Ltd και Άλλων, ΠΕ Ε191/15, ημ. 23.3.16 (στην οποία παρέπεμψε ο κ. Μιχαηλίδης): «Με βάση τη σχετική νομολογία κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου είναι εξαιρετικό μέτρο και μέρη από τη δικογραφία μπορούν να διαγραφούν όταν τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκαλέσουν αμηχανία, ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής. Όπως έχει τεθεί από παλαιά (βλ Annual Practice 1958, σελ.477 κ.ε.) απλή πολυλογία δεν προκαλεί αμηχανία. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεση τους εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους Κανόνες. Ακόμη και αν ένα δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα τούτο δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει το Δικαστήριο στη διαγραφή του εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Η τελευταία αυτή φράση αποτελεί το ουσιώδες στοιχείο ως προς την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου αλλά και ως προς τη συναφή αιτιολογία που πρέπει να δίδεται για τη διαγραφή. Όπως εύστοχα έχει παρατηρηθεί παλαιότερα «though the language of Order 19 Rule 26 is wide, its operation is limited». (βλ. Lavar Shipping Co. Ltd & Another v. Souras Bros Ltd & Another
(1972)4 J.S.C. σελ. 416). Δεν συμφωνούμε με τον κ. Παπαθεοδώρου ότι η υπόθεση Παγκύπρια Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν. Σαββίδη
(1997)1 Α.Α.Δ. που ασχολείται ειδικά με παραβίαση κανόνα Δ.19.θ.4 λέει κάτι διαφορετικό από τα μέχρι τώρα νομολογηθέντα. Στην κρινόμενη περίπτωση η δοθείσα αιτιολογία δεν καλύπτει με επαρκή ή και καθόλου τρόπο το θέμα της πρόκλησης ζημιάς στον αντίδικο. Αλλά ούτε και εξηγείται με ποιο τρόπο και γιατί τα διαγραφέντα σημεία αποτελούν μαρτυρία, επιχειρήματα και ή άλλως πως όπως αόριστα τίθεται στην εκκαλούμενη απόφαση. Όπως αναφέρθηκε στη FASILI a.o. v. M.V. "SUN BOAT" HER SHIPOWNERS AND/OR CHARTERERS a.o.
(1984)1 C.L.R. 679 η εξουσία διαγραφής ενεργοποιείται μόνο σε απλές και φανερές υποθέσεις. Όμως ούτε αυτό προκύπτει από την πρωτόδικη απόφαση». Από την πιο πάνω περικοπή - και ευστόχως επισημάνθηκε και αυτό από τον κ. Μιχαηλίδη - προκύπτει ανάμεσα σε άλλα πως το κριτήριο τής συμπερίληψης ακόμη και αχρείαστων ζητημάτων σε ένα δικόγραφο δεν μπορεί να αποσυναρτηθεί από τη συνεπόμενη παραγωγή ζημιάς στον αντίδικο και ότι η κατάταξη του αιτήματος ως υποκείμενου σε διαγραφή από μόνη της και απαρεγκλίτως δεν αποτελεί καλή αιτία για έγκριση του. Καμιά έκφανση από τις όσες συζήτησαν οι ενάγοντες/αιτητές καλύπτει με την απαιτούμενη επάρκεια, ή και καθόλου θα έλεγα, τη θεματική της προξένησης ζημιάς, υπό το αναλυόμενο πρίσμα. Απεναντίας, τα όσα προτάσσουν οι εναγόμενοι/καθ' ων η αίτηση προς επίρρωση της δικονομικής τους επιλογής (να αποτυπώσουν δικογραφικώς την εκδοχή τους με τον τρόπο που υιοθέτησαν), κρίνονται ως εύλογα, με τους ενάγοντες/αιτητές να μην καταδεικνύουν έτσι κι αλλιώς την ένταξη τούτης της δικογράφησης σε ό,τι η Δ.19Θ26 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών σκοπεί να καταστείλει. Το αίτημα απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων/καθ' ων η αίτηση και εναντίον των εναγόντων/αιτητών, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ)...................................... Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο