Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού Λτδ ν. Έλλης Νίκου Αποστόλου κ.α., Γενική Αίτηση αρ. 297/15, 15/1/2016

(2)(β), 3 και 4, επί του Νόμου περί Διαιτησίας, Κεφ. 4 άρθρο 21, επί των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.1-3, επί του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60όπως τροποποιήθηκε, άρθρο 37

(2)και επί της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Κίκας Αυγουστή στην οποία αναφέρει ότι είναι στην υπηρεσία των αιτητών, γνωρίζει πλήρως τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και είναι εξουσιοδοτημένη να προβεί στην ένορκη δήλωση. Στις 24.9.13 εκδόθηκε απόφαση του Διαιτητή στη βάση του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου εναντίον των καθ'ων η αίτηση. Στις 23.12.13 επιδόθηκε γνωστοποίηση της Διαιτητικής Απόφασης στους καθ'ων η αίτηση 1 και 2 με αποτέλεσμα οι καθ'ων η αίτηση να λάβουν γνώση της εναντίον τους Διαιτητικής απόφασης. Οι καθ'ων η αίτηση δεν άσκησαν έφεση εναντίον της Διαιτητικής απόφασης εντός της προθεσμίας των 21 ημερών από την γνωστοποίηση της και δεν πλήρωσαν κανένα ποσό από το εξ αποφάσεως χρέος. Οι αιτητές προτίθενται να εκτελέσουν την απόφαση για να εισπράξουν τα οφειλόμενα ποσά και ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο όπως αναφέρει να εγγραφεί η απόφαση του Διαιτητή. Στην αίτηση των αιτητών καταχώρισαν ένσταση οι καθ'ων η αίτηση προβάλλοντας τους πιο κάτω λόγους ένστασης: «

1. Η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη, ελλιπής και/ή οι νόμοι και οι θεσμοί επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα αίτηση δεν νομιμοποιούν εις την αιτούμενη θεραπεία και/ή δεν προσδίδουν εις το Δικαστήριο εξουσία να ασχοληθεί με την παρούσα αίτηση. Τα γεγονότα που περιγράφονται στην ένορκη δήλωση είναι ανεπαρκή και/ή δεν είναι ικανά ώστε να δικαιολογούν και/ή να στηρίζουν την αιτούμενη θεραπεία και/ή δεν έχουν επισυναφθεί όλα τα απαραίτητα έγγραφα. Η αίτηση δεν έχει συνταχθεί δικονομικά ορθά και/ή πάσχει τυπικά και/ή δεν έχει περιβληθεί με τον ορθό δικονομικό τύπο και/ή μορφή και ως εκ τούτου είναι ανυπόστατη και/ή άκυρη και/ή ανύπαρκτη. Η ρήτρα παραπομπής της υπόθεσης σε Διαιτησία είναι καταχρηστική κατά παράβαση των περί καταχρηστικών ρητρών Νόμο και ως εκ τούτου η εκδοθείσα διαιτητική απόφαση είναι άκυρη και/ή ο Διαιτητής δεν είχε δικαιοδοσία να προχωρήσει στην έκδοση της διαιτητικής απόφασης και/ή εγγραφή της διαιτητικής απόφασης αντίκειται στη δημόσια πολιτική. Η υπαγωγή των Καθ'ων η αίτηση στη δικαιοδοσία και απόφαση του διορισθέντος υπό των Αιτητών Διαιτητή, παραβιάζει και/ή στερεί το δικαίωμα τους για πρόσβαση σε ανεξάρτητο, αμερόληπτο και αρμόδιο Δικαστήριο. Η Διαιτησία αντίκειται και/ή διεξήχθην κατά παράβαση των κανόνων φυσικής δικαιοσύνης. Η υπαγωγή των Καθ'ων η Αίτηση στην δικαιοδοσία και απόφαση του διορισθέντος υπό των Αιτητών Διαιτητή παραβιάζει, το Σύνταγμα, την Ε.Σ.Δ.Α., τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τον περί Διαιτησίας Νόμο. Το δικαίωμα τους για πρόσβαση σε ανεξάρτητο και αμερόληπτο Δικαστήριο, προς διάγνωση της ισχυριζόμενης αστικής υποχρέωσης του, παραβιάζει κατάφορα. Η Διαιτητική απόφαση δεν φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και/ή ελλείπουν ουσιώδεις στοιχεία και/ή πληροφορίες οι οποίες θα έπρεπε να είχαν κοινοποιηθεί στους Καθ'ων η Αίτηση. Η Διαιτητική απόφαση στερείται της δέουσας και επαρκούς αιτιολογίας συνεπώς είναι άκυρη και/ή ανυπόστατη.
2. Ο Διαιτητής επέδειξε κακή συμπεριφορά και/ή χειρίστηκε κακώς την υπόθεση.
3. Η Διαιτησία διεξήχθην παράτυπα και/ή η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε παράτυπα.
4. Η Διαιτητική απόφαση και/ή η δοθείσα θεραπεία αντίκειται στον Νόμο και/ή στην Δημόσια Πολιτική.
5. Η υπαγωγή των Καθ'ων η Αίτηση στην δικαιοδοσία και/ή απόφαση του διορισθέντος υπό των Αιτητών Διαιτητή είναι παράνομη και/ή άκυρη και/ή ανυπόστατη καθώς δεν υπήρξε, ούτε εγέρθηκε οποιαδήποτε «διαφορά» ώστε να ενεργοποιηθεί η σχετική νομοθετική πρόνοια ήτοι το άρθρο 52 του περί Συνεργατικών εταιρειών Νόμου και του θεσμού 79 των περί Συνεργατικών εταιρειών Θεσμών.
6. Οι Αιτητές κωλύονται (estoppel) από το να διεκδικήσουν εγγραφή της διαιτητικής απόφασης λόγω του ότι έχει παρέλθει υπέρμετρη και/ή υπερβολική και/ή παράλογη καθυστέρηση (unconscionable delay - laches) εξ υπαιτιότητας και/ή αδικαιολόγητης αδράνεια των Αιτητών.
7. Για όλους τους λόγους που αναφέρονται και/ή εξυπακούονται από την επισυνημμένη ένορκη δήλωση που στηρίζει την ένσταση.» Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η ένσταση των καθ'ων η αίτηση φαίνονται στην ένορκη δήλωση της Έλλης Αποστόλου - καθ'ης η αίτηση 1, η οποία αναφέρει ότι προβαίνει στην ένορκη δήλωση και εκ μέρους του καθ'ου η αίτηση 2 και γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα της υπόθεσης. Η ενόρκως δηλούσα επαναλαμβάνει στην ένορκη της δήλωση τους λόγους ένστασης, ότι δηλαδή η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση, ότι δεν έχει συνταχθεί δικονομικά ορθά και η ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει και ανεπαρκής και ελλείπουν ουσιώδη στοιχεία και γεγονότα. Αναφέρει επίσης ότι για να παραπεμφθεί η υπόθεση σε διαιτησία και ο Διαιτητής να έχει δικαιοδοσία να εξετάσει την υπόθεση, πρέπει να υπογραφεί συνυποσχετικό παραπομπής της διαφοράς σε διαιτησία μεταξύ των διαδίκων. Ο όρος της συμφωνίας για παραπομπή σε διαιτησία είναι καταχρηστικός ετεροβαρής και παράνομος, παραβαίνει κατάφορα το Σύνταγμα και στην ουσία ο όρος αυτός αποσκοπεί στην επιβολή οποιασδήποτε απόφασης του Διαιτητή ως τελική θεραπεία. Η διαιτητική απόφαση όπως αναφέρει περαιτέρω, επιδόθηκε στην ίδια στις 23.12.13 τόσο προσωπικά όσο και ως διευθύντρια της πρωτοφειλέτιδας εταιρείας αλλά και σύζυγος του καθ'ου η αίτηση
8. Μη γνωρίζοντας τη σημασία των τριών εγγράφων παρέδωσε στο δικηγόρο της το έγγραφο που αφορούσε μόνο την πρωτοφειλέτιδα εταιρεία και για το λόγο αυτό καταχωρήθηκε έφεση εναντίον της διαιτητικής απόφασης μόνο εκ μέρους της πρωτοφειλέτιδας εταιρείας. Λόγω καλόπιστου λάθους δεν καταχώρισαν έφεση οι καθ'ων η αίτηση 1 και 2 ενώ στην πραγματικότητα αμφισβητούν και αυτοί την απόφαση του Διαιτητή. Η γνωστοποίηση της απόφασης που τους επιδόθηκε διαφέρει όπως ισχυρίζεται από την διαιτητική απόφαση η οποία δεν τους κοινοποιήθηκε, η διαιτητική απόφαση όπως αναφέρει περαιτέρω είναι εκ των υστέρων κατασκεύασμα για να καλύψει λάθη και παραλείψεις που είχαν γίνει κατά τη διαιτητική διαδικασία με αποκορύφωμα του δόλου της αιτήτριας και τη συμπαιγνία μεταξύ της αιτήτριας και του διαιτητή. Η διαιτητική απόφαση είναι αναιτιολόγητη και ο Διαιτητής βασίστηκε σε ανεπαρκή αποδεικτικά στοιχεία τα οποία δεν αποδεικνύουν την ισχυριζόμενη οφειλή. Ο Διαιτητής όπως ισχυρίζεται η ενόρκως δηλούσα συμπεριφέρθηκε ανάρμοστα, χειρίστηκε κακώς την ενώπιον του υπόθεση και παραβίασε την αρχή της φυσικής δικαιοσύνης. Παραθέτει περαιτέρω ισχυρισμούς σε σχέση με την συμπεριφορά του διαιτητή και τη διαιτητική διαδικασία την οποία χαρακτηρίζει ως παράτυπη και είναι η κατάληξη της ότι η όλη διαδικασία δηλαδή από το διορισμό του διαιτητή μέχρι την έκδοση της διαιτητικής απόφασης πάσχει νομικά γιατί έρχεται σε αντίθεη με θεμελιώδεις αρχές της φυσικής δικαιοσύνη που προστατεύονται από το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και από την Ε.Σ.Δ.Α. σε ότι αφορά τη δίκαιη δίκη και την αρχή της ισότητας. Οι συνήγοροι των δύο πλευρών ανέπτυξαν τις θέσεις τους μέσα από γραπτές αγορεύσεις στις οποίες θα αναφερθώ όπου κριθεί σκόπιμο. Είναι ισχυρισμός των καθ'ων η αίτηση ότι η παρούσα διαδικασία παραβιάζει το Σύνταγμα και το Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σχετικά με το θέμα της παραβίασης συνταγματικών δικαιωμάτων στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Αχιλλέα Δημητρίου

(2003)2 Α.Α.Δ. 45 αναφέρθηκε ότι είναι πάγια η πρακτική των Δικαστηρίων να επιλαμβάνονται θέματα αντισυνταγματικότητας μόνο όταν αυτό εγείρεται από τους διαδίκους εξειδικευμένα και η απόφαση είναι απαραίτητη για την επίλυση της υπό εκδίκαση υπόθεσης. Κάτι τέτοιο δεν έχει τεθεί από τους καθ'ων η αίτηση αλλά όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Τhe Co-operative Grocery of Vasilia n. Haralambos N. Ppirou and others 4 RSCC 12, όπου εξετάστηκε η αντισυνταγματικότητα του άρθρου 53 του περί Συνεργατικών Νόμου, οι πρόνοιες του οποίου ήταν παρόμοιες με τις πρόνοιες του άρθρου 52, οικειοθελώς οι καθ'ων η αίτηση αποδέχθηκαν να ακολουθήσουν τη διαδικασία της διαιτησίας. Το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε στην πιο πάνω απόφαση ότι το άρθρο 53 δεν ήταν αντισυνταγματικό τονίζοντας πως τα μέλη των συνεργατικών εταιρειών εκούσια υπάγονται σε διαιτησία. Ως εκ τούτου, θεωρώ αυτό το λόγο ένστασης ως αβάσιμο. Είναι η θέση των καθ'ων η αίτηση ότι η απόφαση του διαιτητή δεν μπορεί να εγγραφεί γιατί δεν εκδόθηκε στη βάση οποιωνδήποτε συνυποσχετικών συμφωνιών, δηλαδή για παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία. Δεν θα συμφωνήσω με τη θέση των καθ'ων η αίτηση. Αυτό προβλέπεται από τον ίδιο τον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο 22/85. Η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85 όπου σύμφωνα με το άρθρο 52

(1)(α) όταν προκύπτει διαφορά μεταξύ συνεργατικής εταιρείας και μελών καταθετών, οφειλετών και/ή εγγυητών τους, η διαφορά αυτή θα παραπέμπεται από την εταιρεία ή από οποιονδήποτε από τα πιο πάνω πρόσωπα στον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών. Το εδάφιο 2 του ιδίου άρθρου προνοεί ότι ο Έφορος μπορεί να επιχειρήσει συνδιαλλαγή της διαφοράς ή να παραπέμψει τη διαφορά προς επίλυση σε διαιτησία η οποία διεξάγεται σύμφωνα με τις διατάξεις των θεσμών που εκδίδονται δυνάμει του εδαφίου 6 ή μέχρι την έκδοση τους σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Διαιτησίας Νόμου και τις διατάξεις των θεσμών 78 και 79 των περί Συνεργατικών Εταιρειών θεσμών του 1987-2012. Ο Κανονισμός 78 της ΚΔΠ 142/87 ρυθμίζει το ζήτημα παραπομπής διαφοράς στον Έφορο ακολουθώντας τις πρόνοιες του άρθρου 52 του Νόμου και αναφέρει τα εξής: "78

(1)Οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά, αυτή παραπέμπεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1)του άρθρου 52 εις τον Έφορον.

(2)Η τοιαύτη παραπομπή θα γίνεται δι' εγγράφου εκθέσεως η οποία θα χρονολογήται και απευθύνεται προς τον Έφορον, θα υπογράφεται υό του μέρους το οποίον συντάσσει ταύτη, θα ορίζη την διαφοράν και θα περιέχη πλήρεις λεπτομέρειες.

(3)Άμα τη λήψει της τοιαύτης παραπομπής ο Έφορος δύναται: (α) Να επιχειρήσει συνδιαλλαγή ή (β) να παραπέμψει τη διαφορά προς επίλυση εις ένα ή τρεις διαιτητάς.» Η παρούσα περίπτωση εμπίπτει στις διαφορές που παραπέμπονται σε διαιτησία στη βάση της πιο πάνω νομοθεσίας και κατά συνέπεια το άρθρο 21 του περί Διαιτησίας Νόμου το οποίο προνοεί παραπομπή σε διαιτησία στη βάση συνυποσχετικών δεν τυγχάνει εφαρμογής. Σύμφωνα επίσης με το εδάφιο 4 του άρθρου 52 οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του διαιτητή μπορεί να την εφεσιβάλει στο Δικαστήριο εντός 21 ημερών από της γνωστοποίησης της σ' αυτόν και στην περίπτωση που η απόφαση δεν εφεσιβληθεί μέσα στην πιο πάνω αναφερόμενη προθεσμία τότε η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο όπως να ήταν απόφαση Πολιτικού Δικαστηρίου. Στα γεγονότα της παρούσας αίτησης η καθ'ης η αίτηση 1 παραδέχεται ότι δεν καταχώρισαν έφεση χαρακτηρίζοντας την παράλειψη της αυτή ως «καλόπιστο λάθος». Όποιοι και να είναι οι λόγοι για τους οποίους δεν καταχωρήθηκε έφεση, η πραγματικότητα είναι ότι αφού δεν καταχωρήθηκε έφεση η απόφαση του διαιτητή είναι τελική και ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει την ορθότητα της απόφασης του διαιτητή. Στην ένσταση της η καθ'ης η αίτηση 1 εγείρει θέματα κακής συμπεριφοράς του διαιτητή και καταλογίζει δόλο στην αιτήτρια και συμπαιγνία μεταξύ της αιτήτριας και του διαιτητή. Οι πιο πάνω ισχυρισμοί αφορούν το άρθρο 9

(2)του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4 το οποίο εξετάστηκε στις υποθέσεις Ψιλογένης κ.ά. ν. Νέας Συνεργατικής Πάνω Πλατρών

(2004)1 Α.Α.Δ. 243 και Φύτος Χριστοδουλου ν. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Πολεμιού Πολιτική Έφεση 88/06, ημερ. 13.3.09 και υιοθετήθηκε η θέση ότι τα Δικαστήρια έχουν τη διακριτική ευχέρεια να αποτρέπουν και/ή να εμποδίζουν τη διεξαγωγή διαιτησίας σε υποθέσεις στις οποίες εγείρονται θέματα δόλου και είναι κατά την κρίση μου σαφές ότι θέματα δόλου θα πρέπει να τεθούν πριν τη διεξαγωγή της διαιτησίας και με διαδικασία που να επιτρέπει στο Δικαστήριο να εμποδίσει την διεξαγωγή της. Στα γεγονότα της παρούσας αίτησης οι καθ'ων η αίτηση όχι μόνο δεν προέβησαν σε τέτοιο διάβημα αλλά ούτε και καταχώρησαν όπως είχαν κάθε δικαίωμα έφεση στην απόφαση του διαιτητή. Οι καθ'ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι η διαιτητική απόφαση δεν φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και/ή ελλείπουν ουσιώδη στοιχεία και πληροφορίες οι οποίες θα έπρεπε να είχαν κοινοποιηθεί στους καθ'ων η αίτηση. Η θέση των καθ'ων η αίτηση είναι γενική και αόριστη αφού δεν αναφέρουν τα στοιχεία που κατά τους ισχυρισμούς τους απουσιάζουν. Η απόφαση του διαιτητή είναι το τεκμήριο Α που επισυνάπτεται στην αίτηση. Έστω και αν στους καθ'ων έχει επιδοθεί διαφορετικό έντυπο (τεκμήρια Β και Γ) σ' αυτά περιέχονται όλες οι απαιτούμενες πληροφορίες (αριθμός δανείου, υποθήκη, ποσό απόφασης) όπως φαίνονται και στο τεκμήριο Α, όπως και η αναφορά ότι μπορούν να υποβάλουν έφεση εντός 21 ημερών. Ως εκ τούτου δεν θεωρώ ότι το διαφορετικό έντυπο μπορεί να επηρεάσει την εγγραφή της απόφασης. Η καθ'ης η αίτηση παραδέχεται ότι οι αιτητές τους κάλεσαν με επιστολή ημερομηνίας 8.7.13 να παρουσιαστούν σε διαδικασία διαιτησίας. Με επιστολή των δικηγόρων τους εξέφρασαν την αντίθεση τους στη διαδικασία και αρνήθηκαν να παρουσιαστούν στη διαδικασία. Οι καθ'ων η αίτηση είχαν κάθε δικαίωμα να παρουσιαστούν στη διαδικασία και αρνήθηκαν. Οι αιτητές ακολούθησαν τη διαδικασία που προνοεί ο Νόμος και οι καθ'ων η αίτηση δεν μπορούν να υποστηρίζουν ότι αποστερήθηκαν του δικαιώματος τους να παρουσιαστούν και να ακουστούν στη διαδικασία, αλλά ούτε και να ισχυρίζονται ότι παραβιάστηκαν οι κανόνες δικαίου και οι αρχές της φυσικής δικαιοσύνης. Οι υπόλοιποι λόγοι ένστασης των καθ'ων είναι γενικοί και αόριστοι και κανένας από τους λόγους ένστασης δεν είναι βάσιμος. Το άρθρο 52 του Ν.22/85 αποτελεί τη δικαιοδοτική βάση της αίτησης και θα προχωρήσω στην εξέταση του που είναι και το μοναδικό αντικείμενο αυτής της αίτησης αφού όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Κυριακίδη κ.ά.

(2008)1 Α.Α.Δ. 716, «η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης σαν απόφασης Δικαστηρίου είναι κατά την άποψη μας ζήτημα τύπου» και κατά συνέπεια το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει θέματα που αφορούν την ουσία της απόφασης του Διαιτητή. Φαίνεται από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση και την ένορκη δήλωση του επιδότη Παναγιώτη Κανάρη ότι στις 23.12.13 η απόφαση του διαιτητή επιδόθηκε νόμιμα στους καθ'ων η αίτηση και η προθεσμία των 21 ημερών έληξε χωρίς στο μεταξύ να καταχωρηθεί έφεση εναντίον της απόφασης του Διαιτητή. Τα όσα οι καθ'ων η αίτηση αναφέρουν στην ένσταση τους θα μπορούσαν να τεθούν ενώπιον του Διαιτητή ή να είχαν προωθηθεί ως λόγοι έφεσης εναντίον της διαιτητικής απόφασης. Οι ίδιοι για τους δικούς τους λόγους αποφάσισαν να μην παρουσιαστούν και στο στάδιο αυτό δεν μπορεί να αναθεωρηθεί η διαιτητική απόφαση. Ο δικαστικός έλεγχος ασκείται μόνο σε ότι αφορά τις τυπικές προϋποθέσεις του Νόμου και οι τυπικές αυτές προϋποθέσεις όπως αναφέρω πιο πάνω έχουν εκπληρωθεί. Ως εκ τούτου η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα εγγραφής της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 24.9.13 στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της αιτήτριας και εναντίον των καθ'ων η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΔΔ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Ενδιάμεση Απόφαση - εγγραφή διαιτητικής απόφασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο