CLARIDGE PUBLIC LIMITED ν. Παναγιώτη Πισσαρίδη κ.α., Αίτηση αρ. 184/15, 28/1/2016

(1)(ss) και

(3), στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρο 9 και στην εγγενή εξουσία και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση της κα Τζοάννα Λανίτη, από τη Λεμεσό, ημερομηνίας 28.5.2015, η οποία είναι μία από τους διευθυντές της καθ' ης η αίτηση εταιρείας στην κυρίως αίτηση («εταιρείας») η οποία δηλώνει ότι έχει σε μεγάλο βαθμό γνώση των γεγονότων στα οποία ορκίζεται και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη από την εταιρεία να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση. Αναφέρει ότι στις 13.5.2015 επιδόθηκε στην εταιρεία η αίτηση με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό, η οποία είναι αίτηση των μετόχων της εταιρείας με την οποία ζητούν την εκκαθάριση της και διαζευκτικά αίτηση εξαγοράς των μετοχών τους ή διερεύνηση των υποθέσεων της εταιρείας από επιθεωρητή διορισμένο από το υπουργικό συμβούλιο. Έχει μελετήσει την αίτηση και την ένορκο δήλωση που την υποστηρίζει και αντιλαμβάνεται ότι οι αιτητές οι οποίοι κατέχουν όλοι μαζί ποσοστό 5,63% του εκδοθέντος μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας ισχυρίζονται ότι υφίστανται καταπίεση από την πλειοψηφία των μετόχων και στηρίζουν τον ισχυρισμό τους στις θέσεις ότι: (α) Η απόφαση πώλησης του ξενοδοχείου Paphos Amathus έναντι του ποσού των €34.450.000 συνιστά ευνοϊκή μεταχείριση της εταιρείας Amathus Public Ltd που κατέχει το 40,53% του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας καθώς και το 48% του μετοχικού κεφαλαίου της αγοράστριας εταιρείας K.A. Οlympic Lagoon Resort Ltd. (β) Η αποδοχή πρότασης για πώληση της συμμετοχής της εταιρείας στην εταιρεία Leisure Holdings SA, η οποία είναι κάτοχος του 100% του μετοχικού κεφαλαίου της Landa AXTE η οποία με τη σειρά της είναι ιδιοκτήτρια του Amathus Beach Hotel Rhodes στην Invel ή προς τους εντολοδόχους αυτής ή προς οποιοδήποτε πρόσωπο υποδείξει η Invel έναντι του ποσού των €1.730.400 δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της εταιρείας επειδή η τιμή είναι ισχυριζομένως πολύ χαμηλή και επειδή πιθανολογούν ότι οι μέτοχοι που ελέγχουν τις δύο ιδιοκτήτριες εταιρείες των ξενοδοχείων στην Πάφο και Ρόδο, ενδεχομένως έχουν συμφέρον στην Invel. Σύμφωνα με νομική συμβουλή που έλαβε η βασιμότητα ή μη των ισχυρισμών των αιτητών και οι πιθανότητες έκδοσης διατάγματος εκκαθάρισης δεν είναι παράγοντες που μπορούν να ληφθούν υπόψη κατά την εξέταση της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης. Όπως της εξηγούν οι δικηγόροι της εταιρείας για να επιτύχει η αίτηση αρκεί να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι η συνέχιση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της εταιρείας είναι προς το συμφέρον όλων (μετόχων, πιστωτών, εργοδοτούμενων συναλλασσόμενων με την εταιρεία) και ότι σε ότι αφορά τις διαθέσεις περιουσίας των οποίων επιζητείται η επικύρωση οι διευθυντές της θεωρούν αναγκαίες και χρήσιμες για τα συμφέροντα της εταιρείας. Επίσης ότι παρά το γεγονός ότι η αίτηση εκκαθάρισης βασίζεται στη θέση ότι αυτές οι δύο διαθέσεις δεν αποφασίστηκαν προς το συμφέρον της εταιρείας δεν διαφοροποιεί τα πιο πάνω καθ' ότι οι αιτητές δεν επιδιώκουν να παρεμποδίσουν τις διαθέσεις για τις οποίες παραπονούνται αλλά βασίζονται σ' αυτές για να στοιχειοθετήσουν τις θέσεις και την ισχυριζόμενη ζημιά τους οι οποίες όμως δεν θα υφίστανται (οι θέσεις και η ισχυριζόμενη ζημιά) αν οι διαθέσεις δεν πραγματοποιηθούν. Επίσης έχει νομική συμβουλή ότι: (α) Δεν υπάρχει σοβαρή ή οποιαδήποτε πιθανότητα να εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης σε αυτή την υπόθεση επειδή διάταγμα εκκαθάρισης δεν εκδίδεται αν υπάρχει άλλη διαθέσιμη εναλλακτική θεραπεία όπως η εξαγορά των μετοχών μειοψηφίας. (β) Η διάθεση του Paphos Amathus αποφασίστηκε από το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας και επικυρώθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των μετόχων σε δύο έκτακτες γενικές συνελεύσεις. Στις 17.2.2015 το 68,03% των παρόντων ή αντιπροσωπευομένων μετόχων ψήφισαν υπέρ της πώλησης του Paphos Amathus και στις 7.4.2015 το 88,58% των παρόντων ή αντιπροσωπευομένων μετόχων επανέλαβαν την υποστήριξη τους στην απόφαση, απορρίπτοντας ψηφίσματα που είχαν προτείνει κάποιοι από τους αιτητές. Θα ήταν αντίθετο με κάθε αρχή δικαίου να παρεμποδιστούν διαθέσεις επειδή το 5,63% διαφωνεί. (γ) Η Amathus Public Ltd, μέτοχος της εταιρείας του Paphos Amathus που έχει συμφέρον και στην αγοράστρια εταιρεία κατέχει μόνο το 40,53% και δεν ελέγχει την εταιρεία και άρα δεν είναι σε θέση να καταπιέζει τους αιτητές. (δ) Βεβαιώνει ότι η Amathus Public Ltd δεν έχει συμφέρον στην Invel η οποία ενδιαφέρεται να αγοράσει το Amathus Rhodes και παρουσιάζει σχετική βεβαίωση (Τεκμ.1). Αναφορικά με το διάταγμα αποπαγοποίησης αναφέρει ότι η εταιρεία σήμερα εργοδοτεί τρεις υπαλλήλους και για να επαναλειτουργήσει το ξενοδοχείο που έχει προγραμματιστεί για τις 31.5.2015 θα εργοδοτεί περίπου 290 υπαλλήλους, περαιτέρω τα έξοδα ανακαίνισης αναμένεται να ανέλθουν σε €13.500.000 και θα τα καταβάλει η αγοράστρια εταιρεία κατά τη μεταβίβαση. Αυτή τη στιγμή οφείλονται περί τα €2.500.000 από τα οποία περίπου €2.000.000 η εταιρεία έχει συμβατική υποχρέωση να καταβάλει μέχρι τις 20.6.

1. Η οποιαδήποτε καθυστέρηση στην πληρωμή μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στη λειτουργία του ξενοδοχείου. Η εταιρεία έχει χρησιμοποιήσει €1.400.000 από τις προκαταβολές των Tour Operators για κάλυψη πληρωμών προς τους υπεργολάβους. Αυτά τα λεφτά θα χρειαστούν για τις ανάγκες του κεφαλαίου κίνησης. Η εταιρεία πέραν του Amathus Πάφος συμμετέχει στην ιδιοκτήτρια εταιρεία του Amathus Ρόδος, κατέχει το 100% του εκδομένου μετοχικού κεφαλαίου της Amathus Vacation Ownership Ltd που ασχολείται με τη διάθεση ακινήτων. Για να διεξάγει τις επιχειρηματικές της δραστηριότητες και τις συμβατικές της υποχρεώσεις διατηρεί τραπεζικούς λογαριασμούς σε διάφορα τραπεζικά ιδρύματα της Κύπρου. Η αίτηση επιδόθηκε μεταξύ άλλων στην Τράπεζα Κύπρου που είναι ο βασικός χρηματοδότης της εταιρείας, η οποία τους ειδοποίησε αμέσως ότι οι λογαριασμοί τους παγοποιήθηκαν άμεσα εν όψει των προνοιών του άρθρου 216 του Κεφ.
2. Τους προέτρεψαν δε να εξασφαλίσουν διάταγμα προκαταβολικής επικύρωσης "Anticipatory validation order" από το Δικαστήριο για να μπορέσει να συνεχίζει τη λειτουργία των λογαριασμών. Η εταιρεία δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τους τραπεζικούς της λογαριασμούς. Είναι δε επείγον να εκδοθεί το διάταγμα υπό την παράγραφο Α. Αναφορικά με το διάταγμα επικύρωσης της πώλησης του Paphos Amathus αναφέρει ότι η πώληση του αποφασίστηκε από το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας στις 22.1.2015 και επικυρώθηκε από έκτακτη γενική συνέλευση των μετόχων αφού έγινε συζήτηση και διατυπώθηκαν οι επιφυλάξεις των αιτητών στις 17.2.
3. Η συμφωνία πώλησης υπογράφτηκε στις 2.4.2015 και κατ' ουσία επικυρώθηκε εκ νέου από την έκτακτη γενική συνέλευση στις 7.4.2015 κατά την οποία καταψηφίστηκαν ψηφίσματα που προτάθηκαν από κάποιους εκ των αιτητών. Πρακτικά συνεδρίασης του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας ημερ. 22.1.2015 επισυνάπτει ως (Τεκμ.2). Τα πρακτικά έκτακτης γενικής συνέλευσης ημερ. 17.2.2015 ως (Τεκμ.3) και τα πρακτικά έκτακτης γενικής συνέλευσης ημερ. 7.4.2015 (Τεκμ.4). Οι αγοραστές κατέθεσαν τη συμφωνία πώλησης στο Κτηματολόγιο στις 3.4.
4. Η μεταβίβαση θα πρέπει να γίνει 15 ημέρες μετά την εκπλήρωση όλων των αιρέσεων οι οποίες θα εκπληρωθούν μέχρι τις 15.6.
5. Οι αγοραστές τους πληροφορούν ότι θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν και να καταβάλουν το τίμημα έναντι της μεταβίβασης αμέσως μετά την εκπλήρωση των αιρέσεων. Συνεπώς η μη έκδοση του διατάγματος θα προκαλέσει την παράβαση της σύμβασης από την εταιρεία με αναμενόμενες συνέπειες, το ναυάγιο της πώλησης, την έκθεση της εταιρείας σε αξιώσεις για αποζημιώσεις, καθώς και την πρόκληση ζημιάς στην εταιρεία με δεδομένο ότι η πώληση εξυπηρετεί πλήρως υπό τις συνθήκες τα συμφέροντα της εταιρείας. Ο δανεισμός της εταιρείας στις 31.12.2014 ανερχόταν στα €32.600.000 και με την μεταβίβαση του ξενοδοχείου θα εξοφληθεί όλος ο δανεισμός και οι οφειλόμενοι τόκοι για την περίοδο από 1.1.2015 μέχρι την μεταβίβαση μείον έκπτωση ύψους €2.000.000 που έχει παραχωρηθεί από την Τράπεζα Κύπρου. Αν υπάρχει καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της συμφωνίας πώλησης και της μεταβίβασης η εταιρεία θα οφείλει να καταβάλλει στην Τράπεζα Κύπρου τόκους €165.000 μηνιαίως και θα έχει υποχρέωση να εξοφλήσει μέχρι τις 31.12.2015 δανεισμό ύψους €23.675.100 πλέον τόκους από 1.1.2015 σύμφωνα με τις υφιστάμενες συμβάσεις δανεισμού. Αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση που δεν ολοκληρωθεί η συναλλαγή άμεσα, η εταιρεία μπορεί να μην καταφέρει τελικά να εξοφλήσει την οφειλή προς την Τράπεζα Κύπρου ούτε να έχει στη διάθεση της ρευστότητα με την οποία να μπορέσει να αποπληρώσει τις φορολογικές και άλλες της υποχρεώσεις. Με την εξόφληση των υποχρεώσεων της η εταιρεία θα καταστεί φερέγγυα και θα μπορεί να αντιμετωπίσει και τις αξιώσεις των αιτητών στην περίπτωση που αυτές ικανοποιηθούν από το Δικαστήριο. Σε ότι αφορά την πώληση μετοχών στην Leisure Holdings SA που είναι κάτοχος του 100% του μετοχικού κεφαλαίου της ιδιοκτήτριας εταιρείας του Αμαθούς Ρόδος, Invel, υπέβαλε στις 29.1.2015 γραπτή δεσμευτική πρόταση προς όλους τους μετόχους της Leisure Holdings SA για να αποκτήσει το 100% των μετοχών που κατέχουν. Η αποδοχή της πρότασης έγινε με βάση την κερδοφορία του ξενοδοχείου και λαμβάνοντας υπόψη τις υποχρεώσεις της ιδιοκτήτριας εταιρείας προς την Τράπεζα η οποία αδυνατεί να εκπληρώσει. Η εταιρεία κατέχει μόνο το 30,87% στη Leisure Holdings SA και το ποσό τιμήματος που της αναλογεί ανέρχεται σε €1.730.
6. To υπόλοιπο κατέχεται από τις εταιρείες Amathus Public Ltd 31,22%, Lanitis EC Holdings Ltd 22,74%, Osiris Ltd 6,11%, Strawdale Ltd 5,22% και τους Πλάτων, Κώστα, Μάριο και Ισαβέλλα Λανίτη που κατέχουν 0,96% ο κάθε ένας. Όλοι οι μέτοχοι της Leisure Holdings έχουν αποδεχτεί την πρόταση της Invel. Eίναι η θέση της πως τυχόν αδυναμία της εταιρείας να προχωρήσει με Συμφωνία Πώλησης της μετοχικής της συμμετοχής στη Leisure Holdings θα την αποστερήσει από μία μοναδική ευκαιρία να εκποιήσει μια επένδυση που έχει αποδειχθεί ζημιογόνα. Οι καθ' ων η αίτηση - αιτητές στην κυρίως αίτηση καταχώρησαν ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης τους στις 10.9.2015 βασιζόμενοι στους ακόλουθους λόγους:
7. Θα ήταν ενάντια στα νομικά συμφέροντα των καθ' ων η αίτηση και ενάντια στις αρχές της επιείκειας να εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα ως η παράγραφος Β της αίτησης.
8. Οι αιτητές δεν νομιμοποιούνται να καταχωρούν και/ή προωθούν την αιτούμενη θεραπεία ως η παράγραφος Β της αίτησης.
9. Η αίτηση βασίζεται σε αναληθείς και/ή ανακριβείς ισχυρισμούς και/ή σε ισχυρισμούς βασιζόμενους σε εικασίες.
10. Τυχόν έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος ως η παράγραφος Β της αίτησης θα προκαλέσει ζημιά και βλάβη στους καθ' ων η αίτηση και ενδεχόμενα θα καταστήσει την κυρίως αίτηση άνευ αντικειμένου.
11. Η αίτηση αναφορικά με την παράγραφο Β της αιτούμενης θεραπείας είναι καταπιεστική και/ή καταχρηστική και/ή εμφορείται από αλλότρια κίνητρα και/ή είναι επιπόλαια και/ή ενοχλητική. Υποστηρίζεται από γεγονότα που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση της Μαρίας Κυριάκου, ημερ. 9.9.2015, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των καθ' ων η αίτηση - αιτητών στην κυρίως αίτηση. Αναφέρει ότι έχει μελετήσει το φάκελο και γνωρίζει τα γεγονότα και τα νομικά θέματα τα οποία αφορά η παρούσα αίτηση. Είναι η θέση της πως τα θέματα που αφορά η παρούσα είναι νομικής μορφής και υιοθετά τους λόγους ένστασης που αναφέρονται επί της ενστάσεως. Επιπρόσθετα αναφέρει τα ακόλουθα: (α) Αν δοθεί η αιτούμενη θεραπεία ως το (Β) της αίτησης θα επηρεαστούν ανεπανόρθωτα τα δικαιώματα των καθ' ων η αίτηση σε περίπτωση που επιτύχουν στην κυρίως αίτηση, αφού η εταιρεία θα στερηθεί σημαντικού περιουσιακού στοιχείου το οποίο θα διαφοροποιήσει την αξία της και κατ' επέκταση την αξία των μετοχών των καθ' ων η αίτηση. (β) Δεν θα υπάρχει έλεγχος από πλευράς των καθ' ων η αίτηση πως θα ξοδευθούν τα χρήματα που θα εισπραχθούν από την πώληση. (γ) Οι καθ' ων η αίτηση αμφισβητούν την ορθότητα του ποσού της υπό κρίση πώλησης και την γνησιότητα του εν λόγω ποσού. Αυτό αποτελεί και ένα από τα βασικά υπόβαθρα της κυρίως αίτησης. (δ) Τα ίδια ισχύουν σε σχέση με την πώληση του ξενοδοχείου Αμαθούς στη Ρόδο αφού σε σχέση με αυτό δεν διενεργήθηκε καν εκτίμηση της αξίας του. (ε) Πληροφορείται ότι η εταιρεία που φέρεται ως η αγοράστρια του ξενοδοχείου στην Πάφο (K.A. Olympic Lagoon Resorts Ltd) έχει ήδη κινηθεί δικαστικά κατά της εταιρείας λόγω της μη υλοποίησης της ισχυριζόμενης συμφωνίας πώλησης. Σχετική ανακοίνωση επισυνάπτεται ως (Τεκμ. 1). Επομένως το επείγον που αναφέρεται εις τας παραγρ. 11, 12 και 13 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, δεν ισχύει πλέον αφού η φερόμενη ως αγοράστρια μετέτρεψε την απαίτηση της, μερικώς τουλάχιστον, αν είναι γνήσια, σε αποζημιώσεις. Κατ' επέκταση το αιτητικό (Β) της αίτησης κατέστη άνευ αντικειμένου. (στ) Ανεξάρτητα των ανωτέρω η αιτούμενη θεραπεία ως η παράγραφος (Β) της αίτησης δεν ευσταθεί νομικά καθώς αντιστρατεύεται τις σχετικές πρόνοιες του Κεφ.
12. Εν όψει των ανωτέρω, υποστηρίζει πως η θεραπεία (Β) του αιτητικού θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα σε βάρος των αιτητών. Το άρθρο 216 του περί Εταιρειών Νόμου επί του οποίου εδράζεται κυρίως η παρούσα αίτηση προνοεί τα εξής: «Κατά την εκκαθάριση εταιρείας από το δικαστήριο οποιαδήποτε διάθεση της ιδιοκτησίας της εταιρείας, περιλαμβανομένων και αγωγίμων δικαιωμάτων, και οποιαδήποτε μεταβίβαση μετοχών, ή αλλαγή της υπόστασης των μελών της εταιρείας, που γίνεται μετά την έναρξη της εκκαθάρισης είναι άκυρη, εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά». Σύμφωνα με το άρθρο 218

(2)του περί Εταιρειών Νόμου: «Η εκκαθάριση εταιρείας από το Δικαστήριο λογίζεται ότι αρχίζει από το χρόνο της υποβολής της αίτησης για εκκαθάριση». Η αντίστοιχη διάταξη του άρθρου 216 στον Αγγλικό περί Εταιρειών Νόμο είναι το άρθρο 227 και μετέπειτα το άρθρο 127 του Αγγλικού περί Εκκαθάρισης Νόμου του 1986. Στο σύγγραμμα του Δρ. Ανδρέα Π. Ποιητή «Η εκκαθάριση εταιρειών» 2η έκδοση στη σελ. 207 αναφέρει τα εξής: «ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΘ: ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗΣ Ι. Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις της εταιρείας ξεκαθαρίζουν όπως αυτά ήταν κατά την καταχώρηση της αίτησης. Από τη στιγμή που καταχωρείται η αίτηση για εκκαθάριση δημιουργείται στα μάτια του Δικαστηρίου μια ύποπτη περίοδος. Κατ' αυτή την ύποπτη περίοδο δεν είναι δυνατό να θεωρηθούν έγκυρες οποιεσδήποτε πράξεις αφορούν τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας, διότι αυτές είναι δυνατό να προκαλούν ζημιά σε άτομα που έχουν σχέση με αυτές. ΙΙ. i. Το Δικαστήριο, κατά την άσκηση της αρμοδιότητας του, μπορεί να ισχυροποιήσει μόνο συναλλαγές που καταρτίσθηκαν bona fide, κατά την τρέχουσα πορεία της επιχείρησης και συνεπληρώθησαν πριν από την ημέρα της έκδοσης του διατάγματος εκκαθάρισης. Κάθε περίπτωση βασίζεται στα δικά της γεγονότα και περιστάσεις, αλλά εκείνο που ενδιαφέρει περισσότερο είναι η καλή πίστη και η έντιμη πρόθεση των ενδιαφερομένων μερών. Στην άσκηση αυτής της ευχέρειας το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίζει το τι είναι ορθό και δίκαιο επί τη βάσει των περιστάσεων εκάστης υπόθεσης ξεχωριστά, έχοντας πάντα κατά νου την καλή πίστη και την έντιμη πρόθεση των συναλλαττομένων προσώπων. Πράγματι, το άρθρο 216 του Κεφ.113 αναφέρει ότι, κατά την εκκαθάριση υπό του Δικαστηρίου, οποιαδήποτε διάθεση της περιουσίας της εταιρείας, περιλαμβανομένων και των αγώγιμων δικαιωμάτων, καθώς και οποιαδήποτε μεταβίβαση μετοχών, ή αλλαγή της κατάστασης των μελών της εταιρείας, που γίνεται μετά την έναρξη της εκκαθάρισης, είναι άκυρη, εκτός εάν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά. Εκείνο που είναι σαφές είναι ότι η διάταξη του νόμου δε θέτει η ίδια οποιαδήποτε καθοδηγητική αρχή για το πώς θα ασκείται η ευχέρεια του Δικαστηρίου, την οποία του παρέχει με τη φράση «εκτός εάν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά». Αν υπάρχει καλή πίστη και έντιμη πρόθεση, οποιαδήποτε διάθεση περιουσιακού στοιχείου της εταιρείας, γενομένη στη συνήθη πορεία της επιχείρησης της εταιρείας, κατά την περίοδο μεταξύ της καταχώρησης της αίτησης και της έκδοσης του διατάγματος εκκαθάρισης, θεωρείται ως καλώς γενομένη. (βλ. Wiltshire Iron Co., Ex p. Pearson

(1868)3 Ch. App. 443, English and Empire Digest, Green Band ed., vol. 10, p.979, par.5899). ii. Για να τύχει εφαρμογής η διάταξη αυτή, θα πρέπει η αμφισβητούμενη διάθεση να έχει γίνει στο χρονικό διάστημα μεταξύ της έναρξης της εκκαθάρισης, δηλαδή της καταχώρησης της αίτησης, και της έκδοσης διατάγματος για την εκκαθάρισή της. Στην υπόθεση αναφορικά με την εταιρεία CHRISTOFI BROS TRADING LIMITED, Πολ. Αίτηση Αρ. 153/2013, ημερ. 9.8.2013, ο Ναθαναήλ, Δ. αναφέρει τα εξής σχετικά στη σελ. 4: «Πρέπει να λεχθεί ότι σε μια εταιρική αίτηση που στοχεύει στη διάλυση της εταιρείας λόγω καταπίεσης ή λόγω του ότι είναι δίκαιο η εταιρεία να εκκαθαριστεί, όπως και σε κάθε συναφή αίτηση για εκκαθάριση εταιρείας από το Δικαστήριο, δεν είναι αναγκαία η ειδοποίηση των πιστωτών της εταιρείας δυνάμει του άρθρου 216 του Κεφ. 113, το οποίο προνοεί ότι κατά την εκκαθάριση εταιρείας από το Δικαστήριο, «.. οποιαδήποτε διάθεση της ιδιοκτησίας της εταιρείας, περιλαμβανομένων και αγωγίμων δικαιωμάτων, και οποιαδήποτε μεταβίβαση μετοχών, ή αλλαγή της υπόστασης των μελών της εταιρείας, που γίνεται μετά την έναρξη της εκκαθάρισης είναι άκυρη, εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά.» Σύμφωνα με το άρθρο 218

(2), η εκκαθάριση εταιρείας από το Δικαστήριο λογίζεται να αρχίζει από το χρόνο υποβολής της αίτησης για εκκαθάριση. Όπως φανερώνεται από το λεκτικό του άρθρου 216, εκείνο που απαγορεύεται είναι η διάθεση της ιδιοκτησίας της εταιρείας, η αλλαγή της υπόστασης των μελών αυτής και η μεταβίβαση μετοχών ούτως ώστε να μην αλλοιώνεται το υφιστάμενο, κατά το χρόνο της εταιρικής αίτησης για διάλυση, ιδιοκτησιακό καθεστώς της εταιρείας. Δεν απαγορεύεται η λειτουργία της εταιρείας ως ζώσας επιχείρησης κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας της αίτησης για διάλυση. Η υπόθεση Αναφορικά με την Helindo Shipping Company Limited

(2003)1 Α.Α.Δ. 238, στην οποία αναφέρθηκε ιδιαιτέρως ο κ. Κούτρας, αφορούσε πολύ διαφορετικό ζήτημα διότι εκεί είχε ήδη εκδοθεί διάταγμα για διάλυση της εταιρείας και είχε διοριστεί αρχικά ο Επίσημος Παραλήπτης ως προσωρινός εκκαθαριστής, και μετέπειτα ιδιώτης εκκαθαριστής, το δε διάταγμα διάλυσης είχε δημοσιευθεί και στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας. Μετά το διορισμό του εκκαθαριστή, οι διοικητικοί σύμβουλοι της εταιρείας και ο εξουσιοδοτημένος λειτουργός αυτής που χειριζόταν τον τραπεζικό λογαριασμό της με τη Λαϊκή Τράπεζα, έδωσαν εντολή όπως διαβιβαστεί από τον λογαριασμό της ήδη διαλυθείσας εταιρείας, συγκεκριμένο ποσό προς άλλη συνδεδεμένη εταιρεία αυξάνοντας έτσι το χρέος της τελευταίας προς την τράπεζα. Ο εκκαθαριστής επιχείρησε να ανακτήσει το διατεθέν ποσό. Τόσο πρωτοδίκως, όσο και κατ΄ έφεση, αποφασίστηκε ότι οι πρόνοιες του άρθρου 216, εφαρμόζονται κατά την περίοδο μεταξύ της καταχώρησης της αίτησης διάλυσης και της έκδοσης του διατάγματος διάλυσης. Ως εκ τούτου μετά τη διάλυση της εταιρείας ο εκκαθαριστής δεν είχε δικαίωμα να αναζητήσει θεραπεία με βάση το άρθρο 216. Στην απόφαση είναι σαφές, με βάση και τις αντίστοιχες πρόνοιες της Αγγλίας, (s. 227 του Companies Law 1948) και τα συναφή συγγράμματα, ότι το άρθρο 216 στοχεύει στην προστασία και την «.. παρεμπόδιση των αξιωματούχων της εταιρείας από του να αποξενώσουν περιουσιακά της στοιχεία μετά την υποβολή αίτησης για διάλυση της». Δεν στοχεύει στον παρεμποδισμό της ζώσας λειτουργίας της εταιρείας στο μεταξύ και ούτε υπάρχει είτε στα Companies Winding Up Rules 1933-1938, είτε στα Companies Rules, Subsidiary Legislation of Cyprus, Τόμος ΙΙ, σελ. 279, οποιαδήποτε αναγκαιότητα για επίδοση ή ειδοποίηση των πιστωτών σε περίπτωση αίτησης για διάλυση με βάση τις αρχές του δικαίου της επιείκειας ή της καταπίεσης της μειοψηφίας. Υπάρχει στο θέμα παρερμηνεία από τον αιτητή της έννοιας του άρθρου 216 και της νομολογίας. Η αναγκαιότητα ειδοποίησης των πιστωτών υπάρχει στην περίπτωση αίτησης για αλλαγή των σκοπών της εταιρείας ή για μείωση κεφαλαίου ή για διακανονισμό οφειλετών και μετόχων οπότε το Δικαστήριο διατάσσει τη δημοσίευση της αίτησης και προβαίνει σε καθορισμό καταλόγου πιστωτών, κλπ. Εδώ δεν ήταν ούτε αναγκαίο, ούτε επιβαλλόμενη από τη νομολογία, η προηγούμενη ειδοποίηση ή επίδοση της εταιρικής αίτησης προς διάλυση της εταιρείας, στους οποιουσδήποτε πιστωτές. Σχετική παραπομπή για την εμβέλεια και έννοια του άρθρου 216, γίνεται με ιδιαίτερη γλαφυρότητα στον Pennington: Company Law 3η έκδ. σελ. 701 και 704-707, όπου και μνημονεύεται η υπόθεση Re Wiltshire Iron Co

(1868)3 Ch. App. 443, απ' όπου και το εξής σχετικό απόσπασμα: «This is a wholesome and necessary provision, to prevent, during the period which must elapse before a petition can be heard, the improper alienation and dissipation of the property of a company in extremis. But where a company actually trading, which it is in the interests of everyone to preserve, and ultimately to sell, as a going concern, is made the object of a winding up petition which may fail or may succeed, if it were to be supposed that transactions in the ordinary course of its current trade, bona fide entered into and completed, would be avoided, and would not in the discretion given to the court, be maintained, the result would be that the presentation of a petition, groundless or well-founded, would, ipso facto, paralyze the trade of the company, and great injury, without any counter-balance of advantage, would be done to those interested in the assets of the company.» Στους Halsbury's 3η έκδοση, τόμος 6, σελ.628, παραγρ. 1239 αναφέρονται τα εξής: "(a) Every disposition of the company's property (including choses in action), made after the commencement of the winding up (b), is void unless the court otherwise orders (c). The court, in the exercise of its discretion, will validate transactions bona fide entered into in the ordinary course of trade, and completed before the date of the winding-up order (d)..............The court will deal with each case on its own facts and good faith and honest intention of the parties concerned (g). The transaction must, however, be completed and not still remain in contract at the date of the winding-up order (h). (h) Re Wiltshire Iron Co. Ex Parte Pearson

(1868)3 Ch. App.443; Re Oriental Bank Corpn. Ex parte Guillemin

(1884)28 Ch.D. 634.» Στις δύο πιο πάνω αποφάσεις γίνεται αναφορά στο The Digest Vol. 10

(2)2000 3rd reissue, σελ. 556: «Ιn the case of a trading company the court would under the discretion given to it by 1862 Act s 153 (repealed), support dispositions of property which had in the ordinary course of trade been bona fide made between the presentation of a petition and the order to wind up. Where, however, contracts had been entered into, but no disposition of property completed in pursuance of such contracts, s 153 had no application." Τα ίδια επαναλαμβάνονται στο σύγγραμμα CHITTY ON CONTRACT 27η έκδοση, 1ος τόμος, σελ. 496-497 παραγρ. 9-046: «The court will also normally validate the sale of an asset at its full market value as this does not dissipate the company's assets. Further, the court can only validate a disposition of property; a contract for the sale of goods by a company is not a disposition of property which can be validated by the court unless the property in the goods has passed to the purchaser.» Γίνεται αναφορά στην Re Burton and Deakin Ltd

(1977)1 W.L.R. 390, όπου αναφέρεται ότι: «In the case of a solvent company, the court will validate a disposition under s.127 provided that an intelligent and honest board of directors would reasonably take the view that the arrangements were in the best interests of the company only bad faith or other exceptional circumstances are proved will the court decline to act under s.127.» Στο σύγγραμμα PALMER'S COMPANY LAW, 15.528-15.531, αναφέρονται τα εξής: "The underlying purpose of s. 127 was explained by the Court of Appeal in an early decision concerning the application of the equivalent section of the Companies Act 1862 as being ".to prevent, during the period which must elapse before a petition can be heard, the improper alienation and dissipation of the property of a company in extremis. ............................... In order to come within the ambit of s.127, it is essential that the transaction in question amounts to a disposition of the company's property. ............................... Where, before the presentation of a winding-up petition, a company has entered into an unconditional contract for the sale of property (such as an interest in land) which is specifically enforceable, the company's beneficial interest in the property will already have passed to the buyer. Accordingly, completion of the contract in accordance with its terms after the presentation of the petition does not constitute a disposition within the meaning of s.

1. In an instructively, illustrative case, the court made an order that the completion would not be avoided by the equivalent of the current s. 127, on the basis that the contract which had been entered into before the presentation of the winding-up petition was unconditional and specifically enforceable. It might be otherwise where the contract was conditional or voidable. The court helpfully added that unless a contract entered into by a company in liquidation is quite plainly specifically enforceable and there is no possible defence, it would be prudent to seek the approval of the court for the completion of the contract." Όσον αφορά το ζήτημα του "anticipatory" validation στο ίδιο σύγγραμμα στη παραγρ. 15536 αναφέρεται: «As was noted above, the court has jurisdiction under s. 127 to authorize a disposition of the company's property for the benefit of creditors, notwithstanding that a winding-up order has not yet been made. Such an "anticipatory" validation can be of considerable practical value, both in enabling the company to continue to trade in a quasi-normal fashion pending the outcome of the winding-up proceedings, and in enabling the safe completion of transactions of a time-critical character whose outcome will demonstrably enhance the net position of the general body of the company's creditors, in the eventy that its liquidation is subsequently ordered by the court. However, the section does not impose any requirement that advance clearance must be sought and it is often the case that an application will be made requesting the court retrospectively to validate a disposition made after the commencement of winding-up. As seen above, the court will exercise its discretion in favour of validation where it can be shown that the transaction would have been authorized if application had been made earlier, and that the usual principles of validation have been respected." Εκείνο που παρέμεινε για απόφαση είναι το Παρακλητικό Β της αίτησης με το οποίο ζητείται να επικυρώνεται η εκτέλεση της Συμφωνίας Πώλησης ημερ. 2.4.2015 του οικοπέδου με αριθμό εγγραφής Ο/7017 με ό,τι έχει ανεγερθεί επ' αυτού περιλαμβανομένου του ξενοδοχείου Paphos Amathus από την αιτήτρια/καθ' ης η αίτηση στην κυρίως αίτηση Εταιρεία και η μεταβίβαση του στην Εταιρεία K.A. Olympic Lagoon Resort Ltd έναντι του τιμήματος των €34.450.000 και/ή να διατάσσεται ότι η διάθεση από την εταιρεία του ξενοδοχείου Paphos Amathus δεν θα είναι άκυρη σε περίπτωση έκδοσης διατάγματος εκκαθάρισης της εταιρείας. Το υπό την παράγραφο A του Παρακλητικού της αίτησης δεν αμφισβητείται με την ένσταση και καθίσταται απόλυτο. Σύμφωνα με τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα η διάθεση του Paphos Amathus αποφασίστηκε από το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας στις 22.1.2015 έναντι του τιμήματος των €34.450.
2. Στις 17.2.2015 το 63,08% των παρόντων μετόχων ψήφισαν υπέρ της πώλησης. Στις 2.4.2015 υπογράφτηκε η συμφωνία πώλησης του Amathus Paphos. Στις 7.4.2015 το 88,58% των παρόντων μετόχων επικύρωσαν εκ νέου την απόφαση, απορρίπτοντας ψηφίσματα που προτείνουν κάποιοι από τους Αιτητές. Στις 13.5.2015 καταχωρίστηκε η αίτηση εκκαθάρισης με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό από μετόχους που σήμερα αντιπροσωπεύουν το 5.40% των μετόχων, μετά την απόσυρση της αίτησης από την αιτήτρια 6 στις 13.7.
3. Η αγοράστρια εταιρεία του Amathus Paphos καταχώρισε αγωγή εναντίον της εταιρείας και αξιώνει διάταγμα για ειδική εκτέλεση του αγοραπωλητηρίου εγγράφου ημερ. 2.4.2015 και γενικές ή παραδειγματικές αποζημιώσεις για παράβαση του αγοραπωλητηρίου εγγράφου. Σύμφωνα με την εταιρεία, αυτή ζητά την προκαταβολική επικύρωση της συναλλαγής (anticipatory validation) θεωρώντας ότι η διάθεση της περιουσίας (disposition of property) δεν έγινε με την σύναψη της σύμβασης πώλησης ημερ. 2.4.2015, αλλά θα γίνει μεταγενέστερα κατά την μεταβίβαση. Με την πιο πάνω θέση φαίνεται να συμφωνούν και οι καθ' ων η αίτηση, οπότε τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 216 του Νόμου, Κεφ.
4. Με κριτήριο τις πιο πάνω νομικές αρχές και τα γεγονότα όπως προβάλλονται στις ένορκες δηλώσεις και τεκμήρια που υποστηρίζουν την αίτηση και την ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης αντίστοιχα, που γίνεται αναφορά πιο πάνω και έχοντας υπόψη τις θέσεις των δικηγόρων των διαδίκων, το Δικαστήριο θα εξετάσει κατά πόσο το αίτημα θα γίνει αποδεκτό ή θα απορριφθεί. Οι δικηγόροι των διαδίκων, δεν αντεξέτασαν τις ενόρκως δηλούσες και περιορίστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες ανέπτυξαν και προφορικώς υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Σύμφωνα με τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα οι αγοραστές του Amathus Paphos κατέθεσαν την συμφωνία πώλησης στο Κτηματολόγιο στις 3.4.
5. Η μεταβίβαση θα έπρεπε να γίνει μέχρι τις 15.6.
6. Συνεπώς, η προκαταβολική επικύρωση της συναλλαγής θα δώσει την δυνατότητα στην εταιρεία να τιμήσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις που πηγάζουν από την σύμβαση πώλησης ημερ. 2.4.
7. Η μη έκδοση του διατάγματος έχει ήδη προκαλέσει την έγερση της αγωγής εναντίον της εταιρείας. Είναι επομένως προς το συμφέρον της εταιρείας η οποία είναι αξιόχρεη όπως προχωρήσει στην διάθεση της περιουσίας ώστε να εξοφληθεί όλος ο δανεισμός και οι οφειλόμενοι τόκοι. Ο δανεισμός της εταιρείας στις 31.12.2014 ανερχόταν στα €32.600.
8. Αν υπάρχει καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της συναλλαγής η εταιρεία θα έχει υποχρέωση να εξοφλήσει μέχρι τις 31.12.2015 δανεισμό ύψους €23.675.100 πλέον τόκους. Με την καθυστέρηση δε μεταβίβασης η εταιρεία καταβάλει τόκους €165.000 μηνιαίως. Οι καθ' ων η αίτηση δεν παρουσίασαν μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι η διάθεση της περιουσίας είναι δυνατό να ζημιώσει την εταιρεία ούτε πως η διάθεση γίνεται κακή πίστη. Εξ' άλλου η διάθεση έγινε σε χρόνο που δεν εκκρεμούσε η αίτηση εκκαθάρισης. Στην προκειμένη υπόθεση όχι μόνο οι διοικητικοί σύμβουλοι της εταιρείας, αλλά και η συντριπτική πλειοψηφία των μετόχων της αποφάσισαν ότι η διάθεση της περιουσίας είναι προς το συμφέρον της εταιρείας. Περαιτέρω, η αίτηση για εκκαθάριση καταχωρίστηκε από μετόχους οι οποίοι ως κύριο αίτημα τους έχουν την εξαγορά των μετοχών τους. Οι καθ' ων η αίτηση δεν εξηγούν πως η διάθεση θα τους επηρεάσει αρνητικά, αν επιθυμούν την εκκαθάριση της εταιρείας. Η διάθεση θα τους επηρεάσει μόνο θετικά γιατί ενδέχεται μετά την πληρωμή των υποχρεώσεων να παραμείνει ένα ποσό για διανομή στους μετόχους. Ενώ σε περίπτωση εκκαθάρισης η διάθεση θα γίνει από τον εκκαθαριστή επειδή η σύμβαση πώλησης είναι έγκυρη και δεσμευτική και η εταιρεία δεν έχει υπεράσπιση στην αγωγή για ειδική εκτέλεση που έχει καταχωριστεί εναντίον της. Όμως, στη περίπτωση αυτή, η διάθεση θα γίνει καθυστερημένα με αποτέλεσμα να παραβλάψει τα συμφέροντα της εταιρείας και δεν θα παραμείνει μέρισμα προς διανομή. Ως εκ των ανωτέρω κρίνω δικαιολογημένο το αίτημα και εκδίδω διάταγμα ως το Παρακλητικό Β της αίτησης. Στο εκδοθέν δυνάμει της παραγράφου Β διάταγμα προστίθεται στο τέλος η φράση «νοουμένου ότι η αγοράστρια εταιρεία κατά την μεταβίβαση θα έχει εξοφλήσει τα έξοδα ανακαίνισης». Η εταιρεία να υπογράψει, περαιτέρω εγγύηση €200.000 για τυχόν ζημιά υποστούν οι καθ' ων η αίτηση ένεκα της έκδοσης του διατάγματος χωρίς εύλογη αιτία. Όσον αφορά τα έξοδα κρίνω δίκαιο όπως αυτά ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της κυρίως αίτησης. (Υπ.) ............... Μ. Μαυρονικόλας, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΑΛ Subject: Civil / Other Actions / Αναφορά: Aίτηση βάσει του άρθρου 216 του Κεφ.113 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο