GEORGE MARAS CONSTRTUCTION - DEVELOPERS LTD ν. ΚΡΙΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ, υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστής και/ή εκκαθαριστής της ALFA CONCRETE PUBLIC COMPANY LIMITED, Αρ. Αγωγής: 3227/15, 23/2/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A81 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3227/15 Mεταξύ: GEORGE MARAS CONSTRTUCTION - DEVELOPERS LTD Ενάγουσας και
- ΚΡΙΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ, υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστής και/ή εκκαθαριστής της ALFA CONCRETE PUBLIC COMPANY LIMITED
- ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ - ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ Εναγομένων ------------------ Αίτηση ημερ. 5.8.15 ------ ------------ 23.2.16 Για την αιτήτρια - ενάγουσα: Στέλιος Κ. Στυλιανού (για ν' ακούσει απόφαση η κα Νικολάου) Για τον καθ'ου η αίτηση - εναγόμενο 2: Δημήτρης Παναούτας & Συνεργάτες ΔΕΠΕ (για ν' ακούσει απόφαση ο κ. Ζαχαρίου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση η αιτήτρια ζητά: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στον Εναγόμενο και/ή τους αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες του ή οποιοδήποτε από αυτούς, από του να πωλήσουν, υποθηκεύσουν, μεταβιβάσουν, επιβαρύνουν, διαθέσουν και/ή καθ' οιονδήποτε τρόπο αποξενώσουν ολόκληρο το συμφέρον και/ή μερίδιο του επί του διαμερίσματος με αριθμό θύρας 302 και με αριθμό εγγραφής 0/25391, Φύλλο/Σχέδιο 53/63, επί του τεμαχίου αριθμός 12/12 και το χώρο στάθμευσης αρ. 7 και την αποθήκη αρ. 8, που βρίσκεται στην πολυκατοικία και/ή οικοδομή γνωστή ως Saint George Court, στον Ύψωνα, Λεμεσού, μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Οιανδήποτε περαιτέρω ή άλλη θεραπεία ή διαταγή την οποία το Δικαστήριο θα θεωρήσει ορθή και δίκαιη.» Η αίτηση βασίζεται επί του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 7 και 9, επί του περί Δικαστηρίων Νόμου άρθρο 32, επί των περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμών Δ.48 κ.1, 2 και των συμφυών εξουσιών και πρακτικής του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Γιώργου Μάρα, διευθυντή της ενάγουσας εταιρείας και όπως αναφέρει στην ένορκη δήλωση γνωρίζει καλά τα γεγονότα της υπόθεσης. Με την εταιρεία Alfa Concrete Public Company Ltd (πιο κάτω θα αναφέρεται ως η εταιρεία), η ενάγουσα υπέγραψε στις 14.1.08 συμφωνία με την οποία η εταιρεία αγόρασε από την ενάγουσα και κατέβαλε ολόκληρο το τίμημα αγοράς για το διαμέρισμα με αρ. 302 στην πολυκατοικία Saint George στον Ύψωνα έναντι του ποσού των €119.600 πλέον Φ.Π.Α.. Κατά τον Ιούλιο του 2013 η εταιρεία του ζήτησε όπως προβούν σε ακύρωση της συμφωνίας πώλησης ημερ. 14.1.08 για το λόγο ότι επιθυμούσαν όπως το διαμέρισμα μεταβιβαστεί στο όνομα του εναγόμενου 2 ο οποίος είναι γιος ενός εκ των διευθυντών της εταιρείας. Επειδή η ενάγουσα είχε εισπράξει όλο το τίμημα πώλησης του διαμερίσματος και η εταιρεία ήταν δικαιούχος του πωληθέντος διαμερίσματος συμφώνησαν και υπέγραψαν στις 26.7.13 συμφωνία ακύρωσης της συμφωνίας ημερομηνίας 14.1.08 και η ενάγουσα μεταβίβασε στις 4.12.13 το διαμέρισμα στο όνομα του εναγόμενου
- Στις 22.6.15 η ενάγουσα έλαβε επιστολή από την Τράπεζα Κύπρου με ημερ. 5.5.15 με την οποία την πληροφορούσε ότι η Τράπεζα Κύπρου ζήτησε από την εταιρεία την εξόφληση διαφόρων λογαριασμών προς εξασφάλιση των οποίων η εταιρεία εκχώρησε στην τράπεζα τα δικαιώματα που απορρέουν από τη συμφωνία πώλησης του διαμερίσματος με αρ. 302 στο Saint George Court. Η ενάγουσα ζήτησε από την Τράπεζα Κύπρου να την εφοδιάσει με αντίγραφο της συμφωνίας εκχώρησης και είναι ο ισχυρισμός της ενάγουσας ότι για πρώτη φορά έλαβε γνώση της ισχυριζόμενης συμφωνίας εκχώρησης. Είναι περαιτέρω ο ισχυρισμός της ενάγουσας ότι η συμφωνία ακύρωσης μεταξύ της και της εταιρείας ημερομηνίας 26.7.13 έγινε κατόπιν ψευδών παραστάσεων και απάτης εκ μέρους της εταιρείας. Στην ένορκη δήλωση του Γιώργου Μάρα επαναλαμβάνονται οι λεπτομέρειες ψευδών παραστάσεων και απάτης που ισχυρίζεται η ενάγουσα στην Έκθεση Απαίτησης και είναι περαιτέρω η θέση του Γιώργου Μάρα ότι με την έκδοση του ζητούμενου διατάγματος και «τη διατήρηση του υφιστάμενου ιδιοκτησιακού καθεστώτος σχετικά με το επίδικο διαμέρισμα θα καταστεί δυνατή η συζήτηση και επίλυση του προβλήματος που ανέκυψε με τη μεταβίβαση και εγγραφή του διαμερίσματος στον εναγόμενο 2.» Εάν δεν εκδοθεί το ζητούμενο διάταγμα, θα είναι δύσκολο όπως αναφέρει, η ενάγουσα να ικανοποιήσει την απόφαση που δυνατόν εκδοθεί προς όφελος της αφού εξ όσων πληροφορείται από γνωστά πρόσωπα του εναγομένου 2 η οικονομική κατάσταση του εναγομένου 2 δεν είναι καθόλου καλή και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να προβεί σε ενέργειες αποξένωσης και πώλησης του διαμερίσματος. Στην αίτηση της αιτήτριας-ενάγουσας καταχώρισε ένσταση ο καθ'ου η αίτηση-εναγόμενος 2 προβάλλοντας τους πιο κάτω λόγους ένστασης: Τόσο από το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό όσο και από το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του Γιώργου Μάρα ημερομηνίας 5.8.2015 που υποστηρίζει την μονομερή αίτηση των Εναγόντων-Αιτητών ίδιας ημερομηνίας δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα σε βάρος του Εναγομένου 2 επειδή καμιά συναλλακτική σχέση τους συνδέει. Δεν συντρέχουν οι προβλεπόμενες από το Νόμο και Νομολογία προϋποθέσεις του κατεπείγοντος για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Ο Εναγόμενος 2 απέκτησε νόμιμα τον τίτλο ιδιοκτησίας του πωληθέντος διαμερίσματος. Οι Ενάγοντες δεν δικαιούνται καμιάς θεραπείας στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό επειδή έχουν εισπράξει ολόκληρο το τίμημα πώλησης του επίδικου διαμερίσματος από την Εναγόμενη
- Αν το Δικαστήριο εκδώσει προσωρινό διάταγμα ως η αιτούμενη θεραπεία της μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 5.8.2015 εσφαλμένα θα πράξει επειδή ο αριθμός εγγραφής του ακινήτου που αναφέρεται σε αυτήν είναι διαφορετικός από αυτόν που αναγράφεται επί του επισυνημμένου επί της Ενόρκου Δηλώσεως του Γιώργου Μάρα τεκμηρίου Β καθώς επίσης διαφορετικός και από αυτόν του Τεκμηρίου Δ του επισυνημμένου επί της ίδιας Ενόρκου Δηλώσεως. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Στυλιανού-Βαλεντίνου Χαραλάμπου Αντωνίου, εναγομένου 2 στην παρούσα αγωγή και παραδέχεται στην ένορκη δήλωση ότι μεταβιβάστηκε στο όνομα του το διαμέρισμα με αρ. εγγραφής 0/16662 και όχι αυτό που περιγράφεται στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Μάρα, δηλαδή με αρ. εγγραφής 0/
- Αγνοεί τους ισχυρισμούς της ενάγουσας που περιέχονται στην παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Μάρα και ισχυρίζεται ότι η ενάγουσα δεν υπέστηκε οποιαδήποτε ζημιά ή απώλεια επειδή εισέπραξε από την εναγόμενη 1 ολόκληρο το τίμημα πώλησης του διαμερίσματος και οι ισχυρισμοί της περί απώλειας και ζημιάς είναι αόριστοι και ψευδείς. Περαιτέρω αναφέρει στην ένορκη δήλωση ότι η ενάγουσα δεν δικαιούται στην έκδοση του ζητούμενου διατάγματος επειδή τόσο από το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης όσο και από το περιεχόμενο της Ένορκης δήλωσης του Γιώργου Μάρα δεν αποκαλύπτεται εναντίον του αγώγιμο δικαίωμα και καμιά συναλλακτική σχέση δεν τον συνδέει με την ενάγουσα. Καμία πλευρά δεν ζήτησε την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων και οι συνήγοροι των διαδίκων προχώρησαν στην καταχώριση γραπτών αγορεύσεων. Στις αγορεύσεις των συνηγόρων θα αναφερθώ όπου κριθεί σκόπιμο. Η αίτηση στηρίζεται τόσο στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όσο και στο άρθρο 4 του Κεφ.
- Το άρθρο 4 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής και το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπίπτοντων διαταγμάτων και εξετάστηκε σε σωρεία αποφάσεων (βλ. Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motoria Ltd
(1987)1 C.L.R. 303, Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.ά.
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453). Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγων σε θεραπεία, και (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο και/ή ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στο πλαίσιο της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον ενάγοντα/αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση δηλαδή ότι χωρίς τη έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Οι δύο πρώτες προϋποθέσεις είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες ιδιαίτερα στην περιορισμένη έκταση εξέτασης σ' αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις, το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco
(1996)1(B) A.A.Δ. 788, Ζωντίλης ν. Αντρέου
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kokkouris Trading
(1998)1 A.A.Δ. 149). Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του και πρέπει να αποφύγει την αναλυτική εξέταση των επίδικων θεμάτων της αγωγής, καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 και όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograbska Banka
(1999)1(A) A.A.Δ. 225, 235: "οι διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνουμε, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος, . Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εξεταστεί η ουσία της." Στην υπόθεση επίσης P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 A.A.Δ. 1802 αναφέρθηκε ότι: "Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του." Η Έκθεση Απαίτησης στηρίζεται στον ισχυρισμό της ενάγουσας ότι η συμφωνία ακύρωσης ημερομηνίας 26.7.13 έγινε κατόπιν ψευδών παραστάσεων και απάτης εκ μέρους της εταιρείας και ή των αξιωματούχων και ή αντιπροσώπων της και πλάνης της ενάγουσας και είναι άκυρη και χωρίς καμία ισχύ και χωρίς έννομο αποτέλεσμα. Ισχυρίζεται περαιτέρω η ενάγουσα ότι η εταιρεία απέκρυψε το γεγονός της ύπαρξης της έγγραφης συμφωνία εκχώρησης και δόλια εκμεταλλεύτηκε την άγνοια της ενάγουσας σχετικά με την ύπαρξη της συμφωνίας εκχώρησης και παρότρυνε την ενάγουσα να υπογράψει τη συμφωνία ακύρωσης. Οι πιο πάνω ισχυρισμοί της ενάγουσας επαναλαμβάνονται και στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση στην οποία επισυνάπτει ως Τεκμήριο Στ, αντίγραφο της συμφωνίας εκχώρησης την οποία η ενάγουσα ζήτησε από την Τράπεζα Κύπρου. Όπως φαίνεται στο Τεκμήριο Στ, η ενάγουσα υπέγραψε τη συμφωνία εκχώρησης προς την Τράπεζα Κύπρου και δεν υπάρχει εκ μέρους της ενάγουσας αμφισβήτηση της υπογραφής αυτής και κατά συνέπεια χωρίς να προβαίνω σε οποιοδήποτε εύρημα θεωρώ ότι για τους σκοπούς αυτής της διαδικασίας, δεν μπορεί να αναφέρει η ενάγουσα ότι η εταιρεία της απέκρυψε την ύπαρξη της συμφωνίας εκχώρησης. Με βάση το γεγονός αυτό, ότι δηλαδή η ενάγουσα έχει υπογράψει τη συμφωνία εκχώρησης ημερομηνίας 28.12.10, θεωρώ ότι δημιουργούνται πολλά ερωτήματα για το κατά πόσο παρουσιάστηκαν στην ενάγουσα οι ψευδείς παραστάσεις που ισχυρίζεται κατά την υπογραφή της συμφωνίας ακύρωσης. Απαιτεί επίσης η ενάγουσα μεταξύ άλλων όπως το Δικαστήριο διατάξει τον εναγόμενο 2 όπως μέσα σε 30 μέρες από την επίδοση σ' αυτόν του διατάγματος που πιθανόν εξασφαλίσει ή σε χρόνο που θα καθορίσει το Δικαστήριο μεταβιβάσει επ' ονόματι της ενάγουσας το επίδικο διαμέρισμα. Οι απαιτήσεις της ενάγουσας πηγάζουν ουσιαστικά από το γεγονός ότι η Τράπεζα Κύπρου απέστειλε προς αυτήν επιστολές (Τεκμήριο Ε) με τις οποίες την ενημερώνει ότι έχουν ζητήσει από την εταιρεία όπως εξοφλήσει το λογαριασμό για τον οποίο έχει εκχωρήσει προς όφελος της τράπεζας τα δικαιώματα της ως αγοραστή του επίδικου διαμερίσματος. Το Τεκμήριο Ε αποτελείται από τρεις επιστολές προς την ενάγουσα από την Τράπεζα Κύπρου με τις οποίες η τράπεζα ενημερώνει την ενάγουσα ότι έχει ζητήσει από την εταιρεία την εξόφληση του λογαριασμού για τον οποίο εκχωρήθηκαν προς την τράπεζα τα δικαιώματα της εταιρείας που απορρέουν από τη συμφωνία πώλησης και τυχόν παράλειψη του πρωτοφειλέτη να συμμορφωθεί θα συνεπάγεται και τη λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον της ενάγουσας. Η συμφωνία πώλησης δεν έχει βέβαια ημερομηνία 18.2.08 αλλά φαίνεται ότι αναφέρονται στην ημερομηνία που φαίνεται στη σφραγίδα του Εφόρου Τελών Χαρτοσήμων και πιθανώς στην ημερομηνία κατάθεσης της συμφωνίας στο Κτηματολόγιο. Αν ακόμη η Τράπεζα αναφέρεται στη σωστή συμφωνία δεν έχει προχωρήσει όπως φαίνεται σε κανένα άλλο διάβημα. Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε ευρήματα επί της ουσίας αλλά εξετάζει πάντοτε μέσα στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, κατά πόσο υπάρχουν οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 και με βάση τα όσα αναφέρω πιο πάνω, θεωρώ ότι δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και της πιθανότητας επιτυχίας της παρούσας αγωγής. Περαιτέρω το Δικαστήριο δεν μπορεί να προχωρήσει στην έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος στη βάση του ισχυρισμού της αιτήτριας ότι με την έκδοση του ζητούμενου διατάγματος θα καταστεί δυνατή η συζήτηση και επίλυση του «πιο πάνω προβλήματος που ενέκυψε με τη μεταβίβαση». Ο σκοπός της έκδοσης τέτοιων δραστικών διαταγμάτων δεν είναι για να διευκολύνεται η συζήτηση αλλά για να προστατεύονται δικαιώματα. Είναι επίσης άξιο απορίας πως η ενάγουσα ζητά με την αγωγή της διάταγμα που να διατάσσει τον εναγόμενο 2 όπως μεταβιβάσει επ' ονόματι της το επίδικο διαμέρισμα. Ακόμη και αν η συμφωνία μεταξύ της ενάγουσας και του εναγομένου 2 για μεταβίβαση του διαμερίσματος στο όνομα του θεωρηθεί άκυρη, για ποιο λόγο να θεωρηθεί άκυρη όπως ισχυρίζεται η ενάγουσα και η συμφωνία μεταξύ της ενάγουσας και της εταιρείας ημερομηνίας 14.1.08 αφού η ενάγουσα έχει εισπράξει το τίμημα πώλησης από την εταιρεία και έχει υπογράψει τη συμφωνία εκχώρησης. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 αν δηλαδή είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος αυτό εξετάζεται κάτω από το πρίσμα του κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι ικανοποιητικό μέτρο. Η έννοια της δικαιοσύνης όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση M & CH. Mitsingas Trading Ltd κ.ά. ν. Timperland Co of USA
(1977)1 C.L.R. 1791 δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία. Ακόμη και αν αποδειχθεί ότι η μεταβίβαση του διαμερίσματος στο όνομα του εναγομένου 2 έγινε κατά παράβαση της συμφωνίας εκχώρησης, εκείνη που ουσιαστικά θα έχει απαίτηση εναντίον των διαδίκων είναι η Τράπεζα Κύπρου η οποία όμως πέραν από τις επιστολές Τεκμήριο Ε φαίνεται ότι δεν έχει προχωρήσει σε οποιοδήποτε άλλο διάβημα και ο ισχυρισμός της ενάγουσας ότι η τράπεζα θα λάβει δικαστικά μέτρα και εναντίον της αποτελεί μελλοντικό και αόριστο θέμα. Ακόμη και αν η τράπεζα προχωρήσει σε διαβήματα εναντίον της ενάγουσας είναι άγνωστη η απαίτηση της Τράπεζας εναντίον της ενάγουσας αλλά είναι γνωστό με βάση το περιεχόμενο του Τεκμηρίου Στ ότι δεν μπορεί να είναι η ακύρωση της συμφωνίας ημερομηνίας 14.1.08 αφού σ' αυτή στηρίζει η Τράπεζα τις όποιες απαιτήσεις της και θα ζητείται τουλάχιστον η υλοποίηση της και η όποια πιθανή απαίτηση της ενάγουσας κατά συνέπεια θα αφορά μόνο αποζημιώσεις. Η αναφορά του Γιώργου Μάρα στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ότι εξ όσων έχει πληροφορηθεί από «πρόσωπα γνωστά του εναγόμενου 2 ότι η οικονομική του κατάσταση δεν είναι καλή», θεωρώ ότι είναι ένας αόριστος ισχυρισμός. Ως εκ τούτου και για τους λόγους που έχω αναφέρει πιο πάνω, θεωρώ ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και θα πρέπει να απορριφθεί. Το Δικαστήριο θα πρέπει επίσης να σταθμίσει στο ισοζύγιο της ευχέρειας αν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το ζητούμενο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ"Βασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152 και Κυρίλλου ν. Λάμπρου
(2004)1 Α.Α.Δ. 1528). Το ισοζύγιο της ευχέρειας υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου για να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Ενόψει των όσων αναφέρω πιο πάνω, θεωρώ ότι και στο ισοζύγιο της ευχέρειας δεν δικαιολογείται η έκδοση του διατάγματος και ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του καθ'ου η αίτηση- εναγόμενου 2 και εναντίον της ενάγουσας - αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............. Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΔΔ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Ενδιάμεση Απόφαση - ενδιάμεσο διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο