Γιώργος Ποιμενίδης ν. Αντώνης Ιγνατίου, Αρ. αγωγής: 5259/2009, 29/2/2016

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Το σχέδιο αποτελεί στοιχείο κρίσης της αξιοπιστίας των μαρτύρων και του ελέγχου των λεπτομερειών της μαρτυρίας. Αποτελεί περαιτέρω σταθερό οδηγό για τον καθορισμό των γεγονότων που συνέτειναν στην πρόκληση του δυστυχήματος. Βλ. Αντώνη Σωτηρίου ν. Αστυνομίας,

(2002)2 ΑΑΔ 307, Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 160, Κονναρή ν. Κυριάκου,

(1996)1Α ΑΑΔ 267, Κυριάκου ν. Δημητρίου,

(1997)1Γ ΑΑΔ 1362, Α/φοι Παπαλαζάρου Λτδ ν. Σοφοκλή Μιχαήλ,

(1997)1Γ ΑΑΔ

1. Ως Μ.Ε.1, κατέθεσε ο αστ. 1855 κ. Παναγιώτης Παναγιώτου. Ο εν λόγω μάρτυρας είναι ο αστυφύλακας ο οποίος κλήθηκε στην σκηνή του ατυχήματος και έλαβε τις αναγκαίες μετρήσεις για να συνταχθεί το πρόχειρο σχεδιάγραμμα (τεκμήριο 1) το οποίο ακολούθως μετέφερε σε συμμετρικό (τεκμήριο 2), λόγω της δημιουργίας ποινικού φακέλου και στο οποίο απεικονίζει την εκεί πραγματική κατάσταση και ευρήματα του, τα οποία περιέγραψε και ανέλυσε στην δια ζώσης μαρτυρία του. Το σχεδιάγραμμα υπογράφτηκε και από τους δύο ενεχόμενους οδηγούς, πλην όμως στην σκηνή βρήκε μόνο τον εναγόμενο, διότι ο ενάγοντας ήδη έχει μεταφερθεί στο γενικό νοσοκομείο Λεμεσού, το σημείο σύγκρουσης υποδείχθηκε από τον εναγόμενο, χωρίς να συνοδεύεται από οποιαδήποτε άλλα ευρήματα που να συνηγορούν ότι εκείνο είναι το σημείο σύγκρουσης και δεν είχε εντοπίσει ο μάρτυρας οποιαδήποτε άλλη ανεξάρτητη μαρτυρία. Tο σημείο σύγκρουσης που αναγράφηκε ως σημείο Χ βρίσκεται εντός της ασφάλτινης προέκτασης του δρόμου και συμφώνησαν και οι δύο οδηγοί με αυτό. Εντόπισε ο μάρτυρας μαυρίσματα από την μοτοσυκλέτα που οδηγούσε ο ενάγοντας μήκους ενός μέτρου και σαράντα εκατοστών, το όχημα που οδηγούσε ο εναγόμενος είχε ένα ελαφρύ βούλωμα στην δεξιά πλευρά του και η μοτοσυκλέτα είχε τριψίματα και σπασμένα πλαστικά σε όλη την αριστερή πλευρά, ενώ για την μπροστινή πλευρά δεν έχει σημειώσει κάτι και όλες οι ζημιές ήταν νωπές από το ατύχημα. Ο εναγόμενος κατηγορήθηκε για αμελή οδήγηση και παραδέχθηκε ενοχή. Αντεξεταζόμενος, κατέθεσε ως τεκμήριο 3 την κατάθεση του εναγόμενου (όσον αφορά τον ενάγοντα ανέφερε στην επανεξέταση του ότι έλαβε κατάθεση δύο μήνες μετά το ατύχημα λόγω φόρτου εργασίας), περιγράφοντας επίσης την κατάσταση του δρόμου, ως ευθύς και επίπεδος, χωρίς κανένα οπτικό ή άλλο εμπόδιο στο σημείο που έγινε το ατύχημα και γενικά περιέγραψε τα ευρήματα του στην σκηνή του ατυχήματος, παραπέμποντας ταυτόχρονα και στο σχετικό σχεδιάγραμμα. Ανέφερε ότι τα μαυρίσματα πρέπει να είναι από την τριβή των ελαστικών και ότι διαφαίνεται πως πρώτα η μοτοσυκλέτα ανατράπηκε και μετά επήλθε η σύγκρουση και στην επανεξέταση του διευκρίνησε ότι το Β1 επί του σχεδίου δεν περιλαμβάνει ίχνη τροχοπέδησης, αλλά μόνο μαυρίσματα και εκδορές της μοτοσικλέτας. Δεν ανευρέθησαν ίχνη τροχοπέδησης της μοτοσυκλέτας, δεν θυμόταν εάν έκανε έλεγχο των φρένων αυτής και ο ενάγοντας δεν φορούσε κράνος και εκδόθηκε εξώδικο πρόστιμο για αυτό. Το όριο ταχύτητας στην σκηνή είναι 50 Χ.Α.Ω, δεν θυμόταν εάν οι δείκτες των οχημάτων ήταν αναμμένοι και ο εναγόμενος του ανέφερε ότι τον προσέγγισε κάποιο άτομο και ο μάρτυρας ανέφερε ότι το εν λόγω άτομο υιοθέτησε την εκδοχή του εναγόμενου και πιο συγκεκριμένα ότι ο εναγόμενος χρησιμοποίησε τον δείκτη για να στρίψει δεξιά, πλην όμως το εν λόγω άτομο δεν ήθελε να δώσει κατάθεση γραπτώς. Το σημείο σύγκρουσης Χ από την αρχή των μαυρισμάτων είναι μια απόσταση 9 μέτρων, σύμφωνα με την βασική γραμμή μέτρησης. Ο εν λόγω μάρτυρας άφησε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο έχει πειστεί ότι ο εν λόγω μάρτυρας ήταν αντικειμενικός και αμερόληπτος και δεν έχει εντοπιστεί οποιαδήποτε απόπειρα του μάρτυρα όπως βοηθήσει ή βλάψει οποιονδήποτε εκ των διαδίκων. Παρέθεσε με σαφήνεια και πληρότητα όλα όσα περιήλθαν στην αντίληψη του κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του ως αστυφύλακας και δεν δίσταζε να αναφέρει εάν κάτι δεν το γνώριζε ή δεν το θυμόταν ή εάν δεν το έχει ερευνήσει ή εξετάσει. Η μαρτυρία του κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης ήταν μεστή και παρέθεσε στο Δικαστήριο εκείνα τα στοιχεία που άπτονται κυρίως της πραγματικής μαρτυρίας, διαφωτίζωντας έτσι το Δικαστήριο για την εικόνα της σκηνής του επίδικου ατυχήματος και συνακόλουθα το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα ως αξιόπιστη. Ως Μ.Ε. 2 κατέθεσε ο ενάγοντας, ο οποίος ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, υιοθέτησε την γραπτή του δήλωση. Στην γραπτή του δήλωση ο ενάγοντας κάνει αναφορά στην ηλικία και εργασία του, στα καθήκοντα του που είχε και τις απολαβές του και ακολούθως κάνει αναφορά στις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το επίδικο ατύχημα. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι ενώ ήταν οδηγός της μοτοσυκλέτας με αριθμό εγγραφής KML 538 στην οδό Αγίας Φυλάξεως με νότια κατεύθυνση και βρισκόταν πίσω από το όχημα του εναγομένου με αριθμούς εγγραφής ΕΤΑ 577, ο ενάγοντας αφού έλεγξε την τροχαία κίνηση μπροστά και πίσω του, κινήθηκε δεξιότερα για να προσπεράσει τον εναγόμενο. Ενώ βρισκόταν ο ενάγοντας στην διαδικασία να προσπεράσει τον εναγόμενο, ο τελευταίος χωρίς να κάνει εμφανή την πρόθεση του να στρίψει δεξιά και εντελώς ξαφνικά, έστριψε δεξιά χωρίς να υπάρχει στροφή δεξιά και κατευθύνθηκε σε ασφάλτινη προέκταση δεξιά του δρόμου σε αντίθετη κατεύθυνση. Ο ενάγοντας ενώ βρισκόταν στην διαδικασία προσπεράσματος και ήταν σχεδόν δίπλα από τον εναγόμενο, ο τελευταίος δεν αντιλήφθηκε την πρόθεση του ενάγοντα να τον προσπεράσει, κινήθηκε αιφνιδιαστικά και χωρίς να αντιληφθεί τον ενάγοντα και χωρίς να ελέγξει και ο ενάγοντας εφάρμοσε τα φρένα του για να αποφύγει την σύγκρουση αφού κινήθηκε δεξιότερα, πλην όμως επήλθε η σύγκρουση και ο ενάγοντας βρέθηκε κάτω από την δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου του εναγομένου και να τραυματιστεί σοβαρά και ακολούθως να απεγκλωβιστεί και να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Ακολούθως περιγράφει την φύση και την έκταση των τραυμάτων του, τις συνέπειες αυτών, τα κατάλοιπα του, την περίοδο αποθεραπείας του, ως επίσης και τα έξοδα του. Έκανε παραπομπή στα ιατρικά πιστοποιητικά του νοσοκομείου, από το οποίο εξήλθε μετά από τέσσερις μέρες με δική του ευθύνη και ότι τον παρακολούθησε ο ιδιώτης ορθοπεδικός χειρούργος Ανδρέας Αδάμου (ο οποίος απεβίωσε πριν από τέσσερα περίπου χρόνια) κάνοντας αναφορά στα ευρήματα του και στο ποσό των € 600 το οποίο αντιπροσωπεύει την παρακολούθηση και την ετοιμασία του εν λόγω ποσού. Περαιτέρω, κάνει αναφορά στις φυσικοθεραπείες που έχει κάνει μετά από ιατρική σύσταση και στο ποσό των € 475 το οποίο κατέβαλε για αυτές, ως επίσης και για ποσά που κατέβαλε για αυχενικό κολάρο, ήτοι 54 ευρώ και αστυνομική έκθεση, ήτοι 85,43 ευρώ, για δε τα μεταφορικά έξοδα προς γιατρούς και φυσικοθεραπευτές, ήτοι για το ποσό των 250 ευρώ, δεν έλαβε αποδείξεις, ως επίσης κάνει αναφορά σε συμπτώματα που είχε και που τον ταλανίζουν μερικές φορές ακόμα και σήμερα, όπως πονοκέφαλοι και ζαλάδες και έκανε αναφορά στον ιατρό κ. Γαλατόπουλο, ο οποίος του ανέφερε ότι υπέστη εγκεφαλική διάσειση λόγω της σφοδρότητας της σύγκρουσης και τα συμπτώματα των ζαλάδων και του πονοκέφαλου είναι συμπτώματα του μεταδιασειστικού συνδρόμου και τα συμπτώματα αυτά επιδεινώνονταν κατά την κίνηση του αυχένα και κατά την έκθεση του στον ήλιο. Στην συνέχεια της κυρίως εξέτασης του, συμφώνησε ότι το σημείο χ είναι το σημείο σύγκρουσης και συμφώνησε με το σχεδιάγραμμα της σκηνής. Ανέφερε ότι συμτπώματα όπως οι ζαλάδες, οι πόνοι στον αυχένα και την μέση του τον ταλανίζουν μέχρι και σήμερα και λαμβάνει παυσίπονα, υπέγραψε για να εξέλθει από το νοσοκομείο για να επιστρέψει στην εργασία του, όμως αυτό δεν κατέστη τελικά δυνατό, λόγω των προβλημάτων που είχε από το ατύχημα και οι φυσικοθεραπείες δεν τον βοήθησαν πολύ, αλλά παρόλα αυτά, ο ίδιος κάνει λίγο περπάτημα και τις ασκήσεις που έμαθε στις φυσικοθεραπείες. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι δεν υπήρχε άλλο όχημα μεταξύ των δύο ενεχόμενων οχημάτων και περιέγραψε την διαδικασία που προηγήθηκε της προσπάθειας του να προσπεράσει τον εναγόμενο, ήτοι κινείτο με 30 - 40 ΧΑΩ, κοίταξε, έδειξε με τον φωτεινό του σηματοδότη για την πρόθεση του και αύξησε ταχύτητα για να προσπεράσει και βρισκόταν 4-5 μέτρα πριν τον εναγόμενο όταν αποφάσισε να προσπεράσει. Δικαιολόγησε την μη αναφορά του στην γραπτή του δήλωση περί ένδειξης του με τον φωτεινό σηματοδότη, λέγοντας ότι είτε του διέφυγε, είτε δεν ερωτήθηκε, ανέφερε όμως κατηγορηματικά, αρνούμενος ταυτόχρονα σχετική υποβληθείσα θέση περί του αντιθέτου, ότι στην εργασία του δεν διακινδυνεύει οτιδήποτε και συνακόλουθα προέβη στην ένδειξη με τον φωτεινό σηματοδότη και ως προς την μη χρήση κράνους, το οποίο είναι παραδεκτό, ανέφερε ότι αυτό οφειλόταν στην ζέστη και ότι αυτό αφορούσε την δική του ασφάλεια, σε αντίθεση με ότι συνέβαινε με την χρήση του σηματοδότη του. Περιέγραψε επίσης τον δρόμο όπου έγινε το ατύχημα και ως προς το σημείο όπου επιχείρησε να προσπεράσει, ανέφερε ότι δεν ερχόταν από απέναντι κάποιο όχημα και συνεπώς δεν ήταν επικίνδυνο να προσπεράσει και εκεί δεν υπήρχε στροφή και δεν έχει προσέξει εάν στην ασφάλτινη προέκταση απαγορευόταν η στάθμευση, διότι η προσοχή του ήταν στον δρόμο. Σε ερώτηση που του τέθηκε κατά πόσο ο εναγόμενος θα προέβαινε σε προσπέραση, ανέφερε ότι πάντα το έχει κατά νου, πλην όμως τα αυτοκίνητα όταν θα προσπεράσουν κάνουν σήμα και γενικά με κάποιο τρόπο δείχνουν αυτήν την πρόθεση τους και ο εναγόμενος στην προκειμένη περίπτωση όταν επιχείρησε να στρίψει δεξιά, δεν ελάττωσε ταχύτητα και χωρίς προειδοποίηση έστριψε και ο ενάγοντας αντιλήφθηκε αυτήν την πρόθεση του εναγόμενου όταν ο ενάγοντας έφτασε στον δεξί τροχό του αυτοκινήτου του εναγόμενου και επανεξεταζόμενος ανέφερε ότι εννοούσε τον πίσω τροχό. Ερωτώμενος και καλούμενος να εξηγήσει τα μαυρίσματα που απεικονίζονται στο σχέδιο σε συνδυασμό με την εκδοχή που έδωσε ως προς το σημείο που βρισκόταν όταν ο εναγόμενος έστριψε δεξιά, ανέφερε ότι όταν μια μοτοσυκλέτα κινείται με ταχύτητα πέραν των 10 ΧΑΩ δεν μπορεί να στρίψει το τιμόνι, ο εναγόμενος έστριψε και έκανε γωνία μπροστά από τον ενάγοντα και ο ενάγοντας προσπάθησε να τον αποφύγει και να γείρει την μοτοσυκλέτα πάνω του, ακολούθως σφήνωσε πάνω του και τα μαύρα σημάδια που φαίνονται στο σχέδιο, είναι από την μοτοσυκλέτα του και πιο συγκεκριμένα ο εναγόμενος τον έσυρε μέχρι την ασφάλτινη προέκταση και σιγά σιγά ο ενάγοντας έμπαινε κάτω από το αυτοκίνητο του εναγόμενου. Αναφορικά με το σχεδιάγραμμα, ανέφερε ότι δεν το αντιλήφθηκε σωστά και δεν του το εξήγησαν και όταν ρώτησε εάν το σχέδιο ανταποκρίνεται στην εκδοχή του, αυτοί του απάντησαν θετικά και υπόγραψε, λέγοντας ταυτόχρονα ότι μπορεί να είναι και λάθος δικό του, τα γεγονότα είναι όπως τα ανέφερε και ότι το σχέδιο μοιάζει. Όταν κλήθηκε να εξηγήσει την θέση του για την ανυπαρξία ιχνών τροχοπέδησης, ανέφερε ότι αυτό που έκανε ήταν τα αντανακλαστικά του και μετά δεν θυμάται τίποτα και ότι ξύπνησε στο νοσοκομείο και δεν πρόλαβε να κάνει σχεδόν τίποτε. Ερωτώμενος κατά πόσο αν ο εναγόμενος βρισκόταν σε διαδικασία να στρίψει κατά πόσο θα έπρεπε να του δώσει προτεραιότητα, απάντησε λογικά πως ναι και περαιτέρω ανέφερε ότι προσπερνούσε με ταχύτητα 50 ΧΑΩ περίπου, αρνούμενος ταυτόχρονα υποβληθείσα θέση ότι οδηγούσε με υπερβολική ταχύτητα. Επίσης αναφέρθηκε και στην προηγούμενη καταδίκη που είχε για εγκατάλειψη σκηνής, ως επίσης και στο παράπονο που είχε για την έλλειψη ενδιαφέροντος από πλευράς εναγομένου για την κατάσταση της υγείας του. Απάντησε θετικά σε ερώτηση κατά πόσο θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός επειδή υπήρχε η ασφάλτινη προέκταση και καταστήματα στην περιοχή, λέγοντας ταυτόχρονα ότι ο δρόμος την δεδομένη στιγμή του επέτρεπε να προσπεράσει και το έπραξε, αρνούμενος ταυτόχρονα υποβληθείσα θέση ότι προσπέρασε δύο οχήματα εν΄ όψει της ύπαρξης αυτοκινήτου πίσω από τον εναγόμενο με οδηγό κάποιον Πανίκο Δημοσθένους και αυτός ήταν ο λόγος που δεν είδε την πρόθεση του εναγόμενου να στρίψει δεξιά, λέγοντας επίσης ότι δεν θα έπραττε κάτι τέτοιο λόγω επικινδυνότητας. Όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι ο εναγόμενος έκανε εμφανή την πρόθεση του να στρίψει δεξιά με την χρήση του φωτεινού σηματοδότη, ανέφερε ότι δεν θα διακινδύνευε την ζωή του ή να μείνει ανάπηρος για λίγα χρήματα που λάμβανε, τονίζοντας ότι είναι διαφορετικό η μη χρήση του κράνους, παρόλο που θα μπορούσε να μείνει ανάπηρος, διότι αυτό έτυχε και δεν είναι όλη την ημέρα που δεν φορούσε το κράνος. Αρνήθηκε υποβληθείσα θέση ότι δεν χρησιμοποίησε τον φωτεινό του σηματοδότη για την πρόθεση του να προσπεράσει και ως προς το σχέδιο όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι το έχει αντιληφθεί, ανέφερε ότι μπορεί να το έχει αντιληφθεί λανθασμένα και ότι τα τόξα δείχνουν περίπου πως έγινε το ατύχημα και αρνήθηκε σε κατοπινό στάδιο ότι το σημείο χ είναι το σημείο σύγκρουσης. Όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι δεν εφάρμοσε τα φρένα του, ανέφερε ότι δεν πρόλαβε καν να κάνει την κίνηση λόγω της απότομης κίνησης του εναγόμενου, αρνήθηκε υποβληθείσα θέση ότι το ατύχημα οφειλόταν στην κίνηση του να προσπεράσει, ως επίσης αρνήθηκε υποβληθείσα θέση ότι έχασε τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας λόγω αυξημένης ταχύτητας και ότι η πρώτη επαφή ήταν με την άσφαλτο και όχι με τον εναγόμενο. Επίσης αρνήθηκε υποβληθείσες θέσεις ότι ο εναγόμενος ελάττωσε ταχύτητα και ανέμενε για να στρίψει δεξιά και όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι ο εναγόμενος άρχισε ήδη να στρίβει δεξιά όταν ο ενάγοντας άρχισε να προσπερνά, ανέφερε ότι αυτή η θέση είναι παρόμοια με την εκδοχή του, ήτοι προσπερνούσε ο ενάγοντας και ο εναγόμενος έστριψε απότομα και δεν τον έχει δει, διαφωνόντας με την θέση ότι τον έχει δει από μακριά. Επίσης αρνήθηκε υποβληθείσες θέσεις ότι βρισκόταν πίσω και όχι στο πλάι του εναγόμενου όταν ο εναγόμενος άρχισε να στρίβει, αρνήθηκε ότι ο εναγόμενος δεν του ανέκοψε την πορεία του, ότι η εκδοχή του δεν ανταποκρίνεται με το σχέδιο της αστυνομίας και τα ευρήματα της και ούτε στην πραγματικότητα, ότι κατά το ατύχημα ήταν αφηρημένος και βιαστικός, λέγοντας ότι δεν μπορεί να είναι κάποιος αφηρημένος με το είδος εργασίας που εκτελούσε, ότι το ατύχημα έγινε από αμέλεια του ιδίου και ότι δεν είχε αυξημένη παρατηρητικότητα, λέγοντας ότι είναι ο εναγόμενος που ήταν αμελής. Κατά την δεύτερη μέρα της αντεξέτασης του, αρνήθηκε υποβληθείσες θέσεις που άπτονταν τα όσα είδε άλλος αυτόπτης μάρτυρας, ως επίσης αρνήθηκε υποβληθείσα θέση ότι δεν ανέφερε στην αστυνομία την θέση του ότι συρόταν από τον εναγόμενο. Αρνήθηκε υποβληθείσα θέση με την οποία ο λόγος που εξήλθε από το νοσοκομείο δεν ήταν για να εργαστεί, λέγοντας ότι δεν τα κατάφερε να το πράξει λόγω των πόνων που είχε μετά και από την υποχώρηση της επίρρειας των φαρμάκων, συμφώνησε όμως σε υποβληθείσα θέση ότι η κίνηση του να εξέλθει του νοσοκομείου παρά τις συμβουλές των γιατρών ήταν μια κίνηση επιπόλαια, απερίσκεπτη και χωρίς να μετρήσει τους κινδύνους της υγείας του. Δεν ήταν σε θέση να θυμάται πότε πήγε και πόσες φορές στον ιατρό Αδάμου, λέγοντας ότι πήγε και σε αρκετούς γιατρούς και ως προς το ποσό των € 600, ανέφερε ότι τον πλήρωσε, πλην όμως δεν έχει απόδειξη, διότι έκανε κάποιες μετακομίσεις και έδωσε όμως αντίγραφο στον δικηγόρο του. Ως προς την αναρρωτική άδεια που του χορήγησε ο ιατρός Αδάμου, δεν θυμόταν πότε του την έδωσε και αν ήταν σταδιακή, διότι ούτως ή άλλως δεν εργαζόταν και ο ιατρός του ανέφερε ότι χρειαζόταν τρεις μήνες για να αναρρώσει, αρνούμενος ταυτόχρονα σχετική υποβληθείσα θέση ότι η εν λόγω αναρρωτική δόθηκε καθ΄ υπόδειξη του ενάγοντα χωρίς να είναι αυτό αναγκαίο και για σκοπούς διεκδίκησης περαιτέρω ποσών, τονίζοντας ότι δεν ζητά τον οίκτο κανενός και ότι εάν δεν εργαζόταν δεν θα κάλυπτε τις ανάγκες του. Επίσης δεν ήταν σε θέση να θυμάται πότε άρχισε τις φυσικοθεραπείες και αν το του έχει συστήσει και το νοσοκομείο να επισκεφθεί νευρολόγο, λέγοντας ότι ήταν ο ιατρός Αδάμου που του συνέστησε να δει νευρολόγο. Επίσης ανέφερε ότι τον βοηθούσε ο ιατρός Γαλατόπουλος και δεν θυμόταν πολλά πράγματα από την επίσκεψη του στον ιατρό Ηλία Γεωργίου, ήτοι τι του προσκόμισε και τι λέχθηκε και εξέφρασε άγνοια γιατί δεν αναφέρουν τα ιατρικά πιστοποιητικά του νοσοκομείου για τις ζαλάδες και τους πονοκεφάλους και ότι εάν ο ιατρός Ηλίας Γεωργίου τον ρωτούσε για αυτό το ζήτημα θα του απαντούσε. Ανέφερε ότι κατέβαλλε περίπου €8 για τις μετακινήσεις του με ταξί για να μεταβαίνει σε φυσικοθεραπευτές, αλλά δεν έχει αποδείξεις διότι δεν αποκόπτουν αποδείξεις τα ταξί και επίσης ανέφερε ότι από το 2009 και μετά πάλι ένιωθε ενοχλήσεις αλλά δεν πήγε σε γιατρό λόγω του κόστους, ιδίως όταν δεν εργαζόταν, λέγοντας επίσης ότι θα ήταν λογικό να πήγαινε σε γιατρό, όμως τον καλύπτουν τα παυσίπονα. Aνέφερε επίσης ότι χρειάστηκε 2 - 3 χρόνια για να εξεύρει εργασία και αρνήθηκε υποβληθείσα θέση ότι δυσκολεύτηκε να βρει εργασία και ότι ζητά αποζημιώσεις από οίκτο. Σήμερα οι δραστηριότητες του έχουν περιοριστεί και η δυνατότητα για εργασία του επίσης, λόγω των πόνων στην μέση και στον αυχένα, αλλά αν του δοθεί η ευκαιρία περιστασιακά εργάζεται σε εστιατόρια ή ως διανομέας φαγητού με αυτοκίνητο. Συμφώνησε σε υποβληθείσα θέση ότι τα τραύματα στο κεφάλι ως καταγράφονται στα πιστοποιητικά του νοσοκομείου οφείλονται στο γεγονός ότι δεν φορούσε κράνος, αρνήθηκε όμως υποβληθείσα θέση ότι δεν ήταν αναγκαία η χορήγηση αναρρωτικής άδειας πέραν αυτής της χορηγηθείσας από το νοσοκομείο. Επίσης αρνήθηκε υποβληθείσες θέσεισ ότι μπορούσε να επιστρέψει στην εργασία του μετά την πάροδο της αναρρωτικής άδειας του νοσοκομείου, λέγοντας ότι προσπάθησε να πάει, αλλά ήδη προσέλαβαν άλλους, λόγω και της φύσης της εργασίας του όπου μπορούν να προσλάβουν άλλους άμεσα. Ακολούθως αρνήθηκε υποβληθείσες θέσεις και που είχαν ως αντικείμενο την άρνηση και την αμφισβήτηση των εκδοχών του που παρουσίασε κατά την μαρτυρία του. Το Δικαστήριο παρακολούθησε με ιδιαίτερη και επαυξημένη προσοχή τον ενάγοντα κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, λόγω ακριβώς της ιδιότητας του ως ενός από τους δύο εμπλεκόμενους στο επίδικο ατύχημα και το Δικαστήριο κρίνει ότι άφησε μεν θετική εικόνα στο Δικαστήριο, πλην όμως κάποιες από τις θέσεις και αξιώσεις του δεν γίνονται αποδεκτές από το Δικαστήριο και ως προς την δυνατότητα αποδοχής μέρους μαρτυρίας και απόρριψης άλλης, το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά και όχι περιοριστικά στην στην Τσίκκας ν. Χριστοφή, Πολ.Εφ.309/08, ημερ. 18 Νοεμβρίου 2010, και Μεσσάρη ν. Κατσιαμίδη, Πολ.΄Εφ.376/06, ημερ. 29 Νεομβρίου 2010 και FOUAD SAADE - v - NABIL ZEINI 2005 1B ΑΑΔ
2. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την θέση του ενάγοντα ως προς τα κατάλοιπα και τις συνέπειες των τραυμάτων μέχρι και σήμερα, ήτοι οι πονοκέφαλοι και οι ζαλάδες και οι συνακόλουθες λήψεις παυσιπόνων, διότι αυτή η αναφορά του ενάγοντα δεν έχει συνοδευτεί από κάποια σχετική, λεπτομερή και εξειδικευμένη επιστημονική ιατρική μαρτυρία και ούτε έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε απόδειξη πληρωμής που να καταδεικνύει την αγορά οποιωνδήποτε φαρμάκων. Είναι γνωστή και πάγια η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με την αυστηρή απόδειξη των ειδικών αποζημιώσεων, με βάση την οποία ο ενάγων βαρύνεται να αποδείξει με καθαρή μαρτυρία τα κονδύλια που διεκδικεί ως ειδικές ζημιές και απόδειξη ειδικών ζημιών κινείται μέσα σε αυστηρά πλαίσια και το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά και όχι περιοριστικά, λόγω της πλούσιας και πάγιας νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην Ηρακλέους ν. Πίτρου

(1994)1 Α.Α.Δ.

1. Σίγουρα ο ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει, με το βάρος που του αναλογεί, το συνολικό ποσό των €
2. Αναπόφευκτα συμπαρασύρεται και το ποσό των €1,500 ως ποσό που ισχυρίζεται ο ενάγοντας ότι είναι τα φάρμακα που θα χρησιμοποιεί δια βίου, λόγω ακριβώς της απουσίας πειστικής, λεπτομερούς και εξειδικευμένης επιστημονικής ιατρικής μαρτυρίας που να αποδεικνύει αυτήν την ανάγκη. Επίσης, δεν έχει αποδειχθεί με το βάρος απόδειξης που αναλογεί στον ενάγοντα, η αξίωση για το ποσό των €250 ως έξοδα μεταφορικών, διότι δεν έχουν προσκομιστεί σχετικές αποδείξεις και η αναφορά του ενάγοντα ότι δεν δόθηκαν αποδείξεις, δεν είναι αρκετή, διότι θα μπορούσε ο ενάγοντας να ζητά σχετικές αποδείξεις. Εν πάση περιπτώση, το Δικαστήριο κρίνει ότι από την στιγμή που ο ίδιος ο ενάγοντας χρησιμοποίησε τον όρο ΄΄περίπου 8 ευρώ την φορά΄΄ σε συνδυασμό με το γεγονός ότι έστω και σπάνια τον βοηθούσαν τρίτα πρόσωπα στις μεταφορές του και εν τη απουσία αποδείξεων, δεν έχει αποδειχθεί με την αυστηρότητα που απαιτείται η ειδική αυτή ζημιά που δικογραφείται. Επίσης, η δικογραφημένη αξίωση για το ποσό των €2,500 ως έξοδα φυσικοθεραπείας που θα υποβάλλεται δια βίου, δεν έχει αποδειχθεί, διότι μέσα από την μαρτυρία του Μ.Ε. 3 δεν έχει καταδειχθεί αυτή η ανάγκη ως αναφέρεται κατωτέρω και που εν πάση περιπτώση, δεν υπάρχει άλλη μαρτυρία επιστημονική ιατρική που να αποδεικνύει αυτήν την ανάγκη. Αναφορικά με το ζήτημα της ευθύνης πρόκλησης του επίδικου ατυχήματος, τα πράγματα είναι πολύ ξεκάθαρα, ως θα αναφερθεί κατωτέρω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του εναγομένου και με την αξιολόγηση που θα αναφερθεί κατωτέρω, ο εναγόμενος με την ίδια την μαρτυρία του, καταδεικνύει ότι όχι μόνο ήταν αμελής, αλλά φέρει ακέραια την ευθύνη για την πρόκληση του επίδικου ατυχήματος. Εν πάση περιπτώση όμως, το Δικαστήριο θα προβεί στην αξιολόγηση των θέσεων του ενάγοντα αναφορικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επεσυνέβη το επίδικο ατύχημα, έτσι ώστε να υπάρχει μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση του ουσιώδους αυτού ζητήματος. Κατ΄ αρχήν το Δικαστήριο αποδέχεται ότι το σημείο σύγκρουσης, είναι το σημείο χ με το οποίο οι διάδικοι συμφώνησαν και υπέγραψαν και που αναφέρθηκε και από τον Μ.Ε.1 και η μεταγενέστερη τροποποίηση της θέσης του ενάγοντα σε κατοπινό στάδιο της διαδικασίας, δεν μεταβάλλει την κρίση του Δικαστηρίου, εν΄ όψει του ότι σε γενικές γραμμές δεν υπάρχει αμφισβήτηση στο πως έγινε το δυστύχημα, αλλά υπάρχει αμφισβήτηση στα προληπτικά μέτρα και στις ενέργειες που έχουν γίνει για να αποφευχθεί η σύγκρουση, ήτοι η χρήση του φωτεινού σηματοδότη, η ταχύτητα και το ασφαλές των πράξεων των διαδίκων για να προσπεράσουν και να σταθμεύσουν αντίστοιχα, ενώ υπάρχει ταύτιση απόψεων των διαδίκων ότι το δυστύχημα επεσυνέβη ενώ οι διάδικοι είχαν νότια κατεύθυνση στην οδό Αγίας Φυλάξεως στην Λεμεσό και ενώ ο ενάγοντας εισήλθε στη δεξιά λωρίδα για να προσπεράσει και ο εναγόμενος εισήλθε στην δεξιά λωρίδα για να σταθμεύσει σε δεξιά παρακείμενη ασφάλτινη προέκταση και ενώ η κίνηση στον δρόμο στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας ευνοούσε την είσοδο των διαδίκων. Μέσα από την πραγματική μαρτυρία που διαφαίνεται από το σχέδιο της σκηνής του ατυχήματος και πιο συγκεκριμένα τα μαυρίσματα από την μοτοσικλέτα του ενάγοντα τα οποία βρίσκονται πριν το σημείο σύγκρουσης χ, αποδεικνύεται ότι ο ενάγοντας πρώτα ανατράπηκε στην άσφαλτο, σύρθηκε σε αυτήν και ακολούθως κτύπησε στο αυτοκίνητο του εναγόμενου στην δεξιά μπροστινή του πλευρά και αυτό καταδεικνύει την ύπαρξη κλίσης προς τα δεξιά του αυτοκινήτου του εναγομένου και συνεπώς το γεγονός ότι ο εναγόμενος είχε ήδη στρίψει δεξιά. Το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία του ενάγοντα ότι είχε την προσοχή του στο δρόμο και ότι ο εναγόμενος δεν έχει δείξει με τον φωτεινό του σηματοδότη ότι θα έστριβε, διότι εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ο ενάγοντας είναι λογικό ότι θα το αντιλαμβανόταν, ενώ με την κίνηση του εναγόμενου να στρίψει δεξιά χωρίς να κάνει εμφανή αυτήν του την πρόθεση, προκάλεσε την αντίδραση του ενάγοντα να αποφύγει την σύγκρουση με αποτέλεσμα αυτή να ανατραπεί και εν τέλει να συγκρουστεί με το αυτοκίνητο του εναγόμενου. Συνεπώς η θέση του ενάγοντα ότι τα σημάδια της μοτοσυκλέτας του οφείλονται στο γεγονός ότι ο εναγόμενος τον έχει σύρει μέχρι την ασφάλτινη προέκταση, δεν συνάδει με την πραγματική μαρτυρία, αλλά και την λογική, λαμβάνονας υπ΄ όψη το γεγονός ότι η σύγκρουση έγινε λόγω της κίνησης του εναγόμενου να στρίψει δεξιά με αποτέλεσμα να ανακοπεί η πορεία του ενάγοντα. Ούτε διαδραματίζει κάποιο ρόλο η αναφορά του ενάγοντα, όπου συμφώνησε ότι θα έπρεπε να ήταν πιο προσεκτικός λόγω της ύπαρξης της ασφάλτινης προέκτασης και καταστημάτων στην περιοχή, διότι αυτό δεν θα μπορούσε να ισοδυναμούσε και με πρόβλεψη ότι απότομα και απροειδοποίητα θα του ανακοπτόταν η πορεία του από τον εναγόμενο, όπως και έγινε και συνακόλουθα η θέση του ότι θα ήταν λογικό να έδιδε προτεραιότητα στον εναγόμενο για να στρίψει δεξιά, δεν μπορεί να εφαρμοστεί και στην περίπτωση που ο εναγόμενος έστριβε απότομα και απροειδοποίητα, όπως έγινε στην προκειμένη περίπτωση. To καθήκον για επιμελή οδήγηση, δεν επεκτείνεται στην λήψη προληπτικών μέτρων έναντι της πιθανότητας εκδήλωσης αμέλειας εκ μέρους άλλων οδηγών (βλ. ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ - ν- ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΥ 1992 1 Α.Α.Δ. σελ. 422). Επίσης το Δικαστήριο αποδέχεται την θέση του ενάγοντα ότι έχει χρησιμοποιήσει τον φωτεινό του σηματοδότη για να κάνει εμφανή την πρόθεση του όπως στρίψει στην δεξιά λωρίδα για σκοπούς προσπεράσματος και που εν πάση περιπτώση ακόμα και να μην το έπραξε, δεν διαδραματίζει οποιοδήποτε ρόλο, διότι ο εναγόμενος αντιλήφθηκε την παρουσία του ενάγοντα 100 μέτρα προηγουμένως, ως ο ίδιος ο εναγόμενος ανέφερε και θα γίνει ειδική αξιολόγηση πιο κάτω. Αναφορικά με την φύση και την έκταση των τραυμάτων του ενάγοντα και τις συνέπειες αυτών, θα γίνει ειδική αξιολόγηση των θέσεων του ενάγοντα σε αντιπαραβολή με την μαρτυρία του Μ.Υ. 1 Δρ. Ηλία Γεωργίου, λόγω του ότι υπάρχουν συγκλίσεις και αποκλίσεις και θα γίνεται ειδική αναφορά κατά την αξιολόγηση του Μ.Υ. 1 Δρ. Ηλία Γεωργίου. Ως Μ.Ε.3 κατέθεσε ο κ. Νίκος Καραολής, φυσικοθεραπευτής στο επάγγελμα και τα προσόντα του δεν έχουν αμφισβητηθεί. Αυτό που αμφισβητήθηκε ήταν η διενέργεια των θεραπειών και η καταβολή του χρηματικού ποσού των € 475 που αναγράφεται στο τεκμήριο 9, το οποίο ο μάρτυρας αναγνώρισε, και σε διαζευκτική βάση αμφισβητήθηκε η διενέργεια του συνόλου των θεραπειών και υποβλήθηκε η θέση ότι το ποσό αναγράφηκε για σκοπούς αξίωσης από την ασφαλιστική εταιρεία. Ο εν λόγω μάρτυρας αναφέρθηκε στην φύση και την έκταση των θεραπειών που υπεβλήθηκε ο ενάγοντας στο φυσικοθεραπευτήριο στο οποίο είναι συναίτερος και αναφέρθηκε στις συνθήκες και στους λόγους όπου ο ενάγοντας υπεβλήθηκε στις θεραπείες που ανέφερε. Ήταν θετικός, σαφής και ξεκάθαρος ότι το χρηματικό ποσό έχει καταβληθεί και ότι οι θεραπείες έχουν διενεργηθεί, αρνούμενος σχετικές υποβολές περί του αντιθέτου. Ανέφερε επίσης ότι είναι λογικό όπως ο ενάγοντας να έχει προσκομίσει παραπεμπτικό από ιατρό και ότι έχουν γίνει ακτινογραφίες προηγουμένως, χωρίς να είναι σε θέση να θυμάται επακριβώς, λόγω της παρόδου του χρονικού διαστήματος από τότε μέχρι σήμερα, ως επίσης αναφέρθηκε, κάνοντας παραπομπή και αναφορά ως προς την φύση και την έκταση του τραύματος, της συμβουλής του γιατρού και των θεραπειών που γίνονται, ως προς το αναμενόμενο έναρξης των φυσικοθεραπειών. Ο εν λόγω μάρτυρας άφησε θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Παρ΄ όλο που αμφισβητήθηκε έντονα κατά την διάρκεια της αντεξέτασης του η διενέργεια των φυσικοθεραπειών και η καταβολή του χρηματικού ποσού των € 475 και γενικά τα όσα ανέφερε περί παραπεμπτικού από τον θεράποντα ιατρό, εν τούτοις ο μάρτυρας παρέμεινε σταθερός, σαφής και διαφωτιστικός, τόσο στην κυρίως εξέταση του, αλλά και στην αντεξέταση του, δοκιμασία από την οποία εξήλθε αλώβητος. Το Δικαστήριο έχει πειστεί για την φιλαλήθεια και αντικειμενικότητα του εν λόγω μάρτυρα, ο οποίος παρέμεινε σαφής και διαφωτιστικός και δεν δίσταζε να παραδεχθεί εάν κάτι δεν θυμόταν λόγω της παρόδου του χρονικού διαστήματος, όπως π.χ. εάν έχει επικοινωνήσει με τον θεράποντα ιατρό, αναφορά για την οποία έδωσε αναλυτική και λογική εξήγηση και θέση, ήτοι εάν το παραπεμπτικό είναι σαφές, δεν επικοινωνεί με τον θεράποντα ιατρό, ενώ επικοινωνεί εάν χρήζει κάποιας διευκρίνησης. Επίσης παρέμεινε θετικός και σαφής ότι το εν λόγω χρηματικό ποσό έχει δηλωθεί και δεν έχει προσκομιστεί επί αυτού του θέματος οποιαδήποτε άλλη αντίθετη μαρτυρία και που εν πάση περιπτώση, το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα στο σύνολο της. Ούτε έχει εντοπίσει το Δικαστήριο οποιαδήποτε ένδειξη ότι ο μάρτυρας προσήλθε στο Δικαστήριο με σκοπό να ωφελέσει τον ενάγοντα ή να βλάψει τον εναγόμενο και έχει πειστεί το Δικαστήριο ότι οι φυσικοθεραπείες έλαβαν χώρα και η καταβολή του ποσού έγινε και αυτός ήταν ο λόγος που ο εν λόγω μάρτυρας προσήλθε στο Δικαστήριο. Ούτε έχει εντοπιστεί οποιοδήποτε στοιχείο προσχεδιασμένης και στοχευμένης μαρτυρίας όπως π.χ. αγνοούσε το γεγονός ότι ο ενάγοντας εξήλθε από το νοσοκομείο παρά τις αντίθετες εισηγήσεις των θεράποντων ιατρών. Από την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα, εξάγεται επίσης αβίαστα το συμπέρασμα ότι δεν έχει αποδειχθεί και συνακόλουθα απορρίπτεται, η δικογραφημένη απαίτηση των € 2,500 ως δια βίου έξοδα φυσικοθεραπειών του ενάγοντα και ο εν λόγω μάρτυρας δεν προσπάθησε να την υποστηρίξει για να βοηθήσει τον ενάγοντα, καταδεικνύοντας και σε αυτό το σημείο την αντικειμενικότητα του. Για τους πιο πάνω λόγους, το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία του Μ.Ε. 3 ως αξιόπιστη. Ως Μ.Ε. 4 κατέθεσε η κα Άννα Στυλιανού, πρωτοκολλητής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, η οποία έχει στην φύλαξη της τον φάκελο της ποινικής υπόθεσης 10189/09 του Ε.Δ. Λεμεσού, ο οποίος κατατέθηκε ως τεκμήριο, όπου στις 24/7/09 ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε, παραδέχθηκε, κατατέθηκε ως τεκμήριο το σχέδιο της σκηνής του ατυχήματος, είχε τρεις βαθμούς ποινής και επιβλήθηκε πρόστιμο €230 και δύο βαθμοί ποινής και τα υπόλοιπα στοιχεία είναι στενογραφημένα και προέρχονται από μια στενογράφο που παραιτήθηκε και δεν ήταν δυνατόν για την μάρτυρα να αναφέρει τι γεγονότα λέχθησαν. Χωρίς καμία αμφιβολία, η μαρτυρία της εν λόγω μάρτυρος ήταν καθαρά τυπικής και διαδικαστικής φύσεως και που αφορά ποινική υπόθεση που εκδικάστηκε ενώπιον του Ε.Δ. Λεμεσού και το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία της εν λόγω μάρτυρος ως αξιόπιστη. Όσον αφορά την αποδεικτική βαρύτητα της παραδοχής του εναγόμενου στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης που αναφέρθηκε, θα γίνει ειδική αναφορά στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του εναγομένου. Από πλευράς υπεράσπισης κατέθεσε ο εναγόμενος και ο ιατρός κ. Ηλίας Γεωργίου. Ο εναγόμενος ως μέρος της κυρίως εξέτασης του υιοθέτησε την κατάθεση του - τεκμήριο
3. Στην κατάθεση του δίνει την δική του εκδοχή για το πως έγινε το επίδικο ατύχημα. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι σε απόσταση περίπου 30 μέτρων από το σημείο που ήθελε να στρίψει, έδειξε με το φωτεινό του σηματοδότη, κάνοντας εμφανή την πρόθεση του να στρίψει δεξιά και έλεγξε με το δεξί εξωτερικό και με το εσωτερικό του καθρεφτάκι και αντιλήφθηκε ότι τον ακολουθούσε ένα αυτοκίνητο και πιο πίσω μια μοτοσικλέτα, ήτοι του ενάγοντα και τότε άρχισε ο εναγόμενος να στρίβει δεξιά και εκείνη την στιγμή τον προσπερνούσε από δεξία η μοτοσικλέτα η οποία και ανατράπηκε στον δρόμο. Η μοτοσικλέτα δεν κτύπησε στο αυτοκίνητο του την στιγμή που έστριβε ο εναγόμενος δεξιά, αλλά πρώτα ανατράπηκε στον δρόμο, ακολούθως σύρθηκε στην άσφαλτο και κτύπησε στο αυτοκίνητο του εναγόμενου, ο δε ενάγοντας που δεν φορούσε κράνος, σύρθηκε στην άσφαλτο και σφηνώθηκε κάτω από το αυτοκίνητο του. Επίσης αναφέρει ότι στην σκηνή αμέσως προσήλθε κάποιος με το όνομα Πανίκος ο οποίος του είπε ότι είδε το ατύχημα και του έδωσε το τηλέφωνο του. Επίσης κάνει αναφορά για την συγκέντρωση κόσμου στην σκηνή, στον απεγκλωβισμό του ενάγοντα, στην άφιξη της τροχαίας και στο ότι συμφώνησε με το σχέδιο της σκηνής και στο ότι το αυτοκίνητο του είχε μια πολύ ελαφρά ζημιά στην δεξιά πλευρά του. Ακολούθως στην συνέχεια της κυρίως εξέτασης του, ανέφερε ότι έχει κατηγορηθεί για αμελή οδήγηση και παραδέχθηκε για να μην πηγαινοέρχεται, ως χαρακτηριστικά ανέφερε, στο Δικαστήριο και για να το αποφύγει. Ανέφερε επίσης ότι για πρώτη φορά είδε την μοτοσυκλέτα όταν ήταν σε απόσταση 100 μέτρων από πίσω του και ο εναγόμενος υπολόγισε ότι ο ενάγοντας θα σταματούσε, επειδή προσπερνούσε από μακριά άλλα οχήματα. Ο δρόμος απέναντι από τον εναγόμενο ήταν καθαρός και έστριψε προς την πορεία του. Πρώτα έλαβε χώρα η ανατροπή της μοτοσικλέτας στην άσφαλτο, άκουσε κάποιον θόρυβο στην άσφαλτο και αμέσως σταμάτησε και όταν σταμάτησε το αυτοκίνητο του ήταν έξω από τον δρόμο, σημειώνοντας επί του τεκμηρίου 1 την τοποθεσία του αυτοκινήτου του, συμφωνόντας με το σημείο σύγκρουσης χ και γενικά με το σχεδιάγραμμα, διευκρινίζοντας ότι το σημείο όπου σημείωσε, μπορεί να ήταν το πίσω μέρος του αυτοκινήτου και το σημείο χ το μπροστινό. Περαιτέρω, ανέφερε ότι με τον Πανίκο για τον οποίο έκανε αναφορά, δεν είχε καμία σχέση μαζί του και απέδωσε στην υπερβολική ταχύτητα του ενάγοντα, το γεγονός ότι η μοτοσυκλέτα πλησίασε το αυτοκίνητο του από την απόσταση των 100 μέτρων, όπου τον είδε για πρώτη φορά. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι είδε τον ενάγοντα από τα 100 μέτρα από το καθρεφτάκι της πόρτας και υπήρχε ένα άλλο αυτοκίνητο σταθμευμένο πίσω από τον εναγόμενο σταματημένο σταθμευμένο μεταξύ του ιδίου και του ενάγοντα και επιχείρησε να στρίψει δεξιά, διότι πιο πίσω στα δεξιά υπήρχαν καταστήματα και υπολόγισε ότι ο ενάγοντας θα σταματούσε πιο πίσω και δεν υπολόγισε ότι ο ενάγοντας θα προσπερνούσε και τον ίδιο. Πριν να στρίψει, έχει ελέγξει ξανά το δεξί καθρεφτάκι, αλλά και από το αριστερό, αν και αναγνώρισε ότι δεν το έχει αναφέρει στην κατάθεση του, διοτι δεν έχει ερωτηθεί και όταν έστριψε το αυτοκίνητο του, ο ενάγοντας ήταν ακόμα μακρυά. Ανέφερε επίσης ότι πήγε να στρίψει για να σταθμεύσει αντίθετα του δρόμου ως η πορεία του και το πρόσωπο του αυτοκινήτου θα έβλεπε πλάγια. Τόνισε επίσης, ότι χρησιμοποίησε τον φωτεινό σηματοδότη, για να δείξει ότι θα έστριβε δεξιά, 30 μέτρα πιο πίσω. Ερωτώμενος κατά πόσο εάν είχε ήδη δει τον ενάγοντα 100 μέτρα πίσω, ανέφερε ότι τον ενάγοντα τον είχε δει όταν έφτασε στο σημείο που ήθελε να στρίψει, τον είδε στα 100 μέτρα όπου προλαβαίνει να στρίψει, αλλά αυτό δεν έγινε κατορθωτό, διότι ο ενάγοντας έτρεχε. Ανέφερε επίσης ότι διένυσε απόσταση 30 μέτρων από το σημείο που άρχισε να παίρνει κλίση για να στρίψει, μέχρι το σημείο που ενάγοντας βρέθηκε κάτω από το αυτοκίνητο του. Χρησιμοποίησε τα φρένα μόλις άκουσε τον θόρυβο από την μοτοσυκλέτα στον δρόμο και όπως ήταν σταματημένος, ο ενάγοντας σύρθηκε και μπήκε το κεφάλι του κάτω από το αυτοκίνητο του και εξέφρασε την βεβαιότητα ότι εφάρμοσε τα φρένα του και λόγω της χαμηλής ταχύτητας του και της προσπάθειας του να σταθμεύσει, δεν υπάρχουν ίχνη τροχοπέδησης. Ανέφερε επίσης ότι υπάρχουν και άλλα στριψίματα δεξιά, ως ήταν η πορεία του, συμφώνησε ότι τα 30 μέτρα που ανέφερε είναι πιο πίσω από την ασφάλτινη προέκταση και ότι υπήρχε στροφή δεξιά πριν την ασφάλτινη προέκταση και ότι υπάρχει στροφή δεξιά μετά το Λύκειο Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Ανέφερε επίσης ότι η στροφή δεξιά ήταν πιο πίσω από το σημείο που είχε στρίψει και από την απόσταση που είδε την μοτοσυκλέτα. Αρνήθηκε υποβληθείσα θέση ότι δεν έχει χρησιμοποιήσει τον φωτεινό του σηματοδότη για να στρίψει δεξιά, ότι δεν έκανε κανένα έλεγχο της τροχαίας κίνησης και ότι δεν έχει δει από το κεντρικό και αριστερό καθρεφτάκι, λέγοντας επίσης ότι την σκηνή την έχει δει και ο Πανίκος Δημοσθένους. Ακολούθως ανέφερε ότι σχεδόν σταμάτησε πριν να στρίψει το αυτοκίνητο το οποίο μόλις που κινείτο και χρειαζόταν η απόσταση των 30 μέτρων που ανέφερε για να ακινητοποιήσει το όχημα του και η ταχύτητα του ήταν μέχρι 10 ΧΑΩ. Σε κατοπινό στάδιο ανέφερε ότι κινείτο πολύ σιγά, ακολούθως σταμάτησε και ήθελε να δει τι γινόταν και είδε τον ενάγοντα να σύρεται στον δρόμο και σε περίπτωση που ο εναγόμενος ήταν σε κίνηση θα καταπλάκωνε το κεφάλι του ενάγοντα. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι έστριψε κανονικά και σχεδόν απομακρύνθηκε από τον δρόμο, έβγαλε το κεφάλι του έξω όταν άκουσε τον θόρυβο και σταμάτησε και είδε την φάση που ο ενάγοντας συρόταν στο έδαφος και διευκρίνησε ότι, όταν άκουσε τον θόρυβο σταμάτησε και δεν διένυσε την απόσταση που ανέφερε όταν είδε τον ενάγοντα να σύρεται. Κάτω από το αυτοκίνητο του μπήκε μόνο το κεφάλι του ενάγοντα, όχι όμως η μοτοσικλέτα, η οποία ήταν δίπλα από το αυτοκίνητο του και από ότι θυμόταν, η μοτοσικλέτα κτύπησε το τιμόνι ή πάνω στην πόρτα ή στο ριμς του πίσω λαστίχου του αυτοκινήτου. Διευκρίνησε επίσης ότι, η δεύτερη λεπτομέρεια αμέλειας του ενάγοντα που δικογραφεί στην έκθεση υπεράσπισης του δεν ισχύει, εν΄ όψει των όσων έχει αναφέρει, αρνήθηκε σχετικές υποβληθείσες θέσεις ότι απότομα και χωρίς να κάνει εμφανή την πρόθεση του έστριψε δεξιά και ερωτώμενος ποιο ήταν το λάθος του, ανέφερε ότι εάν δεν σταματούσε την ώρα που άκουσε τον θόρυβο, θα μπορούσε να κτυπήσει ο ενάγοντας σε κάποιο άλλο σημείο του αυτοκινήτου και να μην πήγαινε από κάτω από αυτό και επανέλαβε την θέση του ότι, υπολόγισε πως ο ενάγοντας θα σταματούσε πιο πίσω,\ όταν τον έχει δει 100 μέτρα πιο πίσω όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι εάν τον άφηνε να τον προσπεράσει δεν θα γινόταν το ατύχημα. Ακολούθως ανέφερε ότι έχει δώσει κατάθεση στην αστυνομία όταν τον έχουν ειδοποιήσει και στην οποία έδιδε απαντήσεις στις ερωτήσεις του αστυνομικού, ως επίσης έδωσε κατάθεση και στην ασφαλιστική εταιρεία και υπέγραψε έγγραφο, χωρίς να τον συμβουλεύσει η ασφαλιστική εταιρεία, ως επίσης δεν τον έχει συμβουλέψει κανείς να παραδεχθεί, ήταν δε η πρώτη φορά που πήγαινε στο Δικαστήριο και είδε έναν άγνωστο δικηγόρο. Αναφορικά με τον Πανίκο για τον οποίο έκανε ήδη αναφορά, είπε ότι όταν έγινε το ατύχημα, αυτός βρισκόταν στην βεράντα του καφενείου ακριβώς δίπλα από την σκηνή του ατυχήματος και έχουν βρεθεί ξανά στο παρελθόν και ότι τον έχει δει ξανά στο παρελθόν. Το εν λόγω άτομο, πρώτα τον ρώτησε έαν επιθυμούσε να δώσει κατάθεση, αλλά ακολούθως δεν γνωρίζει γιατί αυτό δεν έγινε και ανέφερε ότι το εν λόγω άτομο δεν τον έχει προσεγγίσει σκόπιμα, αλλά βρισκόταν στην σκηνή του ατυχήματος και του έχει δώσει το τηλέφωνο του εάν χρειαζόταν κάτι και έφυγε όταν ήρθε ο αστυνομικός στην σκηνή. Στο τέλος της αντεξέτασης του, αρνήθηκε υποβληθείσες θέσεις που άπτονταν στις αμελείς του πράξεις, όπως αυτές του υποβλήθηκαν και αρνήθηκε υποβληθείσες θέσεις ότι ψευδόταν. Το Δικαστήριο έχει παρακολουθήσει με ιδιαίτερη και επαυξημένη προσοχή τον εναγόμενο, λόγω ακριβώς της ιδιότητας του και της εμπλοκής του στο επίδικο ατύχημα και μέσα από την μαρτυρία του, που έχει ως κύριο άξονα το επίδικο ζήτημα της ευθύνης και μέσα από τα ίδια τα λεγόμενα του εναγόμενου, αποδεικνύεται ότι ο εναγόμενος όχι μόνο υπήρξε αμελής, αλλά φέρει και ακέραια την ευθύνη για την πρόκληση αυτού. Κατ΄ αρχήν, τα όσα ανέφερε για κάποιο Πανίκο και ότι αυτός έχει δει το επίδικο ατύχημα και ότι θα επιβεβαίωνε την εκδοχή του εναγόμενου, αυτά όχι μόνο παρέμειναν αναπόδεικτα λόγω της μη προσέλευσης του εν λόγω ατόμου στο εδώλιο του μάρτυρα, αλλά και επειδή ο εναγόμενος υπέπεσε σε αντιφάσεις που άπτονταν της γνωριμίας ή μη του εναγόμενου με το εν λόγω άτομο και ως προς το μέρος που αυτό το άτομο βρισκόταν στην σκηνή του ατυχήματος. Επίσης, η αναφορά του εναγόμενου ότι το ατύχημα προκλήθηκε λόγω της υπερβολικής ταχύτητας του ενάγοντα, παρέμεινε αναπόδεικτη, λόγω της ανυπαρξίας τέτοιας μαρτυρίας και που εν πάση περιπτώση, η υπέρβαση ταχύτητας, ακόμα και να υπήρχε, πράγμα που δεν αποδείχθηκε, δεν αποτελεί αφ΄ εαυτής απόδειξη αμέλειας και το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά και όχι περιοριστικά, στην ΟΥΛΟΥΠΗ - ν - ΧΡΙΣΤΟΥ 1999 1Γ Α.Α.Δ. σελ. 1508 στην οποία λέχθηκε επίσης ότι η απλή αναφορά του ενός διαδίκου για υπερβολική ταχύτητα δεν είναι ικανή για να αποδειχθεί η υπερβολική ταχύτητα. Η αναφορά του εναγόμενου ότι έχει αντιληφθεί την παρουσία του ενάγοντα από απόσταση 100 περίπου μέτρων και ότι υπολόγισε πως θα σταματούσε πιο πίσω, καταδεικνύει την αμέλεια του, διότι ο εναγόμενος όφειλε υπό τις περιστάσεις, από την στιγμή που αντιλήφθηκε τον ενάγοντα σε τόση απόσταση, να βεβαιωθεί ποια θα ήταν η τελική κατεύθυνση του ενάγοντα, ήτοι εάν θα σταματούσε ή θα έστριβε σε σημείο πριν από τον εναγόμενο ή εάν θα συνέχιζε ευθεία πορεία και να τον πλησιάσει, όπως και έγινε και όχι να αφήνει τον εαυτό του στους υπολογισμούς και υποθέσεις του ότι ο ενάγοντας θα έστριβε ή θα σταματούσε σε κάποιο σημείο πίσω από αυτόν. Ο εναγόμενος όφειλε πριν στρίψει δεξιά, να βεβαιωθεί ότι ο δρόμος όχι μόνο μπροστά του, αλλά και στο πλάι του, ήταν ελεύθερος από την παρουσία οποιουδήποτε οδηγού που θα χρησιμοποιούσε την δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας ως η πορεία του, έτσι ώστε να αποφευχθεί η οποιαδήποτε σύγκρουση, καθήκον επιμέλειας το οποίο ο εναγόμενος απέτυχε να εκτελέσει και συνεπώς κρίνεται αμελής και συνακόλουθα φέρει ακέραια την ευθυνη. Ο εναγόμενος όφειλε να αναμένει και να εξακριβώσει, εάν ο ενάγοντας θα σταματούσε ή θα έστριβε σε κάποιο σημείο πριν τον εναγόμενο ή εάν θα συνέχιζε την πορεία του για να προσπεράσει τα οχήματα, συμπεριλαμβανομένου και του εναγόμενου και είχε αρκετό χρόνο να το πράξει, εν΄ όψει του γεγονότος ότι είχε αντιληφθεί τον ενάγοντα από απόσταση 100 περίπου μέτρων. Παρ΄ όλα αυτά όμως, ο εναγόμενος, χωρίς να ήταν αυτό ασφαλές υπό τις περιστάσεις, εισήλθε στην δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας με σκοπό να εισέλθει και σταθμεύσει σε παρακείμενη ασφάλτινη προέκταση που βρισκόταν στην δεξιά πλευρά ως η πορεία των διαδίκων, απέκοψε την πορεία του ενάγοντα και η σύγκρουση μπορούσε να αποφευχθεί, εάν ο εναγόμενος ανέμενε μέχρι να τον προσπεράσει ο ενάγοντας, πράγμα που ο εναγόμενος δεν έπραξε, αν και μπορούσε να το πράξει, από την στιγμή που αντιλήφθηκε τον ενάγοντα 100 μέτρα προηγουμένως. Η αναφορά του εναγόμενου ότι έχει κάνει εμφανή την πρόθεση του να στρίψει με την χρήση του φωτεινού σηματοδότη, δεν πείθει το Δικαστήριο, αλλά ακόμα και να το έπραττε, δεν δικαιολογούσε υπό τις περιστάσεις την κίνηση του να στρίψει δεξιά, εν΄ όψει της παρουσίας του ενάγοντα στον δρόμο, παρουσία την οποία ο εναγόμενος αντιλήφθηκε έγκαιρα. Επίσης, η παραδοχή του εναγόμενου στην πιο πάνω αναφερόμενη ποινική υπόθεση για αμελή οδήγηση, καταδεικνύει την παραδοχή του για την πρόκληση του επίδικου ατυχήματος. Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι η παραδοχή του έχει γίνει με οποιαδήποτε επιφύλαξη επίκλησης συντρέχουσας αμέλειας από πλευράς ενάγοντα και αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι, παρ΄ όλο που τα στενογραφημένα πρακτικά της ποινικής υπόθεσης δεν κατέστη δυνατό να αποστενογραφηθούν, εν τούτοις, ο εναγόμενος, ο οποίος ήταν βεβαίως παρών στην διαδικασία της ποινικής υπόθεσης, δεν ανέφερε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, ότι είχε γίνει οποιαδήποτε επίκληση γεγονότων ή επιφύλαξη που να καταλογίζουν στον ενάγοντα συντρέχουσα αμέλεια και το μόνο που ο εναγόμενος ανέφερε, ήταν ότι παραδέχθηκε, για να μην πηγαινοέρχεται στο Δικαστήριο, ως χαρακτηριστικά ανέφερε. Βεβαίως το Δικαστήριο κρίνει ότι η παραδοχή του εναγόμενου ήταν απόλυτη, ξεκάθαρη και χωρίς οποιαδήποτε πίεση ή παραπλάνηση. Βεβαίως, θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι, με βάση την νομολογία και πιο συγκεκριμένα στην υπόθεση ΠΟΥΡΙΚΚΟΣ - ν - ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ 1993 1 Α.Α.Δ. σελ. 253 ότι η παραδοχή ενοχής ήταν πάντα αποδεκτή ως μαρτυρία κατά του προσώπου που την έκαμε και ότι η παράλειψη επίκλησης της δεν σημαίνει και, χωρίς άλλο, αδυναμία έγερσης τέτοιου θέματος σε μεταγενέστερη διαδικασία. Εν τούτοις όμως, το Δικαστήριο με βάση την αξιολόγηση των μαρτυριών του ενάγοντα και του εναγομένου, κρίνει ότι ο εναγόμενος είναι απόλυτα υπεύθυνος για την πρόκληση του επίδικου ατυχήματος και συνεπώς είναι πλέον δευτερεύουσας σημασίας η παραδοχή του εναγόμενου, χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζεται η σημασία και η βαρύτητα της, ότι δηλαδή ο εναγόμενος αναγνώρισε αμέλεια για την πρόκληση του επιδίκου ατυχήματος. Ακόμα ένα στοιχείο που καταδεικνύει την απόλυτη ευθύνη του εναγόμενου για την πρόκληση του επίδικου ατυχήματος, αποτελεί η ίδια η αναφορά του εναγόμενου, όταν ερωτήθηκε ποιο ήταν το λάθος του στην προκειμένη περίπτωση. Συγκεκριμένα, ο εναγόμενος απάντησε ότι, εάν δεν σταματούσε την ώρα που άκουσε τον θόρυβο, θα μπορούσε ο ενάγοντας να κτυπήσει κάπου αλλού στο όχημα του εναγόμενου και να μην κατέληγε ο ενάγοντας κάτω απο το αυτοκίνητο του εναγομένου. Με αυτήν την αναφορά που προέρχεται από τον ίδιο τον εναγόμενο, διαφαίνεται ξεκάθαρα ότι, ο εναγόμενος ουσιαστικά καταδεικνύει ότι, όποια και να ήταν η ενέργεια του, το ατύχημα θα ελάμβανε χώρα και σίγουρα σε καμία περίπτωση αυτό δεν δύναται να ισοδυναμεί με αναπόφευκτο ατύχημα, διότι ο εναγόμενος είδε τον ενάγοντα έγκαιρα και όφειλε να βεβαιωθεί για την τελική πορεία του ενάγοντα προτού στρίψει δεξιά, έτσι ώστε να μην ανακόψει την πορεία του ενάγοντα. Διαφαίνεται επίσης ξεκάθαρα με αυτήν την αναφορά του εναγόμενου ότι, θα εισερχόταν ούτως ή άλλως στην δεξιά λωρίδα και σίγουρα θα ανέκοπτε την πορεία του ενάγοντα και θα συγκρουόταν με αυτόν και το μόνο που θα διέφερε, είναι το μέρος του αυτοκινήτου του εναγόμενου όπου θα συγκρουόταν ο ενάγοντας και σίγουρα αυτή η ενέργεια του εναγομένου να εισέλθει στην δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας και να ανακόψει την πορεία του ενάγοντα, ισοδυναμεί με απόλυτη ευθύνη για την πρόκληση του ατυχήματος, διότι ο εναγόμενος παρόλο που είδε τον ενάγοντα έγκαιρα από απόσταση 100 μέτρων, δεν ανέμενε να σιγουρευτεί εάν ήταν ασφαλές για να στρίψει δεξιά. Στην Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου κ.α.

(1991)1 ΑΑΔ 475, 483, κρίθηκε ότι η αμέλεια ως πραγματικό γεγονός συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Γενικά, εφόσον η πιθανότητα δημιουργίας κινδύνου είναι εύλογα εμφανής, η παράλειψη λήψης μέτρων προφύλαξης συνιστά αμέλεια. Η συμπεριφορά ενός οδηγού εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου και όχι του οδηγού που ενέχεται (βλ. Markantonis v Demakis

(1989)1 CLR 387, 392 [1]) και ο προσδιορισμός του καθήκοντος ενός εκάστου ποικίλλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Το καθήκον για τη λήψη μέτρων προφύλαξης μορφοποιείται ενόψει κινδύνου ο οποίος διαφαίνεται κατά λογική πρόβλεψη (βλ. Βίκης v Νεοφύτου

(1990)1 ΑΑΔ 345, 350). Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, εν΄ όψει των αντικειμενικών δεδομένων στην σκηνή ως αυτά έχουν εκτεθεί ανωτέρω, δημιουργούσαν συνθήκες κάτω από τις οποίες ο εναγόμενος όφειλε να λάβει τέτοια μέτρα προφύλαξης με το να μην εισέλθει στην δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας για να σταθμεύσει στην δεξιά παρακείμενη ασφάλτινη προέκταση, επειδή έχει αντιληφθεί τον ενάγοντα από απόσταση 100 περίπου μέτρων και όφειλε να σιγουρευθεί ότι δεν είχε άλλο όχημα εντός της λωρίδας όπου ήθελε να εισέλθει και ο υπολογισμός του ότι ο ενάγοντας θα σταματούσε ή θα έστριβε σε προηγούμενο σημείο, αποδείχθηκε λανθασμένος και όφειλε να βεβαιωθεί ποια θα ήταν η πορεία του ενάγοντα και εάν το έπραττε αυτό το καθήκον ο εναγόμενος, δεν θα εισερχόταν στην δεξιά λωρίδα και δεν θα απέκοπτε την πορεία του ενάγοντα οποίος προσπερνούσε νόμιμα και ήταν ελεύθερη η κίνηστην δεξιά λωρίδα, μέχρι βεβαίως που ο εναγόμενος απέκοψε την ελεύθερη πορεία του ενάγοντα. Η παραπομπή από πλευράς εναγομένου στις υποθέσεις Constantinou - v - Katsaris 1975 1 CLR 188, PARMAXI - v - KATSIOLA 1985 1 CLR 633, POLYKARPOU - v - ADAMOU 1 CLR 727, ΓΕΩΡΓΙΟΥ - ν - ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗ 1994 1 Α.Α.Δ. 80 και ΣΑΒΒΙΔΗΣ - ν- ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ 1992 1 Α.Α.Δ. 1290, δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην υπό εξέταση υπόθεση, λόγω των διαφορετικών γεγονότων και κυρίως στο ότι, όπως αξιολογήθηκε πιο πάνω, ο εναγόμενος υπήρξε απόλυτα αμελής, ως πιο πάνω λεπτομερώς αναφέρθηκε, όταν επιχείρησε να στρίψει δεξιά χωρίς να χρησιμοποιήσει τον φωτεινό του σηματοδότη και επειδή όφειλε να βεβαιωθεί για το ασφαλές του επιχειρήματος το, εν΄ όψει του ότι ήδη αντιλήφθηκε τον ενάγοντα 100 περίπου μέτρα προηγουμένως. Ως τελευταίος μάρτυρας κατέθεσε ο ιατρός κ. Ηλίας Γεωργίου, ορθοπεδικός χειρούργος και υιοθέτησε την ιατρική του έκθεση - τεκμήριο 14 και στην οποία διαπιστώνει κατά την εξέταση του ενάγοντα στις 9/10/2008, κάταγμα της δεξιάς εγκάρσιας απόφυσης του έβδομου αυχενικού σπονδύλου, δικαιολογείται η χορήγηση της αναρρωτικής άδειας των πέντε εβδομάδων από το νοσοκομείο, δικαιολογεί την ύπαρξη ευαισθησίας στο τελικό εύρος κίνησης της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και με την πάροδο του χρόνου, αναμένεται περαιτέρω σταδιακή αποκατάσταση και περαιτέρω ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε λειτουργικό κατάλοιπο. Ανέφερε επίσης ότι κατά την κλινική εξέταση, δεν του προσκομίστηκαν οποιαδήποτε ιατρικά πιστοποιητικά, πλην όμως, από την στιγμή που το περιεχόμενο των ιατρικών πιστοποιητικών του νοσοκομείου έγινε παραδεκτό, ως πιο πάνω αναφέρθηκε και από την στιγμή που η ημερομηνία σύνταξης των εν λόγω πιστοποιητικών, αλλά και των πιστοποιητικών των Αδάμου και Γαλατόπουλου είναι μεταγενέστερη της κλινικής εξέτασης από τον εν λόγω μάρτυρα, πράγμα που παραδέχθηκε και ο ίδιος κατά την αντεξέταση του, δεν διαδραματίζει οποιοδήποτε ρόλο και περαιτέρω οι ακτινογραφίες προσκομίστηκαν σε κατοπινό στάδιο, όπου ο μάρτυρας διαπίστωσε το κάταγμα που αναφέρθηκε ανωτέρω. Ακολούθως, ο μάρτυρας ανέλυσε την διαφορά μεταξύ κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης και εγκεφαλικής διάσεισης και πιο συγκεκριμένα, αναφέρει ότι, η εγκεφαλική διάσειση, σημαίνει την πλήρη ανατάξιμη απώλεια των αισθήσεων μετά από κτύπημα στην κεφαλή και την απώλεια των αισθήσεων και όσο μεγάλη η διάρκεια της απώλειας των αισθήσεων, τόση είναι και η σοβαρότητα του τραυματισμού. Ως προς την κρανιοεγκεφαλική κάκωση, ανέφερε ότι ο όρος αυτός είναι γενικός και ότι με απλά λόγια, σημαίνει ότι κτυπήθηκε η κεφαλή και αν αυτό εντοπιζόταν από τους γιατρούς του νοσοκομείου θα το ανέφερναν, εν΄ όψει και της ερώτησης που υποβάλλουν στο άκουσμα τροχαίου ατυχήματος, ήτοι εάν έλαβε χώρα απώλεια των αισθήσεων. Ερωτώμενος κατά πόσο έχει ρωτήσει τον ενάγοντα εάν έχει χάσει τις αισθήσεις του, ανέφερε ότι ο ενάγοντας του ανέφερε τραυματισμό στον αυχένα και δεν νομίζει να τον έχει ρωτήσει, διότι δεν υπήρξε ιστορικό από τον ενάγοντα ότι απώλεσε τις αισθήσεις του, γεγονός που θα σήμαινε ότι δεν θα θυμόταν τίποτα για το ατύχημα, πράγμα που διαπίστωσε ο μάρτυρας ότι ο ενάγοντας θυμόταν το πως έγινε το ατύχημα. Ερωτώμενος κατά πόσο τα τραύματα στο κεφάλι του ενάγοντα οφείλονται στο γεγονός ότι δεν φορούσε κράνος, ανέφερε, με παραπομπή σε έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ότι η χρήση κράνους, μειώνει τα θανατηφόρα ατυχήματα και τους σοβαρούς τραυματισμούς και κατά την γνώμη του, μειώνει την ένταση της εξωτερικής βίας που εξασκείται στο κεφάλι. Επίσης, όταν έχει ερωτηθεί εάν τα τραύματα που αναφέρει ο ιατρός Αδάμου, όπως είναι οι θλάσεις είναι εμφανή την πρώτη μέρα του τραύματος, ανέφερε κατά κανόνα πως ναι, όμως σε κάποιες περιπτώσεις που είναι ελαφράς μορφής, μπορεί να δώσουν ενοχλήσεις μετά από λίγες μέρες. Ανέφερε επίσης ότι ο όρος κάκωση και ο όρος θλάση πρακτικά είναι το ίδιο πράγμα και είναι γνωστό και ως ΄΄κώστομα΄΄ και ακολούθως περιέγραψε το εννοεί με τον όρο κάταγμα εγκάρσιας απόφυσης αυχενικού σπονδύλου, χρησιμοποιώντας ένα ανατομικό ομοίωμα, επεξηγώντας ότι είναι σοβαρός τραυματισμός, αυτός που υπάρχει τραύμα στον νοτιαίο μυελό και που μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο ή σε παράλυση Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είχαμε τέτοιο τραύμα παρά μόνο τραύμα στην απόφυση, η οποία είναι οστική προέκταση και δεν χρήζει νευροχειρουργικής επέμβασης και δεν προκαλεί νευρολογική σημειολογία και το μόνο που απαιτείται είναι η χορήγηση αναλγητικών κατά το πρώτο επώδυνο στάδιο της θεραπείας. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι ενημερώνεται τακτικά με αυτής της φύσεως το επίδικο τραύμα και παρουσίασε και κατέθεσε ως τεκμήριο, πρόσφατη στατιστική έρευνα από την Εθνική βιβλιοθήκη των Η.Π.Α. και φέρει την ονομασία PUBMED και αναδημοσιεύεται από το έγκριτο ιατρικό περιοδικό με την ονομασία SPINE ημερ. 1/9/2010 και αφορά 865 διαφορετικές περιπτώσεις που μελετήθηκαν. Το συμπέρασμα αυτής της μελέτης δείχνει ότι, μεμονομένο τραύμα της εγκάρσιας απόφυσης της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, μπορεί να θεωρηθεί ότι κλινικά είναι άνευ σημασίας και δεν χρήζει θεραπείας. Από λειτουργικής πλευράς, το κάταγμα εγκάρσιας απόφυσης δεν δικαιολογεί κάποιο κατάλοιπο και ούτε ο μάρτυρας διαπίστωσε τέτοιας μορφής ιατρική γνωμάτευση στα ιατρικά πιστοποιητικά που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο, μετατραυματικά όμως, δικαιολογείται πόνος στον αυχένα, που σταδιακά ελαττώνεται σε περίοδο τριών μηνών και μετά την πάροδο των τριών μηνών δεν δικαιολογείται πόνος. Κατά τον ίδιο, δικαιολογείται σε τέτοιου είδους τραυματισμού, η έναρξη της φυσικοθεραπείας μόλις υποχωρήσουν τα αρχικά έντονα ενοχλήματα και είναι περίπου 10 μέρες μετά τον τραυματισμό και ανάλογα εάν υπάρχει δυσκαμψία του αυχένα και ο ιατρός θα κρίνει για τυχόν αναγκαιότητα χορήγησης φυσικοθεραπείας και αν κριθεί αναγκαίο, τότε γίνεται η σχετική παραπομπή από τον γιατρό, η οποία είναι γραπτή και ενυπόγραφη από τον ίδιο και συστήνει το είδος της φυσικοθεραπείας, τον αριθμό των συνεδριών μέχρι να τον επανεξετάσει, για να κριθεί η αναγκαιότητα ή όχι της συνέχισης της φυσικοθεραπειας και καταγράφει την διάγνωση του. Ανέφερε επίσης πως το γεγονός ότι ο ενάγοντας άρχισε τις φυσικοθεραπείες δύο μήνες μετά τον τραυματισμό ως η σχετική απόδειξη, μια τέτοια καθυστέρηση θα ισοδυναμούσε με καθυστέρηση στον χρόνο βελτίωσης των ενοχλήσεων. Ερωτώμενος κατά πόσο ένας ψυχίατρος είναι ειδικός ώστε να διαγνώσει εγκεφαλική διάσειση και μετατραυματικό σύνδρομο, ανέφερε ότι ο τραυματισμός της κεφαλής με αποτέλεσμα την εγκεφαλική διάσειση, υπάγεται στην ειδικότητα της νευρολογίας και ανάλογα με την μορφή του τραυματισμού, εμπίπτει και στην ειδικότητα της νευροχειρουργικής και συνεπώς, όχι της αμιγώς ψυχιατρικής. Ο ενάγοντας δεν του έχει αναφέρει κατά την κλινική εξέταση οτιδήποτε για πόνους στην μέση του και ότι εάν του ανέφερνε κάτι τέτοιο θα το κατέγραφε, όπως έπραξε και με την ενόχληση στην όραση του αριστερού ματιού. Αναφορικά με το κατά πόσο είναι σε λογικά πλαίσια η περίοδος της αναρρωτικής άδειας των τριών μηνών, ανέφερε ότι η περίοδος των 5 εβδομάδων που του χορηγήθηκε είναι εντός των αναγκαίων και λογικών πλαισίων και δεν έχει υπ΄ όψη του εάν αυτή έχει παραταθεί και η παράταση εξαρτάται από τον ιατρό που θα την παρατείνει και που θα πρέπει να την αιτιολογήσει. Επίσης ανέφερε ότι η αποχώρηση από ένα νοσηλευτικό ίδρυμα, παρά τις ιατρικές υποδείξεις, ενέχει κινδύνους με πιθανότητα να παρουσιαστούν επιπλοκές. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε και υποστήριξε την ορθότητα της άποψης του ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο εναγόμενος δεν υπέστη εγκεφαλική διάσειση, αρνούμενος δηλαδή σχετική υποβληθείσα θέση, υποστηρίζοντας και παραπέμποντας στα ιατρικά πιστοποιητικά του νοσοκομείου, τα οποία κάνουν αναφορά για κάκωση κεφαλής και όχι για εγκεφαλική διάσειση, περιγράφοντας ταυτόχρονα τα συμπτώματα της εγκεφαλικής διάσεισης και ότι είναι αναγκαία η εισαγωγή στο νοσοκομείο για σκοπούς προληπτικής προφυλακτικής παρακολούθησης. Ανέφερε ότι τα συμπτώματα της εγκεφαλικής διάσεισης, δεν σημαίνει ότι ένα από τα συμπτώματα της απώλειας αισθήσεων, του εμετού, του τραύματος στην κεφαλή και της περιτραυματικής αμνησίας εξυπακούει και εγκεφαλική διάσειση και στην προκειμένη περίπτωση, απουσιάζει το στοιχείο της απώλειας των αισθήσεων, διευκρινίζοντας και επαναλαμβάνοντας ότι, στην εγκεφαλική , υπάρχει πλήρης ανατάξιμη απώλεια των αισθήσεων μετά από τραυματισμό της κεφαλής. Υποστήριξε επίσης ότι, η περιτραυματική αμνησία, δεν ισοδυναμεί με εγκεφαλική διάσειση και η περιτραυματική αμνησία, δικαιολογείται στα θύματα των τροχαίων ατυχημάτων σε πλείστες περιπτώσεις, λόγω και της ψυχολογικής αναστάτωσης και σύγχυσης. Επίσης ερμήνευσε και ανέλυσε το τεκμήριο 15 και ερωτώμενος εάν υπάρχει επιστημονικός τρόπος για να γνωματεύσει κάποιος σε σχέση με κάποιο ατύχημα εάν τα τραύματα που υπέστη κάποιος οφείλονται στην χρήση κράνους και ποια θα ήταν σε περίπτωση μη χρήσης κράνους, απάντησε ότι, υπάρχει τρόπος, εάν μια ερευνητική ομάδα συγκρίνει αριθμό τραυματικών και θανατηφόρων ατυχημάτων που δεν χρησιμοποιούσαν προστατευτικό κράνος, με τον ίδιο αριθμό τραυματικών και θανατηφόρων ατυχημάτων σε περιπτώσεις όπου το προστατευτικό κράνος χρησιμοποιείτο, πράγμα που δεν ασχολήθηκε η ερευνητική ομάδα στην περίπτωση του ενάγοντα. Διευκρίνησε ο μάρτυρας ότι, ως θέμα γενικής παραδοχής και κοινής λογικής, η χρήση κράνους μειώνει την ένταση της εξωτερικής βίας που ασκείται επί της κεφαλής σε περίπτωση τραυματισμού της και στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει τον βαθμό μείωσης της έντασης, όμως μέρος της θα απορροφάτο από το κράνος, του οποίου όσο πιο μελετημένη είναι η κατασκευή του, θα έχει και την ανάλογη σημασία του και η σχετική μελέτη που παρουσίασε, δεν πραγματεύεται σχετικές λεπτομέρειες. Όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι, όλα τα τραύματα που υπέστη ο ενάγοντας οφείλονται στην αμελή οδήγηση του εναγόμενου και όχι στην μη χρήση κράνους, διευκρίνισε ότι, ουδέποτε ανέφερε ότι όλα τα τραύματα οφείλονται στην μη χρήση κράνους. Αντέκρουσε και αμφισβήτησε την θέση ότι υπήρχε κάκωση οσφύος, λέγοντας ότι, στο τεκμήριο 7, το οποίο είναι πιστοποιητικό ασθενείας για παραχώρηση αναρρωτικής άδειας και όχι ιατρικό πιστοποιητικό και εάν υπήρχε τέτοιο τραύμα θα καταγραφόταν στα τεκμήρια 5 και 6 από τους θεράποντες ιατρούς, ενώ το τεκμήριο 7, δεν συντάχθηκε από θεράποντα ιατρό και την ίδια γραμμή και στάση κράτησε και για την ύπαρξη θλάσης οσφύος που καταγράφεται στο ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ. Αδάμου, αποδεχόμενος όμως ότι υπήρξε κάταγμα εγκάρσιας απόφυσης Α

1. Ακολούθως, ανέφερε ότι ο όρος κάκωση, είναι ένας γενικευμένος όρος, χωρίς σαφή διάγνωση, παρά μόνο ότι υπήρξε κτύπημα, ενώ η θλάση είναι το αποτέλεσμα του τραυματισμού των μαλακών μορίων. Ανέφερε ο μάρτυρας ότι, το τραύμα που υπέστη ο ενάγοντας, δεν είναι σοβαρό, επειδή δεν χρήζει θεραπείας και επειδή είναι μακρυά από τον νοτιαίο μυελό, παραπέμποντας επίσης στο τεκμήριο 15, διευκρίνησε όμως ότι, το τραύμα του ενάγοντα είναι πιο σοβαρό από την θλάση, διότι προκαλεί πιο έντονο πόνο, ως επίσης είναι πιο σοβαρό και από το διάστρεμμα. Ανέφερε .ότι, ως προς την χρήση αυχενικού κολλάρου οι γνώμες διίστανται, αποδέχθηκε όμως την αναγκαιότητα των φυσικοθεραπειών, προσδιορίζοντας ως εύλογο αριθμό συνεδριών τις 12, ενώ δεν χαρακτήρισε ως υπερβολικό τον αριθμό των 19 συνεδριών. Ως προς την χρονική έκταση των πόνων και γενικά των ενοχλήσεων που θα έχει κάποιος όταν υποστεί έναν τέτοιον τραυματισμό, την προσδιόρισε στους 6 με 8 μήνες στην πλειονότητα και σε αυτήν την περίοδο, θα υπάρχει σταδιακή εξασθένηση τους και η περίοδος χορήγησης αναλγητικών φαρμάκων να είναι 2 εβδομάδες, ενώ δεν αποκλείεται η ύπαρξη περιοδικών ενοχλήσεων χωρίς να χρειάζεται η χορήγηση φαρμάκων, όπως π.χ. οι καιρικές συνθήκες και η παρατεταμένη κάμψη του αυχένα. Συμφώνησε ότι δικαιολογούνται ενοχλήσεις από τραντάγματα λόγω του επαγγέλματος του ενάγοντα, δεν δικαιολογείται όμως η μη ικανότητα εκτέλεσης του επαγγέλματος. Διαφώνησε για το εύλογο της χορηγηθείσας αναρρωτικής άδειας των τριών μηνών από τον Δρ. Αδάμου, λόγω του ότι ο εν λόγω ιατρός δεν ήταν ο θεράπων ιατρός και υποστήριξε την δική του θέση ως αναγράφεται στο τεκμήριο 14 και απέδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στο περιεχόμενο του τεκμηρίου 15, δίνοντας την δική του ανάλυση επί αυτού, αρνούμενος ταυτόχρονα σχετικές υποβληθείσες θέσεις περί της γενικότητας της και γενικά στο ότι δεν δύναται να εξαχθούν γενικά συμπεράσματα από αυτήν. Επίσης ανέφερε ότι κατέγραψε αυτά που ο ενάγοντας του ανέφερε και στηρίχθηκε στο ιστορικό, διευκρινίζοντας ότι η ζάλη και ο πονοκέφαλος είναι υποκειμενικά ενοχλήματα και δεν υπάρχει ιατρική μέθοδος που να τα αποδεικνύει και περαιτέρω αρνείται, πέραν του κατάγματος της εγκάρσιας απόφυσης που το αποδέχεται, όλα τα άλλα που καταγράφουν οι μη θεράποντες ιατροί που δεν είναι του νοσοκομείου, λόγω του ότι αυτοί που ήταν θεράποντες δεν τα έχουν καταγράψει, ενώ ότι κατέγραψαν οι θεράποντες ιατροί δεν τα απορρίπτει και περαιτέρω, αρνείται την πιθανότητα ύπαρξης μόνιμων καταλοίπων και της ύπαρξης μεταδιασειστικού συνδρόμου, λόγω του ότι ο ενάγοντας, αν και του συστήθηκε να επισκεφθεί νευρολόγο, εν τούτοις δεν το έπραξε. Δέχθηκε ότι υπήρξε κτύπημα στο κεφάλι, απέρριψε όμως την ύπαρξη εγκεφαλικής διάσεισης και συνακόλουθα μεταδιασειστικού συνδρόμου, λόγω της απουσίας των συμπτωμάτων που ανέφερε προηγουμένως, αρνούμενος σχετικές υποβληθείσες θέσεις περί του αντιθέτου και για ύπαρξη συμπτωμάτων που υφίστανται ακόμα και σήμερα και διευκρίνησε ότι είναι γενική άποψη και που δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση του ενάγοντα ότι η καθυστέρηση στην έναρξη φυσικοθεραπειών συνεπάγεται και καθυστέρηση στην βελτίωση των ενοχλημάτων. Σε αυτό το μέρος της απόφασης, θα γίνει η αξιολόγηση των τραυμάτων του ενάγοντα, αξιολογόντας τις θέσεις του ιδίου και του Μ.Υ. 1 Δρ. Ηλία Γεωργίου, έτσι ώστε να αποκρυσταλλωθεί η κλινική εικόνα του ενάγοντα, η φύση και η έκταση των τραυμάτων του για να προσδιοριστεί το ύψος των γενικών αποζημιώσεων, το οποίο ως θέμα αρχής, με βάση την πλούσια και πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, λαμβάνεται, επίσης, σοβαρά υπόψη η συνεχής μείωση της αξίας του χρήματος και το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά και όχι περιοριστικά, λόγω της πλούσιας και πάγιας νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ -ν - ΦΡΑΓΚΕΣΚΟΥ 1999 1 Α Α.Α.Δ. σελ.
2. Κατ΄ αρχήν, το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την θέση του ενάγοντα ότι χρειάστηκε να παρέλθουν δύο με τρία χρόνια για να εξεύρει εργασία ένεκα της αδυναμίας του να εξεύρει εργασία συνεπεία του τραυματισμού του και γενικά λόγω της κατάστασης της υγείας του λόγω του ατυχήματος, διότι αυτή η αναφορά του, πέραν της αδυναμίας λεπτομερούς προσδιορισμού αυτής της διάρκειας έτσι ώστε να επιδικαστούν με σαφήνεια οι σχετικές αποζημιώσεις, δεν υποστηρίζεται από συγκεκριμένη σαφή, λεπτομερή, εξειδικευμένη, ιατρική επιστημονική μαρτυρία που να αποδεικνύει συγκεκριμένο πρόβλημα υγείας με συγκεκριμένο χρόνο και να υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ προβλήματος υγείας και αδυναμίας εξεύρεσης εργασίας. Βεβαίως θα πρέπει να τονιστεί ότι η φύση και η έκταση των τραυματισμών του ενάγοντα είναι παραδεκτή μέχρι ενός σημείου, ήτοι αυτό που περιγράφονται στα πιστοποιητικά του νοσοκομείου και συνεπώς αυτά μετουσιώνονται αυτούσια σε ευρήματα και συμπεράσματα του Δικαστηρίου και αυτό που αμφισβητείται είναι αυτά που αναγράφονται στα πιστοποιητικά των Αδάμου και Γαλατόπουλου και σε αυτά που αναφέρει ο ενάγοντας, πέραν αυτών που αναφέρουν τα ιατρικά πιστοποιητικά των νοσοκομείων. Το ιατρικό πιστοποιητικό του κ. Γαλατόπουλου, δεν δύναται να γίνει αποδεκτό από το Δικαστήριο, έτσι ώστε να στηριχθεί σε αυτό για να εξαχθούν ευρήματα και συμπεράσματα, διότι όχι μόνο δεν προσήλθε στο Δικαστήριο και να το υποστηρίξει και να αντεξετασθεί επί αυτού, αλλά και επειδή το Δικαστήριο κρίνει ότι η ειδικότητα του κ. Γαλατόπουλου ως ψυχιάτρου, δεν είναι η ενδεδειγμένη για να αποτυπωθούν τα ευρήματα που καταγράφονται στην έκθεση του. Αναφορικά με το ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ. Ανδρέα Αδάμου, το Δικαστήριο δύναται να στηριχθεί σε αυτό, κατ΄ εξαίρεση του κανόνα της εξ΄ ακοής μαρτυρίας, λόγω του ότι ο εν λόγω ιατρός απεβίωσε και νομολογιακό έρεισμα αποτελεί η απόφαση Γρηγόρης Κεζαρίδης - ν - Κώστα Κωνσταντίνου 2007 1 Α.Α.Δ. σελ.
3. Επίσης η θέση του Μ.Υ. 1 ότι δεν δύναται να αποδεχθεί το εν λόγω πιστοποιητικό και ειδικότερα για το δικαιολογημένο της τρίμηνης αναρρωτικής άδειας επειδή ο Δρ. Αδάμου δεν ήταν ο θεράπων ιατρός του, δεν βρίσκει σύμφωνο το Δικαστήριο, διότι διαφαίνεται ξεκάθαρα μέσα από το σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό, ότι ο Δρ. Αδάμου ήταν θεράπων ιατρός του ενάγοντα και συνεπώς το Δικαστήριο κρίνει ότι η διάρκεια των τριών μηνών της αναρρωτικής άδειας είναι δικαιολογημένη και αποδεκτή από το Δικαστήριο με συνεπακόλουθη την επιδίκαση του ποσού των €3,600 ως ειδικές αποζημιώσεις για την απώλεια εισοδημάτων. Βεβαίως δεν κρίνεται υπό τις περιστάσεις δικαιολογημένη η επιδίκαση του ποσού των €600 ως αμοιβή του ιατρού, διότι δεν έχει προσκομιστεί σχετική απόδειξη πληρωμής και θα ήταν παρακινδυνευμένο, εν΄ όψει και του γεγονότος ότι ο ιατρός απεβίωσε, να επιδικαστεί αυτό το ποσό. Βεβαίως, δεν δύναται να γίνει όλο το περιεχόμενο του εν λόγω πιστοποιητικού αποδεκτό, έχοντας υπ΄ όψη το περιεχόμενο των τεκμηρίων 5, 6 και 7 που είναι παραδεκτά. Συγκεκριμένα, στο ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ. Αδάμου γίνεται αναφορά για κρανιοεγκεφαλική κάκωση, το οποίο είναι παραδεκτό, ως φαίνεται στο τεκμήριο 6 το οποίο είναι παραδεκτό και συνεπώς η αναφορά του Δρ. Αδάμου είναι αποδεκτή, όπως είναι αποδεκτή και η αναφορά του για συμπτώματα εγκεφαλικής διάσεισης, εν΄ όψεις της αξιολόγησης που θα γίνει πιο κάτω και της αποδοχής της θέσης ότι ο ενάγοντας υπέστη εγκεφαλική διάσειση. Η περιτραυματική αμνησία που αναφέρει ο Δρ. Αδάμου είναι αποδεκτή από το Δικαστήριο, διότι αυτό καταγράφεται και στο τεκμήριο 5, το οποίο είναι επίσης παραδεκτό. Όσον αφορά το κάταγμα εγκάρσιας απόφυσης Α7, αυτό ούτως ή άλλως είναι αποδεκτό και από την πλευρά της υπεράσπισης και ειδικότερα του Μ.Υ.
4. Όσον αφορά την θλάση αριστερού θωρακικού τοιχώματος και της θλάσης οσφύος, το Δικαστήριο κρίνει ότι είναι πιο ασφαλές να στηριχθεί στα παραδεκτά έγγραφα, ήτοι τα τεκμήρια 5, 6 και 7, όπου γίνεται αναφορά σε κάκωση θώρακα και οσφύος. Η αναφορά του Δρ. Αδάμου για αυχενικό κολλάρο, αναλγητικά φάρμακα, φυσικοθεραπείες και ανάπαυση, είναι αποδεκτά από το Δικαστήριο, διότι και ο ίδιος ο Μ.Υ. 1 έκανε αναφορά για τέτοια αναγκαιότητα. Αναφορικά με την κατάσταση που παρουσίαζε ο ενάγοντας τον Ιανουάριο του 2009, ήτοι 5 ½ μήνες μετά το ατύχημα, είναι αποδεκτή από το Δικαστήριο, εν΄ όψει και της αποδοχής και του ιδίου του Μ.Υ. 1 ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, υπάρχουν ενοχλήσεις σε περίοδο μέχρι έξι με οκτώ μήνες. Ως προς την αναφορά του μεταδιασειστικού συνδρόμου, δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο, διότι ως γίνεται ειδική αξιολόγηση σε αυτό το μέρος της απόφασης, από την στιγμή που συστήθηκε εξέταση από νευρολόγο και αυτό δεν έγινε, δεν δύναται να εξαχθεί συμπέρασμα για ύπαρξη μεταδιασειστικού συνδρόμου. Επίσης η αναφορά του Δρ. Αδάμου για ενοχλήσεις και για το μέλλον, δεν δύνανται να γίνουν αποδεκτές, εν΄ όψει και της αποδοχής της θέσης του Μ.Υ.1, ως φαίνεται στο μέρος αυτό της αξιολόγησης, για την χρονική έκταση των ενοχλήσεων μέχρι έξι με οκτώ μήνες από τον τραυματισμό, ελλείψει και άλλης ιατρικής μαρτυρίας που να προέρχεται από ιατρό που να εξέτασε μεταγενέστερα τον ενάγοντα και που να γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο και βεβαίως, η έκθεση του κ. Γαλατόπουλου δεν έγινε αποδεκτή. Αναφορικά με την μαρτυρία του Μ.Υ. 1, το Δικαστήριο έχει παρακολουθήσει με ιδιαίτερα επαυξημένη προσοχή τον εν λόγω μάρτυρα, διότι ο εν λόγω μάρτυρας ως ειδικός ιατρός και εμπειρογνώμονας, επιτελεί ένα ιδιαίτερα βαρύνοντα ρόλο, καθ΄ ότι καλείται στο Δικαστήριο για να διαφωτίσει με τις γνώσεις και τις εμπειρίες του και την επιστημονική του κατάρτιση, εκείνα τα γεγονότα που χρήζουν εξειδικευμένης ανάλυσης. Οι υποχρεώσεις των εμπερογνωμόνων μαρτύρων τέθηκαν και στην υπόθεση CYBARCO LTD -V- SILVIA KOVASCIK

(2001)1Γ Α.Α.Δ. σελ. 2013 στην οποία λέχθησαν τα ακόλουθα: << Καθώς έχει νομολογηθεί οι εμπειρογνώμονες μάρτυρες υπέχουν υποχρέωση να δώσουν στο δικαστήριο τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για να καθίσταται δυνατός ο έλεγχος της ακρίβειας των συμπερασμάτων τους έτσι ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να σχηματίζει τη δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή των κριτηρίων στα γεγονότα που αποδεικνύονται με μαρτυρία(Anastassiades v.Republic

(1977)2 C.L.R.97,Kouppis v.Republic

(1977)2 C.L.R.361, Philippou v. Odysseos

(1989)1 C.L.R. 1, 5 και Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298, 308).>> Στην υπόθεση ΚΩΣΤΑ ΝΕΑΡΧΟΥ -ν- ΣΑΒΒΑ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ 2003 1 Α.Α.Δ. σελ 351 λέχθησαν τα ακόλουθα: <<Είναι γνωστό πως ο δικαστής δεν είναι επιτρεπτό να ενεργεί ως εμπειρογνώμονας. Εξειδικευμένα επίδικα θέματα, χρήζουν μαρτυρίας εμπειρογνωμόνων την οποία, δέχεται το Δικαστήριο προκειμένου να καταλήξει, ύστερα από αξιολόγηση, στο δικό του συμπέρασμα. Συχνά, η μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων που καταθέτουν για το ίδιο θέμα, παρουσιάζει αντιθέσεις, μικρές μέχρι και μεγάλες αποκλίσεις. Αυτό συμβαίνει και σε υποθέσεις όπως η παρούσα όπου οι μάρτυρες είναι ιατροί και κατά κανόνα η ιατρική μαρτυρία, όπως και κάθε άλλη μαρτυρία εμπειρογνωμόνων θεωρείται ως μαρτυρία ανεξάρτητη (βλ. Andreas Anastassiades v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 97, Kyriacos Nicola Kouppis v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 361). Ακολουθεί πως το καθήκον των εμπειρογνωμόνων μαρτύρων είναι να εφοδιάσουν το Δικαστήριο με τα αναγκαία επιστημονικά/ειδικά κριτήρια και στοιχεία τα οποία, αφού εκτιμηθούν, να αποβούν χρήσιμα και βοηθητικά για το Δικαστήριο προκειμένου να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα και διαπιστώσεις.>> Σε γενικές γραμμές ο Μ.Υ. 1 Δρ. Ηλίας Γεωργίου άφησε θετική εικόνα στο Δικαστήριο, πλην όμως το Δικαστήριο δεν θα αποδεχθεί στο σύνολο τις θέσεις του και ως προς την δυνατότητα αποδοχής μέρους μιας μαρτυρίας και απόρριψης μέρους άλλης, το Δικαστήριο έχει ήδη παραπέμψει σε σχετική επί του θέματος νομολογία. Αρχικά, το Δικαστήριο αποδέχεται την θέση του Μ.Υ 1 ότι η χρήση προστατευτικού κράνους μειώνει την ένταση του κτυπήματος στην κεφαλή και ότι θα απορροφηθεί μέρος της έντασης και το Δικαστήριο κρίνει ότι αυτή η θέση, βρίσκει έδαφος και στην κοινή λογική. Η λογική είναι ένας ασφαλής οδηγός για το Δικαστήριο για να προβεί στα ανάλογα συμπεράσματα και αυτό τονίστηκε επανειλημμένα από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά και όχι περιοριστικά στην CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO. LTD "ΥΠΟ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΙΩΝ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 2013, Ν. 17

(1)/2013 (ΕΝΕΡΓΩΝΤΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑΣ ΤΗΣ, ΑΝΤΡΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ, ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ - ν - OTIS ELEVATORS (CYPRUS) LTD ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 371/2009 ημερ. 16/2/2015 λέχθησαν τα ακόλουθα: ΄΄Η εντύπωση που αποκομίζει από τους μάρτυρες το πρωτόδικο Δικαστήριο φέρει μαζί της το ευεργέτημα της επισταμένης παρακολούθησης των όσων οι μάρτυρες καταθέτουν, τον τρόπο με τον οποίο καταθέτουν, τη λογική που η μαρτυρία τους εκπέμπει και όλα αυτά σε συνδυασμό με την ανάλογη αντιπαραβολή με τη δικογραφία στις πολιτικές υποθέσεις ή τις καταθέσεις στις ποινικές υποθέσεις και τα εν γένει τεκμήρια. Η ανθρώπινη εμπειρία εν πολλοίς είναι οδηγός ως προς τη λογική των πραγμάτων (δέστε Baloise Insurance Co Ltd ν. Κατωμονιάτη κ.α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 1275)΄΄ Βεβαίως, ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να αναφέρει και αυτό είναι λογικό, ποια θα ήταν η ένταση και συνεπώς το εύρος του κτυπήματος που υπέστη ο ενάγοντας, λέγοντας ότι όσο καλύτερες είναι οι προδιαγραφές του κράνους, τόσο καλύτερη θα είναι η απορρόφηση της έντασης και αυτό επίσης είναι λογικό. Επίσης ο μάρτυρας δεν επιχείρησε να εκμεταλλευθεί την απουσία χρήσης κράνους, διότι ανέφερε πως ουδέποτε είπε ότι όλα τα τραύματα του ενάγοντα οφείλονταν στην μη χρήση κράνους, κρατώντας έτσι μια στάση λογική και αντικειμενική την οποία το Δικαστήριο αποδέχεται. Είναι ορθό και δίκαιο όμως, όπως αποκοπεί ένα ποσοστό από τις γενικές αποζημιώσεις που θα επιδικαστούν στον ενάγοντα, λόγω ακριβώς της μη χρήσης προστατευτικού κράνους και το Δικαστήριο αποδέχεται την εισήγηση από πλευράς υπεράσπισης ότι ένα ποσοστό της τάξης του 15% θα είναι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως αποκοπεί και συνεπώς θα γίνει η σχετική αποκοπή, εν΄ όψει και της αποδοχής της θέσης του μάρτυρα ως λογική, ότι δηλαδή η χρήση προστατευτικού κράνους μειώνει την ένταση στο κτύπημα της κεφαλής απορροφώντας μέρος της δύναμης από το κτύπημα. Το Δικαστήριο επίσης αποδέχεται την θέση του μάρτυρα ότι δεν υπήρξε μεταδιασειστικό σύνδρομο, επειδή του συστήθηκε, ως φαίνεται και από το περιεχόμενο του τεκμηρίου 5 το οποίο είναι παραδεκτό, νευρολογική εξέταση, πράγμα που δεν έλαβε χώρα και συνεπώς απουσιάζει από το Δικαστήριο εκείνη η εξειδικευμένη ιατρική επιστημονική μαρτυρία που να αποδεικνύει την ύπαρξη μεταδιασειστικού συνδρόμου. Το Δικαστήριο επίσης αποδέχεται την θέση του μάρτυρα ότι δεν έχει διαπιστωθεί οποιαδήποτε επιπλοκή στην πορεία της υγείας του ενάγοντα λόγω της αποχώρησης του παρά τις ιατρικές υποδείξεις, κρατώντας έτσι μια λογική και αντικειμενική στάση και χωρίς οποιαδήποτε πρόθεση να βλάψει τον ενάγοντα ή να οφελέσει την ασφαλιστική εταιρεία του εναγομένου και αποδέχεται την θέση του μάρτυρα ότι ενδεχομένως να υπάρξει επιπλοκή γενικώς από μια τέτοια ενέργεια, πράγμα που δεν έγινε στην προκειμένη περίπτωση και αυτό είναι το ζητούμενο, ήτοι η διαπίστωση της κλινικής εικόνας του ενάγοντα. Το Δικαστήριο επίσης αποδέχεται την θέση του μάρτυρα, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν μόνιμα κατάλοιπα από το τραύμα που υπέστη ο ενάγοντας, διότι δεν έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε εξειδικευμένη, λεπτομερή ιατρική επιστημονική μαρτυρία που να αποδεικνύει την ύπαρξη μόνιμων καταλοίπων στην υγεία του ενάγοντα και συνεπώς το Δικαστήριο δεν δύναται να αποδώσει οποιαδήποτε αποδεικτική βαρύτητα στην θέση του ενάγοντα ότι έχει τέτοιες ενοχλήσεις και προβλήματα μέχρι σήμερα, εν΄ όψει και της αποτυχίας του να αποδείξει, ως πιο πάνω αναφέρθηκε, την αναγκαιότητα λήψης φαρμάκων και διενέργειας φυσικοθεραπειών για το μέλλον. Επίσης το Δικαστήριο αποδέχεται την θέση του μάρτυρα ότι το τραύμα που υπέστη ο ενάγοντας δεν χρήζει νευροχειρουργικής επέμβασης και επί αυτού δεν υπάρχει περί του αντιθέτου άλλη σχετική μαρτυρία, ως επίσης αποδέχεται την θέση του ότι απαιτείται η χορήγηση αναλγητικών κατά το πρώτο επώδεινο, ως ο ίδιος ο μάρτυρας το χαρακτήρισε, στάδιο της θεραπείας και αυτό λαμβάνεται υπ΄ όψη για σκοπούς προσδιορισμού του ύψους των γενικών αποζημιώσεων. Το Δικαστήριο επίσης κρίνει ότι ο μάρτυρας υπήρξε αντικειμενικός αναφορικά με τα όσα ανέφερε για το θέμα των φυσικοθεραπειών, διότι ο μάρτυρας δικαιολόγησε την αναγκαιότητα διενέργειας φυσικοθεραπειών και παρ΄ όλο που ανέφερε ότι ο αριθμός 12 των συνεδριών είναι λογικός, εν τούτοις ανέφερε ότι ο αριθμός των 19 συνεδριών δεν είναι υπερβολικός και έχοντας υπ΄ όψη του το Δικαστήριο αυτήν την αναφορά, σε συνδυασμό με την αξιολόγηση που έγινε πιο πάνω με την αποδοχή της αναγκαιότητας της φυσικοθεραπείας και των 19 συνεδριών, το Δικαστήριο κρίνει ότι το ζήτημα της αναγκαιότητας και της ποσότητας των φυσικοθεραπειών, επιβεβαιώνεται και από την μαρτυρία αυτού του μάρτυρα, ο οποίος ανέφερε ότι δεν είναι υπερβολικός ο αριθμός των 19 συνεδριών. Ένα ακόμα στοιχείο που λαμβάνεται σοβαρά υπ΄ όψη για σκοπούς επιδίκασης γενικών αποζημιώσεων, είναι και η αναφορά του μάρτυρα ότι το τραύμα που υπέστη ο ενάγοντας, είναι πιο σοβαρό από την θλάση και το διάστρεμμα. Επίσης λαμβάνεται υπ΄ όψη για σκοπούς επιδίκασης γενικών αποζημιώσεων, η αναφορά του μάρτυρα ότι ως προς τις ενοχλήσεις και τον πόνο σε παρόμοιας φύσεως τραύμα όπως αυτό που υπέστη ο ενάγοντας, στην πλειονότητα τους διαρκούν μέχρι έξι με οκτώ μήνες, με σταδιακή εξασθένηση κατά την εν λόγω περίοδο και συνεπώς, ελλείψει άλλης αποδεκτής ιατρικής μαρτυρίας που να συνδέει τις ενοχλήσεις και τους πόνους μέχρι και σήμερα, ως είναι η θέση του ενάγοντα, δεν παρέχεται ασφαλές μαρτυρικό υπόβαθρο στο Δικαστήριο στο να εξάξει ασφαλή ευρήματα και συμπεράσματα που να καταδεικνύουν ενοχλήσεις και πόνους για μεγαλύτερη περίοδο από αυτήν των έξι με οκτώ μηνών, έχοντας βεβαίως υπ΄ όψη την αποτυχία απόδειξης λήψης και μάλιστα δικαιολογημένης και αναγκαίας φαρμακευτικής αγωγής για ανακούφιση από τους πόνους και ενοχλήσεις. Αναφορικά με την αποδεικτική βαρύτητα του τεκμηρίου 15 και γενικά τα όσα λέχθησαν για αυτό, το Δικαστήριο δεν δύναται να αποδώσει οποιαδήποτε αποδεικτική βαρύτητα. Το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την θέση που καταγράφεται σε αυτό, ήτοι ότι το κάταγμα που υπέστη ο ενάγοντας δεν είναι σοβαρό και ότι δεν χρήζει θεραπείας, για τον απλούστατο λόγο ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση, ως προκύπτει και από το περιεχόμενο των ιατρικών πιστοποιητικών του νοσοκομείου το οποίο είναι παραδεκτό, υπήρξε θεραπεία ενδονοσοκομειακή και μάλιστα ο ενάγοντας έχριζε περαιτέρω θεραπείας και νοσηλείας στο νοσοκομείο, πλην όμως ο ενάγοντας με δική του ευθύνη εξήλθε από το νοσοκομείο. Επίσης το εν λόγω τεκμήριο, δεν κάνει καν αναφορά για την αναγκαιότητα φυσικοθεραπειών, ενώ όπως είναι παραδεκτό ακόμα και από τον Μ.Υ.1, η φυσικοθεραπεία ήταν αναγκαία. Επίσης το Δικαστήριο δεν δύναται να αποδώσει οποιαδήποτε αποδεικτική στο τεκμήριο 15, διότι αυτό βασίστηκε μόνο σε κλινικές εμπειρίες και όχι σε προηγούμενη έρευνα και γενικά το εν λόγω τεκμήριο χαρακτηρίζεται από μια γενικότητα στην καταγραφή και περιεχόμενο του, χωρίς να παρέχει στο Δικαστήριο ένα εξειδικευμένο επιστημονικό μαρτυρικό υπόβαθρο από το οποίο να είναι δυνατή η υπαγωγή του στα συγκεκριμένα τραύματα και κλινική εικόνα του ενάγοντα. Επίσης στο εν λόγω τεκμήριο, γίνεται αναφορά για παρακολούθηση 32 μηνών, ενώ στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρξε τέτοια παρακολούθηση και δεν υπάρχει ιατρική επιστημονική μαρτυρία για τέτοια αναγκαιότητα παρακολούθησης της πορείας του ενάγοντα. Το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την θέση του μάρτυρα ότι δεν έλαβε κάκωση οσφύος και ότι το τεκμήριο 7 δεν αποτελεί ιατρικό πιστοποιητικό, διότι το περιεχόμενο του τεκμηρίου 7 είναι παραδεκτό και ρητά αναφέρει ως διάγνωση, άρα και ως διαπίστωση, την ύπαρξη κάκωσης οσφύος και συνεπώς αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο ενάγοντας υπέστη κάκωση οσφύος, από την στιγμή μάλιστα που αναγράφεται στην διάγνωση και το κάταγμα εγκάρσιας απόφυσης Α7, το οποίο είναι παραδεκτό και από τον ίδιο τον μάρτυρα. Η θέση του μάρτυρα ότι ο ενάγοντας δεν του ανέφερε οτιδήποτε για απώλεια των αισθήσεων και ότι εάν του το έλεγε θα το κατέγραφε, δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο, διότι είναι λογικό και αναμενόμενο ο μάρτυρας τουλάχιστον να ρωτούσε τον ενάγοντα για αυτό το θέμα και συνεπώς να εγειρόταν αυτό το θέμα κατά την κλινική εξέταση του ενάγοντα, από την στιγμή που ο ίδιος ο μάρτυρας ανέφερε ότι με το άκουσμα τροχαίου ατυχήματος, γίνεται από τους ιατρούς η σχετική ερώτηση και δεν έχει διαπιστώσει το Δικαστήριο οποιοδήποτε αποχρών λόγο γιατί να μην ρωτήσει ο μάρτυρας τον ενάγοντα για αυτό το θέμα. Το Δικαστήριο, αποδέχεται ότι ο ενάγοντας υπέστη εγκεφαλική διάσειση, διότι το Δικαστήριο αποδέχεται την θέση του ενάγοντα ότι απώλεσε τις αισθήσεις του και από την στιγμή που ο μάρτυρας ανέφερε ότι στην εγκεφαλική διάσειση υπάρχει εισαγωγή στο νοσοκομείο με σκοπό προληπτική προφυλακτική παρακολούθηση, όπως και έγινε στην παρούσα υπόθεση, ως επίσης υπάρχει πλήρης ανατάξιμη απώλεια των αισθήσεων μετά από κτύπημα στην κεφαλή και το Δικαστήριο αποδέχεται την θέση του ενάγοντα ότι απώλεσε τις αισθήσεις του, ως επίσης και την θέση του ότι κτύπησε στο κεφάλι, το οποίο είναι ούτως ή άλλως αποδεκτό ακόμα και από τον ίδιο τον εναγόμενο ο οποίος δήλωσε ότι ο ενάγοντας κτύπησε και το κεφάλι του βρέθηκε κάτω από το αυτοκίνητο του, ως επίσης και η αναφορά του μάρτυρα για περιτραυματική αμνησία ως χαρακτηριστικό της εγκεφαλικής διάσεισης, το οποίο επίσης είναι παραδεκτό ως γεγονός η περιτραυματική αμνησία, καταδεικνύουν την ύπαρξη εγκεφαλικής διάσεισης. Η θέση του μάρτυρα ότι δεν υπάρχει ιστορικό αναφοράς για απώλεια των αισθήσεων και συνακόλουθα θα σήμαινε ότι ο ενάγοντας δεν θα θυμόταν πως έγινε το ατύχημα, δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο, διότι μέσα από το περιεχόμενο του τεκμηρίου 5, το οποίο είναι παραδεκτό, γίνεται αναφορά για περιτραυματική αμνησία και εν πάση περιπτώση, το Δικαστήριο αποδέχεται ως λογική και πειστική την αναφορά του ενάγοντα για απώλεια των αισθήσεων και περαιτέρω δεν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη αποδεκτή και πειστική μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι ο ενάγοντας είχε τις αισθήσεις του στην σκηνή μετά το ατύχημα και κατά την μεταφορά του στο νοσοκομείο. Έχοντας λοιπόν το Δικαστήριο υπ΄ όψη την πιο πάνω αποκρυσταλλωθείσα κλινική εικόνα του ενάγοντα, την φύση και την έκταση των τραυμάτων και τις συνέπειες αυτών, την ηλικία του ενάγοντα και γενικά το πρόσωπο του ενάγοντα, καλείται το Δικαστήριο να προσδιορίσει την έκταση των γενικών αποζημιώσεων, οι οποίες θα είναι μειωμένες κατά 15% ως πιο πάνω αναφέρθηκε. Το κύριο και σοβαρότερο τραύμα που υπέστη ο ενάγοντας, είναι το κάταγμα εγκάρσιας απόφυσης του αυχενικού σπονδύλου Α7, χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζονται τα υπόλοιπα τραύματα που υπέστη ο ενάγοντας, τα οποία είναι ηπιότερης μορφής, ως πιο πάνω αξιολογήθηκαν και που έγιναν αποδεκτά από το Δικαστήριο. Έρευνα στην νομολογία, κατέδειξε ότι για παρόμοιο τραύμα, απασχόλησε την υπόθεση ΑΝΤΩΝΙΟΥ - ν- ΝΙΚΟΛΑΟΥ κ.α. 2008 1 Α.Α.Δ. σελ. 136, με διαφορετικά βεβαίως δεδομένα με αυτά της παρούσας, διότι σε εκείνη την περίπτωση, υπήρχε πάρεση των άνω άκρων, χειρότερη αριστερά, δημιουργία μυελοπάθειας στο επίπεδο Α3 - Α4, περιορισμός κινήσεων αυχένος και πρόκληση πόνου στις κινήσεις του ώμου λόγω ανάπτυξης αρθρίτιδας, εμφανές σπαστικό βάδισμα αδυναμία της συσφιγκτικής δύναμης και σοβαρή δυσκολία στις λεπτές κινήσεις των χεριών, με αποτέλεσμα την αδεξιότητα στις κινήσεις, μόνιμα κατάλοιπα: σπαστικότητα των άκρων με αποτέλεσμα δυσκολία στο περπάτημα, στο τρέξιμο και στις λεπτές κινήσεις των χεριών και μόνιμη μείωση ικανότητας εργασίας και επιδικάστηκε ποσό €42.715,04. Η πλευρά του ενάγοντα εισηγήθηκε ότι δικαιολογείται ποσό €40,000, ενώ η πλευρά του εναγομένου εισηγήθηκε ότι δεν δικαιολογείται υπέρβαση του ποσού των €10,000, πάντα ομιλούντες επί πλήρους ευθύνης. Το Δικαστήριο, έχοντας υπ΄ όψην του την φύση και την έκταση των τραυμάτων που υπέστη ο ενάγοντας, τις συνέπειες αυτών, την ταλαιπωρία που ο ενάγοντας υπέστη, την ηλικία του και γενικά τις περιστάσεις του, κρίνει ότι δικαιολογείται η επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων ύψους €20,000, μειωμένου κατά 15% ως πιο πάνω αναφέρθηκε, ήτοι ποσού €17,000 και ως προς τον τόκο που θα φέρει το εν λόγω ποσό, κατ΄ εφαρμοφή των υποθέσεων Φοινικαρίδης - ν - Γεωργίου 1991 1 Α.Α.Δ. σελ. 475 και Θεοδούλου - ν - Panayides Contracting 1999 1 Α.Α.Δ σελ. 2134, θα φέρουν νόμιμο τόκο από την ημερομηνία έγερσης του αγώγιμου δικαιώματος, διότι δεν έχει διαπιστωθεί οποιαδήποτε αδικαιολότητη καθυστέρηση και συνεπώς θα φέρει τόκο προς 8% από 24/7/08 μέχρι τις 14/10/08, ακολούθως 5,5% από 15/10/08 μέχρι 31/12/2014 και ακολούθως 4% από 1/1/2015 μέχρι εξόφλησης, έχοντας υπ΄ όψη κατά νου τις αντίστοιχες νομοθετικές πρόνοιες του άρθρου 58Α του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, του άρθρου 33 εδ. 2, 3 και 4 του περί Δικαστηρίων νόμου ν. 14/60, ως τροποποιήθηκαν μεταγενέστερα με τους ν. 81 και 82

(1)/2008 και την τελευταία τροποποίηση που καθόρισε το ύψος του νόμιμου τόκου στο 4%. Επίσης, ειδικάζονται ειδικές αποζημιώσεις για το ποσό των € 4,889,71 με βάση τα παραδεκτά έξοδα που δηλώθηκαν και την αποδοχή των εξόδων φυσικοθεραπείας εκ €475 και του ποσού των €3,600 ως απώλεια απολαβών για περίοδο τριών μηνών και ως προς το θέμα του τόκου, αντλώντας επίσης καθοδήγηση από την πιο πάνω αναφερθείσα νομολογία, θα πρέπει να είναι ο νόμιμος τόκος από την ημερομηνία έγερσης του αγώγιμου δικαιώματος, μειωμένου κατά το ήμιση, ήτοι θα φέρει τόκο προς 4% από 24/7/08 μέχρι τις 14/10/08, ακολούθως 2,75% από 15/10/08 μέχρι 31/12/2014 και ακολούθως 2% από 1/1/2015 μέχρι εξόφλησης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει, εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγομένου ως γενικές αποζημιώσεις για το ποσό των €17,000 με τόκο προς 8% από 24/7/08 μέχρι τις 14/10/08, ακολούθως 5,5% από 15/10/08 μέχρι 31/12/2014 και ακολούθως 4% από 1/1/2015 μέχρι εξόφλησης, πλέον ειδικές αποζημιώσεις για το ποσό των € 4,889,71 με τόκο προς 4% από 24/7/08 μέχρι τις 14/10/08, ακολούθως 2,75% από 15/10/08 μέχρι 31/12/2014 και ακολούθως 2% από 1/1/2015 μέχρι εξόφλησης. Έξοδα επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγομένου, ως αυτά υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής [1] "the test concerns the mind of a reasonable man and not of the driver involved" cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο