Hellenic Bank Public Company Ltd ν. Δημήτριος Αναστασίου κ.α., Αρ. Αγωγής 1217/14, 1/3/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A105 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: A. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 1217/14 Mεταξύ: Hellenic Bank Public Company Ltd, εκ Λευκωσίας Εναγόντων -και- 1. Δημήτριος Αναστασίου (Αρ.Ταυτ.563151), εκ Λεμεσού 2. Νίκη Αναστασίου (Αρ. Ταυτ. 586321), εκ Λεμεσού Εναγομένων ------------------------------------------------- ΚΑΙ ΔΙΑ ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ 1. Δημητράκης Αναστασίου 2. Νίκη Αναστασίου Δι' Ανταπαιτήσεως Εναγόντων -και- 1. Hellenic Bank Public Company Ltd 2. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ Δι' Ανταπαιτήσεως Εναγομένων --------------------------- Αίτηση ημερ. 9.7.2015 για διαγραφή μέρους δικογράφου 1η Μαρτίου 2016 Για δι' Ανταπαιτήσεως Εναγόμενο 2-αιτητή: κα Φ. Μιχαηλίδου-Χρίστου για Σ. Μιχαηλίδη Για εναγόμενους-δι' ανταπαιτήσεως ενάγοντες-καθ' ων η αίτηση: κα Β. Γιατρού για Κώστας Μελάς & Συνεργάτες ΔΕΠΕ (κα Λ. Χ"Ξενοφώντος ν' ακούσει απόφαση) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση του ο δι' ανταπαιτήσεως-εναγόμενος 2 εξαιτείται τα εξής: «1. Διάταγμα για τη διαγραφή όλων των πιο κάτω αναφερομένων ως σκανδαλωδών και/ ή αχρήστων και/ ή ενοχλητικών και/ ή ασχέτων και/ ή προκαλούντων αμηχανία και/ ή ως τεινόντων να δημιουργήσουν προκατάληψη και/ ή αμηχανία και/ ή ως αποτελούντων μαρτυρία και/ ή ως αποτελούντων συμπεράσματα και/ ή ευρήματα και/ ή ως τεινόντων να καθυστερήσουν τη δικαία διεξαγωγή της διαδικασίας: 1.1 Στην παράγραφο 28 της Ανταπαίτησης, το μέρος που ξεκινά στην τρίτη γραμμή μέχρι και το τέλος της εν λόγω παραγράφου ήτοι, «Η Δι' Ανταπαιτήσεως Εναγόμενη 2ιδρύθηκε για την εξυπηρέτηση των μελών.................................. και της μέριμνας για τον συνάνθρωπο μας.» 1.2 Στην παράγραφο 29, το μέρος που ξεκινά στην τέταρτη γραμμή μέχρι και το τέλος της εν λόγω παραγράφου ήτοι, «Καθ' όλους τους ουσιώδεις χρόνους .. πλήρη εμπιστοσύνη στην Δι' Ανταπαιτήσεως Εναγόμενη 2». 1.3 Την παράγραφο 30 της Ανταπαίτησης, ολόκληρη συμπεριλαμβανομένων και των υποπαραγράφων 30.1, 30.2 και 30.3. 1.4 Τις υποπαραγράφους 34.1, 34.2 και 34.3 ολόκληρες. 1.5 Στην παράγραφο 38 το μέρος της εν λόγω παραγράφου που ξεκινά στην όγδοη γραμμή μέχρι και το τέλος της εν λόγω παραγράφου ήτοι, «Οι Δι' Ανταπαιτήσεως Εναγόμενοι ...επιφανειακά και/ή μονοδιάστατα το ζήτημα». 1.6 Την παράγραφο 39 της Ανταπαίτησης, ολόκληρη. 1.7Από την παράγραφο 41, το μέρος που ξεκινά στην έκτη γραμμή , μέχρι και το τέλος της εν λόγω παραγράφου ήτοι, «Περαιτέρω η ενέργεια των Δι' Ανταπαιτήσεως Εναγομένων 1 υπερβαίνει .. Αποστερώντας του αυτό το συνταγματικό δικάιωμα.» 1.8Την παράγραφο 43 της Ανταπαίτησης, ολόκληρη. 2. Διάταγμα όπως, στο μεταξύ, όλες οι περαιτέρω διαδικασίες της αγωγής ανασταλούν μέχρι της υπακοής των Εναγομένων - Δι' Ανταπαιτήσεως Εναγόντων στο οποιοδήποτε διάταγμα θεωρήσει ορθό και δίκαιο το Σεβαστό Δικαστήριο να εκδώσει, υπό τις περιστάσεις. 3. Τα έξοδα της Αίτησης αυτής και όλα τα έξοδα που θα προκύψουν από την τέτοια διαγραφή και/ή τροποποίηση να είναι έξοδα υπέρ των Δι' Ανταπαιτήσεως Εναγομένων 2 και εναντίον των Εναγομένων-Δι' Ανταπαιτήσεως Εναγόντων, πλέον Φ.Π.Α. (Αρ. Μητρώου: 30010926Ε), πλέον έξοδα επίδοσης.» Η αίτηση βασίζεται στη Δ.19, θ.16, Δ.27 θ.θ.1, 2 και 3 και Δ.48 θ.9(
- j)των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στην πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση αλλά τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση εμφαίνονται από το φάκελο της υπόθεσης. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των εναγομένων-δι' ανταπαιτήσεως εναγόντων της οποίας η νομική βάση είναι περίπου η ίδια με εκείνη της αίτησης. Συνοδεύεται δε από την ένορκη δήλωση της Λώριας Χ"Ξενοφώντος ημερομηνίας 22.10.2015, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους εναγόμενους-δι' ανταπαιτήσεως ενάγοντες. Με την ένσταση τους οι καθ' ων η αίτηση προβάλλουν τους εξής λόγους ένστασης: «1. Η νομική βάση της Αίτησης είναι λανθασμένη, ελλιπής και/ή οι νόμοι και οι θεσμοί επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα αίτηση δεν νομιμοποιούν εις την αιτούμενη θεραπεία και/ή δεν προσδίδουν εις το Δικαστήριο εξουσία να ασχοληθεί με την παρούσα αίτηση. 2. Κανένας πραγματικός λόγος δεν προβάλλεται που να δικαιολογεί την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων. 3. Ένα τέτοιο διάταγμα δεν μπορεί να εκδοθεί αφού θα απέκλειε ουσιώδεις για την έκβαση της υπόθεσης ισχυρισμούς και θέσεις οι οποίοι αποτελούν βασικό συντελεστή της ουσίας της υπόθεσης των Εναγομένων εναντίον των δι' ανταπαιτήσεως Εναγομένων. 4. Ένα τέτοιο διάταγμα θα αφόπλιζε σε τεράστιο βαθμό τους Εναγόμενους αφού πιθανότατα θα αφαιρούσε το δικαίωμα προβολής ουσιώδης για την υπόθεση θέσεων.» Στην ένορκη δήλωση της η Χ"Ξενοφώντος επαναλαμβάνει ουσιαστικά τους λόγους ένστασης δίνοντας έμφαση στο ότι η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη και ελλιπής, ενώ τα στοιχεία των οποίων επιδιώκεται η διαγραφή είναι ουσιώδη για την υπόθεση των εναγομένων-δι' ανταπαιτήσεως εναγόντων. Επισυνάπτει δε στην ένορκη της δήλωση αντίγραφα δημοσιευμάτων στην ιστοσελίδα του δι' ανταπαιτήσεως-εναγόμενου 2-αιτητή, στο οποίο εμφαίνεται το προφίλ του ίδιου καθώς και της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας. Οι δικηγόροι των διαδίκων κατά την ακρόαση υποστήριξαν τις θέσεις τους με γραπτές αγορεύσεις παραπέμποντας σε νομολογία. Ιδιαίτερη αναφορά στις επι μέρους εισηγήσεις τους θα γίνεται στα κατάλληλα σημεία. Από το σώμα της αίτησης διαφαίνεται ότι αυτή στηρίζεται ουσιαστικά στη Δ.19 θ.26 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών ανκαι στην νομική βάση της αίτησης γίνεται αναφορά στη Δ.19 θ.16. Η λανθασμένη αυτή αναφορά συνιστά και ένα από τους λόγους ένστασης στον οποίο δόθηκε έμφαση από την δικηγόρο των καθ' ων η αίτηση στην γραπτή της αγόρευση. Στην υπόθεση Ζήνων Χριστοδούλου ν. Zendia Machinery Ltd
(2008)1 A.A.Δ. 367 στην οποία αντικείμενο εξέτασης ήταν μεταξύ άλλων η λανθασμένη αναφορά στους θεσμούς επί των οποίων στηρίζετο η αίτηση αναφέρθηκαν τα εξής: «Στη βάση των πιο πάνω παραδεκτών γεγονότων κρίνουμε πως η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου είναι εσφαλμένη και άδικη γιατί ουσιαστικά αποστερεί από τον εφεσείοντα το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο, για τον απλό λόγο πως στην αίτηση του αναγράφηκε ο λανθασμένος αριθμός του ισχύοντος θεσμού. Τα δικαιώματα των διαδίκων κρίνονται επί της ουσίας τους όταν αυτά διατυπώνονται με σαφήνεια. Και εδώ ο εφεσείων διατύπωσε με ακρίβεια τη θεραπεία που ζητούσε. Τα δε γεγονότα που υποστήριζαν την αίτηση όπως ο ίδιος τα κατέθεσε στην ένορκη του δήλωση, ήταν αδιαμφισβήτητα. Ορθή ήταν και η στάση του δικηγόρου της εφεσίβλητης να μην φέρει ένσταση στην πρωτόδικη διαδικασία. Οι κανόνες Πολιτικής Δικονομίας υιοθετούνται για να διευκολύνεται η δικαστική διαδικασία, η οποία ρυθμίζεται από αυτούς ώστε να προχωρεί απρόσκοπτα. Δεν ερμηνεύονται, ή η νομολογία μας εφαρμόζεται, με τέτοιο τρόπο που να καταστρατηγούνται τα δικαιώματα των διαδίκων, οι οποίοι δικαιούνται σε πρόσβαση στο Δικαστήριο. Η αρχή πως στην αίτηση πρέπει να διατυπώνεται με σαφήνεια η θεραπεία και η νομική της βάση ισχύει. Σκοπός της είναι να γνωρίζει το Δικαστήριο, αλλά και η άλλη πλευρά, το περιεχόμενο της αίτησης για να μπορεί να τοποθετηθεί. Στην περίπτωση που συζητούμε η ζητούμενη θεραπεία στην αίτηση ήταν απλή και ευκρινώς διατυπωμένη. Η αναφορά σε λανθασμένο θεσμό, αυτού του είδους, δηλαδή παραπομπής στον αριθμημένο θεσμό «4» αντί «5», θα' πρεπε να θεωρηθεί γραφικό λάθος. Και αν ήθελε το Δικαστήριο να πάρει αυστηρότερη θέση θα μπορούσε να ζητήσει την επιτόπου διόρθωση, και να αποδεκτεί την αίτηση.» Ερχόμενη στα γεγονότα της παρούσας αίτησης είναι φανερό ότι η παραπομπή στο θ.16 της Δ.19 αντί στο θ.26 της ίδιας διαταγής σίγουρα συνιστά γραφικό λάθος, γεγονός που επισημάνθηκε και από τη δικηγόρο των αιτητών στην γραπτή αγόρευση της. Από το περιεχόμενο της αίτησης προκύπτει ευκρινώς η θεραπεία που ζητείται με την αίτηση, χωρίς να τίθεται θέμα παραπλάνησης είτε του Δικαστηρίου είτε της άλλης πλευράς ως προς το ζητούμενο. Συνεπώς το Δικαστήριο κρίνει την παρατυπία θεραπεύσιμη γι' αυτό και προβαίνει σε άρση της με την έκδοση διατάγματος απαλλαγής της παρατυπίας στη βάση της Δ.64 θ.2 (βλ. Γιώργος Φαλέκκου ν. Κυριάκου Χριστοφίδη, Π.Ε. 63/10, ημερ. 17.12.2013). Ενόψει του διατάγματος αυτού το Δικαστήριο θα προχωρήσει στην εξέταση της ουσίας της αίτησης στη βάση της Δ.19 θ.26. Ο αντίστοιχος θεσμός της δικής μας Δ.19 θ.26 στους παλιούς Αγγλικούς διαδικαστικούς Κανονισμούς είναι η Δ.19 θ.27. Η Δ.19 θ.26 επιτρέπει την διαγραφή ή τροποποίηση οποιουδήποτε ζητήματος σε οποιαδήποτε οπισθογράφηση ή δικόγραφο το οποίο μπορεί να θεωρηθεί ως μη αναγκαίο ή σκανδαλώδες ή που θα τείνει να προκαταβάλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής. Τα δικόγραφα καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης. Η σύνταξη τους διέπεται από ιδιαίτερους δικονομικούς κανόνες που ενσωματώνονται στη Δ.19 και διασφαλίζουν την αποτελεσματική διεξαγωγή της δίκης. Ο θ.4 της Δ.19 επιτάσσει όπως τα δικόγραφα περιέχουν εκείνα τα ουσιώδη γεγονότα που είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα. Η έννοια του ουσιαστικού σχετίζεται εδώ με ό,τι είναι απαραίτητο. Όμως το ουσιαστικό γεγονός εξαρτάται πάντοτε από τις φυσικές συνθήκες της κάθε υπόθεσης. Οι διάδικοι θα πρέπει να τηρούν τους Θεσμούς των δικογράφων και δεν εναπόκειται στο Δικαστήριο να τους υποδείξει τον τρόπο που θα πρέπει να καταγράφουν τις αντίστοιχες θέσεις τους (βλ. Knowles v. Roberts
(1988)38 Ch. D 263, 270). Στην υπόθεση Αγγελίδου ν. Μούσουλου
(2012)1(Β) Α.Α.Δ. 1846, στη σελ. 1850 αναφέρθησαν τα εξής σ' όσον αφορά τη σύνταξη δικογράφων: «Τα δικόγραφα αποτελούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο αρχίζει και τελειώνει η προσφερόμενη δυνατότητα παρουσίασης της υπόθεσης ενός εκάστου διαδίκου. Η Δ.19 θ.4 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας επιτακτικά καθορίζει ότι πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στα δικόγραφα γεγονότα, κατ' αντίθεση προς τη μαρτυρία, και κατά δεύτερο λόγο τα γεγονότα στα οποία γίνεται αναφορά από ένα διάδικο πρέπει να είναι ουσιώδη σχετιζόμενα με το επίδικο ζήτημα που τίθεται προς εκδίκαση. (βλ. Μαυρομιχάλη κ.ά. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 530, Γεωργίου Καψού
(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 164 και Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν. Σαββίδη
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 685.» Η εξουσία του Δικαστηρίου να διαγράφει ισχυρισμούς είναι αναμφίβολα δραστική και θα πρέπει να ασκείται με προσοχή και φειδώ. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί ένα χρήσιμο όπλο προς αποφυγή κατάχρησης της διαδικασίας με την προώθηση σκανδαλωδών, αχρείαστων ή ενοχλητικών θεμάτων αντίθετων με τους κανόνες που έθεσε η Δ.19 θ.
- Κύριος σκοπός της Δ.19 Θ.26 είναι η συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης των δικογράφων. Κατά την εξέταση της αίτησης για διαγραφή δικογράφου δυνάμει της Δ.19 Θ.26 δεν επιχειρείται εξέταση της εγκυρότητας του. Αυτό είναι ζήτημα που εξετάζεται δυνάμει της Δ.27, Θ.
- Γενικά κρίνονται ως σκανδαλώδη, ενοχλητικά και αχρείαστα τα θέματα εκείνα τα οποία θεωρούνται ανήθικα και προσβλητικά ή γίνονται με στόχο τον επηρεασμό της άλλης πλευράς. Αν όμως είναι σχετικά δεν είναι κατ' ανάγκη και σκανδαλώδη ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός απλώς και μόνο διότι είναι αχρείαστος εκτός και εάν είναι εμφανώς άσχετος (The Annual Practice, 1953, σελ. 366, 367, Rossage v. Rossage and Others
(1960)1 All E.R. 600, Butters Gas & Oil Co. V. Hammer
(1975)2 W.L.R. 425, 439). Περαιτέρω υπενθυμίζεται ο γενικός κανόνας της δικογραφίας ότι δεν πρέπει να προκαλείται αμηχανία στον Εναγόμενο. (βλ. Davy v. Garret,
(1878)7 Ch. D. 486). Γι ΄ αυτό το κάθε δικόγραφο θα πρέπει να περιέχει εκείνα τα γεγονότα που δίνουν στον αντίδικο την αναγκαία πληροφόρηση για το τι θα αντιμετωπίσει κατά την δίκη. Στην υπόθεση Christie v. Christie
(1873)L.R. 8 Ch. 499, 503 αναφέρθηκε ότι το κατά πόσο ένα θέμα θεωρείται σκανδαλώδες κρίνεται από το αν είναι θέμα για το οποίο θα γινόταν αποδεκτή μαρτυρία για να καταδειχθεί η αλήθεια των ισχυρισμών που είναι σκανδαλώδεις σε σχέση με την αιτούμενη θεραπεία. Στην υπόθεση Millington v. Loring
(1880)6 Q.B.D. 196 αναφέρθηκε ότι μόνο το γεγονός ότι ένα θέμα αποκαλύπτει ένα σκανδαλώδες γεγονός δεν θεωρείται σκανδαλώδες εν τη εννοία του Δικαστικού Κανονισμού αν είναι σχετικό με τα επίδικα θέματα. Αναφορικά με το πότε ένα δικόγραφο μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ενοχλητικό ("embarrassing") το οποίο προκαλεί σύγχυση, σχετική είναι η υπόθεση Mayor of London v. Horner
(1914), 111 L.T. 512, C.A. Αναφέρθηκε ότι ισχυρισμοί θεωρούνται «ενοχλητικοί» αν είναι τόσο άσχετοι ώστε αν παραμείνουν θα προκαλέσουν αχρείαστα έξοδα και θα επηρεάσουν την δίκη εφόσον θέτουν τους διαδίκους σε μια διαφορά εκτός των επίδικων θεμάτων. Έχω εξετάσει με μεγάλη προσοχή την Ανταπαίτηση των καθ' ων η αίτηση ενόψει των ισχυρισμών του αιτητή. Από το περιεχόμενο του δικογράφου τους διαφαίνεται ότι το μέρος της παραγράφου 28 του οποίου επιζητείται η διαγραφή προέρχεται από το τεκμήριο που είναι επισυνημμένο στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση και αφορά στην ιστοσελίδα του ιδίου του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού. Σ' όσον αφορά στο υπόλοιπο μέρος της Ανταπαίτησης του οποίου επίσης ζητείται η διαγραφή, οι σχετικοί ισχυρισμοί αναφέρονται στην συμπεριφορά του αιτητή έναντι των καθ' ων η αίτηση επί της οποίας οι τελευταίοι βασίζουν τις απαιτήσεις τους. Συγκεκριμένα η παράγραφος 30 αναφέρεται σε όρους των μεταξύ των διαδίκων συμφωνιών οι οποίοι κατ' ισχυρισμό έχουν παραβιασθεί από πλευράς του αιτητή, η δε παράγραφος 34 σε επιλήψιμη συμπεριφορά του αιτητή σε βάρος των καθ' ων η αίτηση. Τα ίδια αναφέρονται και στις παραγράφους 38, 39, 41 και 43 της Ανταπαίτησης. Το γεγονός ότι οι καθ' ων η αίτηση επεκτείνονται σε λεπτομέρειες και κάποιους χαρακτηρισμούς σ' όσον αφορά τη συμπεριφορά του αιτητή δεν είναι λόγος για διαγραφή τους ή στο να χαρακτηριστούν οι παράγραφοι ως σκανδαλώδεις ή ενοχλητικές. Απλά περιγράφουν τη συμπεριφορά του αιτητή, όπου από τη σκοπιά των καθ' ων η αίτηση προκύπτει και η εμπλοκή του στον καταρτισμό και τερματισμό των επίδικων συμφωνιών με φυσικό επακόλουθο την πρόκληση ζημιάς στους καθ' ων η αίτηση. Όλοι οι ισχυρισμοί έχουν σχέση με τη φερόμενη επιλήψιμη συμπεριφορά των δι' ανταπαιτήσεως-εναγομένων που υφάνθηκε σε βάρος των καθ' ων η αίτηση. Συνεπώς έστω και αν οι ισχυρισμοί τίθενται με αχρείαστη ίσως λεπτομέρεια και μακρηγορία και χρησιμοποιούνται κάποια επίθετα και άλλοι χαρακτηρισμοί με αποτέλεσμα πιθανή επιμήκυνση της διαδικασίας, το γεγονός αυτό δεν συνιστά λόγο για τη διαγραφή τους. Ούτε επίσης οι ισχυρισμοί αυτοί τείνουν να επηρεάσουν ή να προκαλέσουν αμηχανία στην άλλη πλευρά, εφόσον είναι εύκολα κατανοητοί αλλά και εύκολο να απαντηθούν. Σημειώνεται ότι το αγώγιμο δικαίωμα προκύπτει από την παράβαση ρητών και/ή εξυπακουομένων όρων των μεταξύ των διαδίκων συμφωνιών και προβάλλονται με το δικόγραφο των καθ' ων η αίτηση στοιχεία που άπτονται σε παράνομη και/ή καταπιεστική και/ή κακόπιστη συμπεριφορά από πλευράς αιτητών κατά τρόπο που παραβιάζεται η νομοθεσία και/ή το δίκαιο του ελεύθερου ανταγωνισμού. Ενόψει του αγώγιμου δικαιώματος της παράβασης όρων συμφωνιών η πλευρά των καθ' ων η αίτηση οφείλει να περιλάβει στο δικόγραφο της πλήρεις λεπτομέρειες των γεγονότων επί των οποίων στηρίζει τη θέση της περί παράνομων και καταχρηστικών ενεργειών αλλά και τη χρήση ψευδών παραστάσεων σε βάρος των καθ' ων η αίτηση που φέρεται να οδηγούν σε παραβίαση των συμφωνιών, όπως και έπραξαν. Ενόψει των πιο πάνω είναι η κατάληξη μου ότι με βάση τα στοιχεία ενώπιον μου δεν δικαιολογείται η διαγραφή του μέρους της Ανταπαίτησης που σχετίζεται με τη κατ' ισχυρισμό επιλήψιμη συμπεριφορά των αιτητών που οδηγεί σε ακύρωση των συμφωνιών. Ως εκ της πιο πάνω απόφασης μου δεν κρίνω απαραίτητο να εξετάσω τους υπόλοιπους λόγους ένστασης. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγομένων-δι' ανταπαιτήσεως εναγόντων και εναντίον του δι' ανταπαιτήσεως εναγόμενου 2-αιτητή, όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της Αγωγής. (Υπ.) ................. Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Aίτηση για διαγραφή μέρους δικογράφου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο