Ανδρέα Αντωνιάδη, ασκούντος το επάγγελμα του ιατρού σε ιδιωτικό ιατρείο, με την εμπορική επωνυμία και/ή φίρμα και/ή στυλ «Κλινικό & Εργαστηριακό Κέντρο Καρδιολογίας Ανδρέα Αντωνιάδη» ν. Ιδρύματος Προώθησης Έρευνας κ.α., Αγωγή αρ.: 1384/15, 8/4/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A162 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Θ. Θωμά, Α.Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 1384/15 Αίτηση ημερ.: 30/4/2015 Μεταξύ: Ανδρέα Αντωνιάδη, ασκούντος το επάγγελμα του ιατρού σε ιδιωτικό ιατρείο, με την εμπορική επωνυμία και/ή φίρμα και/ή στυλ «Κλινικό & Εργαστηριακό Κέντρο Καρδιολογίας Ανδρέα Αντωνιάδη», από τη Λεμεσό Ενάγοντα και Ιδρύματος Προώθησης Έρευνας διά των (α) κ. Γεώργιου Γεωργίου, εκ Λευκωσίας, ως Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου αυτού και (β) Πάμπου Χραλάμπους, εκ Λευκωσίας, ως Γραμματέως του Διοικητικού Συμβουλίου αυτού Εναγομένων -------------------------------------------------- 8/4/2016 Για τους Εναγόμενο/Αιτητή: κ. Ταλιαδώρος για Δρ. Κ. Χρυσοστομίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. (Για ν' ακούσει απόφαση η κα Πουλλαδόφωνου) Για τον Ενάγοντα/Καθ' ου η Αίτηση: κα Χαραλάμπους για Π.Ν. Ονουφρίου Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Ενάγοντας, στο γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα του αξιώνει, μεταξύ άλλων θεραπειών, ειδικές και γενικές αποζημιώσεις για λίβελλο και/ή δυσφήμιση και/ή επιζήμια ψευδολογία και/ή για διαρροή εμπιστευτικών πληροφοριών προσωπικού χαρακτήρα εκ μέρους του Εναγόμενου. Ο Εναγόμενος, με την υπό εξέταση αίτηση του, αξιώνει εναντίον του Ενάγοντα, τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου, με το οποίο να ακυρώνεται και/ή παραμερίζεται και/ή διαγράφεται και/ή αναστέλλεται, στην ολότητά του, το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και/ή η πιο πάνω Αγωγή, για τους ακόλουθους λόγους:
- Ύπαρξη ακυρότητας και/ή ουσιώδους παρατυπίας στη διατύπωση των θεραπειών/αξιώσεων Α και Β του κλητηρίου εντάλματος, η οποία συνίσταται στη μη συμπερίληψη λεπτομερειών όσον αφορά το επίδικο δημοσίευμα και/ή των συγκεκριμένων λέξεων ή φράσεων, οι οποίες, κατά τον ισχυρισμό του Ενάγοντα, συνιστούν λίβελλο και/ή δυσφήμιση και/ή επιζήμια ψευδολογία και/ή διαρροή εμπιστευτικών πληροφοριών και/ή στη μη παροχή επαρκών λεπτομερειών για να καταστεί δυνατή η εξακρίβωση σε τι συνίσταται ο κατ' ισχυρισμό λίβελλος και/ή δυσφήμιση και/ή επιζήμια ψευδολογία και/ή διαρροή εμπιστευτικών πληροφοριών.
- Το περιεχόμενο των θεραπειών Α και Β του κλητηρίου εντάλματος δημιουργεί παραπλανητικές εντυπώσεις και/ή είναι αόριστο και/ή ενυπάρχουν σε αυτό σκανδαλώδεις αναφορές όσον αφορά το πρόσωπο το οποίο προέβη στη συγκεκριμένη δημοσίευση στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» ημερομηνίας 21/3/2015, το οποίο πρόσωπο, όπως προκύπτει από το ίδιο το περιεχόμενο του δημοσιεύματος, δεν ήταν ο Εναγόμενος ή οποιοσδήποτε αντιπρόσωπος ή υπάλληλός του, αλλά συγκεκριμένος δημοσιογράφος της εφημερίδας «Ο Φιλελεύθερος».
- Η Αγωγή, κατά το μέρος της που αφορά τις θεραπείες Α και Β, είναι επιπόλαιη και/ή ενοχλητική και/ή καταπιεστική κατά του Εναγομένου και τούτο καταδεικνύεται από το γεγονός ότι Εναγόμενοι στην Αγωγή δεν είναι ούτε ο συντάκτης του σχετικού δημοσιεύματος (δημοσιογράφος Βάσος Βασιλείου), ούτε ο εκδότης της συγκεκριμένης εφημερίδας (Phileleftheros Public Company Ltd), ούτε ο διανομέας της συγκεκριμένης εφημερίδας, αλλά Εναγόμενος είναι μόνο το ΙΠΕ, το οποίο δεν προέβη το ίδιο ή αντιπρόσωποι ή υπάλληλοι του στο σχετικό δημοσίευμα ή στην αποστολή οποιασδήποτε επιστολής στη συγκεκριμένη εφημερίδα και κατ' επέκταση δεν ήταν δυνατό ή νοητό να προβεί το ίδιο ή αντιπρόσωποι ή υπάλληλοι του «σε λίβελλο και/ή δυσφήμιση και/ή επιζήμια ψευδολογία και/ή διαρροή εμπιστευτικών πληροφοριών προσωπικού χαρακτήρα ... στην έκδοση της εφημερίδας «Ο Φιλελεύθερος» ημερομηνίας 21/3/2015 ...», όπως ισχυρίζεται ο Ενάγων στη θεραπεία/αξίωση Α του Κλητηρίου Εντάλματος.
- Από το περιεχόμενο του επίδικου δημοσιεύματος, κρινόμενο αντικειμενικά, ουδόλως προκύπτει η στοιχειοθέτηση αγώγιμου δικαιώματος, στη βάση λιβέλλου και/ή δυσφήμισης και/ή επιζήμιας ψευδολογίας και/ή διαρροής εμπιστευτικών πληροφοριών εμπιστευτικού χαρακτήρα, είτε από τον Εναγόμενο και/ή αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους του, είτε, εν πάση περιπτώσει, από το δημοσιογράφο που συνέταξε το επίδικο δημοσίευμα ή τον εκδότη ή το διανομέα της εφημερίδας.
- Οι υπόλοιπες θεραπείες του κλητηρίου εντάλματος της πιο πάνω Αγωγής αρ. 1384/2015 και συγκεκριμένα οι θεραπείες Γ, Δ, Ε, Ζ, Η, Θ, Η, Ι, Κ και Λ συνιστούν κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και/ή πολλαπλότητα της διαδικασίας και/ή είναι επιπόλαιες και ενοχλητικές και/ή καταπιεστικές, λόγω του ότι με τις θεραπείες αυτές ζητούνται οι ίδιες ή/και ουσιωδώς οι ίδιες θεραπείες με εκείνες της Αγωγής αρ. 5679/2011 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και/ή αντικείμενο των συγκεκριμένων θεραπειών της παρούσας Αγωγής και της Αγωγής αρ. 5679/2011 είναι το συμβόλαιο που συνήφθη μεταξύ των διαδίκων ημερομηνίας 22/12/2009, το οποίο αφορούσε τη χρηματοδότηση εκ μέρους του Εναγομένου της εκτέλεσης του ερευνητικού έργου, με αριθμό πρωτοκόλλου ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ/ΕΦΑΡΜ/0308/04 και ειδικότερα αντικείμενο και των δύο Αγωγών είναι οι ισχυρισμοί των διαδίκων, όσον αφορά τις υποχρεώσεις και/ή τα δικαιώματα τους που απορρέουν από το πιο πάνω συμβόλαιο και/ή στα ποσά που ζητά με την παρούσα Αγωγή ο Ενάγων περιλαμβάνονται και τα ποσά που ζητά με την Αγωγή αρ. 5679/2011 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, η οποία καταχωρίσθηκε από τον πιο πάνω Ενάγοντα εναντίον του πιο πάνω Εναγομένου στις 29/8/2011 και η οποία ακόμα εκκρεμεί ενώπιον του εν λόγω Δικαστηρίου.
- Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στερείται κατά τόπον αρμοδιότητας να εκδικάσει, στην ολότητά της, την πιο πάνω Αγωγή αρ. 1384/2015, διότι το κατ' ισχυρισμό αστικό αδίκημα και/ή η σύναψη και/ή παράβαση και/ή διάρρηξη και/ή ο τερματισμός της επίδικης σύμβασης και/ή η ανάκληση του επίδικου έργου, επεσυνέβησαν στη Λευκωσία (και όχι στη Λεμεσό) και, περαιτέρω, η έδρα του Εναγομένου είναι η Λευκωσία.» Η αίτηση του υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Γεώργιου Γεωργίου, ex officio Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Προώθησης Έρευνας (στο εξής θα αναφέρεται ως το «ΙΠΕ»), στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: Το ΙΠΕ ενεγράφη ως Ίδρυμα την 1/12/1994, με βάση τις πρόνοιες του περί Σωματίων και Ιδρυμάτων Νόμου, αρ. 57/72 και από τότε λειτουργεί με βάση τις πρόνοιες του εγκριθέντος και αργότερα τροποποιηθέντος από το αρμόδιο όργανο καταστατικού. Ο βασικός σκοπός της ίδρυσης του είναι η προώθηση της επιστημονικής και τεχνολογικής έρευνας στην Κύπρο και ειδικότερα η χρηματοδότηση ερευνητικών δραστηριοτήτων, οι οποίες προκύπτουν από προτάσεις έρευνας. Την 22/12/2009, μετά από υποβολή σχετικής πρότασης από τον Ενάγοντα, υπεγράφη μεταξύ των διαδίκων συμβόλαιο έργου για χρηματοδότηση, από το ΙΠΕ, της εκτέλεσης από τον Ενάγοντα του ερευνητικού έργου με αρ. πρωτοκόλλου ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ/ΕΦΑΡΜ/0308/04, το οποίο εντάχθηκε στο επιχειρησιακό πρόγραμμα «Αειφόρος Ανάπτυξη και Ανταγωνιστικότητα 2007 - 2013». Ο συνολικός προϋπολογισμός του έργου ανερχόταν σε €240.391 και η μέγιστη ενίσχυση του ΙΠΕ θα ήταν μέχρι €168.
- Καταβλήθηκε στον Ενάγοντα, ως προκαταβολή, το ποσό των €59.097,50 και το υπόλοιπο θα καταβαλλόταν σε δύο δόσεις, ανάλογα με την πρόοδο και την ορθή εκτέλεση του έργου. Προϋπόθεση για την καταβολή των εν λόγω δόσεων αποτελούσε η έγκριση από το ΙΠΕ της ενδιάμεσης και της τελικής έκθεσης προόδου, αντίστοιχα. Λόγω του ότι στην ενδιάμεση έκθεση που είχε υποβάλει ο Ενάγοντας, εντοπίστηκαν πληθώρα ελλείψεων και παρατυπιών, το ΙΠΕ αρνήθηκε να καταβάλει σ' αυτόν τη δεύτερη δόση. Λόγω, προφανώς, της άρνησης του ΙΠΕ να καταβάλει τη δεύτερη δόση, ο Ενάγοντας καταχώρισε στις 29/8/2011, στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, την αγωγή υπ' αρ. 5679/2011, στην οποία περιέχονταν διάφορες αξιώσεις/θεραπείες, οι οποίες συνίσταντο, ουσιαστικά, στην αξίωση του για καταβολή της δεύτερης δόσης, ανερχόμενης στο ποσό των €75.592,
- Όλες οι θεραπείες της ως άνω περιγραφόμενης αγωγής είναι ουσιωδώς οι ίδιες με τις θεραπείες Γ, Δ, Ε, Ζ, Η, Θ, Η, Ι, Κ και Λ της παρούσας αγωγής, αφού αντικείμενο ή η βάση όλων των εν λόγω θεραπειών και στις δύο αγωγές, είναι το συμβόλαιο ημερομηνίας 22/12/2009, που συνήφθη μεταξύ των διαδίκων. Οι θεραπείες υπό στοιχεία Γ, Ε, Ζ και Θ, της παρούσας αγωγής, είναι ακριβώς οι ίδιες με τις θεραπείες υπό Α, Β, Γ και Δ αντίστοιχα, της αγωγής υπ' αρ. 5679/2011, με τη μόνη διαφορά ότι στη θεραπεία/αξίωση Ζ της παρούσας αγωγής, περιλαμβάνεται και η τρίτη δόση χρηματοδότησης, με αποτέλεσμα ο Ενάγοντας να αξιώνει το συνολικό ποσό των €109.752,50, αντί €75.592,85, που ζητά με τη θεραπεία/αξίωση Γ στην αγωγή 5679/
- Επομένως, στην υποθετική περίπτωση που ο Ενάγοντας επιτύχει και στις δύο αγωγές του, θα εισπράξει εις διπλούν το ποσό των €75.592,85, που ζητά με τη θεραπεία Γ της αγωγής 5679/2011, το οποίο περιλαμβάνεται στο ποσό των €109.752,50, της θεραπείας Ζ της παρούσας αγωγής. Επίσης, οι θεραπείες Δ, Η, Η και Ι της παρούσας αγωγής, είναι συναφείς ή παρεπόμενες των υπόλοιπων αξιώσεων των Εναγόντων. Όπως πληροφορείται από τους δικηγόρους του ΙΠΕ, στις 28/4/2015 απευθύνθηκαν στην αρμόδια λειτουργό του Πρωτοκολλητείου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, η οποία τους επιβεβαίωσε ότι η αγωγή αρ. 5679/2011 εξακολουθεί να εκκρεμεί. Μερικές μέρες πριν τη δημοσίευση του επίδικου δημοσιεύματος, επικοινώνησε τηλεφωνικά μαζί του ο συντάκτης του δημοσιεύματος, δημοσιογράφος Βάσος Βασιλείου και ζήτησε να πληροφορηθεί τους λόγους για τους οποίους το ΙΠΕ αρνείται να προβεί σε πληρωμή προς τον Ενάγοντα, καθώς και για την εμπλοκή της Γενικής Εισαγγελίας στο όλο θέμα. Το μόνο που του ανέφερε είναι ακριβώς αυτό που αναγράφεται ρητά στο δημοσίευμα και έχει ως εξής: «Ο διευθυντής του ΙΠΕ, Γιώργος Γεωργίου, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του «Φ», ανέφερε ότι το δ.σ. του Ιδρύματος στηρίζει πλήρως τις ενέργειες της Υπηρεσίας, η οποία προασπίζει το δημόσιο συμφέρον. Μάλιστα, όπως είπε, το δ.σ. του ΙΠΕ θα ενημερώσει το Γενικό Εισαγγελέα σχετικά με τους λόγους που δεν προτίθεται να εγκρίνει πληρωμή της παραπονούμενης εταιρείας.» Όλες οι υπόλοιπες αναφορές που περιέχονται στο δημοσίευμα έγιναν από τον ίδιο το δημοσιογράφο, όπως άλλωστε φαίνεται και από το περιεχόμενο του δημοσιεύματος. Είναι άξιο απορίας γιατί ο Ενάγοντας καταχώρισε αγωγή, εναντίον του ΙΠΕ και όχι εναντίον ή τουλάχιστον και εναντίον του συγκεκριμένου δημοσιογράφου, της εφημερίδας «Ο Φιλελεύθερος» και της εταιρείας που διανέμει την εφημερίδα. Ο Ενάγοντας εναντιώθηκε στις αιτούμενες θεραπείες. Με την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης του, προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ένστασης: «Α. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση των εξαιτουμένων διαταγμάτων. Β. Η Αίτηση των Εναγομένων - Αιτητών ημερ. 30.04.2015 είναι πρόωρη, καθότι, δεν έχει ακόμη καταχωρηθεί η Έκθεση Απαίτησης του Ενάγοντος - Καθ' ου η Αίτησις και ως εκ τούτου, δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί τα γεγονότα επί των οποίων εδράζεται η παρούσα αγωγή. Γ. Η Αίτηση υπό του Εναγόμενου - Καθ' ου η Αίτησις, έχει σκοπό να παρέλκει τη δικαστική διαδικασία.» Η ένσταση του Ενάγοντα υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Χριστόδουλου Ονουφρίου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που τον εκπροσωπεί. Στην υπό αναφορά ένορκη δήλωση υποστηρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι ως εκ της φύσεως και του τύπου του κλητηρίου εντάλματος που έχει καταχωρηθεί, δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί από τον Ενάγοντα, μέχρι στιγμής, τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αγωγή του και οι εξαιτούμενες από του τελευταίου θεραπείες. Αυτό, θα λάβει χώρα μόνο όταν καταχωρηθεί σε μεταγενέστερο στάδιο η Έκθεση Απαίτησης του. Η παρούσα αίτηση στηρίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.2 θ.1, 6, 9, Δ.19, θ.26, Δ.27 θ.3, Δ.48 θ.1, 2, 3, 9, Δ.64 θ.1
(1)&
(2)και 2, στα άρθρα 2 και 21 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, στα άρθρα 17 - 25 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, στις συμφυείς εξουσίες, στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και στη σχετική επί του θέματος νομολογία. Η Δ.19 θ.26 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών, προνοεί τα ακόλουθα: "The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action." Στην υπόθεση Soboh Petroleum (Cyprus) Ltd v. 1. Hussein Ali Nasrat Abdallah κ.ά., Πολ. Έφεση Αρ.69/2011, ημερομηνίας 19/7/2013, η οποία αφορούσε αίτηση για διαγραφή λόγων ένστασης, καθώς και ισχυρισμών από ένορκη δήλωση, αναφέρονται τα ακόλουθα: "H Δ.39 - θ. 18 και η Δ.19 - θ. 26 των Θεσμών, στις οποίες, μεταξύ άλλων, στηρίζεται η αίτηση, παρέχουν τη δυνατότητα να διαγραφεί - η μεν πρώτη από ένορκη δήλωση, η δε δεύτερη από δικόγραφο - οτιδήποτε είναι αχρείαστο ή σκανδαλώδες, ή το οποίο τείνει να επηρεάσει δυσμενώς, ή να προκαλέσει αμηχανία, ή να καθυστερήσει τη δίκαιη δίκη της αγωγής. Η εξουσία διαγραφής που παρέχεται από τις πιο πάνω Διαταγές είναι διακριτικής μορφής και, ταυτόχρονα, πλατιά. Στην Vector Onega A.G. v. Πλοίου Μ/V Girvas κ.ά. (Aρ. 1)
(2000)1 A.A.Δ. 16, αναφέρθηκε ότι:- (σελ. 23) «Ακόμη και στις περιπτώσεις που οι συνθήκες υπαγορεύουν στένεμα της εξουσίας για να ασκηθεί κατά συγκεκριμένο τρόπο, όπως όταν επιζητείται διαγραφή υλικού από δικόγραφο λόγω δεδικασμένου, η εξουσία αυτή δε χάνει ολότελα το διακριτικό της χαρακτήρα.» Σύμφωνα δε με το Annual Practice, 1958, σελ. 477-479, η φράση: "Tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action" - («τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκαλέσουν αμηχανία, ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής») - έχει ερμηνευθεί φιλελεύθερα από τα δικαστήρια, έτσι ώστε απλή πολυλογία να μην προκαλεί αμηχανία. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεσή τους, εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους κανόνες. Δικόγραφα, έστω και αν δεν είναι απόλυτα σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες, δε διαγράφονται. Το γεγονός ότι δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει σε διαγραφή του, εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Εάν, όμως, σε δικόγραφο, περιέχονται ισχυρισμοί παντελώς άσχετοι, από τους οποίους θα προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση, τότε αυτοί δικαιολογείται να διαγραφούν. Ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον αντίδικο, εφόσον δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα, θεωρούνται σκανδαλώδεις.» Πότε ένα δικόγραφο μπορεί να χαρακτηριστεί ως ενοχλητικό (embarrassing), αναφέρεται στην υπόθεση Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν. Σοφοκλή Τ. Σαββίδη
(1997)1 Α.Α.Δ. 685, στην οποία παρατίθεται το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Bullen & Leake "Precedents of Pleadings", 12η έκδοση, σελ. 147: "Accordingly, a pleading is embarrassing which is ambiguous or unintelligible or which states immaterial matter and so raises irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay and thus will prejudice the fair trial of the action, and so is a pleading which contains unnecessary or irrelevant allegations." Στην ίδια υπόθεση υιοθετείται το ακόλουθο απόσπασμα από την British Airways Pension Trustees Ltd n. Sir Robert McAlpine
(1994)72 B.L.R. 26: "The basic purpose of pleadings is to enable the opposing party to know what case is being made in sufficient detail to enable that party properly to prepare to answer it." Όπως έχει ήδη αναφερθεί, ο πρώτος εκ των λόγων για τους οποίους ζητείται ο παραμερισμός του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος της παρούσας αγωγής, είναι η μη συμπερίληψη, στις αξιώσεις Α και Β, λεπτομερειών του επίδικου δημοσιεύματος και/ή των συγκεκριμένων λέξεων ή φράσεων, οι οποίες, κατά τον ισχυρισμό του Ενάγοντα, συνιστούν λίβελλο και/ή δυσφήμιση και/ή επιζήμια ψευδολογία και/ή διαρροή εμπιστευτικών πληροφοριών. Η Δ.2 θ.9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών, προνοεί ότι σε αγωγές για λίβελλο η οπισθογράφηση στο κλητήριο ένταλμα πρέπει να περιέχει επαρκείς λεπτομέρειες για να αναγνωριστούν οι δημοσιεύσεις σχετικά με την έγερση της αγωγής. Η Δ.2 θ.9 είναι πανομοιότυπη με την Αγγλική Δ.3, θ.9. Στο σύγγραμμα "The Annual Practice 1958", αναφέρονται τα ακόλουθα, όσον αφορά τις επαρκείς λεπτομέρειες που πρέπει να παρατίθενται: "Sufficient Particulars.- In a libel action it is essential to know the very words on which the claim is founded. The actual words must be set out." Αυτό το οποίο παρατηρώ είναι ότι στις παραγράφους Α και Β του κλητηρίου εντάλματος, γίνεται μεν αναφορά στον τίτλο του προσβαλλόμενου δημοσιεύματος, στην εφημερίδα η οποία το δημοσίευσε και στην ημερομηνία δημοσίευσης του, όμως δεν καταγράφονται οι συγκεκριμένες λέξεις ή το μέρος του δημοσιεύματος το οποίο, κατά τον ισχυρισμό του Ενάγοντα, είναι δυσφημιστικό. Καθίσταται λοιπόν φανερό ότι δεν υπάρχει πλήρης συμμόρφωση με τον ως άνω αναφερόμενο κανονισμό. Το ζήτημα το οποίο θα πρέπει να εξεταστεί στη συνέχεια είναι το κατά πόσο η μη συμμόρφωση με τον υπό αναφορά κανονισμό επιφέρει την ακυρότητα του κλητηρίου εντάλματος ή τουλάχιστον το μέρος των αξιώσεων που σχετίζονται με το υπό αναφορά δημοσίευμα. Στην υπόθεση Dasaki Entertainment Co Ltd v. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου (Αρ. 2)
(2009)1Α Α.Α.Δ. 356, γίνεται αναφορά στις επιπτώσεις της μη συμμόρφωσης με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, μετά την τροποποίηση της Δ.64, η οποία, θα πρέπει να σημειωθεί, περιλαμβάνεται στη νομική βάση της υπό εξέταση αίτησης. Στη σελ. 361 αναφέρεται ότι ο σκοπός της νέας Δ.64 είναι η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ άκυρου και αντικανονικού μέτρου εξισώνοντας, κατ' αυτό τον τρόπο, κάθε μορφή παρέκκλισης από τους θεσμούς, με αντικανονικότητα δυνάμενη να θεραπευτεί. Στην ίδια υπόθεση μνημονεύεται το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Καλιά κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά.
(1996)3 Α.Α.Δ. 149: «Με την κατάργηση της Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την αντικατάστασή της με τη Δ.64 του περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικού) Διαδικαστικού Κανονισμού του 1995, που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 24.2.95, η διάκριση μεταξύ άκυρης και παράτυπης διαδικασίας καταργήθηκε και η μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αναφορικά με χρόνο, τρόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή την φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε οποιοδήποτε στάδιο οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία. Πέραν αυτού, με τη νέα Δ.64, παρέχεται η διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο διάσωσης της παράτυπης διαδικασίας στην κατάλληλη περίπτωση. Κατά συνέπεια η θέση ότι μια έφεση είναι θνησιγενής όταν κανένας από τους λόγους της δεν είναι αιτιολογημένος και επομένως δεν είναι έγκυρη, καταργήθηκε με την τροποποίηση της Δ.64, αλλά η οποιαδήποτε παρατυπία θα πρέπει να θεραπεύεται.» Στην υπόθεση Μαγδαληνή Κυριάκου Κωνσταντίνου κ.α. ν. Χρυσήλιου Ιωάννου Νικολάου
(2005)1 Α.Α.Δ. 634 αναφέρθηκε ότι με την τροποποίηση της Δ.64 καταργήθηκε η διάκριση μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου και κάθε μορφή παρέκκλισης από τους θεσμούς εξισώνεται με αντικανονικότητα ή παρατυπία που μπορεί να θεραπευτεί. Άκυρο ή ανυπόστατο δικονομικό μέτρο δεν εκπίπτει ούτε και διαγράφεται αυτοδικαίως εκτός εάν οι θεσμοί ειδικά διαλαμβάνουν τέτοια πρόβλεψη. (Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.) Στην υπό εξέταση υπόθεση, ακόμη και στην περίπτωση που κατέληγα ότι η παράλειψη του Ενάγοντα να παραθέσει τις συγκεκριμένες λέξεις ή το συγκεκριμένο μέρος του κειμένου που, κατά τον ισχυρισμό του, συνιστά το δυσφημιστικό δημοσίευμα, συνιστά άκυρο δικονομικό μέτρο, εντούτοις δεν θα μπορούσα να προχωρήσω στη διαγραφή ή/και ακύρωση των συγκεκριμένων αξιώσεων από την οπισθογράφηση του κλητηρίου εντάλματος, για το λόγο ότι η Δ.2, θ.9 δεν διαλαμβάνει πρόνοια για διαγραφή του συγκεκριμένου δικονομικού μέτρου σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με αυτήν. Τέτοια περίπτωση αποτελεί για παράδειγμα η Δ.25 θ.2, η οποία ρητά προβλέπει ότι, αφού εκπνεύσει ο χρόνος για την τροποποίηση δικογράφου, το διάταγμα τροποποίησης θα καθίσταται άκυρο εξ υπαρχής (ipso facto void), εκτός αν ο χρόνος παραταθεί από το Δικαστήριο. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Αιτητών, προς περαιτέρω υποστήριξη της θέσης τους για την ανάγκη παραμερισμού των συγκεκριμένων αξιώσεων του κλητηρίου εντάλματος, κάνουν αναφορά στην υπόθεση Ο Φιλελεύθερος Λτδ ν. Δώρος Γεωργιάδης κ.ά. ECLI:CY:AD:2014:A541, Πολ. Έφεση αρ. 335/2008, ημερομηνίας 17/7/2014, από την οποία παραθέτουν το ακόλουθο απόσπασμα. «Προτού τελειώσουμε, θεωρούμε σκόπιμο να παρατηρήσουμε ότι σε υποθέσεις δυσφήμισης, αποτελεί επιταγή των διαδικαστικών κανονισμών όπως στην οπισθογράφηση του κλητηρίου περιέχονται λεπτομέρειες των δημοσιευμάτων που σχετίζονται με την έγερση της αγωγής. Είναι δε απαραίτητο όπως καθορίζονται οι ακριβείς λέξεις και φράσεις επί των οποίων εδράζεται η απαίτηση. Στην παρούσα περίπτωση δεν υπήρξε συμμόρφωση με αυτή τη δικογραφική απαίτηση. Παρά το ότι υπήρξε προδικαστική ένσταση επί του θέματος από τους εφεσείοντες, το θέμα αφέθηκε να αποφασιστεί στο τέλος και για τους λόγους που παρατίθενται στην απόφαση απορρίφθηκε. Δεν αποτέλεσε όμως λόγο έφεσης και, συνεπώς, δεν θα προχωρήσουμε σε περαιτέρω εξέταση του θέματος.» Με όλο το σεβασμό τόσο προς την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όσο και προς τις θέσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων του Αιτητή, αυτό το οποίο προκύπτει, χωρίς περιθώριο αμφιβολίας, είναι ότι το συγκεκριμένο απόσπασμα αναφέρθηκε «obiter dictum», αφού δεν υπήρχε σχετικός λόγος έφεσης για να εξεταστεί και αποφασιστεί. Συνεπώς, μόνο εικασίες μπορούν να γίνουν όσον αφορά το ποια θα ήταν η τελική κρίση του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του συγκεκριμένου ζητήματος. Στα Αιτητικά των παραγράφων 2, 3 και 4 της υπό εξέταση αίτησης ζητείται η ακύρωση των αξιώσεων Α και Β του κλητηρίου εντάλματος, για τους επιπρόσθετους λόγους ότι αυτές είναι αόριστες, σκανδαλώδεις, ενοχλητικές και/ή καταπιεστικές, κάτι το οποίο καταδεικνύεται από το γεγονός ότι Εναγόμενοι στην αγωγή δεν είναι ούτε ο συντάκτης του σχετικού δημοσιεύματος, ούτε ο εκδότης της συγκεκριμένης εφημερίδας, ούτε ο διανομέας της, αλλά μόνο το ΙΠΕ, το οποίο δεν προέβη στο σχετικό δημοσίευμα ή στην αποστολή οποιασδήποτε επιστολής στη συγκεκριμένη εφημερίδα και κατ' επέκταση δεν ήταν δυνατό να προβεί το ίδιο το ΙΠΕ σε λίβελο και/ή δυσφήμιση και/ή επιζήμια ψευδολογία και/ή διαρροή εμπιστευτικών πληροφοριών προσωπικού χαρακτήρα. Όπως επίσης εισηγείται ο Αιτητής, από το επίδικο δημοσίευμα ουδόλως προκύπτει η στοιχειοθέτηση αγώγιμου δικαιώματος, στη βάση λιβέλου και/ή δυσφήμισης και/ή επιζήμιας ψευδολογίας και/ή διαρροής εμπιστευτικών πληροφοριών από το ΙΠΕ ή/και αντιπροσώπους ή/και υπαλλήλους. Η Δ.27 θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία περιλαμβάνεται στη νομική βάση της αίτησης, προνοεί τα ακόλουθα: "The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just." Έχω μελετήσει με προσοχή την επιχειρηματολογία που τέθηκε ενώπιον μου, σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα. Θεωρώ πρόωρο, με μόνο οδηγό τη γενική οπισθογράφηση του κλητηρίου εντάλματος, να καταλήξω σε συμπέρασμα ότι από το περιεχόμενο του επίδικου δημοσιεύματος δεν στοιχειοθετείται αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του ΙΠΕ. Χωρίς ακόμα να καταχωρηθεί η Έκθεση Απαίτησης, θεωρώ επισφαλές να αποδεχθώ τις θέσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων του Αιτητή ότι το επίδικο δημοσίευμα δεν προέρχεται από τον Εναγόμενο, αφού δεν συνιστά δικό του άρθρο, ούτε δική του δημοσίευση, ούτε δημοσίευση σε δικό του μέσο επικοινωνίας. Δεν μπορώ να εικάσω τι ακριβώς θα αποδώσει και τι ευθύνες θα επιρρίψει με την Έκθεση Απαίτησης του ο Ενάγοντας στο ΙΠΕ, αναφορικά με το επίδικο δημοσίευμα. Συνακόλουθα, δεν με βρίσκει σύμφωνο ούτε η θέση του Αιτητή ότι το περιεχόμενο των θεραπειών των παραγράφων Α και Β του κλητηρίου εντάλματος είναι επιπόλαιο, ενοχλητικό, εκδικητικό, σκανδαλώδες, παραπλανητικό και καταπιεστικό, έναντι του ΙΠΕ. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφέρω ότι θεωρώ πολύ εύστοχη την παραπομπή των ευπαίδευτων συνηγόρων του Ενάγοντα στο ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Mepa Underwriting Management Limited κ.ά. ν. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων
(1997)1 Α.Α.Δ. 772, στη σελ. 780: «Το δικόγραφο το οποίο διευκρινίζει και προσδιορίζει την αιτία αγωγής εναντίον ενός εναγομένου είναι η έκθεση απαιτήσεως. Πρέπει ένας να διαβάσει την έκθεση απαιτήσεως για να αντιληφθεί για ποιο λόγο κάποιος έχει καταστεί διάδικος (Βλ. Wilson v. Church
(1878)9 Ch. 552, 557)." Έχοντας κατά νουν τα όσα αναφέρω λεπτομερώς πιο πάνω, καταλήγω ότι τα Αιτητικά των παραγράφων 1 - 4 δεν μπορούν να πετύχουν. Με την παράγραφο 5 της υπό εξέταση αίτησης, ζητείται ο παραμερισμός των θεραπειών όλων των υπόλοιπων παραγράφων του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, για το λόγο ότι συνιστούν, κατά τον Αιτητή, κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και/ή πολλαπλότητα της διαδικασίας και/ή είναι επιπόλαιες και ενοχλητικές και/ή καταπιεστικές, λόγω του ότι με τις θεραπείες αυτές ζητούνται οι ίδιες ή/και ουσιωδώς οι ίδιες θεραπείες με εκείνες της αγωγής αρ. 5679/2011, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και/ή αντικείμενο των συγκεκριμένων θεραπειών της παρούσας αγωγής και της αμέσως πιο πάνω περιγραφόμενης αγωγής είναι το συμβόλαιο που συνήφθη μεταξύ των διαδίκων, ημερομηνίας 22/12/2009. Όπως ειδικότερον αναπτύσσεται το ζήτημα αυτό στη γραπτή αγόρευση των ευπαίδευτων συνηγόρων του Αιτητή, τα ουσιώδη στοιχεία που συνιστούν την αξίωση είναι τα ίδια και στις δύο αγωγές, η βάση αγωγής είναι η ίδια, η συμφωνία στην οποία εδράζεται η κατ' ισχυρισμό παράβαση είναι η ίδια, οι λόγοι παράβασης είναι οι ίδιοι και οι υπερασπίσεις που θα προβάλει ο Εναγόμενος είναι και πάλι οι ίδιες, αφού προκύπτουν από τους όρους της ίδιας συμφωνίας. Η διαχρονική θέση της νομολογίας μας επί του ζητήματος της κατάχρησης της διαδικασίας λόγω πολλαπλότητας των διαδικασιών, είναι ξεκάθαρη. Όπως ειδικότερον έχει νομολογηθεί, η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου (Αναφορικά με την αίτηση της Α.Μ. του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου (αρ. 2)
(1993)1 Α.Α.Δ. 248). Όπως επίσης αναφέρθηκε στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Περέλλα Τζεννάρο
(1995)1 Α.Α.Δ. 217: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» Αυτό το οποίο διαπιστώνω, μετά από μελέτη της Έκθεσης Απαίτησης της αγωγής αρ. 5679/2011, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, η οποία επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό εξέταση αίτηση (Τεκμήριο Γ), είναι ότι οι θεραπείες των παραγράφων 27(Α), (Β) και (Δ) της ως άνω αγωγής είναι όμοιου περιεχομένου με τις παραγράφους (Γ), (Ε) και (Θ) του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος της παρούσας αγωγής. Όμως θα πρέπει να επαναλάβω ότι στην υπό εξέταση υπόθεση δεν έχει καταχωρηθεί ακόμα η Έκθεση Απαίτησης, σε αντίθεση με την αγωγή υπ' αρ. 5679/2011, η οποία κατεχωρήθη με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα. Είμαι της άποψης ότι στην απουσία της Έκθεσης Απαίτησης της παρούσας αγωγής, δεν θα μπορούσα να καταλήξω σε εύρημα ότι υπάρχει ταύτιση των επίδικων ζητημάτων, ώστε να υπάρχει και πολλαπλότητα διαδικασιών. Δεν με βρίσκει σύμφωνο η θέση της γραπτής αγόρευσης των ευπαίδευτων συνηγόρων του Αιτητή ότι, όσα είναι απαραίτητα για να διακριβωθεί από το Δικαστήριο σε τι συνίστανται και τι αφορούν οι δύο αγωγές, βρίσκονται ενώπιον του, μέσω των δύο κλητηρίων ενταλμάτων και των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση, κατά τρόπο ώστε δεν απαιτείται τίποτε άλλο για να μπορέσει το Δικαστήριο να διαπιστώσει κατά πόσο υπάρχει ή όχι οποιαδήποτε κατ' ουσία διαφορά μεταξύ των δύο αγωγών. Αυτό το οποίο θα καθορίσει και θα προσδιορίσει, κατά την άποψη μου, τα επίδικα θέματα της παρούσας αγωγής, είναι η Έκθεση Απαίτησης, ώστε να διαφανεί κατά πόσο υπάρχει ταύτιση των αιτούμενων θεραπειών, με τις θεραπείες οι οποίες ζητούνται στην αγωγή υπ' αρ. 5679/2011, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Όσον αφορά τη θέση των ευπαίδευτων συνηγόρων των Αιτητών ότι το ποσό των €75.592,85, που απαιτείται ως αποζημιώσεις στην αγωγή 5679/2011, αποτελεί μέρος του ποσού των €109.752,50, που αξιώνεται με την υπό εξέταση αγωγή, αυτό το οποίο θα ήθελα να αναφέρω είναι ότι, στην απουσία της Έκθεσης Απαίτησης, θεωρώ επισφαλές να προβώ, από αυτό το στάδιο, σε οποιεσδήποτε διαπιστώσεις, όσον αφορά τη σχέση των δύο ποσών που περιγράφονται πιο πάνω. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι του Αιτητή, προς επίρρωση της θέσης τους ότι το στάδιο αυτό είναι πρόσφορο, ώστε το Δικαστήριο να καταλήξει σε εύρημα ότι υπάρχει κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, επικαλούνται την απόφαση του έντιμου δικαστή κ. Οικονόμου, όπως ήταν τότε, στην αγωγή υπ' αρ. 927/2007, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου, μεταξύ Christoforos Karayiannas & Sons Ltd v. Cornelius Desmond O'Dwye, ημερομηνίας 20.3.
- Η ως άνω υπόθεση αφορούσε αγωγή για δυσφήμιση και στο πλαίσιο εξέτασης αίτησης του Εναγόμενου για αναστολή ή παραμερισμό της διαδικασίας λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων, τέθηκε από τη δικηγόρο του Εναγομένου θέμα κατάχρησης της διαδικασίας, επειδή εκκρεμούσε και άλλη αγωγή «μεταξύ των ιδίων προσώπων σε σχέση με την ίδια δυσφήμιση και τα ίδια γεγονότα». Έχω μελετήσει με προσοχή την υπό αναφορά απόφαση, η οποία επισυνάπτεται στη γραπτή αγόρευση των ευπαίδευτων συνηγόρων του Αιτητή. Αυτό το οποίο παρατηρώ είναι ότι στην υπόθεση εκείνη, πέραν της γενικής οπισθογράφησης, η οποία αναμφίβολα δεν συγκεκριμενοποιούσε τα παράπονα των Εναγόντων, η εκδοχή τους είχε τεθεί αναλυτικά με ένορκη δήλωση του ιδίου του διευθυντή τους, Μ. Καραγιαννά ο οποίος, αναφερόμενος στα γεγονότα, παρέπεμπε στην αγωγή 365/06, επισυνάπτοντας την Έκθεση Απαίτησης. Όπως κατέληξε το Δικαστήριο, τα δεδομένα που υπήρχαν ενώπιον του Δικαστηρίου επαρκούσαν ώστε να εξεταστεί ζήτημα κατάχρησης σε σχέση με την ύπαρξη της άλλης αγωγής. Αντίθετα, στην υπό εξέταση υπόθεση δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου αναλυτικά από τον Ενάγοντα τα γεγονότα, με βάση τα οποία το Δικαστήριο θα μπορούσε να καταλήξει ότι υπάρχει ταύτιση των επίδικων θεμάτων με τα θέματα της αγωγής υπ' αρ. 5679/
- Τα όσα προβάλλονται στην ένορκη δήλωση του κ. Γεωργίου, η οποία συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, συνιστούν, κατά την άποψη μου, την εκδοχή του Εναγόμενου ΙΠΕ, με την οποία δεν φαίνεται να συμφωνεί ο Ενάγοντας. Όσον αφορά το Αιτητικό της παραγράφου 6 της υπό εξέταση αίτησης ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στερείται κατά τόπον δικαιοδοσίας να εκδικάσει στην ολότητα της την υπό εξέταση αγωγή, αυτό το οποίο θα ήθελα και πάλι να αναφέρω είναι ότι στο στάδιο αυτό, χωρίς να υπάρχουν ακόμα ενώπιον του Δικαστηρίου οι δικογραφημένες θέσεις της Έκθεσης Απαίτησης του Ενάγοντα, δεν θα μπορούσε το Δικαστήριο να αποφασίσει επί του ζητήματος της κατά τόπον αρμοδιότητας, που τίθεται από τον Αιτητή. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να επεξηγήσω αμέσως πιο πάνω, καταλήγω ότι η υπό εξέταση αίτηση δεν έχει περιθώρια επιτυχίας και γι' αυτό θα πρέπει να απορριφθεί. Όσον αφορά τα έξοδα, δεν βλέπω λόγο για απόκλιση από τον γενικό κανόνα ότι ακολουθούν το αποτέλεσμα. Πριν τελειώσω θα ήθελα, παρενθετικά, να αναφέρω ότι ευελπιστώ ότι θα ληφθούν από τον Ενάγοντα, το συντομότερο δυνατόν, τα αναγκαία δικονομικά διαβήματα προς άρση των παραλείψεων στα αιτητικά των παραγράφων Α και Β του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος. Η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα/Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον του Εναγόμενου/Αιτητή, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι όμως πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ........... Θ. Θωμά, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΘΘ/ΑΓ Subject: Civil / Other actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για διαγραφή δικογράφου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο