ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΛΤΔ ν. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ κ.α., Αρ. Γενικής Αίτησης : 389/2015, 31/5/2016

(2)του νόμου 102(Ι)/2013. - Στο άρθρο 6

(2)( στ) του ΜΕΡΟΥΣ IV, του Παραρτήματος 1, του νόμου 102(Ι)/

1. - Στο Παράρτημα 2, του Νόμου 102(Ι)/2013 του «Κώδικα Συμπεριφοράς για τον χειρισμό δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες». - Στο άρθρο 3(β), του Μέρους ΙΙ, Παράρτημα 2, του Κώδικα Συμπεριφοράς για το Χειρισμό Δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες του Νόμου 102(Ι)/
2. - Στην Διάταξη 48 Θεσμός 3 και 4, των Δικαστικών Θεσμών. - Στα άρθρα 2 και 21 του Νόμου περί Διαιτησίας Κεφ.4 - Στο άρθρο 92 του περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ.
3. - To άρθρο 30

(2)του Συντάγματος περί την διάγνωση των αστικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των πολιτών εντός ευλόγου χρόνου. - Στο άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης δια την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών . (Κυρωτικός Νόμος 39/1962) - Στην συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου τούτου. Οι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι : I.Η αξίωση εγγραφής της Διαιτητική Απόφαση πάσχει γιατί οι Αιτητές έχουν παραβεί και/ή αντιστρατεύτηκαν στις Γενικές Διατάξεις των περί Εργασιών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμων του 1997 έως ( Αρ.3) του 2013. II.Η Διαιτητική Απόφαση ημερομηνίας 21/2/2007, που εξέδωσε ο Διαιτητής Θεόδωρος Ιωαννίδης, πάσχει περιέχουσα παρανομία, αφού το γραμμάτιο ήταν ληξιπρόθεσμο την 21/2/2007 και οι Αιτητές - Πιστωτές προχώρησαν σε διαιτησία κατά την τελευταία ημέρα που επρόκειτο να λήξη . III.Η ειδοποίηση διεξαγωγής διαιτησίας κατά την 21/2/2007 ουδέποτε επιδόθηκε προς τον πρωτοφειλέτη, ώστε να καταστεί νόμιμη η διαδικασία, αφού από τον Φεβρουάριο του 2007 οι Αιτητές-πιστωτές παρέλειψαν να προχωρήσουν στην διεκδίκηση των απαιτήσεων τους εναντίον του πρωτοφειλέτη κατά παράβαση των προνοιών του Νόμου περί Συμβάσεων. IV.Ο καθ' ου η Αίτηση επικαλείται την «νομική ρήτρα "Laches"» «περί ολιγωρίας» και καθυστέρησης στην παρούσα περίπτωση, παραβιάζοντας έτσι και το άρθρο 30

(2)του Συντάγματος, αλλά και στο άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης δια την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών . (Κυρωτικός Νόμος 39/1962). (Στο σημείο αυτό γίνεται αναφορά σε Νομολογία) V.Πάσχει νομικά εκ θεμελίων η αίτηση για την εγγραφής της Διαιτητικής Απόφασης, περιέχουσα παρανομία και απείθεια προς την Ελεγκτική Αρχή - τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας - αφού αντίθετα προς τις οδηγίες του ημερομηνίας 16/4/2013, που ενσωματώθηκαν και στον νόμο 102(Ι)2013, όπως οι Αιτητές αναστείλουν κάθε νομικό μέτρο εναντίων των δανειοληπτών τους, καλούσε επιπρόσθετα τα Α.Π.Ι. να προβούν άμεσα σε διευθετήσεις με τους εν λόγω δανειολήπτες τους, για την αναδιάρθρωση της χορηγήσεως τους στη βάση νέας αξιολόγησης της ικανότητας αποπληρωμής τους δανείου τους, γεγονός που οι Αιτητές παρέλειψαν να πράξουν, πριν από την έκδοση της διαιτητικής απόφασης που εξασφάλισαν και με την παρούσα αίτηση τους ζητούν την εγγραφή για εκτέλεση της. Κάθε αιτητής που προσέρχεται στο Δικαστήριο και ζητά θεραπείες οφείλει να έχει καθαρά τα χέρια του. Στην περίπτωση αυτή οι Αιτητές δεν προσέρχονται με «καθαρά χέρια». VI.Η Αίτηση ημερομηνίας 3/6/2015 με την οποία ζητείται η εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης της 21/2/2007, πάσχει από παρανομία, διότι οι Αιτητές έχουν παραβιάσει τις Γενικές Διατάξεις του Νόμου 102(Ι)/2013 «η της Διαχείρισης Καθυστερήσεων Οδηγία του 2013» την οποία εξέδωσε η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, ασκώντας τις εξουσίες που της παρέχονται δυνάμει των εδαφίων

(1)και

(2)του άρθρου 41 των περί «Εργασιών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμων του 1997 έως (Αρ.3) του 2013», ο οποίος έχει δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας την 9/9/2013 με αριθμό Ν.102(Ι)/2013, δηλαδή πριν από την καταχώρηση της παρούσας αίτησης και οι Αιτητές όφειλαν να συμμορφωθούν με τον νόμο αυτό. VII.Οι Αιτητές με την καταχώρηση της αίτησης τους, παραβιάζουν τον σκοπό του συγκεκριμένου νόμου, που είναι η εφαρμογή από τα ΑΠΙ αποδοτικών και αποτελεσματικών στρατηγικών, πολιτικών, δομών, διαδικασιών και μηχανισμών για τη διαχείριση καθυστερήσεων και την επίτευξη δίκαιων και βιώσιμων αναδιαρθρώσεων των χορηγήσεων των δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, - όπως είναι η περίπτωση των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 -, με απώτερο σκοπό την αντιμετώπιση των οικονομικών δυσχερειών που προκλήθηκαν από την οικονομική κρίση που διέρχεται η Κυπριακή Δημοκρατία και όχι η εγγραφή της πάσχουσας διαιτητικής απόφασης της 21/2/2007, με σκοπό να καταστεί εκτελεστεί απόφαση δικαστηρίου. VIII.Οι Αιτητές έχουν παραβεί το άρθρο 6 του συγκεκριμένου νόμου Ν.102(Ι)/2013, αφού παρέλειψαν να θεσπίσουν και να θέσουν σε λειτουργία «Μονάδα Διαχείρισης Καθυστερήσεων» προς το σκοπό της παρακολούθησης και της αναδιαρθρώσεως των χορηγήσεων προς δανειολήπτες που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, -όπως στην περίπτωση των Καθ' ων η Αίτηση-. IX.Οι Αιτητές έχουν παραβεί το άρθρο 7 του σχετικού νόμου 102(Ι)/2013, και/ή αγνόησαν το περιεχόμενο του άρθρου αυτού και/ή παρέλειψαν να συμμορφωθούν με αυτό, και/ή παράκουσαν να το εφαρμόσουν, αφού παρέλειψαν να θεσπίσουν ανεξάρτητη εσωτερική διαδικασία επίλυσης διαφορών που προκύπτουν από την υποβολή ενστάσεων από τους δανειολήπτες αναφορικά με την αναδιάρθρωση, καθώς και παρέλειψαν την σύσταση «Επιτροπής Επίλυσης Διαφορών» προκειμένου να χειρίζεται τις υπό αναφορά ενστάσεις, -όπως την περίπτωση του Καθ' ου η Αίτηση 2, με αποτέλεσμα η αίτηση των Αιτητών να είναι παράνομη. X.Είναι νομικό αξίωμα ότι εκ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ και εκ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΠΡΑΞΕΩΣ ή ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΩΣ ΔΕΝ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των Αιτητών, δηλαδή το δικαίωμα εγγραφής της Διαιτητικής απόφασης της 21/20/2007, έχει «εμποτιστεί» και/ή «περιλουστεί» από παράνομες παραλείψεις των Αιτητών και παράνομες ενέργειες και πράξεις και η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου στην έκδοσης άδειας εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης, που πηγάζει από το άρθρο 21 του νόμου περί Διαιτησίας δεν μπορεί να εξασκηθεί υπέρ των Αιτητών. XI.Παρέλειψαν οι Αιτητές να θεσπίσουν τέτοια «Επιτροπή Επίλυσης Διαφορών» το αργότερο μέχρι την 30/9/2013, όπως επιτάσσει το άρθρο 8

(2)του νόμου Ν.102(Ι)/2013, με συνέπεια οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, να μη τύχουν της διαδικασίας επίλυσης διαφορών για την αναδιάρθρωση του δανείου τους, όπως όφειλαν οι Αιτητές να πράξουν, έναντι των δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες όπως στην παρούσα περίπτωση του Καθ' ου η Αίτηση 2, με συνέπεια το δικαστήριο τούτο να μην μπορεί να δώσει τις αξιούμενες θεραπείες που ζητούν οι Αιτητές για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης της 21/20/2007. XII.ΟΙ Αιτητές έχουν παραβεί τις πρόνοιες του άρθρου 6

(2)(στ) του Μέρους ιν, του Παραρτήματος 1, που περιλαμβάνει την προώθηση μιας δίκαιης, συνεργάσιμης και κατά περίπτωση ( case-by-case) προσέγγιση στο χειρισμό δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες και στέρησαν ΠΑΡΑΝΟΜΑ από τον Καθ' ου η Αίτηση 2, τέτοια ευκαιρία, αναδιάρθρωσης του δανείου του πρωτοφειλέτη και κατ' επέκταση του Καθ' ου η Αίτηση ως εγγυητή του. XIII.Οι Αιτητές με την αίτηση τους που ζητούν την εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης της 21/2/2007, με σκοπό να καταστεί εκτελεστή απόφαση, παραβιάζουν τους ΣΤΟΧΟΥΣ του «Κώδικα Συμπεριφοράς για τον χειρισμό δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες» και που αποτελεί Παράρτημα 2, στον Ν.102(Ι)/2013 που είναι α) ένα υγιές χαρτοφυλάκιο για τους Αιτητές, β) για να καταστούν εξυπηρετούμενες οι πιστωτικές διευκολύνσεις από τους δανειολήπτες, γ) η διατήρηση και ανάπτυξη των επιχειρήσεων και της οικονομίας, δ) η διατήρηση της περιουσίας και τέλος ε) η ελαχιστοποίηση των κατασχέσεων και εκποιήσεων. XIV.Η αξίωση των Αιτητών για εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης της 21/2/2007, με την αίτηση τους παραβιάζουν κατάφορα την επιτακτική πρόνοια του Νόμου 102(Ι)/2013 [άρθρο 3(β), του Μέρους ΙΙ, Παράρτημα 2, του Κώδικα Συμπεριφοράς για το Χειρισμό Δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες] που απαιτεί από τους Αιτητές να προτείνουν βιώσιμες λύσεις αναδιάρθρωσης σε δανειολήπτες που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, αλλά και όταν προτείνουν λύσεις αναδιάρθρωσης οφείλουν να διασφαλίζουν ότι οι προτεινόμενες λύσεις είναι βιώσιμες και ότι ο δανειολήπτης θα συνεχίσει να είναι βιώσιμος, προϋπόθεση που οι Αιτητές παρέλειψαν να πράξουν πριν από την καταχώρηση της παρούσας αίτησης τους. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του καθ' ου η αίτηση 2. Δεν θεωρώ σκόπιμο αναφέρεται να παραθέσω ότι αναφέρει ο ενόρκως δηλών. Αρκεί να λεχθεί ότι ουσιαστικά ισχυρίζεται ότι οι αιτητές έχουν παραβιάσει συγκεκριμένες πρόνοιες του Ν.102(Ι)/2013, που αποτελεί σημειώνεται τροποποιητικό Νόμο του περί Εργασιών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμου του 1997 (αρ.66(Ι)/97), και στην ουσία επαναλαμβάνει τους σχετικούς με το θέμα αυτό λόγους ένστασης πιο πάνω. Η ΑΚΡΟΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Η Ακρόαση της αίτησης έγινε στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που καταχωρήθηκαν από τις δύο πλευρές. ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ Οι θέσεις των συνηγόρων των δύο πλευρών περιλαμβάνονται αναφέρω στις γραπτές αγορεύσεις που παρέδωσαν στο Δικαστήριο, οι οποίες σημειώνω έχουν τύχει ενδελεχούς μελέτης. Δεν κρίνω όμως σκόπιμο αναφέρω εδώ να παραθέσω ότι οι συνήγοροι αναφέρουν με τις αγορεύσεις τους. Θα αναφερθώ σημειώνω σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων αυτών κατωτέρω εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Σύμφωνα με το άρθρο 52

(1)(α) του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου (Ν.22/85), όταν προκύπτει διαφορά μεταξύ Συνεργατικής Εταιρείας και μελών, καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους, η διαφορά αυτή θα παραπέμπεται από την εταιρεία ή από οποιοδήποτε από τα πιο πάνω πρόσωπα στον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών. Τα εδάφια

(2)&

(4)δε του ίδιου άρθρου προνοούν τα ακόλουθα: «

(2)Ο Έφορος δύναται, με τη λήψη της δυνάμει του εδαφίου

(1)παραπομπής: (α) να επιχειρήσει συνδιαλλαγή της διαφοράς ή (β) να παραπέμπει τη διαφορά προς επίλυση σε διαιτησία η οποία διεξάγεται σύμφωνα με τις διατάξεις των Θεσμών που εκδίδονται δυνάμει του εδαφίου

(6)ή, μέχρι την έκδοση τους, σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Διαιτησίας Νόμου και τις διατάξεις των Θεσμών 78 και 79 των Περί Συνεργατικών εταιρειών Θεσμών του 1987 έως 2012 .» «

(4)Οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση οποιουδήποτε διαιτητή ή διαιτητών δύναται να υποβάλει Έφεση στο Δικαστήριο εντός 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποίησης προς αυτόν της απόφασης.» Σε περίπτωση δε που η απόφαση δεν εφεσιβληθεί, σύμφωνα με το εδάφιο 5 του άρθρου 52 πιο πάνω καθίσταται τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως οι αποφάσεις του πολιτικού δικαστηρίου. Εδώ θα πρέπει επίσης να γίνει αναφορά στο άρθρο 21 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, που είναι απόλυτα σχετικό και προνοεί τα εξής: « 21. Διαιτητική απόφαση που εκδίδεται με βάση συνυποσχετικό δύναται, με άδεια του Δικαστηρίου, να εκτελεστεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως δικαστική απόφαση ή διάταγμα με την ίδια ισχύ και σε τέτοια περίπτωση δύναται να καταχωρηθεί δικαστική απόφαση με περιεχόμενο εκείνο της διαιτητικής απόφασης. » Σύμφωνα με τη Νομολογία οι αρχές οι οποίες διέπουν την έκδοση Διατάγματος ως το αίτημα στην παρούσα Αίτηση, μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Στην Πολιτική Έφεση 188/06 Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Άντη Κυριακίδη κ.α.,

(2008)1 ΑΑΔ 716 αναφέρθηκε ότι: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι΄αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.» Περαιτέρω στην υπόθεση αναφορικά με την αίτηση της Σωτηρούλας Κωνσταντινίδου

(1995)1 Α.Α.Δ. 827, το Δικαστήριο ανέφερε ότι: «. Δεν είναι αντικείμενο αυτής της διαδικασίας η απόφαση του Διαιτητή και, εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω πως το άρθρο 52

(4)του Ν. 22/85 παρέχει σε όποιον θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει. Δεν έχει ασκηθεί έφεση εναντίον της απόφασης του Διαιτητή, η απόφαση αυτή κατέστη τελεσίδικη και δεν έχει εξηγηθεί πώς θα μπορούσε να εκδηλωθεί τώρα, στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας που, επαναλαμβάνω, αναφέρεται μόνο στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου που ακολούθησε, τέτοιο παράπονο. ..» Στην Ανδρέας Χατζηγεωργίου-Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς Πολιτική Έφεση 357/08, ημερομηνίας 11/4/2012, αποφασίστηκε ότι: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου διά της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει ο,τιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται». Τέλος, στην ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΗ ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΑΤΣΙΩΝ , ECLI:CY:AD:2014:A413, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 87/11, 20 Ιουνίου 2014, καθορίστηκαν περιοριστικά ποια ζητήματα εξετάζει το Δικαστήριο κατά την εξέταση Αίτησης ως η παρούσα, επιτάσσοντας μάλιστα ότι η εξέταση οποιονδήποτε άλλων παραμέτρων δεν αρμόζει σε τέτοιες περιπτώσεις ως η παρούσα. Συγκεκριμένα αναφέρονται τα ακόλουθα: «Το πρωτόδικο δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης ημερ.3/12/2007, γι' εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, όφειλε μόνο να διαπιστώσει κατά πόσο αυτή επιδόθηκε, ότι η απόφαση έφερε τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στον εφεσείοντα.» ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Το Δικαστήριο εξ' αρχής αναφέρει ότι η αίτηση θα πρέπει να εγκριθεί. Έχοντας υπόψη την Νομολογία πιο πάνω είναι προφανές ότι στην προκειμένη περίπτωση πληρούνται όλα τα στοιχεία που πρέπει να συντρέχουν για την έγκριση της αίτησης. Πιο συγκεκριμένα αναφέρεται κατ' αρχήν ότι είναι προφανές πως η διαιτητική απόφαση ημερ.21/02/2007 (τεκμ. Α στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση) φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης. Η απόφαση είναι διατυπωμένη με ξεκάθαρο και σαφέστατο τρόπο, χωρίς να αφήνει κενά ερμηνείας ή αβεβαιότητας αναφορικά με οτιδήποτε ή για τα πρόσωπα στα οποία απευθύνεται δηλαδή τους Αιτητές και τους καθ' ων η Αίτηση. Ας σημειωθεί εδώ ότι δεν απαιτείται η διαιτητική απόφαση να είναι διατυπωμένη με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο. Αρκεί να είναι διατυπωμένη με ξεκάθαρο και σαφή τρόπο. Αυτό προκύπτει και από το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 2, σελ. 42, παρ. 96, όπου δίνεται περιγραφή μιας απαιτούμενης διαιτητικής απόφασης. Αναφέρεται ότι: «No particular form of words is requisite for the validity of an award; it may be expressed in such language as the arbitrator or umpire thinks fit provided its meaning is clear. An ambiguous or uncertain award is bad and cannot be enforced». Σε ότι αφορά το κατά πόσο γνωστοποιήθηκε η διαιτητική απόφαση στον καθ' ου η αίτηση 2, παρατηρώ ότι με βάση την ένορκη δήλωση επίδοσης που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, του ιδιώτη επιδότη Χαράλαμπου Γεωργίου, η εν λόγω διαιτητική απόφαση επιδόθηκε προσωπικά στον καθ' ου η αίτηση 2 στις 6/5/15. Διαπιστώνω ότι υπάρχει εν πάση περιπτώσει κανονική επίδοση της διαιτητικής απόφασης στον καθ' ου η αίτηση 2, και σημειώνω ότι αυτό δεν αμφισβητείται με οιονδήποτε συγκεκριμένο ισχυρισμό από τον καθ' ου η αίτηση στην δική του ένορκη δήλωση. Ερχόμενος τώρα στο θέμα του κατά πόσο η επίδικη αίτηση επιδόθηκε στον καθ' ου η αίτηση 2, παρατηρώ ότι στον φάκελο της διαδικασίας υπάρχει η ένορκη δήλωση επίδοσης της αίτησης στον καθ' ου η αίτηση 2 που έγινε στις 4/6/15. Όμως η επίδοση της αίτησης σημειώνεται δεν αμφισβητείται, και δεν θα μπορούσε εξάλλου με δεδομένο ότι ο καθ' ου η αίτηση εμφανίστηκε εξ' αρχής στη διαδικασία μέσω του δικηγόρου του κάτι που δείχνει σαφώς τη γνώση του περί της διαδικασίας, και συνεπώς το θέμα αυτό δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω. Με αυτά υπόψη και έχοντας πάντα κατά νου την Νομολογία πιο πάνω το Δικαστήριο έχει εξετάσει όλα τα στοιχεία που όφειλε να εξετάσει και που πρέπει να συντρέχουν για να αποφανθεί αν θα εγκρίνει ή όχι την επίδικη αίτηση. Εξετάζοντας τώρα τους λόγους ένστασης διαπιστώνω τα εξής: 1. Λόγοι ένστασης ΙΙ, ΙΙΙ, ΙV - Θεωρώ πως οι λόγοι αυτοί δεν μπορούν να εξεταστούν καν. Απλή μελέτη της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση, χωρίς ίχνος αναφοράς σημειώνεται στα θέματα που εγείρονται με τους λόγους αυτούς, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τελικά δεν προωθούνται από τον καθ' ου η αίτηση. Με αυτά υπόψη οι συγκεκριμένοι λόγοι παραμένουν αστήριχτοι και μετέωροι, η απόρριψη τους δε είναι αναπόφευκτη χωρίς άλλο. Ανεξάρτητα όμως των όσων αναφέρονται πιο πάνω, σημειώνεται εδώ πολύ επιγραμματικά ότι εν πάση περιπτώσει τα θέματα που εγείρει με τους λόγους ΙΙ και ΙΙΙ ο καθ' ου η αίτηση, αναγόμενα στην ουσία της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση ή σχετικά με τη διαδικασία διαιτησίας, όφειλε να τα εγείρει ενώπιον του διαιτητή στα πλαίσια της διαδικασίας διαιτησίας όπου με βάση τη διαιτητική απόφαση προκύπτει ότι ειδοποιήθηκε να παρευρεθεί και πράγματι παρουσιάστηκε, ή στα πλαίσια έφεσης που είχε δικαίωμα να υποβάλει ενώπιον του αρμόδιου Επαρχιακού Δικαστηρίου εντός 21 ημερών από την γνωστοποίηση σε αυτόν της διαιτητικής απόφασης, ως προνοεί το άρθρο 52

(4)του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, κάτι που δεν έπραξε. Παρεμβάλλω εδώ ότι ο ενόρκως δηλών στην ένσταση δεν αναφέρει πουθενά ότι ήγειρε ενώπιον του διαιτητή οποιοδήποτε θέμα για εξέταση και αντίθετα προκύπτει από την διαιτητική απόφαση ότι παρουσιάστηκε και αναγνώρισε την υπογραφή του χωρίς άλλο. Τέλος, αναφορικά με τον λόγο ένστασης ΙV αναφέρεται ότι αφενός η επικαλούμενη νομική αρχή Laches δεν εφαρμόζεται εφόσον δεν ζητείται θεραπεία με βάση το δίκαιο της επιείκειας, ενώ αφετέρου απλά και μόνον η καθυστέρηση στην έναρξη της διαδικασίας για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ή και η πάροδος μεγάλου χρονικού διαστήματος χωρίς άλλο, δεν μπορεί να οδηγήσει σε αποστέρηση από τους αιτητές του δικαιώματος τους τούτου προκειμένου να μπορέσουν να λάβουν μέτρα και να αξιώσουν το λαβείν τους, και από την άλλη σε επιβράβευση του καθ' ου η αίτηση 2 ο οποίος δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του. Αυτό κατά την κρίση μου δεν θα ήταν προς το συμφέρον της δικαιοσύνης.

1. Λόγοι ένστασης I, V - XIV - Ο καθ' ου η αίτηση 2 με τους λόγους αυτούς εγείρει θέματα παραβιάσεων του περί Εργασιών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμων του 1997 έως (Αρ.3) του 2013 και πιο συγκεκριμένα του τροποποιητικού αυτού Νόμου 102(Ι)/
2. Με όλο τον σεβασμό προς τον συνήγορο του καθ' ου η αίτηση 2, θεωρώ τους λόγους αυτούς και τα όσα αναφέρονται σχετικά στην ένορκη δήλωση του καθ' ου η αίτηση αφενός γενικά και αόριστα, αφετέρου δε χωρίς κανένα αντίκρισμα. Διότι την ίδια στιγμή που μας απασχολεί μια διαιτητική απόφαση που εξεδόθη στις 21/02/2007, με βάση την οποία αποφασίστηκε η πληρωμή συγκεκριμένου ποσού, και το μόνον θέμα που παραμένει ουσιαστικά να εξεταστεί, με δεδομένο ότι η εγκυρότητα της λόγω απόφασης δεν έχει προσβληθεί καθ' οιονδήποτε τρόπο, είναι το τυπικό μέρος της παροχής άδειας από το Δικαστήριο για την εγγραφή και εκτέλεση της, η πλευρά του καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται παραβιάσεις των προνοιών ενός νόμου που θεσπίστηκε μερικά χρόνια μετά την έκδοση της διαιτητικής απόφασης και που σαφώς δεν αφορά την περίπτωση μας. Ενόψει τούτου δε αναφέρω ότι δεν θεωρώ σκόπιμο να προβώ σε παράθεση των συγκεκριμένων άρθρων του νόμου που επικαλείται ο καθ' ου η αίτηση ή σε άλλη ανάλυση. Επαναλαμβάνω εδώ ακόμη μια φορά ότι με βάση όσα λέχθηκαν στην υπόθεση ΣΠΕ Αγίας Νάπας ν Άντυ Κυριακίδη ανωτέρω η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφασης Δικαστηρίου είναι ζήτημα τύπου. Ως εκ τούτου η διαιτητική απόφαση ελλείψει έφεσης ως ανωτέρω αναφέρεται κατέστη τελική και εφόσον πληρούνται όλα τα απαιτούμενα στοιχεία δύναται να εγγραφεί και να εκτελεστεί σαν να ήταν απόφαση πολιτικού Δικαστηρίου (βλ. άρθρο 52

(5)του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου και άρθρο 21 του Περί Διαιτησίας Νόμου). ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των ανωτέρω η αίτηση εγκρίνεται και εκδίδεται Διάταγμα αναφορικά με τον καθ' ου η αίτηση 2 ως η αιτούμενη θεραπεία υπό (α) της Αίτησης. Τα έξοδα επιδικάζονται προς όφελος των Αιτητών και εις βάρος του Καθ΄ ου η Αίτηση 2, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ..................................... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Final Αναφορά: Αστικές/Αίτηση για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο