← Κύπρος

ΧΡΥΣΗΣ Π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ν. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΟΛΟΣΣΙΟΥ (Απόστολος Λουκάς), Αρ. Αγωγής: 2112/2009, 25/5/2016

ΧΡΥΣΗΣ Π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ν. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΟΛΟΣΣΙΟΥ (Απόστολος Λουκάς), Αρ. Αγωγής: 2112/2009, 25/5/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A233 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2112/2009 ΜΕΤΑΞΥ: ΧΡΥΣΗΣ Π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ Ενάγοντα και ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΟΛΟΣΣΙΟΥ (Απόστολος Λουκάς) Εναγόμενων ---------------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 25 Μαΐου 2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Ενάγοντα : κ. Α. Κωνσταντίνου Για τους Εναγόμενους : κ. Χ. Χατζηλοίζου (για να ακούσει απόφαση κα Λ.Χατζηλοίζου) ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή - Τα δικόγραφα Ο ενάγοντας με την έκθεση απαίτησης του αξιώνει εναντίον των εναγομένων €28.021,66 (ΛΚ16.400) πλέον τόκο 8% επί του εν λόγω ποσού από 3.5.06 μέχρι εξόφλησης και ή νόμιμο τόκο, πλέον έξοδα. Σύμφωνα με τον ενάγοντα το εν λόγω ποσό καταβλήθηκε στους εναγόμενους ως δικαιώματα παροχής υδατοπρομήθειας εν σχέση με οικόπεδα που θα προέκυπταν από το διαχωρισμό ακινήτου του με αρ. εγγραφής 7203, τεμάχιο 550, Φ/Σχ. 53/62 στο Κολόσσι Λεμεσού, κατόπιν αίτησης του για έκδοση άδειας διαχωρισμού του εν λόγω ακινήτου του. Με την καταβολή του ποσού αυτού η εν λόγω άδεια εκδόθηκε. Ακολούθως όμως ο ενάγοντας αποφάσισε να μην προβεί στο διαχωρισμό του ακινήτου του και ζήτησε επιστροφή του ποσού που πλήρωσε, κάτι που είχε και ως αποτέλεσμα να ακυρωθεί η άδεια διαχωρισμού που είχε εκδοθεί. Οι εναγόμενοι όμως αρνούνται και ή αμελούν να του επιστρέψουν το ποσό που κατέβαλε πλουτίζοντας έτσι αδικαιολόγητα. Οι εναγόμενοι στην Τροποποιημένη Υπεράσπιση τους καταρχήν παραδέχονται τις παραγράφους 2-5 της Έκθεσης Απαίτησης. Ακολούθως δε, ισχυρίζονται ότι μετά την καταχώρηση από τον ενάγοντα της αίτησης για έκδοση άδειας διαχωρισμού, αναγκάστηκαν να προβούν σε διάφορα έργα για τα οποία δαπάνησαν €60.500 με αποτέλεσμα το κτήμα του ενάγοντα να αποκτήσει μεγαλύτερη αξία. Ως εκ τούτου ο ενάγων ή και η νέα ιδιοκτήτρια πλούτισαν αδικαιολόγητα σε βάρος των εναγομένων. Περαιτέρω αναφέρουν ότι ο ενάγοντας με επιστολή του ημερομηνίας 22.5.07 προς την Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού ζήτησε επιστροφή του ποσού που κατέβαλε και η Επαρχιακή Διοίκηση με επιστολή της ημερομηνίας 15.11.07 τον πληροφόρησε ότι τα δικαιώματα υδατοπρομήθειας εισπράττονται από τους εναγόμενους και για να γίνει αποδεκτό το αίτημα του ενάγοντα για επιστροφή του ποσού εναπόκειται στους εναγόμενους και να αποταθεί σε αυτούς. Οι εναγόμενοι ουδέποτε συγκατατέθηκαν στην ακύρωση της εκδοθείσας άδειας. Αρμόδιοι σύμφωνα με το Νόμο για ακύρωση της άδειας είναι οι εναγόμενοι. Επίσης περί τις 13.06.07 ο ενάγων μεταβίβασε το κτήμα του στην Pafilia Property Developers Ltd η οποία ουδέποτε ζήτησε την ακύρωση της εκδοθείσας άδειας διαχωρισμού ή επιστροφή των χρημάτων που καταβλήθηκαν για την παροχή υδατοπρομήθειας. Ο ενάγων δεν νομιμοποιείτο να αποταθεί στην Επαρχιακή Διοίκηση για την ακύρωση της άδειας διαχωρισμού ή για επιστροφή των χρημάτων, ενώ τέλος αναφέρουν ότι όταν απετάθη στην Επαρχιακή Διοίκηση την 22.5.07 απέκρυψε ότι έπαυσε να είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ακινήτου. Στην Απάντηση του ο ενάγων αρνείται ότι οι εναγόμενοι εκτέλεσαν οιονδήποτε έργο ή ξόδευσαν οιονδήποτε ποσό λόγω της έκδοσης της άδειας διαχωρισμού, καθώς και ότι το ακίνητο του απέκτησε μεγαλύτερη αξία. Επίσης αναφέρει ότι η Επαρχιακή Διοίκηση στην αναφερόμενη επιστολή της ημερομηνίας 15.11.07 αναφέρει επίσης ότι εν όψει του γεγονότος ότι ο ενάγοντας δεν έχει προβεί σε οιεσδήποτε οικοδομικές εργασίες δεν φέρει ένσταση να επιστραφεί το ποσό που πληρώθηκε. Περαιτέρω αρνείται ότι αρμόδιοι για ακύρωση της άδειας είναι οι εναγόμενοι και λέγει ότι αρμόδια για την ακύρωση αρχή είναι η Επαρχιακή Διοίκηση. Τέλος, αναφέρει ότι δικαίωμα για ακύρωση της άδειας και επιστροφή του ποσού είχε ο ίδιος, ενώ η Επαρχιακή Διοίκηση ήταν ενήμερη για την πώληση του ακινήτου του κάτι που όμως είναι άσχετο με το δικαίωμα του να ζητήσει ακύρωση της άδειας. Παραδεκτά γεγονότα Έχοντας υπόψη τα δικόγραφα των δύο πλευρών προκύπτει ότι παραδεκτά είναι τα εξής: 1) Οι παράγραφοι 2, 3, 4 και 5 της Έκθεσης Απαίτησης (βλ. παράγραφο 2 της τροποποιημένης Υπεράσπισης), δηλαδή: «2. Κατά/ή περί τον Φεβρουάριο του 2006 ο Ενάγοντας είχε υποβάλει αίτηση συνοδευόμενη από τα αναγκαία σχέδια για την έκδοση άδειας διαχωρισμού σε οικόπεδα του πιο πάνω ακινήτου του. 3. Στις 3.5.2006 ο Ενάγοντας προκειμένου να εκδοθεί η ρηθείσα άδεια διαχωρισμού κατέβαλε στους εναγόμενους ως αρμόδια αρχή σύμφωνα με τον Περί Κοινοτήτων Νόμο 86

(1)99 το ποσόν των £16.400 (€28.021,66) ως δικαιώματα παροχής υδατοπρομήθειας των οικοπέδων που θα προέκυπταν από τον διαχωρισμό του ακινήτου του.
  1. Στις 12.5.2006 μετά την καταβολή του πιο πάνω ποσού προς τους εναγόμενους εκδόθηκε η υπ' αριθμό 08068 άδεια διαχωρισμού.
  2. Μετά την έκδοση της άδειας διαχωρισμού ο Ενάγοντας αποφάσισε να μην προβεί στον διαχωρισμό του ακινήτου του και με επιστολή του στην Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού ζητούσε να του επιστραφεί το πιο πάνω ποσό που κατέβαλε ως δικαιώματα παροχής υδατοπρομήθειας των οικοπέδων που θα προέκυπταν από τον διαχωρισμό του ακινήτου του». 2) Η παράγραφος 3Β(α) της τροποποιημένης υπεράσπισης (Βλ. παράγραφος 4 της Απάντησης στην τροποποιημένη υπεράσπιση) δηλαδή: «
  3. ....................... Β. Η Επαρχιακή Διοίκηση με απαντητική της επιστολή προς τον Ενάγων ημερ. 15/11/2007 τον πληροφόρησαν τα ακόλουθα: α. Τα δικαιώματα Υδατοπρομήθειας εισπράττονται από τους Εναγόμενους και για να γίνει αποδεκτό το αίτημα του Ενάγοντα να του επιστραφεί το ποσόν των €28021,66 σεντς εναπόκειται στους Εναγόμενους και να αποταθεί σε αυτούς». H μαρτυρία Για την πλευρά του ενάγοντα κατέθεσαν 2 μάρτυρες και συγκεκριμένα ο ίδιος ο ενάγοντας (ΜΕ1) και ο Χαράλαμπος Λοίζου (ΜΕ2). Για τους εναγόμενους κατέθεσαν 3 μάρτυρες και συγκεκριμένα ο Λούκας Δημητρίου (ΜΥ1), η Αίγλη Κοκκινόφτα (ΜΥ2) και ο Χαράλαμπος Στυλιανού (ΜΥ3). ΜΕ1 Χρύσης Π. Νικολάου Κατά την κυρίως εξέταση του ανέφερε καταρχήν ότι ως ιδιοκτήτης του ακινήτου με αρ. εγγραφής 7203 στο Κολόσσι (βλ. τεκμήριο 2), κατέβαλε στις 3.5.06 στους εναγομένους ποσό ΛΚ16.400 (€28.021,66) (βλ. τεκμήριο 3) προκειμένου να εκδοθεί άδεια διαχωρισμού του ακινήτου. Το ποσό αφορούσε συγκεκριμένα δικαιώματα παροχής υδατοπρομήθειας των οικοπέδων που θα προέκυπταν από το διαχωρισμό. Στις 12.5.06 εκδόθηκε η άδεια διαχωρισμού με αρ. 08068 με ισχύ μέχρι τις 4.4.10 (βλ. τεκμήριο 4). Στην πορεία λόγω προβλήματος ως προς τη δανειοδότηση του για να ξεκινήσει το διαχωρισμό αποφάσισε να μην προχωρήσει τελικά στον διαχωρισμό, ενώ παράλληλα υπήρξε ενδιαφέρον από την εταιρεία Pafilia Property Developers Ltd για την αγορά του ακινήτου και προκειμένου να προβεί στο μέλλον σε ενιαία ανάπτυξη αντί διαχωρισμού σε οικόπεδα. Τότε αποτάθηκε στους εναγόμενους για να του επιστρέψουν το ποσό που τους είχε καταβάλει και να ακυρώσουν την άδεια διαχωρισμού. Στις 22.5.07 αποτάθηκε στην Επαρχιακή Διοίκηση ζητώντας παρέμβαση της για επιστροφή του ποσού, η Επαρχιακή Διοίκηση δε του απάντησε με την επιστολή ημερομηνίας 15.11.07 (τεκμήριο 5) ότι για την επιστροφή του ποσού θα πρέπει να αποταθεί στους εναγόμενους οι οποίοι εισέπραξαν τα δικαιώματα ενώ περαιτέρω του ανέφερε ότι εν όψει του γεγονότος ότι δεν είχε προβεί σε οικοδομικές εργασίες το γραφείο Επάρχου δεν φέρει ένσταση να του επιστραφεί το ποσό, ενώ σε τέτοια περίπτωση θα ακύρωναν αμέσως την άδεια διαχωρισμού. Στις 13.6.07 το εν λόγω ακίνητο του το πώλησε στην ρηθείσα εταιρεία Pafilia η οποία μέχρι σήμερα δεν έχει προβεί σε καμία αξιοποίηση του ακινήτου. Στις 31.3.08 με επιστολή του προς τον Έπαρχο Λεμεσού ζήτησε να ακυρωθεί η άδεια διαχωρισμού και πράγματι ο Έπαρχος Λεμεσού του απάντησε με επιστολή του ημερομηνίας 3.4.08 (τεκμήριο 6) ότι η άδεια παύει να είναι σε ισχύ από την ημερομηνία της επιστολής του. Μετά την ακύρωση της άδειας ζήτησε προσωπικά πολλές φορές από τους εναγόμενους την επιστροφή του ποσού που τους είχε καταβάλει και το ίδιο ζήτησε με την επιστολή του δικηγόρου του ημερομηνίας 18.12.08 (τεκμήριο 7) Δεν υπήρξε όμως αποτέλεσμα αφού οι εναγόμενοι αρνούνται μέχρι σήμερα να του επιστρέψουν το ποσό. Στο ακίνητο του δεν έχει γίνει καμία οικοδομική εργασία. Το ακίνητο του βρισκόταν σε οικιστική ζώνη και ακριβώς απέναντι από κτισμένη οικία, ιδιοκτησίας του Μιχάλη Μαλακτού, με αρ. οικοδομικής άδειας 45480 που εκδόθηκε στις 12.2.03, την οποία οι εναγόμενοι είχαν υδροδοτήσει και συνεπώς ο ισχυρισμός των εναγομένων ότι το δίκτυο υδροδότησης επεκτάθηκε από αυτούς για να καλύψει το ακίνητο του δεν είναι αληθής. Το ποσό που κατέβαλε αφορούσε την παροχή νερού στα υπό διαχωρισμό οικόπεδα όπως ξεκάθαρα αναφέρεται στην απόδειξη είσπραξης τεκμήριο 3 και όχι την κατασκευή έργων. Οι εναγόμενοι επίσης δεν προέβησαν στην τοποθέτηση ηλεκτρικών πασσάλων αφού υπήρχαν ήδη πάσσαλοι από τους οποίους είχε ηλεκτροδοτηθεί και η οικία που ήταν κτισμένη απέναντι από το ακίνητο. Πέραν όμως τούτου την ηλεκτροδότηση την κάνει η ΑΗΚ και τα έξοδα ηλεκτροδότησης τα επιβαρύνεται ο ιδιοκτήτης και όχι το Κοινοτικό Συμβούλιο. Επίσης μέχρι την ημέρα ακύρωσης της άδειας διαχωρισμού το οδικό δίκτυο της περιοχής ήταν χωμάτινο και όχι ασφαλτοστρωμένο όπως ισχυρίζονται οι εναγόμενοι και την ασφαλτόστρωση την κάνει με υπόδειξη του Τμήματος Δημοσίων Έργων ο ιδιοκτήτης και επιβαρύνεται αυτός τα έξοδα κατασκευής και ασφαλτόστρωσης. Ανέφερε ακόμη ότι η Pafilia που αγόρασε το ακίνητο δεν μπορούσε να ζητήσει ακύρωση της άδειας μετά την αγορά του ακινήτου αφού το ποσό για την υδροδότηση το πλήρωσε ο ίδιος και η άδεια εκδόθηκε στο όνομα του. Τέλος, ανέφερε ότι οι εναγόμενοι μέχρι σήμερα κατακρατούν παράνομα το ποσό που τους κατέβαλε και πλουτίζουν αδικαιολόγητα εις βάρος του με το ποσό αυτό. Κατά την αντεξέταση του απάντησε αρχικά σε ερωτήσεις και έδωσε λεπτομέρειες αναφορικά με την πώληση του ακινήτου στην εταιρεία Pafilia. Ανέφερε επίσης ότι η Pafilia του ζήτησε και τον παρότρυνε να προβεί σε ακύρωση της άδειας διαχωρισμού αφού οι ίδιοι ενδιαφέρονταν για ενιαία ανάπτυξη και όχι σε οικόπεδα. Αλλά και για τον ίδιο δεν υπήρχε πλέον λόγος να θέλει τον διαχωρισμό. Διευκρίνισε δε ότι η μεταβίβαση του ακινήτου στην Pafilia έγινε στις 13.6.07 και πως συμφώνησε να τους το πωλήσει μερικές μέρες προηγουμένως. Γραπτό αίτημα προς τους εναγόμενους ανέφερε πως για πρώτη φορά υπέβαλε μέσω του δικηγόρου του με την επιστολή τεκμήριο
  4. Ανέφερε επίσης ότι όταν ζήτησε την ακύρωση της άδειας διαχωρισμού με επιστολή του ημερομηνίας 31.3.08 δεν ήταν εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ακινήτου, το οποίο μεταβίβασε προηγουμένως το
  5. Μετά την επιστολή του δικηγόρου του προς τους εναγόμενους (τεκμήριο 7) οι εναγόμενοι δεν του έδωσαν τα λεφτά που ζήτησε. Δεν έκανε κάποια προσφυγή στο Ανώτατο γιατί δεν του επέστρεψαν τα λεφτά. Στις 15.11.07 οπότε έλαβε την επιστολή της Επαρχιακής Διοίκησης, τεκμήριο 5, δεν ήταν ιδιοκτήτης του ακινήτου. Δεν ενημέρωσε την Επαρχιακή Διοίκηση πριν λάβει την επιστολή ότι δεν ήταν ιδιοκτήτης. Έστειλε όμως και επιστολή για να του επιστραφούν τα λεφτά όταν ήταν ιδιοκτήτης. Δεν έστειλε όμως επιστολή μετά τις 13.6.07 οπότε μεταβίβασε το ακίνητο προς την Επαρχιακή Διοίκηση και να λέει ότι πούλησε το κτήμα στην Pafilia. Ο κοινοτάρχης (των εναγομένων) του είπε επανειλημμένα ότι θα του επιστρέψουν τα λεφτά και επί δύο χρόνια μετέθετε την ημερομηνία στο μέλλον χωρίς όμως να του τα επιστρέψει. Δεν έστειλε κάποια επιστολή στον κοινοτάρχη που να του ζητά να δώσει τη συγκατάθεση του για ακύρωση της άδειας, αλλά δεν ήταν αυτός που του έδωσε την άδεια για να αποταθεί κοντά του. Αποτάθηκε στην Επαρχιακή Διοίκηση που του έδωσε την άδεια για ακύρωση της. Επανέλαβε ότι ζήτησε προφορικά πολλές φορές από τους εναγόμενους την επιστροφή του ποσού και γνώριζαν την απαίτηση του. Γραπτώς (πριν την επιστολή του δικηγόρου του) ο Έπαρχος τους είχε κοινοποιήσει την επιστολή του και το ήξεραν. Η Pafilia είπε στον ίδιο να αποταθεί για την ακύρωση της άδειας διαχωρισμού και δεν γνωρίζει αν αποτάθηκαν και οι ίδιοι για ακύρωση. Όμως η Pafilia δεν προέβηκε σε καμιά ενέργεια που αφορά τα οικόπεδα. Αν χρειάζονταν όμως την άδεια θα το έβλεπαν και θα επικοινωνούσαν μαζί του. Γνώριζε η Pafilia για την πληρωμή των δικαιωμάτων και την εξασφάλιση της άδειας διαχωρισμού. Επανέλαβε ότι μέχρι το χωράφι του υπήρχε δίκτυο υδροδότησης και ρεύμα και εκ των υστέρων δεν έγινε τίποτε. Αν δεν υπήρχαν είναι ο ίδιος σαν ιδιοκτήτης που θα πλήρωνε τα έξοδα για τη μεταφορά τους. Τα δικαιώματα που πλήρωσε αφορούσαν την υδροδότηση των οικοπέδων, του κάθε επιμέρους οικοπέδου. Υπήρχε κεντρικό δίκτυο μπροστά από το κτήμα του και πλήρωσε για να πάρουν νερό σε κάθε επιμέρους οικόπεδο. Τα χρήματα δεν δόθηκαν ούτε για δρόμους, ούτε για να φέρουν κεντρικό δίκτυο, ούτε για να φέρουν ρεύμα. Δόθηκαν για να μπει νερό σε κάθε επιμέρους οικόπεδο και εφόσον δεν έγινε πρέπει να του τα επιστρέψουν. Τέλος, ανέφερε ότι η Pafilia μέχρι σήμερα ουδεμία απαίτηση είχε σε σχέση με την άδεια την οποία ακύρωσε. Η άδεια εξάλλου έληγε το
  6. Αν έκανε εν πάση περιπτώσει κάτι παράτυπο θα στρέφονταν εναντίον του. ΜΕ2 Χαράλαμπος Λοίζου Ανέφερε ότι είναι Πολιτικός Μηχανικός και είναι εγγεγραμμένος στο ΕΤΕΚ εδώ και ένα χρόνο, ασχολήθηκε δε με τη διαδικασία διαχωρισμού οικοπέδων. Στη συνέχεια απάντησε σε ερωτήσεις αναφορικά με τη διαδικασία διαχωρισμού οικοπέδων. Απαιτείται είπε πιο συγκεκριμένα πολεοδομική άδεια για τούτο και ακολούθως εξασφαλίζεται άδεια οικοδομής από την Επαρχιακή Διοίκηση ή τους Δήμους, ανάλογα με την περιοχή του ακινήτου. Η άδεια οικοδομής εκδίδεται υπό όρους. Αν υπάρχουν έξοδα για δρόμους, νερό ή ρεύμα τα επιβαρύνεται ο ιδιοκτήτης. Τα δικαιώματα υδροδότησης πληρώνονται για υδροδότηση. Για κατασκευή δρόμων δεν πληρώνεται κάποιο ποσό στις κοινότητες αλλά το επιβαρύνεται ο ιδιοκτήτης και τα δικαιώματα της ΑΗΚ πληρώνονται στην Αρχή αυτή. Τα κατασκευαστικά έργα για υδροδότηση, ηλεκτροδότηση, δρόμους ή για επέκταση δικτύου υδροδότησης τα επιβαρύνεται ο ιδιοκτήτης. Στη συνέχεια αντεξετάστηκε ακριβώς σε ότι αφορά τη διαδικασία διαχωρισμού και για όσα είπε προηγουμένως στην κυρίως εξέταση του. Η Πολεοδομική άδεια ανέφερε εκδίδεται για κάποια χρονική διάρκεια, ανάλογα με την περίπτωση, και μπορεί να ανανεώνεται. Έχει δε τους δικούς της όρους, όπως καθορίζονται από την Πολεοδομία, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις με βάση το Νόμο της Πολεοδομίας παραχωρούνται και κάποιες χαλαρώσεις. Η ανάπτυξη της κάθε ιδιοκτησίας καθορίζεται από τους όρους της πολεοδομικής άδειας και της άδειας του Επάρχου. Τι θα εκτελέσει ο ιδιοκτήτης ή οποιοσδήποτε άλλος ποικίλει ανάλογα με τους όρους που τίθενται στις άδειες αυτές και αν δεν τηρηθούν οι όροι τότε δεν μπορεί να εξασφαλιστεί τελική έγκριση για την ανάπτυξη αυτή, οικία ή κάτι άλλο. ΜΥ1 Λούκας Δημητρίου Ανέφερε ότι είναι από το 2001 ο εκλεγμένος κοινοτάρχης του Κολοσσίου του Αποστόλου Λουκά. Γνωρίζει τον ενάγοντα. Ο ενάγοντας εξασφάλισε άδεια διαχωρισμού οικοπέδων σε ένα ακίνητο στο Κολόσσι και προκειμένου να εκδοθεί η άδεια του πλήρωσε στις 3.5.06 ΛΚ16.400 για δικαιώματα παροχής υδατοπρομήθειας των οικοπέδων που θα διαχώριζε. Αναγνωρίζει την απόδειξη είσπραξης των εν λόγω δικαιωμάτων τεκμήριο 3 η οποία εκδόθηκε από υπάλληλο του Κοινοτικού Συμβουλίου. Ανέφερε δε ότι εισέπραξαν τα δικαιώματα αυτά. Έχουν πάρει και οι ίδιοι ανέφερε την επιστολή τεκμήριο 5 της Επαρχιακής Διοίκησης την οποία αναγνωρίζει. Δεν αποτάθηκε κοντά τους (ο ενάγοντας) το Νοέμβριο μετά την επιστολή για να του επιστρέψουν το ποσό. Μετά την εν λόγω επιστολή του Επάρχου μίλησε με τον κ. Ζαχαρίου που την υπογράφει ο οποίος του είπε να θέσει το θέμα στο Συμβούλιο. Το έθεσαν στο Συμβούλιο και ελήφθη απόφαση ότι ο φόρος δεν ήταν ατομικός αλλά για κτήμα και δεν μπορούν να επιστρέψουν τα λεφτά πίσω για να μην δημιουργηθεί και προηγούμενο. Παρέλαβαν επίσης ανέφερε την επιστολή της Επαρχιακής Διοίκησης, τεκμήριο
  7. Στις 26.5.10 το Κοινοτικό Συμβούλιο έστειλε την επιστολή τεκμήριο 9 προς τον Έπαρχο. Την επιστολή υπογράφει ο ίδιος. Αναγνωρίζει την επιστολή τεκμήριο 7 του δικηγόρου του ενάγοντα. Με αυτήν την επιστολή είναι η πρώτη φορά που αποτάθηκε κοντά τους ο ενάγοντας και ζήτησε επιστροφή των δικαιωμάτων που πλήρωσε. Στις 15.11.07 και 3.4.08 που τους εστάλησαν οι επιστολές του Επάρχου, τεκμήρια 5 και 6 αντίστοιχα, ο ενάγοντας δεν ήταν ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου τεμαχίου. Πέραν της παρούσας αγωγής δεν εκινήθη άλλη αγωγή ή δικαστικό μέτρο εναντίον τους από τον ενάγοντα μέχρι σήμερα. Η εταιρεία Pafilia μετά τη μεταβίβαση σε αυτή του ακινήτου δεν ζήτησε από το Κοινοτικό Συμβούλιο ούτε επιστροφή των χρημάτων αυτών δηλαδή των ΛΚ16.400 ούτε και ακύρωση της άδειας διαχωρισμού οικοπέδων. Μετά την είσπραξη του ποσού των ΛΚ16.400 στις 3.5.06 έκαναν έργα για τη συγκεκριμένη περιοχή και το κτήμα αυτό για το οποίο έλαβαν τα δικαιώματα. Έκαναν αποκάλυψη αγωγών για να υδροδοτήσουν το συγκεκριμένο τεμάχιο μετά την ανάπτυξη και προσπάθησαν να πλατύνουν το δρόμο που ήταν αγροτικός και έκαναν επάλειψη με κράσιερο και μετά με πρέμιξ. Έδωσαν επίσης ηλεκτρικό ρεύμα με δύο πασσάλους. Το επίδικο κτήμα επωφελήθηκε από τα έργα. Μετά τη μεταβίβαση του κτήματος στην Pafilia ο προηγούμενος ιδιοκτήτης δεν είχε δικαίωμα να ζητήσει τα δικαιώματα που τους πλήρωσε. Τέλος, στην κυρίως εξέταση του ανέφερε πως το Κοινοτικό Συμβούλιο δεν συγκατατέθηκε ποτέ να ακυρωθεί η άδεια διαχωρισμού. Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι στο συγκεκριμένο ακίνητο δεν έγινε οποιοδήποτε έργο. Ωφελήθηκε όμως από τα έργα που έκαναν προηγουμένως. Το ποσό των ΛΚ16.400 καταβλήθηκε για την υδροδότηση των οικοπέδων που θα προέκυπταν από το διαχωρισμό. Δεν υδροδότησαν οποιοδήποτε οικόπεδο. Η κατοικία απέναντι από το ακίνητο του ενάγοντα του κ. Μιχάλη Μαλαχτού υπήρχε πριν εκδοθεί η άδεια διαχωρισμού. Το ποσό που τους κατέβαλε ο ενάγοντας δεν αφορούσε ηλεκτροδότηση ή κατασκευή δρόμων αλλά δεν του επιστρέφουν το ποσό επειδή το κτήμα πωλήθηκε και δεν του ανήκει ενώ περαιτέρω ο φόρος καταβλήθηκε για το κτήμα και όχι για τον ενάγοντα. Η άδεια, τεκμήριο 4, που υπογράφεται από τον Έπαρχο ακυρώθηκε από τον Έπαρχο με βάση την επιστολή τεκμήριο
  8. Συμφωνεί, δε, ότι η αρμόδια αρχή για την έκδοση της άδειας αυτής που είναι ο Έπαρχος την ακύρωσε. Ερωτήθηκε στη συνέχεια γιατί ισχυρίζονται οι εναγόμενοι στην παράγραφο 3(δ) της Υπεράσπισης τους ότι είναι αρμόδιοι με βάση το Νόμο να ακυρώσουν την άδεια και αν γνωρίζει με ποιο Νόμο μπορούν να το πράξουν και απάντησε ότι η επιστολή του Επάρχου που τους εστάλη λέει πως είναι αρμόδιοι αλλά δεν γνωρίζει συγκεκριμένο Νόμο. Ακολούθως ανέφερε ότι σαν Κοινοτικό Συμβούλιο είχαν εξουσία να ακυρώσουν διοικητική πράξη άλλης αρχής. Ήταν στα διοικητικά όρια του Κοινοτικού τους Συμβουλίου και με βάση τον περί Κοινοτήτων Νόμο αρμόδια αρχή είναι το Κοινοτικό Συμβούλιο. Η Pafilia δεν τους ζήτησε ποτέ να επιστρέψουν το ποσό που καταβλήθηκε από τον ενάγοντα για δικαιώματα υδροδότησης. Εάν το ζητούσε όμως δεν θα το επέστρεφαν «γιατί είναι απόφαση του Συμβουλίου». Τα έργα που έγιναν ήταν μια προετοιμασία για να μπορούν τον συγκεκριμένο χρόνο να είναι έτοιμοι να δώσουν τις υπηρεσίες που έδιναν σε κάθε διαχωρισμό. Τα έργα δεν έγιναν μόνο για το συγκεκριμένο διαχωρισμό. Ήταν μια αναπτυσσόμενη περιοχή και προσπαθούσαν να δημιουργήσουν υποδομή προς τους άλλους συγχωριανούς για να αναπτύξουν. Μετά την υποβολή της αίτησης διαχωρισμού δεν έκαναν οποιαδήποτε έργα. Έργα έκαναν μετά που πλήρωσε. Δεν του επιστρέφουν τα λεφτά όμως όχι γιατί πλήρωσαν €60.500 για εκτέλεση έργων (βλ. παράγραφο 2Β Τροποποιημένης Υπεράσπισης) αλλά διότι δεν του ανήκουν. Ήταν για την ανάπτυξη του ακινήτου το οποίο πωλήθηκε στην Pafilia. Όταν έρθει η Pafilia με απαίτηση πάλι δεν θα πάρει το ποσό. Τα σημερινά δεδομένα για την υδροδότηση είναι άλλο ποσό. Στη συνέχεια της αντεξέτασης ξεκαθάρισε ότι έργα για το συγκεκριμένο οικόπεδο δεν έγιναν. Έγιναν για την περιοχή που ήταν αναπτυσσόμενη. Δεν πήραν τα λεφτά του ενάγοντα για να κάνουν την ανάπτυξη όμως ωφελήθηκε το τεμάχιο του. Δεν θυμάται πότε έγιναν τα έργα, ούτε θυμάται να αναλώνει το ποσό που εδόθη γι' αυτά. Δεν έχει να φέρει τιμολόγια και αποδείξεις. Όταν ερωτήθηκε πιο συγκεκριμένα για το κόστος της επέκτασης του δικτύου που αναφέρεται στην παράγραφο 2 Α (α) της Τροποποιημένης Υπεράσπισης πάλι απάντησε δεν θυμάται το ακριβές κόστος αλλά ούτε χρονικά πότε έγινε. Ερωτώμενος δε κατά πόσο μπορεί να παρουσιάσει οποιοδήποτε έγγραφο που να αποδεικνύει την πληρωμή ανέφερε ότι όταν έρθει η Ελεγκτική Υπηρεσία μπορεί να το αποδείξει. Σε ότι αφορά την αναφερόμενη ασφαλτόστρωση στην παράγραφο 2 Α (β) της Τροποποιημένης Υπεράσπισης ανέφερε ότι υπήρχε μονοπάτι και το έκαναν δρόμο που πήγε προς τον υπεραστικό δρόμο. Η νότια πλευρά του κτήματος ακουμπούσε ήδη πάνω στον υπεραστικό δρόμο. Δεν θυμάται ημερομηνίες που έγινε η ασφαλτόστρωση. Σε ότι αφορά το κόστος δε και αν έχει αποδείξεις απάντησε ότι η Ελεγκτική Υπηρεσία που θα κάνει τον έλεγχο θα δει το ποσό. Για την αναφερόμενη επέκταση οδικού δικτύου στην παράγραφο 2 Α (γ) ανέφερε πως δεν θυμάται πόσο στοίχισε ο κάθε ένας εκ των δύο πασσάλων που είπε στην κυρίως εξέταση του ότι έβαλαν. Όταν εκδοθεί άδεια διαχωρισμού οικοπέδων, εάν χρειάζεται να επεκταθεί το δίκτυο υδροδότησης, η ηλεκτροδότηση ή κατασκευή δρόμων για το συγκεκριμένο ακίνητο τα έξοδα επιβαρύνεται ο κάτοχος του τεμαχίου. Ερωτώμενος για το αναφερόμενο ποσό που γράφεται στην Υπεράσπιση ότι στοίχισαν τα έργα εκ €60.500 και αφού του αναφέρθηκε ότι τα ποσά που αναφέρονται πιο πάνω συμποσούνται σε €50.500 είπε ότι έκανε τα έργα και δεν θα δώσει εξηγήσεις για τα έργα. Ήταν για την ανάπτυξη της περιοχής. Κατόπιν επιμονής του συνηγόρου του ενάγοντα δε για τη διαφορά που προκύπτει στα ποσά είπε ότι όταν έρθει η Ελεγκτική Υπηρεσία να βρει εάν έκαναν κατάχρηση λεφτών. Δεν θυμάται πού πήγαν τα κονδύλια κάθε έργου. Ερωτώμενος για τη θέση που προβάλλεται στην Υπεράσπιση περί αδικαιολόγητου πλουτισμού σε βάρος των εναγομένων και γιατί δεν ανταπαιτούν το ποσό των €60.500 των έργων, είπε ότι δεν έδωσαν τα λεφτά αυτά για το συγκεκριμένο τεμάχιο. Τέλος, επανέλαβε το λόγο που δεν επιστρέφουν τα λεφτά και την απόφαση του Συμβουλίου και αρνήθηκε ότι πριν από την επιστολή, τεκμήριο 7, του δικηγόρου του ενάγοντα ο ενάγοντας ζήτησε πολλές φορές να του επιστρέψουν το ποσό. ΜΥ2 Αίγλη Κοκκινόφτα Ανέφερε κατ' αρχήν ότι εργάζεται στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως, στο γραφείο της Λεμεσού, από 2.3.
  9. Είναι συγκεκριμένα στον Κλάδο Ελέγχου και Ανάπτυξης. Έχει στην κατοχή της το φάκελο (ΛΕΜ 2050/04) που αφορά τον διαχωρισμό σε οικόπεδα του επίδικου ακινήτου. Την αίτηση για το διαχωρισμό υπέβαλε ο κ. Χρύσης Νικολάου (ενάγοντας) στις 4.8.04 (τεκμήριο 11). Η αίτηση εξετάστηκε και στις 5.4.05 εκδόθηκε άδεια διαχωρισμού (τεκμήριο 12) με διάρκεια 5 χρόνων δηλαδή μέχρι 4.4.
  10. Στις 8.3.10 υποβλήθηκε αίτηση για ανανέωση της εν λόγω άδειας από το νέο ιδιοκτήτη του ακινήτου δηλαδή την Pafilia Property Developers Ltd (τεκμήριο 13). Η αίτηση εγκρίθηκε και η ισχύς της πολεοδομικής άδειας παρατάθηκε για ακόμη ένα χρόνο δηλαδή μέχρι 4.4.11 (τεκμήριο 14). Η πολεοδομική άδεια, με βάση το άρθρο 28 του Νόμου της Πολεοδομίας του 1972 αφορά τεμάχιο γης, ιδιοκτησία δηλαδή, που στην προκειμένη περίπτωση αφορά σε τεμάχιο και το διαχωρισμό του σε οικόπεδα. Οι πολεοδομικές άδειες είναι πραγματοπαγείς. Το όνομα του ιδιοκτήτη αναφέρεται στην πολεοδομική άδεια για σκοπούς αλληλογραφίας. Στην αντεξέταση ανέφερε ότι οι νέοι ιδιοκτήτες υπόβαλαν αρκετές αιτήσεις πλην της αναφερόμενης πιο πάνω αλλά με άλλο αριθμό φακέλου. Στις 13.12.07 υποβλήθηκε μια αίτηση (ΛΕΜ 2352/07) που αφορούσε ενιαία ανάπτυξη και συγκεκριμένα για 84 κατοικίες. Επίσης υποβλήθηκε η ΛΕΜ254/14 για διαχωρισμό γης σε 16 οικόπεδα. Με δεδομένο ότι η πρώτη πολεοδομική άδεια που εξασφάλισε ο ενάγοντας αφορούσε διαχωρισμό σε 20 οικόπεδα, οι νέοι ιδιοκτήτες πλην της αίτησης που αναφέρθηκε για παράταση ισχύς της αρχικής άδειας, δεν έκαναν άλλη αίτηση για 20 οικόπεδα. Με την επιστολή που επισυνάπτεται στην άδεια, τεκμήριο 14, η Pafilia ζήτησε ανανέωση της ΛΕΜ2050/04 και ακύρωση της ΛΕΜ2352/07 ημερομηνίας 22.4.09 που αφορά την ανέγερση των 84 κατοικιών. ΜΥ3 Χαράλαμπος Στυλιανού Ανέφερε ότι εργάζεται στο Κτηματολόγιο Λεμεσού από το 1982 και είναι υπεύθυνος στον Κλάδο Εγγραφής. Το ακίνητο με αρ. εγγραφής 7203 (τεκμήριο 2) ήταν εγγεγραμμένο στο όνομα της Πολυξένης Πραξιτέλη Νικολάου και στις 29.6.04 το δώρισε στο γιο της Χρύση Πραξιτέλη Νικολάου (τεκμήριο 15). Εκδόθηκε νέος τίτλος για τον προηγούμενο τίτλο ιδιοκτησίας αφού αφαιρέθηκε μέρος του ακινήτου με απαλλοτρίωση. Εκδόθηκε νέος τίτλος στις 4.11.04 με νέο αριθμό εγγραφής 10299 και νέο αρ. τεμαχίου
  11. Ο ενάγοντας στις 9.5.07 πώλησε το ακίνητο στην εταιρεία Pafilia Property Developers Ltd για ποσό ΛΚ1.080.000 (τεκμήριο 16). Στην αντεξέταση του ανέφερε ότι ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου ακινήτου στις 3.5.06 και στις 12.5.06 ήταν ο ενάγοντας. Από έρευνα που έχει το Κτηματολόγιο το συγκεκριμένο ακίνητο ακουμπά σε δημόσιο δρόμο. Αγορεύσεις των συνηγόρων / Επιχειρηματολογία των δύο πλευρών Οι θέσεις των συνηγόρων των δύο πλευρών περιλαμβάνονται σημειώνεται στις γραπτές αγορεύσεις που ετοίμασαν και παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Οι αγορεύσεις των δύο πλευρών έχουν τύχει σημειώνεται ενδελεχούς μελέτης. Δεν κρίνεται όμως σκόπιμη η παράθεση των όσων οι συνήγοροι αναφέρουν στις αγορεύσεις τους και εφόσον αυτό κριθεί αναγκαίο θα παρατεθούν κατωτέρω συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΕ1 Χρύσης Π. Νικολάου Η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Η εντύπωση που αποκόμισε το Δικαστήριο εν σχέση με τον συγκεκριμένο μάρτυρα είναι πολύ καλή. Έδωσε άμεσες και σαφείς απαντήσεις εις τις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν, τα όσα ανέφερε δε έχουν συνοχή και σε συνδυασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί αντέχουν στην βάσανο της λογικής. Εν πάση περιπτώσει δεν διέκρινα σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του προσπάθεια από πλευράς του να αποκρύψει την αλήθεια, ούτε και έχει κρίνω κλονιστεί η αξιοπιστία του μέσα από την αντεξέταση του. ΜΕ 2 Χαράλαμπος Λοίζου Ο μάρτυρας αυτός κλήθηκε από την πλευρά του ενάγοντα και κατέθεσε ως εμπειρογνώμονας εν σχέση με το θέμα της διαδικασίας διαχωρισμού οικοπέδων. Όσα ανέφερε γίνονται αποδεκτά. Η εμπειρογνωμοσύνη και η μαρτυρία του εν πάση περιπτώσει δεν αμφισβητούνται σημειώνω μέσω της τελικής αγόρευσης του συνηγόρου των εναγομένων. Θα πρόσθετα όμως εδώ ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει αμφισβήτηση εν σχέση με τα όσα ανέφερε καθότι παρατηρώ ότι η μαρτυρία του αφενός βρίσκει έρεισμα στην ισχύουσα Νομοθεσία και περαιτέρω επιβεβαιώνεται και από την μαρτυρία των εναγομένων (π.χ. ότι ο ιδιοκτήτης ενός ακινήτου επιβαρύνεται τα έξοδα κατασκευαστικών έργων για υδροδότηση, ηλεκτροδότηση και δρόμους επιβεβαιώθηκε από τον ΜΥ1). ΜΥ1 Λούκας Δημητρίου Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω πολύ προσεκτικά τον μάρτυρα ενώ κατέθετε. Η εντύπωση που αποκόμισα από τον μάρτυρα δεν είναι καλή. Μετά βεβαιότητας λέω ότι ο μάρτυρας αυτός ήρθε στο Δικαστήριο απλά και μόνον για να υποστηρίξει την απόφαση του Συμβουλίου του να μην επιστρέψει τα λεφτά στον ενάγοντα και κατ' επέκταση να στηρίξει την υπόθεση των εναγομένων, και όχι για να πει την αλήθεια. Στα πλαίσια αυτά έδωσε αντιφατικές και μη λογικές απαντήσεις, αλλά και εν γνώσει του άσχετες απαντήσεις που σκοπό είχαν να προκαλέσουν σύγχυση και να παραπλανήσουν το Δικαστήριο. Πιο συγκεκριμένα. Κατ' αρχήν προσπάθησε κατά την κυρίως εξέταση του να συνδέσει χρονικά συγκεκριμένα έργα που ισχυρίστηκε ότι έγιναν στην περιοχή που βρίσκεται το επίδικο ακίνητο, με την καταβολή των δικαιωμάτων υδροδότησης από τον ενάγοντα και ισχυρίστηκε ότι το κτήμα επωφελήθηκε. Στην αντεξέταση του όμως παραδέχτηκε ότι τα έργα στα οποία αναφέρθηκε δεν αφορούσαν το συγκεκριμένο ακίνητο και πως έγιναν ουσιαστικά σε μια αναπτυσσόμενη περιοχή και η προσπάθεια ήταν να δημιουργηθεί η υποδομή προς τους συγχωριανούς για να αναπτύξουν. Δεν είχαν σχέση τα έργα αυτά με την πληρωμή από μέρους του ενάγοντα των δικαιωμάτων υδροδότησης. Προς τι όμως η αναφορά και τόσος πολλής λόγος στα έργα αυτά, για τα οποία σημειώνεται σχετικά είναι και όσα αναφέρονται στην παράγραφο 2 της τροποποιημένης Υπεράσπισης, τα οποία τελικά δεν έχουν καμία σχέση με την παρούσα υπόθεση, εάν ληφθεί μάλιστα υπόψη και η θέση που προέβαλε στην αντεξέταση του ότι η μη επιστροφή των λεφτών στον ενάγοντα δεν έχει σχέση με την πληρωμή από πλευράς τους €60.500.- για έργα, δεν είναι κατανοητό. Θεωρώ εν πάση περιπτώσει πως ο μάρτυρας με την αναφορά στα έργα αυτά και με όσα σχετικά ανέφερε, που όπως διαφάνηκε επρόκειτο τελικά για ένα άσχετο με την παρούσα υπόθεση θέμα, προσπάθησε να προκαλέσει σύγχυση και να παραπλανήσει για να απομακρύνει το Δικαστήριο από την ουσία του πράγματος. Αυτό βέβαια δεν μπορεί παρά να προσδίδει στην μαρτυρία του αναξιοπιστία, η οποία μάλιστα θα πρόσθετα προβάλλει εντονότερη εάν ληφθεί υπόψη η θέση των εναγομένων στην παράγραφο 2 της τροποποιημένης Υπεράσπισης, που θέλει τους εναγόμενους να αναγκάζονται να προβούν στα έργα, μετά μάλιστα από την αίτηση του ενάγοντα για διαχωρισμό. Εκτός βέβαια του ότι τελικά προκύπτει ότι οι εναγόμενοι με αφορμή την αίτηση διαχωρισμού ουδέν αναγκάστηκαν να πράξουν, θα πρέπει να υπενθυμίσω περαιτέρω ότι εν πάση περιπτώσει θέση του μάρτυρα ήταν ότι μετά την αίτηση ουδέν έγινε και μόνον όταν πληρώθηκαν τα δικαιώματα προς έκδοση της άδειας ακολούθησαν έργα. Ανεξάρτητα όμως των ανωτέρω αναφέρω εδώ και τα εξής. Ο μάρτυρας με την συμπεριφορά του και τις απαντήσεις του σε κάθε περίπτωση προσπάθησε να αποκρύψει από το Δικαστήριο την αλήθεια για το ποια είναι ακριβώς αυτά τα έργα που εκτελέστηκαν, εάν εκτελέστηκαν, πότε εκτελέστηκαν και τι κόστος είχαν. Πέραν από τις γενικές τοποθετήσεις του για τα έργα, όποτε ερωτήθηκε για να δώσει συγκεκριμένα στοιχεία απαντούσε ότι δεν θυμόταν. Όμως παρακολουθώντας τον προσεκτικά ενώ απαντούσε θεωρώ πως η μη παροχή απαντήσεων δεν ήταν επειδή δεν θυμόταν. Εξάλλου ήρθε στο Δικαστήριο να μαρτυρήσει για συγκεκριμένη υπόθεση, όλα τα σχετικά στοιχεία ευρίσκονταν στη δική τους κατοχή και αντιλαμβάνομαι μια σχετική προετοιμασία για σκοπούς της μαρτυρίας του είναι λογικό να έγινε. Πολύ απλά ο μάρτυρας δεν ήθελε να απαντήσει γιατί θα διαφαινόταν πιθανόν ότι η θέση του περί εκτέλεσης έργων ήταν ψευδής. Η απάντηση του με έντονο ύφος, όταν ερωτήθηκε για το αναφερόμενο ποσό που γράφεται στην Υπεράσπιση ότι στοίχισαν τα έργα εκ €60.500 και του ζητήθηκε να δώσει εξήγηση επειδή τα ποσά που αναφέρονται συμποσούνται σε €50.500, ότι «έκανε τα έργα και δεν θα δώσει εξηγήσεις για τα έργα», αλλά και η απάντηση που έδωσε με το ίδιο ύφος κατόπιν επιμονής του συνηγόρου του ενάγοντα για τη διαφορά που προκύπτει στα ποσά «ότι όταν έρθει η Ελεγκτική Υπηρεσία να βρει εάν έκαναν κατάχρηση λεφτών» και «δεν θυμάται πού πήγαν τα κονδύλια κάθε έργου», συνηγορούν στο ότι ο μάρτυρας δεν ήθελε να αποκαλύψει την αλήθεια στο Δικαστήριο. Εν συνεχεία των όσων αναφέρθηκαν πιο πάνω, σημειώνω πως η θέση του μάρτυρα περί απόκτησης μεγαλύτερης αξίας του κτήματος του ενάγοντα εκ των έργων παρέμεινε μετέωρη και έκθετη σε απόρριψη. Ουδεμία μαρτυρία εν πάση περιπτώσει παρουσιάστηκε για τούτο ενώπιον του Δικαστηρίου, κάτι που εν πάση περιπτώσει τη απουσία ανταπαίτησης από μέρους των εναγομένων κρίνω ουδεμία σημασία θα είχε. Επιπλέον προς μεγάλη έκπληξη του το Δικαστήριο άκουσε τον μάρτυρα κατά την αντεξέταση του, και ενώ σημειώνεται είχε συμφωνήσει σε κάποια στιγμή ότι η αρμόδια αρχή για έκδοση της άδειας διαχωρισμού (τεκμήριο 4) είναι ο Έπαρχος ο οποίος και την ακύρωσε, να λέει ότι το Κοινοτικό Συμβούλιο είναι αρμόδιο και είχε εξουσία να ακυρώσει τη διοικητική πράξη που εξέδωσε άλλη αρχή (τεκμήριο 4) επειδή ήταν στα διοικητικά όρια του Κοινοτικού τους Συμβουλίου και με βάση τον Περί Κοινοτήτων Νόμο αρμόδια αρχή είναι το Κοινοτικό Συμβούλιο. Ο μάρτυρας όμως εδώ εν γνώσει του προσπάθησε να παραπλανήσει. Διότι όντας κοινοτάρχης από το 2001 γνώριζε πολύ καλά και είναι παράλογο να ισχυριστεί οιοσδήποτε το αντίθετο ότι το Κοινοτικό Συμβούλιο έχει μεν τις εξουσίες και αρμοδιότητες που του αποδίδει ο Περί Κοινοτήτων Νόμος αλλά μέσα σε αυτές δεν περιλαμβάνεται εξουσία έκδοσης ή ακύρωσης άδειας διαχωρισμού γης. Τέτοια εξουσία έχει με βάση την ισχύουσα Νομοθεσία (βλ. άρθρα 2 και 3 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ.96) είτε ο Δήμος είτε ο Έπαρχος, ανάλογα με την περιοχή στην οποία βρίσκεται το ακίνητο. Θα ήθελα τέλος να αναφερθώ στη θέση του μάρτυρα ότι για πρώτη φορά ζητήθηκε επιστροφή των χρημάτων από τον ενάγοντα με την επιστολή του δικηγόρου του ημερ.18/12/08, τεκμ.
  12. Η θέση αυτή κατά την κρίση μου δεν έχει καμία λογική. Διότι είναι λογικό ότι τουλάχιστον μετά την επιστολή του Έπαρχου ημερ.15/11/07, με την οποία μεταξύ άλλων παραπέμπει τον ενάγοντα στους εναγόμενους, ο ενάγοντας να αποτάθηκε στους εναγόμενους όπως ανέφερε ο ίδιος ότι έπραξε επανειλημμένα, προκειμένου να αξιώσει την επιστροφή του ποσού που κατέβαλε, διόλου ευκαταφρόνητου ομολογουμένως. Εν πάση περιπτώσει η όλη προσπάθεια του να πείσει ότι δεν υποβλήθηκε απαίτηση για επιστροφή πριν την εν λόγω επιστολή τεκμ.7 έπεσε στο κενό. Γνώριζαν μέσω της επιστολής του Επάρχου ημερ.15/11/07 ότι υπάρχει απαίτηση και ακριβώς επειδή το γνώριζαν, μετά την επιστολή αυτή, όπως ο ίδιος ανέφερε, μίλησε με τον κ.Ζαχαρίου που την υπογράφει και το Συμβούλιο έλαβε απόφαση να μην επιστρέψει το ποσό. Γιατί έλαβαν την απόφαση αυτή ένα περίπου χρόνο πριν σταλεί η επιστολή του δικηγόρου του ενάγοντα; Όμως καταληκτικά αναφέρω πως είναι προφανές, λαμβάνοντας υπόψη και την μαρτυρία του ενάγοντα που έγινε αποδεκτή, ότι η απόφαση ελήφθη γιατί σε κάθε περίπτωση και ο ίδιος αποτάθηκε κοντά τους. Συνεπώς δεν αποδέχομαι το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας του. Δέχομαι μόνον τα σημεία εκείνα που συνάδουν με την λοιπή μαρτυρία που γίνεται αποδεκτή. Ότι δηλαδή ο ενάγοντας εξασφάλισε άδεια διαχωρισμού από τον Έπαρχο και πλήρωσε στους εναγόμενους τα δικαιώματα παροχής υδατοπρομήθειας, ότι παρέλαβαν τις αναφερόμενες επιστολές του Επάρχου και του δικηγόρου του ενάγοντα και οι ίδιοι έστειλαν σχετικά τις επιστολές στις οποίες αναφέρθηκε, ότι εν σχέση με το συγκεκριμένο ακίνητο δεν έγινε οποιοδήποτε έργο, και η άδεια διαχωρισμού ακυρώθηκε από τον Έπαρχο. Επίσης ότι έλαβαν απόφαση να μην επιστρέψουν το ποσό στον ενάγοντα, και ότι εάν χρειάζεται να επεκταθεί το δίκτυο υδροδότησης, η ηλεκτροδότηση ή η κατασκευή δρόμων για το συγκεκριμένο ακίνητο τα έξοδα θα επιβαρυνθεί ο κάτοχος του. ΜΥ2 Αίγλη Κοκκινόφτα Η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της χωρίς θεωρώ να χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη ανάλυση για τούτο. Θα αρκεστώ ν' αναφέρω μόνον ότι είναι σαφές πως πρόκειται για μίαν ανεξάρτητη μάρτυρα, η οποία απάντησε στις ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν με βάση το περιεχόμενο του φακέλου που αφορούσε τον διαχωρισμό που σχετίζεται με την υπόθεση μας και τα στοιχεία που είχε στην κατοχή της. Εξάλλου δεν ετέθη από οποιονδήποτε συνήγορο ή τον συνήγορο του ενάγοντα θέμα αξιοπιστίας της μάρτυρος και ορθά κατά την άποψη μου. ΜΥ3 Χαράλαμπος Στυλιανού Αποδέχομαι τη μαρτυρία του με το ίδιο σκεπτικό που αναφέρεται πιο πάνω για τη ΜΥ
  13. Τεκμήριο Α για Αναγνώριση Παρεμβάλλω εδώ πριν προχωρήσω με τα ευρήματα μου ότι το Δικαστήριο, χωρίς να χρειάζεται κρίνω να λεχθεί κάτι περισσότερο, δεν θα λάβει καθόλου υπόψη το περιεχόμενο του τεκμηρίου Α για αναγνώριση το οποίο σημειώνεται δεν επιχειρήθηκε ποτέ να γίνει κανονικό τεκμήριο και συνεπώς δεν αποτελεί μαρτυρία (βλ. Σύγγραμμα Το Δίκαιο της Απόδειξης-Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές των κ.κ.Τάκη Ηλιάδη και Νικόλα Σάντη σελ.396-398). Ευρήματα Με βάση την αξιολόγηση πιο πάνω και έχοντας υπόψη τα παραδεκτά γεγονότα που αναφέρθηκαν, τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι τα ακόλουθα:
  14. Κατόπιν αιτήσεως του ενάγοντα στις 4/8/04, εξεδόθη στις 5/4/05 πολεοδομική άδεια διαχωρισμού του ακινήτου του με αρ. εγγραφής 7203 στο Κολόσσι. Κατά τον χρόνο αυτό ο ενάγοντας ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ακινήτου.
  15. Ακολούθως, κατά ή περί τον Φεβρουάριο του 2006 ο Ενάγοντας υπέβαλε αίτηση συνοδευόμενη από τα αναγκαία σχέδια για την έκδοση άδειας του Επάρχου Λεμεσού εν σχέση με τον εν λόγω διαχωρισμό.
  16. Στις 3.5.2006 ο Ενάγοντας προκειμένου να εκδοθεί η ρηθείσα άδεια διαχωρισμού κατέβαλε στους εναγόμενους ως αρμόδια αρχή σύμφωνα με τον Περί Κοινοτήτων Νόμο 86
(1)99 το ποσόν των £16.400 (€28.021,66) ως δικαιώματα παροχής υδατοπρομήθειας των οικοπέδων που θα προέκυπταν από τον διαχωρισμό του ακινήτου του.
  1. Στις 12.5.2006 μετά την καταβολή του πιο πάνω ποσού προς τους εναγόμενους εκδόθηκε από τον Έπαρχο Λεμεσού η υπ' αριθμό 08068 άδεια διαχωρισμού.
  2. Μετά την έκδοση της άδειας διαχωρισμού ο Ενάγοντας αποφάσισε να μην προβεί στον διαχωρισμό του ακινήτου του και με επιστολή του στην Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού ζητούσε να του επιστραφεί το πιο πάνω ποσό που κατέβαλε ως δικαιώματα παροχής υδατοπρομήθειας των οικοπέδων που θα προέκυπταν από τον διαχωρισμό του ακινήτου του. Ζήτησε επίσης από τους εναγόμενους να του επιστρέψουν το ποσό που κατέβαλε.
  3. Ο Έπαρχος Λεμεσού απάντησε στον ενάγοντα με επιστολή του ημερ.15/11/07 και αφού τον παρέπεμψε στους εναγόμενους οι οποίοι εισέπραξαν τα δικαιώματα και συνεπώς εναπόκειται σε αυτούς να επιστρέψουν το καταβληθέν ποσό, του ανέφερε περαιτέρω ότι ενόψει του ότι δεν έχει προβεί σε οιεσδήποτε οικοδομικές εργασίες δεν φέρει ένσταση να του επιστραφεί το ποσό πληροφορώντας τον παράλληλα ότι σε τέτοια περίπτωση θα προβεί σε ακύρωση της άδειας διαχωρισμού.
  4. Κατόπιν νέας αλληλογραφίας δε μεταξύ ενάγοντα και Έπαρχου Λεμεσού, ο τελευταίος με επιστολή του ημερ.3/4/08 προέβη σε ακύρωση της άδειας με ισχύ από την εν λόγω ημερομηνία της επιστολής.
  5. Εν τω μεταξύ σημειώνεται ότι ο ενάγοντας πώλησε το επίδικο ακίνητο στην εταιρεία Pafilia Property Developers Ltd. Πιο συγκεκριμένα στις 9/5/07 έγινε στο Κτηματολόγιο Λεμεσού η δήλωση μεταβίβασης με αρ. Π 2380/07 και το ακίνητο ενεγράφη επ' ονόματι της εν λόγω εταιρείας στις 13/6/
  7. Οι εναγόμενοι αν και αρχικά και για ένα χρονικό διάστημα ανέφεραν στον ενάγοντα ότι θα του επιστρέψουν το ποσό, εντούτοις τελικά δεν το έπραξαν με βασικό επιχείρημα ότι ο ενάγοντας κατά τον χρόνο της ακύρωσης της άδειας διαχωρισμού δηλ. 3/4/08 δεν ήταν ιδιοκτήτης του ακινήτου. Κατάληξη Σύμφωνα με τους εναγόμενους (βλ. σελίδα 6 γραπτής αγόρευσης του συνηγόρου τους) η πολεοδομική άδεια που χορηγείται για ανάπτυξη ιδιοκτησίας ενεργεί προς όφελος της εν λόγω ιδιοκτησίας. Είναι πραγματοπαγής (In Rem), αφορά το τεμάχιο γης και όχι το όνομα του ιδιοκτήτη. Γίνεται δε παραπομπή στο άρθρο 28
(1)του Περί Πολεοδομίας Νόμου (αρ.90/72) και σε απόσπασμα συγκεκριμένης απόφασης όπου αναφέρθηκε ότι « Όπως έχει κατ' επανάληψη νομολογηθεί οι άδειες διαχωρισμού, οι άδειες οικοδομής και οι πολεοδομικές άδειες αποτελούν πράξεις πραγματοπαγείς (in rem) και όχι προσωποπαγείς (in personam)». Είναι γι' αυτό το λόγο που οι εναγόμενοι θεωρούν ότι μετά την μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου στην εταιρεία Pafilia, ο ενάγοντας έχασε το δικαίωμα του να ζητά ακύρωση της άδειας διαχωρισμού και επιστροφή του ποσού που κατέβαλε. Εν πάση περιπτώσει το ποσό καταβλήθηκε όπως αναφέρουν (βλ. μαρτυρία ΜΥ1) για το κτήμα και δεν ήταν για τον ενάγοντα / ατομικός. Σχολιάζοντας τα πιο πάνω αναφέρω καταρχήν ότι η θέση που εκφράζεται για το ότι οι άδειες διαχωρισμού, οι άδειες οικοδομής και οι πολεοδομικές άδειες αποτελούν πράξεις πραγματοπαγείς (in rem), είναι νομικά ορθή. Δεν χρειάζεται θεωρώ να γίνει περαιτέρω ανάλυση με δεδομένο ότι πράγματι αυτό έχει κατ' επανάληψη νομολογηθεί. Όμως θα διαφωνήσω με το πώς ερμηνεύουν τελικά τα πράγματα οι εναγόμενοι. Διότι είτε το θέλουν είτε όχι ο Έπαρχος Λεμεσού, ως αρμόδια αρχή που ήταν με βάση την ισχύουσα νομοθεσία (Κεφ.96), προχώρησε σε ακύρωση της εκδοθείσας άδειας διαχωρισμού. Και με δεδομένα ότι η ενέργεια αυτή του Επάρχου ή και η διοικητική αυτή πράξη της ακύρωσης δεν προσβλήθηκε από οιονδήποτε, οπότε κατέστη τελική και αμετάκλητη, η καταβολή από τον ενάγοντα των δικαιωμάτων παροχής υδατοπρομήθειας ως προκύπτει από τη μαρτυρία έγινε ακριβώς προς το σκοπό έκδοσης της εν λόγω άδειας διαχωρισμού του Επάρχου, και περαιτέρω οι εναγόμενοι ουδέν έπραξαν προς το σκοπό παροχής υδατοπρομήθειας στα οικόπεδα που θα προέκυπταν από το διαχωρισμό στη βάση της εν λόγω άδειας, κρίνω ότι η επιστροφή του ποσού που καταβλήθηκε από τον ενάγοντα επιβαλλόταν. Εν πάση περιπτώσει οι περιστάσεις της υπόθεσης υπαγορεύουν ότι είναι ορθό και δίκαιο οι εναγόμενοι να επιστρέψουν το καταβληθέν ποσό, το οποίο βεβαίως αποτελεί διαπίστωση του Δικαστηρίου ότι κατακρατούν αδικαιολόγητα. Εφόσον οι εναγόμενοι μέχρι την ακύρωση της άδειας δεν εκπλήρωσαν την υποχρέωση που είχαν για παροχή υδατοπρομήθειας στα οικόπεδα, ως η υποχρέωση αυτή προέκυπτε από την καταβολή σε αυτούς των σχετικών δικαιωμάτων για το σκοπό αυτό, θα πρέπει θεωρώ να επιστρέψουν και το ποσό που εισέπραξαν. Αντίθετα αναφέρω πως θεωρώ άδικο οι εναγόμενοι να μην επιστρέψουν το ποσό και εν πάση περιπτώσει εφόσον το πράξουν οι ίδιοι ουδεμία ζημιά θα υποστούν. Διότι πέραν του ότι ουδέν έπραξαν προς το σκοπό παροχής υδατοπρομήθειας στα οικόπεδα που θα προέκυπταν από το διαχωρισμό, εφόσον οι νέοι ιδιοκτήτες του ακινήτου επιθυμούν να προχωρήσουν με οιαδήποτε ανάπτυξη και απαιτηθεί να πληρώσουν δικαιώματα υδατοπρομήθειας οι εναγόμενοι θα εισπράξουν τα δικαιώματα αυτά. Και αναφέρεται εδώ ότι δεν πρέπει να διαφεύγει ότι με βάση τη μαρτυρία του ενάγοντα η οποία έγινε αποδεκτή, οι ίδιοι οι νέοι ιδιοκτήτες παρότρυναν τον ενάγοντα να ενεργήσει κατά τον τρόπο που ενήργησε. Προσθέτω δε εδώ ότι η πολεοδομική άδεια για την οποία γίνεται από τους εναγόμενους τόσος πολλής λόγος, είναι όπως προκύπτει από τη μαρτυρία αλλά περαιτέρω αποτελεί και δικαστική γνώση μια ξεχωριστή άδεια που προηγείται της άδειας του Επάρχου και ή αποτελεί προϋπόθεση για την έκδοση της άδειας του Επάρχου, αλλά δεν είναι για την έκδοση της άδειας αυτής που πληρώθηκαν τα δικαιώματα παροχής υδατοπρομήθειας. Αυτό έγινε προκειμένου να εκδοθεί η άδεια του Επάρχου που ακυρώθηκε. Κατ' επέκταση ακυρώθηκε κρίνω και ότι προέρχεται από την άδεια αυτή. Ο ενάγοντας αξιώνει επιστροφή του ποσού και στη βάση των αρχών του αδικαιολόγητου πλουτισμού. Το άρθρο 70 του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ.149, προνοεί τα ακόλουθα: « 70. Αν κάποιος πράξει κάτι νόμιμα για λογαριασμό άλλου ή παραδώσει σε αυτόν ο,τιδήποτε, χωρίς πρόθεση να το πράξει χαριστικά, ο τελευταίος εφόσον ήθελε προσποριστεί όφελος, υποχρεούται να αποζημιώσει τον πρώτο σε σχέση με την πράξη που διενεργήθηκε ή να επιστρέψει το πράγμα που παραδόθηκε. » Όπως προβάλλεται μέσα από τη νομολογία ο αδικαιολόγητος πλουτισμός δεν αποτελεί αυτόνομη αιτία αγωγής. Εντάσσεται όμως στις θεραπείες που δημιουργήθηκαν από το δίκαιο της επιείκειας ώστε να συμπληρώσουν τις ατέλειες και τις ελλείψεις του κοινοδικαίου. Παρέχεται κάτω από το γενικότερο πλαίσιο της αποκατάστασης ειδικής θεραπείας σε συγκεκριμένες περιπτώσεις στις οποίες το Δικαστήριο θεωρεί ότι είναι δίκαιο να διατάξει την επιστροφή χρημάτων ή άλλης περιουσίας (βλέπε Παναγιώτης Κιτση ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(2001)1 ΑΑΔ 1077). Οι προϋποθέσεις που θέτει η Νομολογία (βλ. Παναγιώτης Κιτση ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(2001)1 Α.Α.Δ. 1077 και Ismini Kyriacou Hjiloizi & others v. Irini Ioan
(1963)2 C.L.R. 11) για τη θεμελίωση δικαιώματος στη βάση του αδικαιολόγητου πλουτισμού είναι: (α) Η πράξη να είναι νόμιμη. (β) Πρέπει να γίνεται για άλλο πρόσωπο. (γ) Πρέπει να γίνεται από πρόσωπο το οποίο δεν έχει πρόθεση να ενεργεί χαριστικώς και (δ) Το πρόσωπο για το οποίο η πράξη γίνεται πρέπει να απολαμβάνει το όφελος από αυτή. Πολύ πρόσφατα, στην Πολιτική Έφεση αρ.278/2010, 1. Αρχιππέα Σύμβουλοι Επενδύσεων Λτδ, κ.α. v. Δημήτριου Κάκαβου, ημερ.15/10/15, ο έντιμος Δικαστής του Εφετείου κ.Ναθαναήλ ανέφερε τα εξής: " Οι αρχές της αποκατάστασης και του αδικαιολόγητου πλουτισμού εξηγούνται με ενάργεια στο σύγγραμμα του Π.Γ. Πολυβίου: «Το Δίκαιο των Συμβάσεων» Τόμος 3, σελ. 799-810 όπου αναπτύσσεται η όλη σχετική νομολογία στο θέμα. Όπως εύστοχα συζητείται στο σχετικό κεφάλαιο, οι θεραπείες του αδικαιολόγητου πλουτισμού («unjustenrichment») και αποκατάστασης («restitution»), είναι στην ουσία εξωσυμβατικές. Ενώ, δηλαδή, μια σύμβαση ή συμφωνία βασίζεται στην αμοιβαία συναίνεση των μερών με αντιπαροχή να κινείται από το ένα μέρος προς το άλλο, η αποκατάσταση βασίζεται στον αδικαιολόγητο προσπορισμό οφέλους από πρόσωπο σε βάρος άλλου στην απουσία σύμβασης ή συμφωνίας. Σκοπός της θεραπείας δεν είναι η κάλυψη της ζημιά στον ενάγοντα, αλλά στην αποστέρηση του οφέλους ή κέρδους από τον εναγόμενο. Γενικά, όμως, δεν έχει ακόμη αναγνωρισθεί στο Αγγλικό δίκαιο μια γενική και ενοποιημένη κατηγορία βασισμένη στον αδικαιολόγητο πλουτισμό, (Orakpo v. MansonInvestments Ltd
(1978)AC 95). Αυτή η μη αναγνώριση του αδικαιολόγητου πλουτισμού ως αυτόνομης αιτίας αγωγής έχει απασχολήσει και το Ανώτατο Δικαστήριο στις υποθέσεις Minerva Finance and Investment Ltd v. Γεωργιάδη
(1998)1 Α.Α.Δ. 2173 και Κίτσης ν. Γενικού Εισαγγελέα
(2001)1 Α.Α.Δ. 1077. Η σύγχρονη αντίληψη είναι ότι η αποκατάσταση συνιστά θεραπεία και όχι βάση αγωγής και ανήκει χωρίς άλλο στο χώρο του δικαίου της επιείκειας. Γίνεται πλέον λόγος για restitutional claim, η φιλοσοφία και λειτουργία του οποίου απορρέει από οιονεί συμβατική σχέση που στοχεύει στην απόδοση ποσού στον ενάγοντα του οφέλους που απεκόμισε ο εναγόμενος λόγω λανθασμένης ή έκνομης πράξης. Κατά τον F.H. Lawson: "Remedies of English Law" σελ. 173, η βάση της αξίωσης εδράζεται στον αδικαιολόγητο πλουτισμό ή την ύπαρξη εξυπακουόμενης υπόσχεσης. Η θεραπεία της αποκατάστασης («restitution»), έχει αναφερθεί και εξηγηθεί στην Θεοχαρίδης ν. Ιωάννου
(2012)1 Α.Α.Δ. 1311, σελ. 1328-
  1. Στην προκείμενη περίπτωση, από τη μαρτυρία προέκυψε αδιαμφισβήτητα η ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων, η οποία καταρτίστηκε εν μέρει προφορικώς και εν μέρει εγγράφως. Σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ο εφεσίβλητος είχε επικοινωνήσει προσωπικά με την εφεσείουσα 2 επιδεικνύοντας το ενδιαφέρον του για την απόκτηση μετοχών και στη βάση των παραστάσεων που έγιναν συμφώνησαν στην εκ μέρους του αγορά των μετοχών στη PSD, έναντι του ποσού των 8.500 ΛΚ. Στη βάση αυτής της προφορικής συμφωνίας και τις παραστάσεις που έγιναν, ο εφεσίβλητος απέστειλε τα χρήματα στο λογαριασμό της εφεσείουσας 1 και τούτο επιβεβαιώθηκε με το Τεκμήριο 14, το οποίο αφορά τη μεταφορά του ποσού από τράπεζα της Γερμανίας και κατ΄ εντολή του εφεσίβλητου προς το λογαριασμό της εφεσείουσας
  2. Περαιτέρω, το Τεκμήριο 15 αφορούσε την εντολή που έδωσε ενυπογράφως ο εφεσίβλητος προς την εφεσείουσα 1 με ημερομηνία έκδοσης 4.4.2000, εξουσιοδοτώντας την εφεσείουσα 1 να αγοράσει 21.570 μετοχές στην PSD έναντι του συνολικού ποσού των 29.330 γερμανικών μάρκων. Τα Τεκμήρια 1 και 2 επίσης επιβεβαιώνουν τη μεταξύ των διαδίκων συμφωνία εφόσον αυτά αποτελούνται από επιστολές της εφεσείουσας 1, με την υπογραφή της εφεσείουσας 2, προς τον εφεσίβλητο στη Γερμανία με τις οποίες επιβεβαιώθηκαν οι οδηγίες του τελευταίου για την αγορά μετοχών και ότι οι σχετικές μετοχές στην PSD θα μεταβιβάζονταν από το χαρτοφυλάκιο της εφεσείουσας
  3. Στη βάση της επελθούσας συμφωνίας που επιβεβαιώθηκε μετά και το 2005, ακολούθησε η υπαναχώρηση των εφεσειόντων ούτως ώστε ο εφεσίβλητος να δικαιούτο σε αποζημιώσεις λόγω διάρρηξης συμφωνίας. Είναι γνωστό ότι το σύνηθες μέτρο της αποζημίωσης για διάρρηξη συμβολαίου συναρτάται με το ποσό που θα χρειαζόταν για να τεθεί το αναίτιο μέρος στη θέση που θα ήταν αν η συμφωνία εκτελείτο κανονικά, (Alpan (Αδελφοί Τάκη) Λτδ ν. Τρυφωνίδου
(1996)1 Α.Α.Δ. 679 και A. PanayidesContracting Ltd v. M.& M. Frangos Engineering and Contracting Ltd
(2012)1 Α.Α.Δ. 1136). Σε περίπτωση μη εφαρμογής της συμφωνίας εξ υπαιτιότητας ενός των μερών, το αναίτιο μέρος δικαιούται στο δίκαιο των αποζημιώσεων να ακυρώσει τη σύμβαση ώστε να μην είναι ο ίδιος υπόλογος για οποιαδήποτε δική του υποχρέωση, να ανακτήσει οποιοδήποτε ποσό κατέβαλε και να αναζητήσει αποζημιώσεις για απώλεια κέρδους ή οποιαδήποτε απώλεια έχει υποστεί λόγω της παράβασης της συμφωνίας, (δέστε Ποντίκη ν. Κωνσταντινίδη
(2004)1 Α.Α.Δ. 875 και Πολυβίου: «Το Δίκαιο των Συμβάσεων» σελ. 744, κ.ε.). Αποτελεί περαιτέρω δεδομένο στα γεγονότα της εκδικασθείσας υπόθεσης ότι παρά την επιδίωξη εκ μέρους του εφεσίβλητου απόδοσης λογαριασμών ως προς τα χρήματα που κατέβαλε στους εφεσείοντες, υπό τύπο βεβαίως απώλειας ευκαιρίας ή κέρδους, η θεραπεία αυτή δεν προωθήθηκε. Επομένως ο εφεσίβλητος δικαιούτο απλά να ανακτήσει το καταβληθέν υπό αυτού ποσό ως αποζημίωση για τη διάρρηξη της συμφωνίας και αυτό αποτελεί μια κλασσική θεραπεία του δικαίου των συμβάσεων. Αυτή, θα ήταν η ορθότερη προσέγγιση από πλευράς του πρωτόδικου Δικαστηρίου ώστε να αντιμετωπισθεί η περίπτωση ως μια καθαρή διάρρηξη συμφωνίας. Όμως και η αποκατάσταση, που είναι στο επίκεντρο των αποζημιώσεων για την παράβαση της συμφωνίας, μπορούσε να δοθεί εφόσον στην ουσία δεν δόθηκε καμία απολύτως αντιπαροχή εκ μέρους των εφεσειόντων. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα των Koffan and Macdonald: "The Law of Contract" 6η έκδ. σελ. 577-578, παρ. 21.25, κατά κανόνα στην περίπτωση όπου ο ενάγων έχει ωφελέσει τον εναγόμενο με την καταβολή χρημάτων, η διάρρηξη της συμφωνίας θα επιφέρει τον τερματισμό της ώστε να είναι δυνατή η αποκαταστατική θεραπεία χωρίς να θεωρείται ότι υπάρχει άλλη επέμβαση στις δοσοληψίες των διαδίκων. Η βάση της ανάκτησης είναι ο πλουτισμός του εναγομένου και όχι η απώλεια του ενάγοντα και ο λόγος που ο πλουτισμός θεωρείται άδικος, είναι η πλήρης αποτυχία της αντιπαροχής. " Στην προκειμένη περίπτωση ο ενάγοντας επαναλαμβάνω πλήρωσε τους εναγόμενους (βλ. τεκμ.3) προκειμένου οι τελευταίοι να παρέχουν υδατοπρομήθεια σε κάθε επιμέρους οικόπεδο που θα προέκυπτε από το διαχωρισμό του ακινήτου. Αυτό δεν έγινε. Εκ των πραγμάτων ακυρώθηκε. Όμως ενώ ο ενάγοντας πλήρωσε για τούτο, οι εναγόμενοι δεν έδωσαν καμία απολύτως αντιπαροχή. Οι εναγόμενοι συνεπώς πλούτισαν και ο πλουτισμός τους εφόσον δεν υπήρξε αντιπαροχή θεωρείται άδικος. Εν κατακλείδι κρίνω πως θα ήταν άδικο υπό τις περιστάσεις να επιτραπεί στους εναγόμενους να επωφεληθούν το καταβληθέν ποσό. Για λόγους δε φυσικής δικαιοσύνης το Δικαστήριο θα αποδώσει στον ενάγοντα την αιτούμενη θεραπεία. Συνεπώς εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων για ποσό €28.021,66.- πλέον νόμιμο τόκο επί του ποσού αυτού από 29/04/2009 (ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής) μέχρι εξόφλησης. Τα έξοδα θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και συνεπώς επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ..................................... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Final Αναφορά: Αστικές / Επιστροφή χρημάτων / Αδικαιολόγητος πλουτισμός. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.