ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ TRADITIONAL TAEKWON - DO CENTER ν. Ματθαίου Κωνσταντίνου, Αρ. Αγωγής: 227/2016, 24/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A286 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 227/2016 ΜΕΤΑΞΥ: ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ TRADITIONAL TAEKWON - DO CENTER, Αρ. Εγγραφής: 3915, από τη Λεμεσό Εναγόντων - Αιτητών Και Ματθαίου Κωνσταντίνου, με Α.Δ.Τ.: 761356, από τη Λεμεσό Εναγομένου- καθ΄ού η αίτηση ---------------------------------------------------------------- Αίτηση των Εναγόντων ημερομηνίας 28/01/16 για Ενδιάμεσα Διατάγματα Ημερομηνία: 24 Ιουνίου 2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάγοντες - Αιτητές : κα. Χ. Βαρνάβα για Χρυσάνθη Βαρνάβα & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Εναγόμενο - Καθ' ου η Αίτηση : κ. Αχ. Λεωνίδου για Πανίκο Α. Λεωνίδου & Σία ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Απαίτηση Οι ενάγοντες - αιτητές με ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχώρησαν στις 28/01/16 αξιώνουν εναντίον του Εναγομένου απόφαση ως εξής: Α. Απόφαση του Δικαστηρίου που να διατάσσει τον εναγόμενο και/ή τους αντιπροσώπους αυτού και/ή τους υπηρέτες του και/ή τα πρόσωπα που εργάζονται για λογαριασμό του, να παραδώσει στους ενάγοντες τη σχολή η οποία βρίσκεται επί της οδού Καλλικράτη 19Β, στον Κάψαλο, στη Λεμεσό. Β. Απόφαση του Δικαστηρίου η οποία να απαγορεύει και ή εμποδίζει τον εναγόμενο από του να χρησιμοποιεί το όνομα των εναγόντων. Γ. Απόφαση του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στον εναγόμενο από του να ανοίξει σχολή πολεμικών τεχνών σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από τις σχολές πολεμικών τεχνών των εναγόντων. Δ. Επίσης αξιώνονται εναντίον του εναγομένου αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας και ή συμφωνιών, τόκοι και έξοδα. Η Επίδικη Αίτηση Την ημέρα που καταχώρησαν το κλητήριο ένταλμα πιο πάνω οι ενάγοντες καταχώρησαν περαιτέρω και την επίδικη μονομερή αίτηση. Στις 29/01/16 δε που η αίτηση ήταν ορισμένη για 1η φορά ενώπιον του Δικαστηρίου, κατόπιν συζήτησης της αίτησης η ευπαίδευτη συνήγορος των εναγόντων ζήτησε όπως η αίτηση επιδοθεί στον εναγόμενο. Με την αίτηση τους δε οι ενάγοντες ζητούν τα ακόλουθα διατάγματα: « Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου, που να απαγορεύει στον εναγόμενο και/ή στους αντιπροσώπους αυτού και/ή στους υπηρέτες του και/ή στα πρόσωπα που εργάζονται για λογαριασμό του, από το να παρέχει οποιεσδήποτε υπηρεσίες και/ή να προωθεί την πολεμική τέχνη του παραδοσιακού ταεκβοντό, Traditional Taekwon - Do, και/ή να διδάσκει παραδοσιακό ταεκβοντό, Traditional Taekwon - Do, στη σχολή διδασκαλίας Πολεμικής Τέχνης και/ή άλλως πως, και/ή αλλού, η οποία βρίσκεται επί της οδού, Καλλικράτη αρ. 19Β, στον Κάψαλο, στη Λεμεσό, υπό την επωνυμία του Σωματείου των Εναγόντων «ΣΩΜΑΤΕΙΟ TRADITIONAL TAEKWON - DO CENTER», μέχρι τελικής αποπερατώσεως της υπό τον ως άνω με Αριθμό και Τίτλο Αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου, που να απαγορεύει στον εναγόμενο και/ή στους αντιπροσώπους του και/ή στα πρόσωπα που εργάζονται για λογαριασμό του και/ή στους υπηρέτες του, από το να χρησιμοποιεί το εμπορικό έμβλημα των Εναγόντων, κατά την παροχή των οποιωνδήποτε υπηρεσιών του, μέχρι αποπερατώσεως της υπό τον ως άνω με Αριθμό και Τίτλο Αγωγής και/ή μέχρι νεότερης Διαταγής του Σεβαστού Δικαστηρίου. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου, που να απαγορεύει στον εναγόμενο και/ή στους υπαλλήλους και/ή στους αντιπροσώπους τους και/ή στα πρόσωπα που εργάζονται για αυτούς, από το να χρησιμοποιούν ή παρουσιάζουν ή εμφανίζουν τις λέξεις «Traditional Taekwon - Do Center», μέχρι τελικής αποπερατώσεως της πιο πάνω με αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας Διαταγής τους Δικαστηρίου. Δ. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου, το οποίο να παύει τον εναγόμενο από Διαχειριστή της σχολής των Εναγόντων, η οποία βρίσκεται επί της οδού, Καλλικράτη αρ. 19Β, στον Κάψαλο, στη Λεμεσό, μέχρι τελικής αποπερατώσεως της πιο πάνω με Αριθμό και Τίτλο Αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Ε. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου, το οποίο να διατάσσει τον εναγόμενο, να παραδώσει στους Ενάγοντες, τη σχολή η οποία βρίσκεται επί της Οδού Καλλικράτη 19Β, στον Κάψαλο, στη Λεμεσό, ως οι Ενάγοντες είναι οι νόμιμοι δικαιούχοι και κάτοχοι αυτής, μέχρι τελικής αποπερατώσεως της πιο πάνω με Αριθμό και Τίτλο Αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Στ. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου, που να διατάσσει τη δημοσιοποίηση, με έξοδα του εναγόμενου - καθ΄ού η αίτηση, της τυχόν έκδοσης των Αιτούμενων Διαταγμάτων από το Δικαστήριο. και/ή Ζ. Οιανδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε κρίνει το Δικαστήριο ως ορθή και εύλογη υπό τις περιστάσεις. Η. Τα δικηγορικά έξοδα της Παρούσας Αίτησης πλέον Φ.Π.Α. » Η Αίτηση βασίζεται επί του Περί Δικαστηρίου Νόμου Ν.14/60 Άρθρα 4 και 9, επί του Άρθρου 32, του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60)επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.Θ.1-4, 8, 9, στους Περί Σωματείων και Ιδρυμάτων Νόμους του 1972 και 1997, και στους Περί Σωματείων και Ιδρυμάτων Κανονισμών του 1973 μέχρι 1998, ως επίσης και επί των Γενικών και Συμφυών Εξουσιών του Δικαστηρίου και των Γενικών Αρχών που καθορίζουν οι Κανόνες της Επιείκειας. Τα γεγονότα τα οποία υποστηρίζουν την Αίτηση, εκτίθενται στις επισυνημμένες στην αίτηση Ένορκες Δηλώσεις των κ.κ. Πέτρου Πέτρου του Αγαμέμνωνος, Βασίλη Οικονομίδη και Βάσου Παναγή, όλες ημερομηνίας 28/01/
- Ας σημειωθεί εδώ ότι πέραν των πιο πάνω ενόρκων δηλώσεων, καταχωρήθηκε επιπρόσθετα για υποστήριξη της αίτησης και συμπληρωματική ένορκη δήλωση του κ.Πέτρου Πέτρου του Αγαμέμνωνος, ημερ.28/03/
- Η συμπληρωματική αυτή ένορκη δήλωση καταχωρήθηκε σημειώνεται κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας της αίτησης των εναγόντων ημερ.16/02/16 με σχετικό αίτημα και έγκρισης της από το Δικαστήριο με την ενδιάμεση απόφαση του ημερ. 28/03/
- Η Ένσταση Κατόπιν επίδοσης του κλητήριου εντάλματος και της επίδικης αίτησης στον εναγόμενο, ο τελευταίος καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης δια δικηγόρου στις 03/02/16 και την ίδια ημέρα καταχώρησε την Υπεράσπιση του. Η ένσταση του στην επίδικη αίτηση ακολούθησε και καταχωρήθηκε συγκεκριμένα στις 19/02/
- Στην αρχική ένσταση του εναγομένου αναφέρεται δεν είχαν παρατεθεί συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης. Αυτό έγινε κατόπιν τροποποίησης της ένστασης, με την εκ συμφώνου έκδοση σχετικού διατάγματος. Οι λόγοι ένστασης δε που προβάλλονται είναι οι ακόλουθοι: Α. Η αίτηση των εναγόντων είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη και αστήριχτη. Β. Η αίτηση των εναγόντων είναι καταχρηστική και κατ' υπέρβαση του νόμου και του Συντάγματος. Γ. Δεν πληρούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ως αυτές έχουν καθοριστεί από την σχετική Νομολογία επί του θέματος. Δ. Οι αιτητές δεν δικαιούνται την αιτούμενη θεραπεία. Με τις αιτούμενες θεραπείες ουσιαστικά ζητούν από το Σεβαστό Δικαστήριο να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης μέσω της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας. Ε. Οι αιτητές αξιώνουν με την παρούσα αίτηση τα ίδια ουσιαστικά αιτήματα τα οποία αξιώνουν με την αγωγή τους, καταχρηστικά και κατ' υπέρβαση εξουσίας. Στ. Η αίτηση των εναγόντων (και όχι των εναγομένων όπως προφανώς εκ λάθους ανεγράφη στην ένσταση) στηρίζεται σε αβάσιμα γεγονότα και ισχυρισμούς και δεν στηρίζεται σε ορθή νομική βάση. Ζ. (και όχι Στ όπως προφανώς εκ λάθους ανεγράφη στην ένσταση) Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση των αιτητών είναι αβάσιμη και ανυπόστατη και στηρίζεται σε εσφαλμένα και αβάσιμα γεγονότα και σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Την ένσταση υποστηρίζει ένορκη δήλωση του εναγόμενου. Η ένσταση στηρίζεται στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, στα άρθρα 31, 32 και 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ.Θ. 1-4, 7, 8, 9, 11, στις αρχές της επιείκειας, στη Νομολογία και εγγενείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στη γενική πρακτική του Δικαστηρίου και στη Κ.Δ.Π.38/
- Εν σχέση με τη νομική βάση στην οποία στηρίζεται η αίτηση πιο πάνω, αναφέρω εδώ ότι όπως παρατηρώ στην τροποποιημένη ένσταση αυτή έχει αλλάξει. Αυτό όμως αναφέρεται έγινε χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου. Η άδεια του Δικαστηρίου για τροποποίηση αφορούσε μόνον την προσθήκη λόγων ένστασης στο σώμα της ένστασης, οι οποίοι και αναφέρθηκαν πιο πάνω, και τίποτε περισσότερο. Ως εκ τούτου σημειώνεται εδώ για να είναι ξεκάθαρο ότι για το Δικαστήριο η νομική βάση που στηρίζει την ένσταση εμπεριέχεται στην αρχική ένσταση και έχει ως ανωτέρω αναφέρεται, οτιδήποτε άλλο έχει προστεθεί δε στην νομική βάση της τροποποιημένης ένστασης δεν θα ληφθεί υπόψη. Οι Εισηγήσεις των Δικηγόρων Οι συνήγοροι των διαδίκων μέσω γραπτών αγορεύσεων που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου (εν σχέση με την πλευρά του εναγόμενου την αγόρευση σημειώνω κατέθεσε στο φάκελο του Δικαστηρίου ο προηγούμενος δικηγόρος του και υιοθέτησε το περιεχόμενο της ο νέος του δικηγόρος) παρουσίασαν στο δικαστήριο την επιχειρηματολογία τους. Το Δικαστήριο έχει σημειώνω μελετήσει πολύ προσεκτικά τις αγορεύσεις των συνηγόρων, δεν κρίνεται όμως σκόπιμο να επαναληφθούν εδώ όσα αναφέρουν. Θα γίνει αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων πιο κάτω εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. Κρίνεται όμως αναγκαίο να διευκρινιστεί εδώ ότι συγκεκριμένα σημεία εκ της αγόρευσης της κας Βαρνάβα δεν θα ληφθούν υπόψη. Αυτό διότι έχω παρατηρήσει ότι στα σημεία αυτά δεν υπάρχει νομική επιχειρηματολογία στη βάση των γεγονότων αλλά παρατίθεται μαρτυρία, έξω από την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου με τις ένορκες δηλώσεις που αναφέρθηκαν ανωτέρω, κάτι που με σεβασμό λέω είναι ανεπίτρεπτο. Αυτό συμβαίνει για παράδειγμα στην παράγραφο 16, σε ότι αφορά τα λεγόμενα δηλαδή του αναφερόμενου δάσκαλου Παπαδέλλη στον εναγόμενο, στην παράγραφο 17 Κ-Η, στις παραγράφους 59-60 για τον τρόπο εξασφάλισης των χρημάτων από πλευράς εναγόμενου για σκοπούς ανακαίνισης και τις υποσχέσεις του προέδρου των εναγόντων σε τρίτο πρόσωπο, καθώς επίσης στην παράγραφο 65 αναφορικά με τις πληροφορίες και διαβεβαιώσεις που έλαβαν οι ενάγοντες για το ότι ο εναγόμενος είναι κυβερνητικός υπάλληλος. Νομικές Αρχές Έκδοσης Ενδιάμεσων Διαταγμάτων - Άρθρο 32, Ν.14/60 Οι αρχές έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος με βάση το άρθρο 32 * του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60, είναι οι ακόλουθες: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, (β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και (γ) Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 CLR 557 και Papapetrou Bros Ltd v. Αντρούλλας Παπαπέτρου,
(2003)1 ΑΑΔ 741). * 32.-
(1)Τηρoυμέvoυ oιoυδήπoτε διαδικαστικoύ καvovισμoύ έκαστov δικαστήριov, εv τη ασκήσει της πoλιτικής αυτoύ δικαιoδoσίας, δύvαται vα εκδίδη απαγoρευτικόv διάταγμα (παρεμπίπτov, διηvεκές, ή πρoστακτικόv) ή vα διoρίζη παραλήπτηv εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας τo δικαστήριov κρίvει τoύτo δίκαιov ή πρόσφoρov, καίτoι δεv αξιoύvται ή χoρηγoύvται oμoύ μετ' αυτoύ απoζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νoείται ότι παρεμπίπτov απαγoρευτικόv διάταγμα δεv θα εκδίδεται εκτός εάv τo δικαστήριov ικαvoπoιηθή ότι υπάρχει σoβαρόv ζήτημα πρoς εκδίκασιv κατά τηv επ' ακρoατηρίoυ διαδικασίαv, ότι υπάρχει πιθαvότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιoύται εις θεραπείαv, και ότι εκτός εάv εκδoθή παρεμπίπτov απαγoρευτικόv διάταγμα, θα είvαι δύσκoλov ή αδύvατov vα απovεμηθή πλήρης δικαιoσύvη εις μεταγεvέστερov στάδιov. Η ύπαρξη των τριών θεσμικών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή. Στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει πόσο δίκαιο και εύλογο είναι να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα. (βλ. Odysseos πιο πάνω και Χριστοφή Κουνούνα v. C. & A. Simonos Ltd,
(2002)1 ΑΑΔ 1361). Δεν υπάρχουν αυστηρά οριοθετημένα πλαίσια, μέσα στα οποία ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανομένου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί (βλ. Κώστα Καλογήρου ν. C.C.F Credit Capital Finance Ltd
(2005)1 ΑΑΔ 1235). Η πρώτη προϋπόθεση, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, ικανοποιείται με την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης (βλ. Odysseos πιο πάνω). Η δεύτερη προϋπόθεση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, έχει ερμηνευθεί ως κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά κάτι πολύ λιγότερο από «το ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις (βλ. Odysseos πιο πάνω). Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1802 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd
(2002)1 ΑΑΔ 2015). Το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. Θα πρέπει απλά να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Επίσημος Παραλήπτης κ.α. ν. Nicantony Trading Co. Ltd
(1998)1 ΑΑΔ 1653). Το Δικαστήριο δεν απαιτείται, αλλά ούτε και πρέπει, να εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα, κάτι που θα έχει το καθήκον να πράξει στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Στο αρχικό αυτό στάδιο πρέπει να περιοριστεί στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη κάποιας προοπτικής επιτυχίας (βλ. Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Ltd, Πολιτική Έφεση 145/2011, 13/6/2013). Η προοπτική επιτυχίας και η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας δε μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας (βλ. Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 ΑΑΔ 253, στη σελ. 257). Αυτό που εξετάζεται είναι κατά πόσο έχουν ικανοποιηθεί οι προϋποθέσεις του άρθρου 32. Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης (βλ. Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 CLR 263 και Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστόφορου κ.ά.
(1995)1 AAΔ 248). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει την πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα ή αν θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα των θεραπειών που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (βλ. Παναγίδου κ.α. ν. Παναγίδου κ.α.
(2001)1 ΑΑΔ 396). Κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτητή (βλ. M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd v. Timberland Co.
(1997)1 AΑΔ 1799). Περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, όπως έχει υποδειχθεί μεταξύ άλλων στις υποθέσεις Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R.231 και Zena Company Ltd ν Demenian Catering Ltd
(2011)1 ΑΑΔ 1848. Στην υπόθεση Cambridge Nutrition Ltd v. British Broadcasting Corp. [1990] 3 All E.R. 523, έγινε δεκτό ότι στην ενάσκηση της εξισορροπητικής άσκησης μεταξύ της παρουσίασης σοβαρής υπόθεσης προς συζήτηση και του ισοζυγίου της ευχέρειας, ο χρηματικός παράγων για σκοπούς αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη, αλλά επενεργούν και άλλοι, όπως το δικαίωμα του BBC να μεταδώσει συγκεκριμένο πρόγραμμα στα πλαίσια της μετάδοσης προγραμμάτων δημοσίου ενδιαφέροντος. Στην υπόθεση Κυρισάββα ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Παντελούς Kωνσταντίνου Kκιζή κ.ά. v. Κύζη, ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης Mαριτσούς Kωστή Kκιζή
(2001)1(B) Α.Α.Δ. 1245, επιβεβαιώθηκε η θέση ότι ο χρηματικός παράγων της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη προς ικανοποίηση του τρίτου κριτηρίου, όπως τα κριτήρια αυτά εξηγήθηκαν από τη νομολογία, μεταξύ άλλων, και, στην υπόθεση Οdysseos πιο πάνω. Έκδοση Διαταγμάτων ταυτόσημων με θεραπείες που ζητούνται με την Αγωγή. Στην υπόθεση Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρές) Λτδ ν. C. Koukkouris Trading Ltd
(1998)1 ΑΑΔ 149 η αντιδικία αφορούσε στο δικαίωμα χρήσης ορισμένης επωνυμίας. Επιδιώχθηκε η απαγόρευσή της με παρεμπίπτον διάταγμα. Η αίτηση απορρίφθηκε και η έφεση, αφορούσε κυρίως στην κρίση του πρωτόδικου δικαστηρίου ως προς το ισοζύγιο της ευχέρειας. Είχε κριθεί πως η έκδοση του διατάγματος θα ανάγκαζε την εναγομένη να αλλάξει την εμπορική της επωνυμία, με αποτέλεσμα τον τερματισμό της διαφοράς από εκείνο το στάδιο. Στην σελ. 153 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα (Δ. Κρονίδης): «Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι όπου το αίτημα για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είναι ταυτόσημο με τα αιτούμενα διατάγματα της αγωγής και η τυχόν έκδοση τους επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντός τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής, όπως προνοούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, σε συνάρτηση πάντοτε με το ισοζύγιο της ευχέρειας, δεν πρέπει να παραχωρούνται.» Στην Ελπίδα Αβερκίου ν. Θεο Κτηματική Λτδ κ.α. Πολιτική Έφεση 85/10, 31/1/2013 τονίστηκαν τα ακόλουθα (Δ. Παμπαλλής): «Όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση Κοσμά ν. Χ΄Κυπρή
(2001)ΑΑΔ 169, από τη στιγμή που ικανοποιείται το πρωτόδικο δικαστήριο για την ύπαρξη και των τριών προϋποθέσεων, που τίθενται με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60, δεν αυτοματοποιείται η έκδοση του αιτούμενου προστακτικού διατάγματος, αφού τούτο, ως εκ της φύσεως του δεν έχει στόχο την αποκατάσταση της τάξεως πραγμάτων, αλλά την απόδοση στην εφεσείουσα της θεραπείας και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται στην αγωγή». Ταυτοσημία μεταξύ αιτουμένων προσωρινών διαταγμάτων και αιτούμενης θεραπείας στην αγωγή δεν υφίσταται όταν το ασφαλιστικό μέτρο ζητείται διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι στο διηνεκές που είναι το ζητούμενο διά της αγωγής και όταν ζητούνται και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις (βλ. Zena Company Ltd ν Demenian Catering Ltd
(2011)1 ΑΑΔ 1848). Στην υπόθεση αυτή είχε απορριφθεί πρωτόδικα αίτημα της εφεσείουσας για ενδιάμεσο διάταγμα για άρση της παράνομης επέμβασης σε κοινόκτητο χώρο από την εφεσίβλητη ενοικιάστρια καταστήματος η οποία είχε τοποθετήσει για τους σκοπούς της επιχείρησης της ως εστιατόριο, πλακόστρωτο, τραπέζια, καρέκλες, καθίσματα και ανθώνες σε χώρο που δεν δικαιούτο. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση και εξέδωσε το ενδιάμεσο διάταγμα γιατί έτσι θα επαναφερόταν το status quo ante, η κατάσταση των πραγμάτων δηλαδή ως ίσχυε πριν την επέμβαση της εφεσίβλητης. Εφαρμογή των Προϋποθέσεων του Νόμου και Αξιολόγηση Με αυτά υπόψη προχωρώ να εξετάσω αν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που προανέφερα:
- Αιτούμενα Διατάγματα υπό Α, Β και Γ Θα ξεκινήσω την εξέταση της αίτησης με τα συγκεκριμένα διατάγματα αφού ευθέως αναφέρω ότι με βάση όσα αναφέρονται από τις δύο πλευρές αυτά έχουν καταστεί άνευ αντικειμένου. Ο εναγόμενος στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση του αναφέρει ότι παραιτήθηκε από μέλος των εναγόντων και ουδεμία σχέση έχει πλέον με τους ενάγοντες, η σχολή του έχει ενταχθεί πλέον στον Σύλλογο Καράτε Μόρφου και έχει αφαιρέσει τις ταπέλλες του Σωματείου από το υποστατικό. Αυτά επιβεβαιώνονται και από τους ενάγοντες κυρίως μέσω της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης που καταχώρησαν. Πιο συγκεκριμένα αναφέρουν ότι ο εναγόμενος στις 12/02/16 συγκάλεσε τους γονείς των μαθητών της σχολής όπου τους ενημέρωσε για τις αλλαγές και τις πολεμικές τέχνες που θα διδάσκονται, τους παρουσίασε τον νέο Μεγάλο Δάσκαλο ενώ ακόμη άλλαξε την ταπέλλα της πρόσοψης της σχολής, μαζί και το έμβλημα όπως επιμαρτυρούν οι φωτογραφίες που επισυνάπτονται. Οι γονείς ενημερώθηκαν επίσης για την αποχώρηση του εναγομένου από τους ενάγοντες και τη νέα του συνεργασία με άλλο Δάσκαλο. Συνεπώς με βάση αυτά επιβεβαιώνεται κατά την κρίση μου η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι η ενασχόληση με τα συγκεκριμένα διατάγματα δεν θα είχε κάποια ουσιαστική σημασία από τη στιγμή που ο εναγόμενος δεν προωθεί πλέον την πολεμική τέχνη του παραδοσιακού ταεκβοντό, δεν χρησιμοποιεί το εμπορικό έμβλημα των εναγόντων και δεν χρησιμοποιεί τις λέξεις «Traditional Taekwon-Do Center».
- Ανεξάρτητα των όσων αναφέρονται πιο πάνω εξετάζονται εδώ όλα τα Αιτούμενα Διατάγματα υπό το φως των ως άνω αναφερόμενων προϋποθέσεων Μελετώντας το κλητήριο ένταλμα, την αίτηση και τις ένορκες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν από τους ενάγοντες, θεωρώ πως αναμφίβολα προκύπτει μια συζητήσιμη υπόθεση. Η βάση της παρούσας αγωγής ως αποκαλύπτεται από τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου αφορά παράβαση συμφωνίας. Η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 συνεπώς ικανοποιείται. Ερχόμενος τώρα στη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32, καταλήγω πως επίσης ικανοποιείται. Οι ενάγοντες έχουν δώσει λεπτομερείς εξηγήσεις και συγκεκριμένους ισχυρισμούς μέσα από τους οποίους φαίνεται εκ πρώτης ότι ο εναγόμενος πράγματι παρέβη την συμφωνία τους (βλ. τεκμ.ΣΤ στην αίτηση). Το γεγονός αναφέρω ότι επιβεβαιώνεται από τους ενόρκως δηλούντες στην αίτηση ότι αυτό που διδάσκει στη σχολή ο εναγόμενος, από ένα χρονικό σημείο και μετά, δεν είναι το παραδοσιακό ταεκβοντό, είναι θεωρώ αρκετό για να καταδείξει την παραβίαση της συμφωνίας. Και αυτό με δεδομένο κυρίως ότι από την μελέτη της συμφωνίας και των όρων της προκύπτει ξεκάθαρα ότι σκοπός της συμφωνίας ήταν η προώθηση της συγκεκριμένης πολεμικής τέχνης και μόνον αυτής. Αυτά βέβαια σε συνάρτηση με το γεγονός ότι οι ενόρκως δηλούντες στην αίτηση είναι θεωρώ τα πλέον κατάλληλα πρόσωπα για να κρίνουν το θέμα αυτό, αφού πρόκειται αφενός για τον ανώτερο δάσκαλο της τέχνης αυτής στην Κύπρο, κάτοχο μαύρης ζώνης και 5 Νταν, και αφετέρου για δύο εκπαιδευτές, κατόχους μαύρης ζώνης και 2 Νταν. Την ίδια στιγμή ο εναγόμενος είναι κάτοχος μαύρης ζώνης και 1 Νταν. Παρεμβάλλω ότι οι ζώνες - διπλώματα της πολεμικής αυτής τέχνης και τα προσόντα ενός εκάστου εκ των εκπαιδευτών των εναγόντων αναφέρονται λεπτομερώς στην ένορκη δήλωση του Πέτρου Πέτρου. Επίσης η απώλεια του πνεύματος συνεργασίας του εναγόμενου με τις υπόλοιπες σχολές των εναγόντων και τον μεγάλο του δάσκαλο είναι επίσης ένα σημείο που συνεπάγεται παραβίαση της συμφωνίας που έχει υπογραφεί. Παρεμβάλλω εδώ ότι κατά την κρίση μου ο εναγόμενος μέσα από όσα αναφέρει στην πραγματικότητα δεν αρνείται τα πιο πάνω. Μάλιστα θα μπορούσε να λεχθεί ότι τα επιβεβαιώνει. Εν πάση περιπτώσει με βάση όσα αναφέρει προκύπτει πως στην πραγματικότητα δεν ήθελε πλέον να συνεργάζεται με τους ενάγοντες και τον μεγάλο τους δάσκαλο, και προφανώς ήθελε να διδάσκει στη σχόλη όχι το παραδοσιακό ταεκβοντό αλλά άλλες πολεμικές τέχνες, κάτι που επιβεβαιώνεται σαφώς και από όσα αναφέρονται με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση των εναγόντων, που δεν έχουν αμφισβητηθεί καθ' οιονδήποτε τρόπο, και πιο συγκεκριμένα την ενημέρωση των γονιών για τις νέες πολεμικές τέχνες που θα διδάσκονται στην σχολή και την ένταξη του σε νέο Σύλλογο με νέο δάσκαλο. Επίσης αναφέρεται εδώ ότι όσα αναφέρει ο εναγόμενος σχετικά με την συμφωνία του με τους ενάγοντες, επικαλούμενος ακυρότητα της, μόνον γενικά και αόριστα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Και με αυτό υπόψη τη δεδομένη στιγμή δεν υπάρχει οτιδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου που θα μπορούσε βάσιμα να στηρίξει ακυρότητα της συμφωνίας ή που να πείθει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως τα ισχυρίζονται οι ενάγοντες. Τέλος, αναφέρεται ότι οι αξιώσεις των εναγόντων στο παρακλητικό της έκθεσης απαίτησης βρίσκουν έρεισμα στην επίδικη συμφωνία. Δεν αναφέρω βέβαια αυτά αποφασίζοντας καθ' οιονδήποτε τρόπο τελεσίδικα οποιοδήποτε θέμα ή προβαίνοντας σε τελικά ευρήματα επί γεγονότων. Θεωρώ όμως ότι τα πιο πάνω σε συνάρτηση με την μαρτυρία των εναγόντων στο σύνολο της καταδεικνύουν ορατή πιθανότητα επιτυχίας στον απαιτούμενο βαθμό. Σε ότι αφορά την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, αναφέρω εδώ έχοντας προβληματιστεί ότι κατά την κρίση μου αυτή δεν ικανοποιείται. Οι ενάγοντες με αναφορά στην ανεξέλεγκτη, όπως την χαρακτηρίζουν σε άλλο σημείο (βλ. παράγραφο 24 της ένορκης δήλωσης του Πέτρου Πέτρου), και επικίνδυνη για τα παιδιά προπόνηση από μέρους του εναγόμενου, αναφέρουν στις παραγράφους 32 - 37 της ένορκης δήλωσης του Πέτρου Πέτρου ότι κατ' αρχήν σε περίπτωση τραυματισμού την ευθύνη θα την έχουν οι ενάγοντες που έχουν υπό τον έλεγχο και εποπτεία τους τη σχολή. Επίσης αναφέρουν ότι τα δικαιώματα των εναγόντων υπό τις περιστάσεις θα πρέπει να διασφαλιστούν με την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Αν δεν εκδοθούν τα διατάγματα προσθέτουν αυτό θα συνεπάγεται συνέχιση της κατάχρησης και της εκμετάλλευσης της πολεμικής τέχνης που διδάσκουν οι ενάγοντες, με αποτέλεσμα ενόψει και της συμπεριφοράς του εναγόμενου να κινδυνεύουν να καταστούν υπεύθυνοι και υπόλογοι για οποιοδήποτε τραυματισμό και σε τέτοια περίπτωση θα υποστούν ανυπολόγιστες ζημιές που δεν θα μπορούν να αποζημιωθούν σε μεταγενέστερο στάδιο όταν θα εκδοθεί απόφαση εναντίον του εναγόμενου. Τέλος αναφέρουν ότι αν δεν εκδοθούν τα διατάγματα θα υποστούν μεγαλύτερη ζημιά και θα παρεμποδιστούν να πετύχουν ικανοποίηση και εκτέλεση της απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ τους και ουσιαστικά δεν θα απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη. Δεν έχω πεισθεί όμως ότι τα δεδομένα της συγκεκριμένης υπόθεσης, όπως προκύπτουν από την μαρτυρία που έχει προσκομιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου, προσφέρονται για να ισχυρίζονται οι ενάγοντες ως ανωτέρω. Ο εναγόμενος κατ' αρχήν έχει αποχωρήσει από τους ενάγοντες, όπως είναι κοινά αποδεκτό, και έχει αλλάξει την ταπέλλα στην πρόσοψη της σχολής και το έμβλημα τους, κατά τρόπο ώστε στην πρόσοψη να παρουσιάζεται η νέα σχολή ή σύλλογος στην οποία εντάχθηκε. Επίσης έχει ενημερώσει τους γονείς των παιδιών της σχολής για τις αλλαγές που επήλθαν στη σχολή, όπως για τις νέες πολεμικές τέχνες που θα διδάσκονται, τον νέο τους δάσκαλο κλπ. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μάλιστα όπως οι ίδιοι οι ενάγοντες αναφέρουν στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Πέτρου Πέτρου (βλ. παράγραφο 6) κάποιοι γονείς να μεταφέρουν τα παιδιά τους στη δική του σχολή μη θέλοντας να διδάσκονται τα παιδιά τους πειραματικές πολεμικές τέχνες. Με όλα αυτά υπόψη είναι σαφές ότι όσα ισχυρίζονται οι ενάγοντες ως πιθανά να συμβούν με άμεσο αντίκτυπο στους ίδιους δεν ευσταθούν. Εν πάση περιπτώσει με βάση όσα αναφέρουν δεν έχουν πείσει ότι πληρούται η προυπόθεση αυτή, ούτε θεωρώ ότι υπό τις περιστάσεις πλήττονται τα δικαιώματα τους ή τα συμφέροντα τους (βλ. παράγραφο 114 γραπτής αγόρευσης δικηγόρου εναγόντων στη σελ.34) κατά τρόπο ώστε το Δικαστήριο να επιβάλλεται να παρέμβει σε αυτό το στάδιο, έξω από το πλαίσιο μιας κανονικής δίκης, αποδίδοντας τους μεταξύ άλλων και τις δραστικές θεραπείες που ζητούνται με τα διατάγματα υπό Δ και Ε και τερματίζοντας θα μπορούσε να ισχυριστεί εύλογα κάποιος την υπόθεση από το στάδιο αυτό. Ούτε προσθέτω έχουν θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία σε τι συνίσταται η ισχυριζόμενη μεγαλύτερη ζημιά που θα υποστούν, αλλά ούτε και που βασίζουν τη θέση περί αδυναμίας απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Λέγοντας αυτά σημειώνω πως η τύχη της αίτησης έχει σφραγιστεί. Αναφέρω δε ότι από τη στιγμή που η διαπίστωση του Δικαστηρίου είναι ότι δεν έχει αποδειχθεί η τρίτη προϋπόθεση, περιττεύει η εξέταση του κριτηρίου για το πού κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας (Μαίρη Νίκου Σεβαστού ν. Εμμανουήλ Νίκου Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ. 1980), ή άλλων θεμάτων. Κατάληξη Έχοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω, η αίτηση ημερ.28/01/16 απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται προς όφελος του εναγόμενου-καθ'ου η αίτηση και σε βάρος των εναγόντων - αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) . ........... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Interim Order Αναφορά: Προσωρινά Διατάγματα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο