DOCKER RESTAURANT LTD ν. MARIALA ESTATES LTD, Aγωγή αρ. 4371/15, 10/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A264 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Aγωγή αρ. 4371/15 Mεταξύ: DOCKER RESTAURANT LTD, από τη Λεμεσό Ενάγουσας και MARIALA ESTATES LTD, από τη Λεμεσό Εναγομένης ------------------ Aίτηση ημερ. 25.2.16 ------------------- Hμερομηνία: 10.6.16 Για την αιτήτρια-ενάγουσα: κος Δημήτρης Μιχαήλ (κα Παύλου για ν' ακούσει απόφαση) Για την καθ'ης η αίτηση-εναγόμενη: κος Π. Ονουφρίου (κα Ονουφρίου για ν' ακούσει απόφαση) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αίτηση της η αίτητρια ζητεί: "A. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει την Εναγομένη/Καθ'ης η αίτηση και/ή οποιουσδήποτε αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες και/ή υπαλλήλους αυτής και/ή άλλως πως, όπως παραδώσουν και/ή επιστρέψουν και/ή άλλως πως, τα αντικείμενα που αναφέρονται στον κατάλογο του κλητηρίου εντάλματος της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής μέχρι τελικής εκδίκασης και έκδοσης απόφασης στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό. Β. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία και/ή διάταγμα την οποία το Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαιη και εύλογη κάτω από τις περιστάσεις.» Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 κ.1-3, 8, 9, στο περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4, 5, 7 και 9, στα άρθρα 37, 39 και 44 τω περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ. 148, στο άρθρο 12 και 30 του Συντάγματος και πάνω στη Νομολογία, την πρακτική και σύμφυτη εξουσία και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Άλας Βασιλείου στην οποία αναφέρει ότι είναι διευθύντρια της ενάγουσας-αιτήτριας και προβαίνει στην παρούσα ένορκη δήλωση εξ όσων καλύτερα γνωρίζει και πιστεύει και εξ όσων ο δικηγόρος της ενάγουσας τη συμβουλεύει σε σχέση με τη νομική πτυχή της υπόθεσης. Γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση. Η αιτήτρια δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερ. 29.1.14 ενοικίασε τα καταστήματα 6, 7, 8 και 9 στο κτηριακό συγκρότημα MARIALA COMPLEX, επί της γωνίας των οδών Βασιλέως Γεωργίου Α και Αμπελακίων στον Ποταμό Γερμασόγειας στη Λεμεσό, ιδιοκτησία της εναγομένης και με ενοικιαστήριο έγγραφο ίδιας ημερομηνίας, ενοικίασε από την εναγομένη το κατάστημα 5 στο πιο πάνω αναφερόμενο κτιριακό συγκρότημα. (Επισυνάπτονται αντίγραφα των ενοικιαστηρίων εγγράφων ως Τεκμήρια 1α και 1β αντίστοιχα). Κατά ή περί την 15.6.15, η αιτήτρια σταμάτησε τη λειτουργία της επιχείρησης που ασκούσε εντός των καταστημάτων. Περί τα τέλη Αυγούστου ή αρχές Σεπτεμβρίου 2015, η καθ'ης η αίτηση εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι οι ιδιοκτήτες της επιχείρησης που ασκούσε η αιτήτρια στα καταστήματα , είχαν μεταβεί στην Ουκρανία, εισήλθε στα καταστήματα και απομάκρυνε τα αντικείμενα που αναφέρονται στον κατάλογο που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
- Σύμφωνα με τους όρους 19 και 18 των πιο πάνω ενοικιαστηρίων εγγράφων, σε περίπτωση που τα καταστήματα παραμείνουν κλειστά για συνεχόμενη περίοδο πέραν των πέντε μηνών και υπάρχουν καθυστερημένα ενοίκια χωρίς προειδοποίηση προς την καθ'ης η αίτηση, η καθ'ης η αίτηση μπορεί να ανακτήσει την κατοχή των καταστημάτων και να τα ενοικιάσει σε τρίτο μέρος. Σύμφωνα με τους ίδιους όρους, τα αντικείμενα και ο εξοπλισμός που βρίσκονταν εντός των καταστημάτων, θα μεταφέρονταν σε ασφαλές μέρος και θα λαμβάνονταν σε μεταγενέστερο στάδιο από την αιτήτρια. Η καθ'ης η αίτηση δεν νομιμοποιείται στην εφαρμογή των πιο πάνω όρων αφού τα καταστήματα παρέμειναν κλειστά μόνο 2.5 μήνες και όχι πέραν των 5 μηνών. Λόγω της παράνομης παρακράτησης των αντικειμένων που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, η αιτήτρια υφίσταται τεράστια ζημιά. Το σημαντικότερο όμως είναι η στέρηση της ελεύθερης και απρόσκοπτης χρήσης και κάρπωσης των περιουσιακών της στοιχείων. Αποστερείται η αιτήτρια του δικαιώματος της να τα αξιοποιήσει αφού ούτε να τα πωλήσει μπορεί, ούτε να τα μεταφέρει σε άλλο κατάστημα ώστε να συνεχίσει να διεξάγει εργασίες εστιατορίου, ούτε γενικά να τα εκμεταλλευτεί όπως θέλει. Περαιτέρω αναφέρει η ενόρκως δηλούσα, ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος είναι επείγουσα και αναγκαία. Τους τελευταίους έξι μήνες, η εναγόμενη παρακρατεί εντελώς παράνομα τα αντικείμενα. Η παρούσα αίτηση έγινε άμεσα και χωρίς καθυστέρηση μετά από ένα περίπου μήνα μετά την επιστολή τους ημερ. 27.1.16 για επιστροφή των αντικειμένων, χωρίς να έχουν λάβει μέχρι στιγμής καμιά απάντηση, γεγονός που καταμαρτυρεί ότι δεν έχουν σκοπό να άρουν την παράνομη παρακράτηση και να επαναφέρουν τα αντικείμενα στην ενάγουσα, νόμιμη ιδιοκτήτρια και μοναδική δικαιούχο αυτών. Στην αίτηση της αιτήτριας καταχώρισε ένσταση η καθ'ης η αίτηση προβάλλοντας τους πιο κάτω λόγους ένστασης:
- Η αίτηση δεν στηρίζεται σε ορθό δικονομικό και νομικό υπόβαθρο.
- Η ομνύουσα προβαίνει σε Ένορκη Δήλωση σε γλώσσα μη κατανοητή για την ίδια, της οποίας η μητρική γλώσσα είναι η Ρωσική και/ή η Ουκρανική αλλά όχι η Ελληνική.
- Τα τεκμήρια που επισυνάπτει η Αιτήτρια δεν είναι τα πρωτότυπα και χαρτοσημασμένα σύμφωνα με τον περί Χαρτοσήμων Νόμο, ως επίσης και μη συντεταγμένα σε επίσημη γλώσσα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
- Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις νομολογίας και/ή Νομοθεσίας για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
- Η επιστολή 27/01/2016 είναι άσχετη και δεν δύναται να επιφέρει νόμιμο αποτέλεσμα.
- Η αίτηση έχει υποβληθεί σε πολύ καθυστερημένο στάδιο.
- Η αίτηση υποβλήθηκε καθ'ον χρόνο εκκρεμούσης αίτησης των εναγομένων για ασφάλεια εξόδων, ήτοι καθ'ον χρόνο υπήρχε αναστολή περαιτέρω προώθησης της αγωγής των εναγόντων.
- Η αιτήτρια παρέλειψε να καταχωρήσει εκπρόθεσμα και/ή με άδεια του Δικαστηρίου μέχρι σήμερα Έκθεση Απαίτησης. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η ένσταση της καθ'ης η αίτηση φαίνονται στην ένορκη δήλωση του Χριστόδουλου Ονουφρίου η οποία να σημειωθεί ότι περιέχει πολλά γραμματικά και συντακτικά λάθη και στην οποία αναφέρει ότι είναι δικηγόρος και εργάζεται στο δικηγορικό οίκο Π.Ν. Ονουφρίου Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόρων της εναγομένης-καθ'ης η αίτηση και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τον διευθυντή της κ. Ανδρέα Ριαλά να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση καθόσον ο ίδιος, όσο και η σύζυγος του μέλη του διοικητικού συμβουλίου, κατά την καταχώρηση της ένορκης δήλωσης, ευρίσκονταν εκτός Κύπρου. Γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης από πληροφορίες που έχει λάβει από τον διευθυντή της εναγομένης καθώς και από μελέτη των εγγράφων που σχετίζονται με την παρούσα υπόθεση. Η καθ'ης η αίτηση αρνείται το περιεχόμενο της παραγράφου 5 της ένορκης δήλωσης και ισχυρίζεται ότι νόμιμα έλαβε κατοχή και εισήλθε στα υποστατικά την 25.10.16, αφού τα υποστατικά και/ή επιχείρηση παρέμειναν κλειστά για περίοδο πέραν των 5 μηνών. Η καθ'ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι εισήλθε στα υποστατικά νόμιμα σύμφωνα με τις πρόνοιες της παραγράφου 19 των επίδικων συμφωνιών και ότι ανέθεσε σε τρίτο πρόσωπο, ήτοι αποθηκάριο την ασφαλή φύλαξη κάποιων κινητών αντικειμένων, που ευρίσκοντο εντός των υποστατικών τα οποία όμως δεν ανταποκρίνονται στον κατάλογο του Τεκμηρίου 2 της αίτησης, ούτως ώστε να παραληφθούν από την ενάγουσα με την καταβολή κάθε νομίμως οφειλόμενων ποσών. Από την παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης η καθ'ης η αίτηση αρνείται ότι παρακρατεί οποιαδήποτε αντικείμενα της αιτήτριας και επαναλαμβάνει ότι η αιτήτρια με δική της βούληση τα εγκατέλειψε και εξουσιοδότησε την καθ'ης η αίτηση δυνάμει των όρων των επίδικων συμφωνιών να τα περισυλλέξει και φροντίσει για την ασφαλή τους φύλαξη. Περαιτέρω όπως αναφέρει η ενόρκως δηλούσα, η εναγόμενη επικαλέστηκε εφαρμογή της παραγράφου 19 των συμβάσεων κατά ή περί την 25.10.16, δηλαδή πέντε μήνες μετά που η ενάγουσα σταμάτησε να πληρώνει τα ενοίκια που θεωρείται ότι είναι και η ημερομηνία που έκλεισε τα καταστήματα και τερμάτισε την επιχείρηση όπου εξασκούσε στα υποστατικά. Οι συνήγοροι των διαδίκων μέσω των αγορεύσεων τους ανέπτυξαν τις θέσεις τους στις οποίες θα αναφερθώ όπου κριθεί σκόπιμο. Η αίτηση στηρίζεται τόσο στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όσο και στο άρθρο 4 του Κεφ.
- Το άρθρο 4 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής και το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπίπτοντων διαταγμάτων και εξετάστηκε σε σωρεία αποφάσεων (βλ. Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motoria Ltd
(1987)1 C.L.R. 303, Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.ά.
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453). Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγων σε θεραπεία, και (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο και/ή ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στο πλαίσιο της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον ενάγοντα/αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση δηλαδή ότι χωρίς τη έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Οι δύο πρώτες προϋποθέσεις είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες ιδιαίτερα στην περιορισμένη έκταση εξέτασης σ' αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις, το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco
(1996)1(B) A.A.Δ. 788, Ζωντίλης ν. Αντρέου
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kokkouris Trading
(1998)1 A.A.Δ. 149). Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του και πρέπει να αποφύγει την αναλυτική εξέταση των επίδικων θεμάτων της αγωγής, καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 και όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograbska Banka
(1999)1(A) A.A.Δ. 225, 235: "οι διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνουμε, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος, . Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εξεταστεί η ουσία της." Στην υπόθεση επίσης P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 A.A.Δ. 1802 αναφέρθηκε ότι: "Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του." Μια από τις αρχές που το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα είναι το ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της κυρίως αγωγής ούτως ώστε να αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις. Είναι γεγονός ότι το αίτημα αποτελεί και αίτημα στην οπισθογράφηση της απαίτησης όπου η ενάγουσα απαιτεί και σωρεία αποζημιώσεων. Στην υπόθεση Αντώνη Χ"Κωνσταντή ν. Μαργαρίτας Χ"Κωνσταντή
(1998)1 Α.Α.Δ. 1827 αναφέρθηκε ότι: "Πρέπει να εξετάζονται με πολλή προσοχή αιτήσεις για προσωρινά διατάγματα εκκρεμούσης της αγωγής όπου το αιτούμενο διάταγμα ζητά το ίδιο διάταγμα στην αγωγή του. Δεν αποκλείει όμως τη δυνατότητα έκδοσης προσωρινού διατάγματος ως εκείνο που ζητείται δια της αγωγής όπου τα γεγονότα το επιτρέπουν, ασκώντας το Δικαστήριο τη διακριτική του εξουσία." Ταυτόχρονα το αίτημα αφορά την έκδοση προστακτικού διατάγματος αφού ζητείται η παράδοση των αντικειμένων. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση R.Κ.B. Leathergoods Limited v. Βιργινίας Ευαγγέλου Αγγελίδη
(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 1071, «προστακτικό διάταγμα δεν εκδίδεται ποτέ ως εάν να είναι κάτι το βέβαιο ή φυσικό και η έκδοση του εμπίπτει πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου.». Οι αρχές επί των οποίων εκδίδεται προστακτικό διάταγμα έχουν τεθεί στην υπόθεση Morris v. Redland Bricks Ltd
(1970)A.C. 652, 665, 666 και έχουν υιοθετηθεί από τον Δικαστή Καλλή στην υπόθεση R.Κ.B. Leathergoods Limited (ανωτέρω) και είναι οι εξής:
- Προστακτικό διάταγμα μπορεί μόνο να χορηγηθεί όπου ενάγων αποδεικνύει ισχυρή πιθανότητα ότι θα υποστεί σοβαρή ζημιά στο μέλλον.
- Όπου οι αποζημιώσεις δεν θα αποτελούν επαρκή θεραπεία αν επισυμβεί τέτοια ζημιά. Αυτό αποτελεί μόνο εφαρμογή της γενικής αρχής της επιείκειας.
- Αντίθετα προς την περίπτωση όπου εκδίδεται απαγορευτικό διάταγμα για να αποτρέψει τη συνέχιση ή επανάληψη μιας άδικης πράξης το θέμα της δαπάνης που θα υποστεί ο εναγόμενος για να εκτελέσει έργα τα οποία αποτρέπουν ή μειώνουν την πιθανότητα διάπραξης μιας μελλοντική αδικοπραξίας πρέπει να αποτελεί στοιχείο που θα λαμβάνεται υπόψη: (α) Όπου ο εναγόμενος έχει ενεργήσει χωρίς να λάβει υπόψη τα δικαιώματα του γείτονα του ή έχει προσπαθήσει να κερδίσει πλεονέκτημα έναντι του ή έχει προσπαθήσει να αποφύγει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου ή για να συνοψίσουμε, έχει ενεργήσει αδικαιολόγητα και παράλογα σε σχέση με το γείτονα του μπορεί να διαταχθεί να διορθώσει τις αδικαιολόγητες και παράλογες πράξεις του με την εκτέλεση εργασίας για επαναφορά του status quo έστω και αν η δαπάνη είναι δυσανάλογη με το πλεονέκτημα που θα πάρει ο ενάγων. (β) Πλην όμως όπου ο εναγόμενος έχει ενεργήσει με λογικό τρόπο μολονότι, όπως αποδεικνύεται, εσφαλμένα η δαπάνη της θεραπείας των προηγούμενων ενεργειών του με θετικές πράξεις είναι πολύ σημαντικός παράγων.
- Αν στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το Δικαστήριο αποφασίσει ότι πρόκειται για κατάλληλη περίπτωση χορήγησης προστακτικού διατάγματος τότε το Δικαστήριο πρέπει να προσέξει να διασφαλίσει όπως ο εναγόμενος γνωρίζει επακριβώς τι οφείλει να πράξει και αυτό σημαίνει όχι ως ζήτημα νόμου αλλά ως ζήτημα γεγονότων, έτσι ώστε όταν εκτελεί το διάταγμα να μπορεί να δίδει στους εργολάβους του τις κατάλληλες οδηγίες. Στην ένορκη της δήλωση η Άλα Βασιλείου αναφέρει ότι οι καθ'ων η αίτηση εισήλθαν στα υποστατικά και απομάκρυναν τα αντικείμενα που αναφέρονται στον κατάλογο χωρίς να έχουν τέτοιο δικαίωμα. Δεν είχαν συμπληρωθεί οι πέντε μήνες που προνοεί το συμβόλαιο να παραμείνει κλειστό το υποστατικό και σε καμιά περίπτωση δεν παρέμεινε κλειστό πέραν των πέντε μηνών. Συνεπώς η ενέργεια της να απομακρύνει τα αντικείμενα δεν βρίσκει κανένα απολύτως νομικό αλλά και λογικό έρεισμα πόσο μάλλον να τα κατακρατεί παράνομα και να μην τα παραδίδει σήμερα στην αιτήτρια. Στη δική του ένορκη δήλωση ο Χριστόδουλος Ονουφρίου ισχυρίζεται ότι η καθ'ης η αίτηση νόμιμα εισήλθε στα υποστατικά και νόμιμα έλαβε την κατοχή τους αφού αυτά παρέμειναν κλειστά για περίοδο πέραν τω πέντε μηνών. Η καθ'ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι τα αντικείμενα τα οποία έχουν τεθεί υπό ασφαλή φύλαξη δεν ανταποκρίνονται στον κατάλογο Τεκ.2 της αίτησης, ορισμένα αντικείμενα που βρίσκονται σε ασφαλή φύλαξη, μπορεί να περιέλθουν στην κατοχή των αιτητών εάν και εφόσον πληρωθεί το αναγκαίο ποσό στον αποθηκάριο θεματοφύλακα. Όπως είναι βασική αρχή στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που έχει ενώπιον του και ούτε προβαίνει σε ευρήματα αφού όλα τα θέματα παραμένουν ανοικτά για να αποφασιστούν στο τέλος της δίκης. Όπως φαίνεται μέσα από την οπισθογράφηση απαίτησης, η απαίτηση της ενάγουσας είναι για αποζημιώσεις για ζημιές που όπως ισχυρίζεται υπέστη συνεπεία της αθέτησης και ή παράβασης συμφωνιών ενοικίασης όπως επίσης και παράνομης και μονομερούς επέμβασης στα υποστατικά τα οποία ενοικίαζε η ενάγουσα. Με βάση τα πιο πάνω και τις αρχές που εφαρμόζονται σε τέτοιες διαδικασίες, κρίνω ότι στοιχειοθετούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις τους άρθρου
- Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος και εάν η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι ικανοποιητικό μέτρο. Όπως φαίνεται μέσα από την οπισθογράφηση απαίτησης, η ενάγουσα απαιτεί πρόσθετα γενικές και ή ειδικές αποζημιώσεις για την κατακράτηση των αντικειμένων και όπως ο κ. Μιχαήλ ανέφερε στη δική του αγόρευση και ήταν σημείο στο οποίο έδωσε ιδιαίτερη έμφαση και ο κ. Ονουφρίου, η ουσία της υπόθεσης είναι η επιδίκαση αποζημιώσεων. Οι θέσεις της ενάγουσας όπως εκφράζονται μέσα από την οπισθογράφηση απαίτησης καταδεικνύουν ότι η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο θα είναι ικανοποιητικό μέτρο αφού στην ουσία αυτό απαιτεί και παραδέχεται και η ίδια η ενάγουσα. Ως εκ τούτου και με βάση τα πιο πάνω, θεωρώ ότι δεν έχει στοιχειοθετηθεί η τρίτη προϋπόθεση και η ενάγουσα δεν έχει αποδείξει ότι εάν δεν εκδοθεί το ζητούμενο διάταγμα θα υποστεί τέτοια ζημιά που δεν θα μπορεί να αποκατασταθεί με αποζημιώσεις. Περαιτέρω όμως θα πρέπει να αναφερθεί ότι η εναγόμενη αμφισβητεί τον κατάλογο των αντικειμένων και κατά συνέπεια για την έκδοση ενός τέτοιου προστακτικού διατάγματος θα πρέπει το Δικαστήριο να διασφαλίσει ότι η εναγόμενη-καθ'ης η αίτηση γνωρίζει επακριβώς τι οφείλει να πράξει και να παραδώσει και αυτό όχι ως ζήτημα νόμου αλλά ως ζήτημα γεγονότων για να μην βρεθεί η εναγόμενη αντιμέτωπη με παρακοή διατάγματος. Για να εκδώσει το Δικαστήριο ένα τέτοιο διάταγμα θα πρέπει στην ουσία να αποφασίσει ένα επίδικο θέμα και να προχωρήσει σε ευρήματα. Για το λόγο αυτό κρίνω ότι και στο ισοζύγιο της ευχέρειας δεν πρέπει να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα αφού η έκδοση του θα δημιουργήσει πολύ περισσότερα προβλήματα και στην ουσία το Δικαστήριο θα έχει αποφασίσει μέρος της απαίτησης της ενάγουσας για την οποία υπάρχει αμφισβήτηση εκ μέρους της εναγομένης. Για όλους τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον της ενάγουσας-αιτήτριας και υπέρ της εναγομένης-καθ'ης της αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ........... Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΔΔ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Ενδιάμεση Απόφαση - προστακτικό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο