M.A.P. LEMESOS INVESTMENTS LTD ν. Παναγιώτα Ιωάννου, Αρ. Αγωγής 4259/10, 24/6/2016

(1)της ΕΣΔΑ (Ν.39/62), την δικαστηριακή πρακτική, τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και τις γενικές αρχές του δικαίου και της επιείκειας. Προβλήθηκαν συνολικά 4 λόγοι ένστασης και πιο συγκεκριμένα ότι η αίτηση είναι παράτυπη και αδικαιολόγητη, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του επίδικου διατάγματος και ότι η αίτηση γίνεται καθυστερημένα και κακόπιστα με σαφή σκοπό την παρέλκυση της δικαστικής διαδικασίας και που έχει ως περαιτέρω σκοπό την καταπίεση, την εκδίκηση των εναγόντων και την κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας για να παρεμποδιστούν οι ενάγοντες να προωθήσουν την απαίτηση τους. Μαρτυρικό υπόβαθρο της ένστασης αποτέλεσε η ένορκη δήλωση του κ. Κώστα Μιαούλη, διευθυντή και μοναδικού μέτοχου της εταιρείας και ο οποίος αρχικά προβαίνει σε αποκάλυψη ως προς την πηγή άντλησης της εξουσιοδότησης του και της γνώσης του ως προς τα επίδικα γεγονότα. Ακολούθως ο ενόρκως δηλών προβαίνει σε μια καθολική άρνηση των ισχυρισμών που υποστηρίζουν την υπό εξέταση αίτηση, θεωρεί υπερβολικό τον προκαταρκτικό κατάλογο εξόδων και ακολούθως με παραπομπή και στο ιστορικό του φακέλου υιοθετεί τους λόγους ένστασης αλλά και το ιστορικό της παρούσας υπόθεσης και πιο συγκεκριμένα κάνει αναφορά στο ιστορικό της ουσίας της αγωγής επικεντρώνοντας στο σημείο ότι ήταν έτοιμοι να συμμορφωθούν με την μεταξύ των διαδίκων συμφωνία ενώ η εναγόμενη δεν το έπραξε και παρόλο που οι ενάγοντες έχουν προβεί στις δέουσες ενέργειες και εξασφαλίσεις. Αναφορικά με τις συνθήκες διαγραφής της εταιρείας, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι δεν είχαν αφήσει οι ενάγοντες τα πράγματα να οδηγηθούν αμαχητί στην διαγραφή της εταιρείας ενόψει και της ένστασης που καταχωρήθηκε στον έφορο εταιρειών αλλά και στο ότι ακολούθησε η αίτηση για επανεγραφή της εταιρείας η οποία και ευοδώθηκε. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η νομική βάση της υπό εξέταση αίτησης, είναι το άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: ΄΄ Όταν εταιρεία είναι ενάγουσα σε οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νομική διαδικασία, κάθε δικαστής που έχει δικαιοδοσία στο θέμα δύναται, αν φαίνεται με αξιόπιστη μαρτυρία ότι υπάρχει λόγος να πιστεύει ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα έξοδα του εναγομένου αν αυτός επιτύχει στην υπεράσπιση του, να ζητήσει να δοθεί ικανοποιητική εγγύηση για τα έξοδα εκείνα, και δύναται να αναστείλει όλες τις διαδικασίες μέχρι να δοθεί η εγγύηση.΄΄ Στην υπόθεση F.K. & S. (VAROSIA) PROPERTIES LIMITED,ν.1. SIMON GEORGE PENNEY κ.α. Πολιτική Έφεση 354/2010 ημερ.14/2/2014, λέχθησαν τα ακόλουθα: ΄΄Η Αίτηση στηρίζεται επίσης στο άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113, με το οποίο παραχωρείται διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο στις περιπτώσεις που υπάρχει εύλογη υπόνοια ότι η ενάγουσα ή εφεσείουσα εταιρεία δεν θα είναι σε θέση να πληρώσει τα έξοδα που ήδη επιδικάστηκαν ή που θα επιδικαστούν να την διατάξει να παραχωρήσει ασφάλεια για τα έξοδα. Όμως το Δικαστήριο ενεργώντας στη βάση του άρθρου 382, διατηρεί διακριτική ευχέρεια, αφού λάβει υπόψη όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης, να απορρίψει την αίτηση ακόμη και όταν αποδειχθεί η αδυναμία μιας εταιρείας να πληρώσει τα έξοδα του εναγομένου (βλ. σχετικά Sir Lindsay Parkinson and Co Ltd v. Triplan Ltd [1973] 2 All ER 273, στη σελ. 283, Annual Practice 1958, στη σελ. 395 και Halsbury´s Laws of England, 4η Έκδοση, Τόμος 37, παρ. 304). Όμως όταν αποδειχθεί η αδυναμία της εταιρείας να πληρώσει, συνήθως το δικαστήριο εκδίδει το αιτούμενο διάταγμα για παροχή ασφάλειας για τα έξοδα, εκτός αν καταλήξει ότι υπάρχουν ειδικές περιστάσεις που συνηγορούν υπέρ της μη έκδοσης του.΄΄ Επίσης, στην υπόθεση ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΙΜΩΝΟΣ ΩΣ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ BLUE SEAL SHOES LTD - ν - ΧΡ. ΙΩΑΝΝΟΥ & YIOI (ΥΠΟΔΗΜΑΤΑ) ΛΤΔ, ECLI:CY:AD:2015:A47, Πολιτική Έφεση 66/2013 ημερ.30/1/2015, λέχθησαν τα ακόλουθα: ΄΄Το ζήτημα εξετάστηκε σε βάθος στην Επίσημος Παραλήπτης ν. Γεν. Ασφάλειες Κύπρου Λτδ (Αρ.2)

(2005)1 Α.Α.Δ. 1446 με αναφορά στα άρθρα 30.2 του Συντάγματος και 6.1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών, ως και με την ανασκόπηση της μέχρι τότε διαμορφωθείσας κυπριακής, αγγλικής και ευρωπαϊκής νομολογίας. Ό,τι προκύπτει σχετικά είναι ότι ναι μεν ο Νόμος δίδει δυνατότητα έκδοσης διαταγής για εξασφάλιση εξόδων εναντίον αφερέγγυας εταιρείας, αλλά κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου πρέπει να εξισορροπούνται τρεις παράγοντες. Ο πρώτος, η οικονομική αδυναμία της εταιρείας, ο δεύτερος, η εύλογη ανησυχία του αντιδίκου της ότι στην περίπτωση που επιτύχει στην υπεράσπισή του δεν θα επανακτήσει τα έξοδά του και, ο τρίτος, το δικαίωμα πρόσβασης κάθε φυσικού και νομικού προσώπου στο Δικαστήριο. Και αυτό πάντοτε στη βάση των περιστατικών της κάθε υπόθεσης, διαφορετικά δεν θα μπορούσε να γίνει λόγος για διακριτική ευχέρεια. Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η Genemp Trading Ltd (ανωτέρω), όπου επισημάνθηκε ότι « Το ζητούμενο σε κάθε περίπτωση είναι κατά πόσο η παροχή ασφάλειας εξόδων είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη έχοντας υπόψη όλες τις συνθήκες, καθώς και το πιθανό βάρος επί των ώμων του διαδίκου που θα διαταχθεί να καταβάλει αυτή την ασφάλεια».΄΄ Επίσης στην υπόθεση ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ ΩΣ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ K.S.S. TRADING LTD, v. ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ ΚΥΠΡΟΥ ΛΤΔ (ΑΡ. 2),

(2005)1Β Α.Α.Δ 1446, λέχθησαν τα ακόλουθα: ΄΄Υπενθυμίζουμε κατ' αρχάς την Continental Ins. Co. of Hampshire v. O'Regan

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1087, όπου αποφασίστηκε ότι η ασφάλεια εξόδων δεν πρέπει να λειτουργεί με τρόπο που να στερεί το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο. Λέχθηκαν εκεί τα εξής: «Εκείνο που βαραίνει στη σκέψη μας είναι η αδιαμφισβήτητη οικονομική αδυναμία του εφεσιβλήτου. Η οποία δεν θα του επέτρεπε να συμμορφωθεί με διάταγμα για την εξασφάλιση των εξόδων της εφεσείουσας. Οπότε θα του εστερείτο η πρόσβαση στο δικαστήριο η οποία διασφαλίζεται από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος και το Άρθρο 6.1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών: βλ. Airey Case Judgment of 9 October 1979, Series A, No. 32 p. 15 και Andronicou and Constantinou Judgment of 9 October

1. Βέβαια, η πρόνοια για εξασφάλιση δεν απολήγει καθεαυτήν σε στέρηση ή περιορισμό του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο. Εξαρτάται από τις περιστάσεις. Όπως ανέφερε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην X. v. Sweeden, απόφαση ημερ. 28 Φεβρουαρίου 1979, στην οποία μας παρέπεμψε ο συνήγορος της εφεσείουσας: ". . . it cannot be assumed that a request of security would automatically prevent a foreign plaintiff from access to the courts, since he might have sufficient means for providing the security. In other words, it would appear to depend on an examination of the application of the 1886 Act in a concrete case as to whether or not a demand for security could be considered to amount to a denial of access to the courts contrary to the provisions of the Convention." Κατά την άποψη μας, η έκδοση διαταγής για εξασφάλιση εξόδων δεν πρέπει να παραγνωρίζει την οικονομική κατάσταση του προσώπου εναντίον του οποίου στρέφεται. Με εξαίρεση ορισμένες αναγνωρισμένες περιπτώσεις - της αφερέγγυας εταιρείας (βλ. άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113), του αναξιόχρεου μόνο κατ' όνομα ενάγοντος ή του εκδηλώσαντος με εσκεμμένες ενέργειες την πρόθεση να αποφύγει εν καιρώ τις όποιες δικές του εκ της αντιδικίας υποχρεώσεις - η οικονομική αδυναμία ενάγοντος δεν αποτελεί λόγο για εξασφάλιση των εξόδων εναγομένου: βλ. Michiels v. TheEmpire Palace Ltd [1892] 66 L.T.R.
2. Το ίδιο δεν πρέπει η οικονομική αδυναμία ενάγοντος εκτός δικαιοδοσίας να απολήγει σε στέρηση της πρόσβασης του στο δικαστήριο.» Την ίδια γραμμή ακολούθησε το Εφετείο και στις υποθέσεις Conway v. Ηλία

(2002)1 A.A.Δ. 1653, Χαραλαμπίδης ν. Πέτρου κ.ά.,

(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1698 και Stadland Holdings Ltd κ.ά. ν. Ευσταθίου κ.ά.,

(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1809. Βέβαια, στην προκείμενη περίπτωση η οικονομική αδυναμία των εφεσειόντων αποτελούσε το έρεισμα του αιτήματος των εφεσιβλήτων για ασφάλεια εξόδων*. Προβλέπεται, όπως προαναφέραμε, από το άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου, το οποίο παρέχει στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια. Πρέπει όμως να ερμηνεύεται με τρόπο που να λαμβάνει υπόψη όχι μόνο την οικονομική αδυναμία ενάγουσας εταιρείας, όπως και την αντίστοιχη εύλογη ανησυχία αντίδικου για τα έξοδα του, αλλά και το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο. Αλλιώς δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης διατάγματος. Χρειάζεται ισορροπία: Βλ Golder v. U.K. Series A Vol. 18

(1975)σελ. 1, Ashingdane v. U.K., Series A Vol. 93

(1985)σελ. 1, Tolstoy Miloslavsky v. U.K. Series A Vol. 316

(1996)σελ. 51, Ait-Mouhoud v. France, ECHR Reports of Judgments and Decisions 1998 - VIII No. 96 σελ. 3214, Kreuz v. Poland, ECHR Reports of Judgments and Decisions 2001 - VI σελ. 127, Jedamski and Jedamska v. Poland 73547/01 ECHR Reports of Judgments and Decisions 2005 σελ. 538.΄΄ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ - ΕΝΣΤΑΣΗΣ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Το Δικαστήριο, αντλώντας διαφώτιση και καθοδήγηση από το πιο πάνω εκτεθέν νομοθετικό και νομολογιακό πλαίσιο που διέπει την υπό εξέταση αίτηση και ασκώντας την διακριτική του ευχέρεια, κρίνει ότι η υπό εξέταση αίτηση δεν δύναται να τύχει έγκρισης. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έχει διαπιστώσει ότι το κύριο υπόβαθρο γεγονότων, όχι βέβαια και το αποκλειστικό, όπου στηρίζεται η υπό εξέταση αίτηση, ήτοι αυτό της διαγραφής της ενάγουσας εταιρείας, έχει αρθεί, εν΄ όψει του Διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερομηνίας 30/3/2016 στα πλαίσια της αίτησης με αρ.143/2016. Το όλο πλαίσιο διαγραφής κα επανεγγραφής της ενάγουσας εταιρείας ήταν πρόσφατο και η ενάγουσα εταιρεία έσπευσε και πέτυχε την έκδοση Διατάγματος επανεγγραφής της εταιρείας και μάλιστα σχεδόν δύο μήνες πριν την καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης. Περαιτέρω, παρέμεινε αναντίλεκτη, απουσία απαντητικής ένορκης δήλωσης ή αντεξέτασης, η θέση της ενάγουσας, ότι το ζήτημα της διαγραφής προέκυψε και μέσα από το λάθος που προέκυψε με την καταχώρηση ένστασης κατά λάθος για το όνομα άλλης εταιρείας με σχεδόν ίδια ονομασία αλλά με ίδιους αξιωματούχους, ως φαίνεται και δια μέσου του τεκμηρίου 2 που υποστηρίζει την ένσταση, εξαλείφοντας κάθε υπόβαθρο γεγονότων που υποστηρίζει η εναγόμενη περί αφερεγγυότητας της ενάγουσας μέχρι και σήμερα, θέση που ούτως ή άλλως αμφισβητήθηκε από την ενάγουσα εταιρεία, ιδίως δια μέσου της παραγράφου 7 της ενόρκου δηλώσεως που υποστηρίζει την ένσταση. Επιπρόσθετα όμως, έχει παραμείνει αναντίλεκτη, απουσία απαντητικής ένορκης δήλωσης ή αντεξέτασης, η θέση της ενάγουσας και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αξιολογείται στα πλαίσια της παρούσας αίτησης η ουσία ή η αποδεικτική βαρύτητα της αξίωσης της ενάγουσας, ότι η ενάγουσα όχι μόνο παρέδωσε στην εναγόμενη το ποσό της προκαταβολής που αναφέρεται, αλλά προέβη και σε όλες τις δέουσες ενέργειες για να εξασφαλισθεί δάνειο το οποίο θα τροχιοδρομούσε την υλοποίηση της συμφωνίας και αυτό διαφαίνεται ξεκάθαρα μέσα από το τεκμήριο 1 που υποστηρίζει την ένσταση. Συνεκτιμόντας και αντισταθμίζοντας τα έννομα συμφέροντα και δικαιώματα των διαδίκων, έχοντας επίσης και το Δικαστήριο προβεί ήδη στην πιο πάνω αξιολόγηση και αντλώντας την διαφώτηση και καθοδήγηση του από το πιο πάνω αναφερθέν νομοθετικό και νομολογιακό πλαίσιο που διέπει την υπό εξέταση αίτηση, κρίνεται ότι η ορθότερη Διαταγή είναι όπως απορριφθεί η υπό εξέταση αίτηση, αφήνοντας όλους τους διαδίκους να προβάλουν τις απαιτήσεις τους ανεμπόδιστα και χωρίς χρονοτριβή, μιας και η παρούσα υπόθεση θα οριστεί για ακρόαση αμέσως με την έναρξη του νέου Δικαστηριακού έτους, εν΄ όψει και της παλαιότητας της υπόθεσης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ εναγόντων και εναντίον της εναγομένης, ως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής Αναφορά: Ενδιάμεση/ Ασφάλεια Εξόδων Εταιρειών Subject: Interim/ Asfalia exodon etairion cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο