Παναγιώτη Κλεάνθους, εκ Λεμεσού ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Κλεάνθη Αθανασίου ν. Χρίστου Μαυρίδη, Αρ. Αγωγής: 4499/09, 10/6/2016

Παναγιώτη Κλεάνθους, εκ Λεμεσού ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Κλεάνθη Αθανασίου ν. Χρίστου Μαυρίδη, Αρ. Αγωγής: 4499/09, 10/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A266 ΣΤΟ EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Xρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4499/09 Μεταξύ: Παναγιώτη Κλεάνθους, εκ Λεμεσού ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Κλεάνθη Αθανασίου. Ενάγοντας Και Χρίστου Μαυρίδη, εκ Λεμεσού Εναγομένου ----------------------------------------- Ημερομηνία: 10 Ιουνίου 2016 Εμφανίσεις: Για ενάγοντα: κα Μαρία Προκοπίου - Κυριακίδου, για ν' ακούσει απόφαση κα Κυριακίδου. Για εναγόμενο: κος Π. Κωνσταντίνου για κ.κ. Α.Π. Ερωτοκρίτου & Σια, για ν' ακούσει απόφαση κος Π. Κωνσταντίνου. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Κλεάνθης Αθανασίου έχασε τη ζωή του στις 24.10.2007 σε δυστύχημα το οποίο επεσυνέβη κατά την πιο πάνω ημερομηνία στο κύριο δρόμο Λεμεσού - Ομόδους. Η παρούσα Αγωγή καταχωρήθηκε από τον διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα εναντίον του εναγομένου, οδηγού του οχήματος με αριθμούς εγγραφής ΕΤΧ

1. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της έκθεσης απαίτησης ο αποβιώσας κατά τον ουσιώδη χρόνο βρισκόταν πεζός στην οδό Λευτέρη Καρασιαλή στο χωριό Κυβίδες και προσπαθούσε να διασταυρώσει τον ως άνω δρόμο. Στην προσπάθεια του αυτή ο εναγόμενος οδηγώντας το πιο πάνω όχημα του με κατεύθυνση το χωριό Όμοδος αμελώς επέπεσε πάνω στον αποβιώσαντα με αποτέλεσμα να τραυματίσει τον πεζό ο οποίος λόγω του τραυματισμού υπέκυψε αργότερα στα τραύματα του, η δε περιουσία και τα παιδιά του υπέστησαν ζημιές. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης αποδίδεται στον εναγόμενο αμέλεια και/ή παράβαση των εκ του Νόμου και Κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων του σύμφωνα με τις λεπτομέρειες οι οποίες παρατίθενται στην παρ. 5 της έκθεσης απαίτησης. Στην παρ. 8 της έκθεσης απαίτησης αναφέρονται τα ονόματα των 12 ενήλικων παιδιών του αποβιώσαντα. Με την Αγωγή του ο ενάγοντας ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα αξίωνε αρχικά διάφορα ποσά ως αποζημιώσεις, όπου τελικά κατά την Ακρόαση προωθήθηκε μόνο η απαίτηση για το ποσό των €17.000.- αναφορικά με αποζημιώσεις λόγω απώλειας (bereavement) προς όφελος των παιδιών του αποβιώσαντα. Ο εναγόμενος καταχώρησε Υπεράσπιση με την οποία παραδέχεται ότι ο ενάγοντας είναι διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα, ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ο αποβιώσαντας επιχείρησε να διασταυρώσει τον εν λόγω δρόμο στις 24.10.07 και ότι ο αποβιώσαντας τραυματίστηκε θανάσιμα από το ατύχημα. Αρνείται τους υπόλοιπους ισχυρισμούς του ενάγοντα επιρρίπτοντας στον αποβιώσαντα την αποκλειστική και/ή συντρέχουσα αμέλεια στην πρόκληση του δυστυχήματος προβάλλοντας ως ουσιαστική υπεράσπιση τον ισχυρισμό ότι ο αποβιώσαντας επιχείρησε να διασταυρώσει τον εν λόγω δρόμο εν καιρώ νυκτός σε δρόμο που δεν φωτιζόταν, φορώντας σκούρα ρούχα και χωρίς να αντιληφθεί την παρουσία του αυτοκινήτου που οδηγούσε ο εναγόμενος. Κατά την ακροαματική διαδικασία παρουσιάστηκε από πλευράς του ενάγοντα ο μάρτυρας Λοχίας 4756 Μάριος Γεωργίου. Ανέφερε ότι ήταν ο εξεταστής της υπόθεσης και ετοίμασε συμμετρικό σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος. Κατά τον ίδιο το δυστύχημα έγινε η ώρα 06:20 το πρωί της 24.10.
2. Όταν μετέβηκε στη σκηνή, παρόν ήταν ο εναγόμενος ενώ ο αποβιώσαντας είχε μεταφερθεί με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Εξήγησε το σχέδιο το οποίο κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 επαναλαμβάνοντας τα όσα κατέγραψε στο Ευρετήριο του Τεκμηρίου
3. Κατά τον ίδιο το θύμα φορούσε γκρίζο παντελόνι με καρό πρασινωπό πουκάμισο και εσωτερική άσπρη φανέλα, όπως παρατήρησε στο νεκροτομείο όπου βρισκόταν ο αποβιώσαντας. Ανέφερε ότι το πλάτος του δρόμου είναι 5,60 μέτρα, το σημείο σύγκρουσης Χ απέχει από την δεξιά πλευρά του δρόμου 3,70 μέτρα και από την αριστερή πλευρά το σημείο Χ απέχει 1,90 μέτρα. Στη σκηνή του δυστυχήματος βρήκε ίχνη τροχοπέδησης τα οποία ξεκινούν από το σημείο Χ και είναι 22 μέτρα και 20 εκατοστόμετρα. Με βάση την μέθοδο Skitman κατέληξε ότι η ελάχιστη ταχύτητα με την οποία οδηγούσε ο εναγόμενος κατά τον ουσιώδη χρόνο ανέρχετο σε 59,29 χλμ ανά ώρα και το όριο ταχύτητας κατά τον ίδιο στην περιοχή είναι 50 χλμ. Τα φώτα του οχήματος του εναγόμενου ελέγχθηκαν από τον ίδιο την ημέρα του δυστυχήματος στην παρουσία του εναγόμενου και διαπίστωσε ότι στην κανονική στάση των φώτων το δεξιό φανάρι φώτιζε σε απόσταση 16,20 μέτρων και το αριστερό σε απόσταση 20 μέτρων. Όταν πήγε στη σκηνή τα φώτα του οχήματος του εναγόμενου ήταν αναμμένα αλλά δεν θυμόταν να απαντήσει αν ήταν στη κανονική στάση. Αναφορικά με τον φωτισμό ανέφερε ότι ο δρόμος όπου έγινε το δυστύχημα δεν είχε καθόλου φωτισμό, δεν θυμάται πόσο σκοτεινά ήταν αλλά δεν ήταν «πισσούρι», όπως ανέφερε ήταν η ώρα που ψευτοχαράζει. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 3 την ανακριτική κατάθεση την οποία έλαβε από τον εναγόμενο στις 24.10.07 η ώρα 10:00 π.μ.. Αυτόπτες μάρτυρες δεν υπήρχαν. Αντεξεταζόμενος κατέθεσε ως Τεκμήριο 4 την κατάθεση του εναγόμενου η οποία λήφθηκε από τον Υπαστυνόμο Αιμίλιο Καφά στις 24.10.07 η ώρα 07:45 στη σκηνή του δυστυχήματος στην οποία ο εναγόμενος ανέφερε ότι δεν είδε τον αποβιώσαντα προηγουμένως, άκουσε ένα δυνατό θόρυβο, πάτησε τα στόπερ και όταν κατέβηκε διαπίστωσε ότι χτύπησε έναν άνδρα, τον οποίο δεν είχε δει προηγουμένως, φορούσε σκούρα ρούχα, ήταν σκοτεινά και δεν υπήρχε φωτισμός στον δρόμο. Εις ότι αφορά το σημείο Β επί του Τεκμηρίου 1 το οποίο σημείωσε ως την πορεία του πεζού ανέφερε αντεξεταζόμενος ότι δεν του υπέδειξε κάποιος το εν λόγω σημείο της πορείας του πεζού αλλά ήταν το πρώτο κοντινό σημείο προς το σημείο σύγκρουσης όπου υπήρχε πέρασμα προς τον δρόμο καθότι πιο μπροστά και πιο πίσω από το εν λόγω σημείο υπήρχε χωμάτινο αυλάκι που ήταν βαθύ και δεν θα μπορούσε να περάσει κάποιος από εκείνα τα σημεία. Παραδέχθηκε ότι τοποθέτησε την πορεία του πεζού χωρίς μαρτυρία. Ενώ αρχικά απέκλεισε το ενδεχόμενο να μπορούσε ο αποβιώσαντας να περπατήσει στο χωμάτινο αυλάκι στη συνέχεια συμφώνησε ότι δεν μπορεί να γνωρίζει από ποιο σημείο εισήλθε ο αποβιώσαντας στον δρόμο συμφωνώντας επίσης ότι τα όσα ανέφερε αποτελούν μόνο υποθέσεις. Αναφορικά με το ζήτημα της ορατότητας ανέφερε ότι, κατά τη διάρκεια της ημέρας η ορατότητα του δρόμου μπορεί να ανέλθει σε 500 μέτρα αλλά η ορατότητα του εναγόμενου ήταν 300 μέτρα, και πάλι κατά την ημέρα, ενώ κατά τη διάρκεια της νύκτας η ορατότητα του εναγόμενου ήταν η απόσταση που φωτίζουν τα φώτα του αυτοκινήτου του. Σύμφωνα με τον ίδιο μετέβηκε στη σκηνή του δυστυχήματος, περίπου 3-4 ημέρες μπορεί και 6 ημέρες μετά το δυστύχημα, η ώρα 06:20 π.μ. όπου διαπίστωσε ότι δεν ήταν τελείως «πισσούρι» αλλά εξαρτάται όπως είπε από την όραση του καθενός. Υπήρχε όπως είπε κάποια ορατότητα όχι ξεκάθαρη. Εις ότι αφορά το Τεκμήριο 2, φωτογραφία του αποβιώσαντα, ανέφερε ότι δεν έβγαλε ο ίδιος του την φωτογραφία αλλά άλλος συνάδελφος του κατά τη νεκροψία. Σε ερώτηση κατά πόσο το γκρίζο παντελόνι στα σκοτεινά θεωρείται σκούρο ή ανοιχτό χρώμα, ανέφερε ότι εξαρτάται από το πόσο ανοιχτό ή σκούρο γκρίζο είναι το παντελόνι. Κατά τον ίδιο την ημέρα φαίνεται ανοιχτό χρώμα το παντελόνι του αποβιώσαντα αλλά δεν μπορεί να ξέρει πως φαίνεται τη νύχτα. Ανέφερε επίσης ότι εντός του φακέλου υπάρχει μια κατάθεση από τον Αντρέα Αγαθοκλέους ο οποίος έδωσε κατάθεση στον Αστυνομικό Σταθμό Πάχνας στις 25.10.07 ο οποίος ανέφερε ότι την ημέρα του δυστυχήματος είδε ένα άντρα στο μπροστινό μέρος του οχήματος του εναγόμενου ο οποίος φορούσε σκούρα ρούχα. Όπως ανέφερε, το εν λόγω πρόσωπο εμφανίστηκε την επομένη στον Αστυνομικό Σταθμό Πάχνας και δεν τον είχε δει στη σκηνή. Συμφώνησε ότι το αριστερό φανάρι των αυτοκινήτων τη νύκτα φέγγει σε ευθεία γραμμή ενώ το δεξί φέγγει λοξός αριστερά. Επανέλαβε ότι το χτύπημα ήταν στο δεξιό μπροστινό μέρος του οχήματος του εναγόμενου και ότι δεν υπήρχε φωτισμός στο σημείο όπου έγινε το σχεδιάγραμμα. Δεύτερος μάρτυρας παρουσιάστηκε ο ενάγοντας Παναγιώτης Κλεάνθους, γιος του αποβιώσαντα και διαχειριστής της περιουσίας του πατέρα του. Ανέφερε ότι την ημέρα του δυστυχήματος μετέβηκε στο νοσοκομείο όπου θα μεταφέρετο ο πατέρας του. Όταν μετέβηκε στις πρώτες βοήθειες κατέβαζαν τον πατέρα του και παρατήρησε ότι φορούσε γκρίζο παντελόνι ανοιχτό, μέσα άσπρη φανέλα, πουκάμισο άσπρο και καφέ καρό. Ο εναγόμενος δεν έδωσε μαρτυρία κατά την Ακρόαση και δεν παρουσίασε μάρτυρες. Μετά το πέρας της δίκης οι συνήγοροι κατέθεσαν εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις οι οποίες έχουν μελετηθεί και ληφθεί υπόψη στην διαμόρφωση της κρίσης του Δικαστηρίου. Έχοντας υπόψη μου τις πάγιες αρχές της νομολογίας αναφορικά με την αξιολόγηση μαρτυρίας θα προχωρήσω στην αξιολόγηση της προσκομισθείσας μαρτυρίας και στην καταγραφή των ευρημάτων του Δικαστηρίου αναφορικά με τα γεγονότα της υπόθεσης. O εξεταστής του υπό κρίση δυστυχήματος ME1 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Απαντούσε κατά τρόπο άμεσο, σταθερό και ειλικρινή. Υπό την ιδιότητα του αυτή και κληθείς να καταθέσει τα όσα περιήλθαν στη γνώση του, παρέθεσε τα ευρήματα του στη σκηνή ως ο ίδιος τα διαπίστωσε με εμφανή τη γνησιότητα και σταθερότητα στα λεγόμενα του. Ο ΜΕ1 αντεξετάστηκε με επίκεντρο της αντεξέτασης του να αποτελεί ο φωτισμός του δρόμου όπου έγινε το δυστύχημα, η πορεία του αποβιώσαντα και το χρώμα των ρούχων που φορούσε. Aναφορικά με τον φωτισμό στο δρόμο όπου έγινε το δυστύχημα ανέφερε μεν ότι δεν υπήρχε φωτισμός, προφανώς οδικός, αλλά ανέφερε ότι έλεγξε την ίδια ημέρα του δυστυχήματος τα φώτα του οχήματος του εναγόμενου και διαπίστωσε ότι στην κανονική στάση των φώτων το δεξί φανάρι φώτιζε σε απόσταση 16,20 μέτρα και το αριστερό σε απόσταση 20 μέτρων. Επιβεβαίωσε μάλιστα ότι όταν πήγε στη σκηνή τα φώτα του οχήματος του εναγόμενου ήταν αναμμένα. Το γεγονός ότι δεν θυμόταν αν ήταν αναμμένα στη κανονική στάση δεν μεταβάλει τα δεδομένα εφόσον δεν φάνηκε από την αντεξέταση να αμφισβητείται η απόσταση όπου φέγγουν τα φώτα του αυτοκινήτου ως οι αποστάσεις τις οποίες έχει αναφέρει ο ΜΕ1 καθώς επίσης δεν αμφισβητείται ότι όταν ο ΜΕ1 μετέβηκε στη σκηνή τα φώτα του οχήματος του εναγομένου ήταν αναμμένα. Το γεγονός ότι ο ΜΕ1 συμφώνησε σε ερώτηση η οποία του υποβλήθηκε ότι στα οχήματα γενικά το αριστερό φανάρι φέγγει σε ευθεία γραμμή ενώ το δεξί φέγγει λοξός αριστερά δεν μπορεί να μεταβάλει τα πεδίο ορατότητας το οποίο ανέφερε ο ΜΕ1 εφόσον δεν έχει λεχθεί ότι κάτι τέτοιο ισχύει και για το αυτοκίνητο του εναγόμενου ή ότι η ορατότητα του διαφοροποιήθηκε ενόψει τούτου. Από την μαρτυρία του ΜΕ1 προκύπτει και αποδέχομαι ότι ναι μεν δεν υπήρχε φωτισμός επί του δρόμου όπου επεσυνέβη το δυστύχημα όμως προκύπτει επίσης ότι ο εναγόμενος είχε ορατότητα στην ευθεία πορεία του, δηλαδή από το αριστερό φανάρι, τουλάχιστον μέχρι 20 μέτρα ενώ από το δεξί φανάρι ορατότητα τουλάχιστον μέχρι 16,20 μέτρα. Εις ότι αφορά το ζήτημα της ορατότητας ο ΜΕ1 δεν ανέφερε σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του ότι ήταν εντελώς σκοτεινά και όπως χαρακτηριστικά ανέφερε δεν ήταν «πισσούρι», ψευτοχάραζε εκείνη την ώρα και αυτό το διαπίστωσε από επίσκεψη του στο σημείο του δυστυχήματος λίγες μέρες μετά κατά την ίδια ώρα όπου έγινε το δυστύχημα. Εις ότι αφορά την πορεία του πεζού όντως ο ΜΕ1 ανέφερε ότι τα συμπεράσματα του στηρίζονται σε υποθέσεις. Όμως αυτό το οποίο θα πρέπει να απαντηθεί είναι τι σημασία έχει η πορεία του πεζού λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο της προσκομισθείσας μαρτυρίας και έχοντας υπόψη το σημείο Χ το οποίο αποτελεί το αδιαμφισβήτητο σημείο σύγκρουσης του οχήματος του εναγόμενου με τον αποβιώσαντα. Είμαι της άποψης ότι από την στιγμή όπου το σημείο Χ βρίσκεται περίπου στο μέσο της λωρίδας όπου επεσυνέβη το δυστύχημα δεν έχει τόση σημασία η πορεία του πεζού ή το σημείο από όπου εισήλθε στον δρόμο εφόσον το σημείο Χ όπως είπε ο ΜΕ1 απέχει 1,90 μέτρα από την αριστερή πλευρά του δρόμου και 3,70 μέτρα από την δεξιά πλευρά του δρόμου και αυτό καταδεικνύει ότι ο αποβιώσαντας είχε ήδη διανύσει κάποια απόσταση από το σημείο από το οποίο εισήλθε. Το σημείο εισόδου του αποβιώσαντα στον δρόμο και η μαρτυρία του ΜΕ1 περί τούτου θα είχε σημασία κατά την άποψη μου εάν επροβάλλετο ο ισχυρισμός ότι ο αποβιώσαντας εισήλθε απότομα στον δρόμο ή εάν το δυστύχημα γινόταν στην άκρια του δρόμου και επροβάλλετο ο ισχυρισμός ότι πιθανό αυτός να είχε εισέλθει από το χωμάτινο αυλάκι το οποίο όπως είπε ο ΜΕ1 είχε κάποιο βάθος. Από την στιγμή όπου το σημείο Χ βρίσκεται στο σημείο όπου αποδέχονται και οι δυο πλευρές και αυτό όπως προαναφέρθηκε βρίσκεται σε απόσταση 3,70 μέτρα από τη δεξιά πλευρά από την οποία είναι αδιαμφησβήτητο ότι ο αποβιώσαντας εισήλθε στον δρόμο και ήδη είχε διανύσει κάποια απόσταση, προκύπτει από την μαρτυρία του ΜΕ1 και την πραγματική μαρτυρία την οποία παρουσίασε ότι το σημείο από το οποίο εισήλθε ο αποβιώσαντας ή ποια ήταν η πορεία του πριν το δυστύχημα δεν μπορούν να έχουν σημασία για την υπόθεση εφόσον προκύπτει αβίαστα ότι κατά την στιγμή του δυστυχήματος ο αποβιώσαντας βρισκόταν ήδη επί του δρόμου όταν έγινε η σύγκρουση σε αρκετή απόσταση από τις δυο άκριες του δρόμου. Επομένως οι υποθετικές θέσεις του περί της πορείας και σημείο εισόδου του αποβιώσαντα στον δρόμο δεν μπορούν να κλονίσουν την αξιοπιστία του και να αποδυναμώσουν την πειστικότητα της μαρτυρίας του. Εις ότι αφορά την ύπαρξη του χωμάτινου αυλακιού και το ενδεχόμενο ο αποβιώσαντας να εισήλθε στον δρόμο από το χαντάκι και πάλι δεν μεταβάλει τα δεδομένα και δεν μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην κρίση του Δικαστηρίου ως προς τα γεγονότα εφόσον επαναλαμβάνω το σημείο Χ βρίσκεται σε αρκετή απόσταση από το χωμάτινο αυλάκι, εφόσον το σημείο Χ το οποίο υποδείχθηκε από τον εναγόμενο απέχει 3,70 μέτρα από την δεξιά πλευρά του δρόμου στην οποία βρίσκεται και το χαντάκι και 1,90 μέτρα από την αριστερή πλευρά του δρόμου. Εις ότι αφορά τον ρουχισμό του αποβιώσαντα ο ΜΕ1 δεν ανέφερε σε οποιοδήποτε σημείο της μαρτυρίας του ότι ο ρουχισμός του αποβιώσαντα ήταν σκούρος. Με απλότητα, ειλικρίνεια και λογική ανέφερε ότι δεν μπορεί να ξέρει πως φαίνονταν τα ρούχα του αποβιώσαντα την νύχτα αλλά κατά την ημέρα φάνηκε το παντελόνι φαινόταν ανοικτό χρώμα γκρίζο. Παρατηρώντας την φωτογραφία Τεκμήριο 2 διαπιστώνω ότι όντως ο αποβιώσαντας φορούσε παντελόνι χρώματος γκρίζου το οποίο θα συμφωνήσω με τον ΜΕ1 ότι φαίνεται ανοιχτόχρωμο και πουκάμισο καρό χρώματος πράσινο και καφέ. Το γεγονός ότι ο ΜΕ2 ανέφερε ότι το πουκάμισο ήταν άσπρο και καφέ, ενώ ο ΜΕ1 ανέφερε άλλα χρώματα κρίνω ότι κάτι τέτοιο δεν αποτελεί αντίφαση τέτοιας σημασίας η οποία θα μπορούσε να κλονίσει την αξιοπιστία είτε του ενός είτε του άλλου μάρτυρα. Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι κατά πόσο τα ρούχα του αποβιώσαντα ήταν σκούρα. Βέβαια το πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας τους χρωματισμούς και τον τόνο κάθε χρωματισμού είναι προσωπική αντίληψη του καθενός. Αυτό εις το οποίο μπορώ να καταλήξω ως απόρροια κοινής λογικής είναι ότι το παντελόνι του αποβιώσαντα δεν ήταν σκούρο όπως και το πουκάμισο του δεν ήταν όσο σκούρο θα ήταν για παράδειγμα ένα μαύρο πουκάμισο. Βέβαια το πώς ο εναγόμενος αντιλαμβάνεται το πόσο σκούρα ήταν τα ρούχα του αποβιώσαντα παραμένει άγνωστο εφόσον ο εναγόμενος επέλεξε να μην μαρτυρήσει. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι τα ρούχα του αποβιώσαντα δεν μπορούν να χαρακτηριστούν απόλυτα ως σκούρου χρωματισμού. Να σημειωθεί ότι το εύρημα του ΜΕ1 ότι η ταχύτητα του εναγόμενου ήταν 59,29χλμ το ελάχιστο, δεν αμφισβητήθηκε από πλευράς εναγομένου ούτε αμφισβητήθηκε επίσης ότι το επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας στην εν λόγω περιοχή ήταν 50 χλμ. Η ταχύτητα με την οποία οδηγούσε ο εναγόμενος επιβεβαιώνεται και από το Τεκμήριο 4 την κατάθεση του στην οποία ανέφερε ότι οδηγούσε με 60 χλμ και δεν αμφισβητείται. Θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο μάρτυρας αυτός είναι εμπειρογνώμονας, και κάτι τέτοιο δεν έχει αμφισβητηθεί από πλευράς εναγομένου και η μαρτυρία του σκοπό έχει να διαφωτίσει το Δικαστήριο για να καταλήξει στα δικά του ευρήματα αναφορικά με τις συνθήκες που έγινε το επίδικο δυστύχημα, συνυπολογίζοντας και ελέγχοντας και την ορθότητα της υπόλοιπής μαρτυρίας που έχει ενώπιον του. Ο μάρτυρας θα πρέπει να δώσει στο Δικαστήριο τα απαραίτητα επιστημονικά κριτήρια για να μπορεί να ελεχθεί η ακρίβεια των συμπερασμάτων του (βλ. Philippou v. Odysseos