HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD ν. NIK. KYΡ. CATERING LTD κ.α., Αρ. Αγωγής 1282/11, 6/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A257 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 1282/11 Μεταξύ: HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD, από τη Λευκωσία Εναγόντων και NIK. KYΡ. CATERING LTD, από τη Λεμεσό
- ΦΩΤAKHΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ, από τη Λεμεσό
- ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, από τη Λεμεσό Εναγομένων ----------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 25.4.2016 για τροποποίηση της Έκθεσης Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης των Εναγομένων 1 και 3 Ημερομηνία: 6 Ιουνίου, 2016 Εμφανίσεις: Για τους Εναγόμενους 1 και 3-Αιτητές: Η κα Ευριπίδου για Α. Αργυρού & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. (για να ακούσει απόφαση ο κ. Ευσταθίου) Για τους Ενάγοντες-Καθ' ων η αίτηση: Η κα Νικολάου για Κ.Κ. ΣΑΒΕΡΙΑΔΗΣ & ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε. (Για να ακούσει απόφαση η ίδια) Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι ενάγοντες με την αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, αξιούν από τους εναγόμενους, αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως, την πληρωμή ποσού ύψους €263.236,79.- ως «χρεωστικό υπόλοιπο τρεχούμενου λογαριασμού και/ή λογαριασμού παρατραβήγματος και/ή δανείου και/ή άλλων τραπεζικών διευκολύνσεων και/ή δυνάμει εγγυήσεως» πλέον τόκους και έξοδα. Οι εναγόμενοι 1 ενάγονται ως πρωτοφειλέτες ενώ οι εναγόμενοι 2 και 3 ως εγγυητές των υποχρεώσεων τους. Σύμφωνα με ό,τι προβάλλεται στην Έκθεση Απαίτησης οι ενάγοντες στην βάση γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 6.10.1999, παραχώρησαν στους εναγόμενους 1 πιστωτικές διευκολύνσεις υπό μορφή τρεχούμενου χρεωστικού λογαριασμού και/ή λογαριασμού παρατραβήγματος (overdraft account). Στις 1.7.2002, επίσης στη βάση γραπτής συμφωνίας της ίδιας ημερομηνίας, παραχώρησαν στους εναγόμενους 1 πιστωτικές διευκολύνσεις και/ή δάνειο ύψους €102.516,09 (Λ.Κ.60.000.-). Ως αντάλλαγμα της παραχώρησης των εν λόγω τραπεζικών διευκολύνσεων, οι εναγόμενοι 2 και 3 στη βάση γραπτής συμφωνίας εγγύησης ημερομηνίας 1.7.2002, εγγυήθηκαν αλληλέγγυα και/ή ξεχωριστά, όλες τις υποχρεώσεις των εναγομένων 1 «παρούσες και/ή μελλοντικές για οποιοδήποτε ποσό οφείλεται στους ενάγοντες ανά πάσα στιγμή πλέον τόκους, προμήθειες, επιβαρύνσεις, και/ή άλλα τραπεζικά δικαιώματα, και/ή άλλα έξοδα και δαπάνες από 1.7.2002 μέχρι εξοφλήσεως». Επιπρόσθετα με την προαναφερόμενη εγγύηση και ως αντάλλαγμα των παραχωρηθέντων διευκολύνσεων προς τους εναγόμενους 1, τόσο ο εναγόμενος 2 όσο και ο εναγόμενος 3 ενεχυρίασαν προς όφελος των εναγόντων μετοχές των. Συγκεκριμένα, ο εναγόμενος 2 στις 11.2.2000 ενεχυρίασε 5.000.- μετοχές της εταιρείας Lordos Hotels (Holdings) Ltd ενώ ο εναγόμενος 3 στις 10.2.2000 ενεχυρίασε 1.000.- μετοχές της Cyprus Trading Corporation Ltd και στις 10.2.2010 ενεχυρίασε 5.485.- μετοχές της εταιρείας The Cyprus Cement Co. Ltd. Οι εναγόμενοι 1, 2 και 3 στην Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης που καταχώρησαν, αρνούνται τους ισχυρισμούς των εναγόντων. Είναι η θέση τους πως οι ενάγοντες αξιούν «λανθασμένα και/ή υπερβολικά ποσά, τα οποία δεν δικαιούνται και/ή ποσά στα οποία εμπεριέχεται παράνομος ανατοκισμός». Ισχυρίζονται περαιτέρω πως οι ενάγοντες δεν εφάρμοσαν τον Νόμο περί Καταναλωτικής Πίστης, ως είχαν υποχρέωση να πράξουν και ως εκ τούτου δεν «νομιμοποιούνται να προχωρήσουν στην αγωγή». Επίσης ότι η αγωγή είναι πρόωρος, καθότι οι ενάγοντες δεν ετερμάτισαν την οποιαδήποτε μεταξύ τους σύμβαση, και γι' αυτό θα πρέπει να απορριφθεί. Επί του σημείου τούτου, αρνούνται ότι οι ενάγοντες τους κοινοποίησαν ή τους απέστειλαν οποιαδήποτε επιστολή σε σχέση με την παρούσα υπόθεση. Τέλος προβάλλουν πως οι ενάγοντες «απειλούν» ότι μέσω της ιδιωτικής εταιρείας «Άρτεμις Τραπεζικά Συστήματα Πληροφοριών Λτδ» θα αποκαλύψουν προσωπικά τους δεδομένα («δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα») τα οποία άπτονται «της αποδοτικότητας τους στην εργασία τους, της οικονομικής φερεγγυότητας τους, της αξιοπιστίας τους και της εν γένει συμπεριφοράς τους». Ανταπαιτητικώς αξιώνουν «διηνεκές απαγορευτικό διάταγμα με το οποίο να διατάσσονται οι ενάγοντες να μην υλοποιήσουν την απειλή τους με την δημοσιοποίηση και/ή αποκάλυψη των "δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα" των εναγομένων στην εταιρεία "Άρτεμις Τραπεζικά Συστήματα Πληροφοριών Λτδ" ή σε οποιονδήποτε άλλο νομικό ή φυσικό πρόσωπο». Με την υπό κρίση Αίτηση οι εναγόμενοι 1 και 3 αιτούνται την τροποποίηση του δικογράφου της Έκθεσης Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης των ώστε να περιλάβουν σ' αυτό: (α) Ισχυρισμούς περί ολιγωρίας (defence of laches) των εναγόντων καθότι ενώ οι τελευταίοι είχαν προχωρήσει στον τερματισμό της λειτουργίας των επίδικων λογαριασμών παρατραβήγματος και δανείου από τις 24.9.2004, έλαβαν δικαστικά μέτρα μετά την παρέλευση οκτώ
(8)ετών και έξι
(6)μηνών (καταχωρώντας την αγωγή στις 21.3.2011), με αποτέλεσμα να προκαλείται δυσμενής επηρεασμός των εναγομένων καθότι συνεπεία της καθυστέρησης επήλθε άδικα διόγκωση των επίδικων λογαριασμών. (β) Ισχυρισμούς με τους οποίους προβάλλεται η άρνηση του εναγόμενου 3 ότι ο ίδιος εγγυήθηκε όλες τις υποχρεώσεις των εναγομένων 1 παρούσες και/ή μελλοντικές, για οποιοδήποτε ποσό οφείλεται στους ενάγοντες ανά πάσα στιγμή, πλέον τόκους, προμήθειες, επιβαρύνσεις και άλλα έξοδα από 1.7.2002 μέχρι εξόφλησης. Περαιτέρω, ότι ο εναγόμενος 3 δεν έχει υποχρέωση να καταβάλει το κατ' ισχυρισμόν οφειλόμενο ποσό, αφού αυτό δεν έχει καταστεί απαιτητό έναντι των εναγομένων 1, και ότι η οποιαδήποτε εγγύηση του για τις υποχρεώσεις των εναγομένων 1 αποτελούσε «ειδική εγγύηση». (γ) Ισχυρισμούς περί παράβασης των εναγόντων της υποχρέωσης των να μετριάσουν την ζημιά των εναγομένων (mitigate their loss), καθότι δεν προχώρησαν αμέσως και χωρίς καθυστέρηση στην πώληση των επ' ονόματι του εναγόμενου 3, μετοχών και/ή αξιών. (δ) Ισχυρισμούς ως προς την επιφύλαξη του δικαιώματος των να εγείρουν «οποτεδήποτε ξεχωριστή αγωγή εναντίον των εναγόντων». Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.25 θ.1, 2, 3, 4 και 5 και Δ.48 θ.1 - 3 και 9, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στις γενικές αρχές του νόμου, των κανόνων της επιείκειας, της πρακτικής και της συμφύτου εξουσίας των Δικαστηρίων. Την Αίτηση υποστηρίζει Ένορκη Δήλωση του Χρίστου Καστανιά, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο Α. Αργυρού & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόρων των εναγομένων 1 και 3, δεόντως εξουσιοδοτημένου. Όπως αναφέρει, οι ίδιοι διορίστηκαν ως δικηγόροι των εναγομένων 1 και 3 τον Φεβρουάριο του 2015 σε αντικατάσταση του μέχρι τότε δικηγόρου των, κ. Φωτάκη Αποστολίδη. Είναι η θέση του πως η ανάγκη για τροποποίηση του δικογράφου της Έκθεσης Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης, προέκυψε κατά την μελέτη της υπόθεσης για σκοπούς προετοιμασίας της ακροαματικής διαδικασίας. Τότε διαπιστώθηκαν «ελλείψεις» στους ήδη προβαλλόμενους ισχυρισμούς, όπως η μη συμπερίληψη ισχυρισμών για το ζήτημα της καθυστέρησης στην έγερση της αγωγής, για το δίκαιο της επιείκειας που τυγχάνει εν προκειμένω εφαρμογής, για την υποχρέωση των εναγόντων να μειώσουν την ζημιά τους. Προβάλλει πως η υπό κρίση Αίτηση γίνεται καλή τη πίστει και πως οι αιτούμενες τροποποιήσεις είναι αναγκαίες για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για την αποτροπή «της πολλαπλότητας των διαδικασιών». Τέλος διατείνεται πως συντρέχουν οι προϋποθέσεις ώστε η Αίτηση να εγκριθεί. Οι Ενάγοντες καταχώρησαν Ένσταση προβάλλοντας δέκα
(10)συνολικά λόγους. Υποστηρίζουν, μεταξύ άλλων, πως η Αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή νομικά και πραγματικά αστήρικτη. Πως δεν «υφίσταται, εκ πρώτης όψεως, πιθανότητα επιτυχίας της Υπεράσπισης ώστε να δικαιολογείται η έκδοση τέτοιου διατάγματος» και πως η έκδοση τούτου θα «είναι αντίθετη προς την ορθή απονομή της δικαιοσύνης». Πως η Αίτηση δεν γίνεται καλόπιστα, είναι αχρείαστη, καταχρηστική και/ή αποσκοπεί στην σπατάλη του δικαστικού χρόνου. Πως υποβάλλεται με μεγάλη καθυστέρηση, δεδομένου του χρόνου που διέρρευσε από την καταχώρηση της Έκθεσης Υπεράσπισης (5.9.2011) και τέλος πως οι παραλείψεις και/ή τα λάθη των αιτητών και/ή των δικηγόρων τους δεν αποτελούν σοβαρό και/ή επαρκή λόγο για να ασκήσει το Δικαστήριο την διακριτική του ευχέρεια υπέρ της αιτούμενης τροποποίησης. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Μιχάλη Παπαδόπουλου, υπαλλήλου των εναγόντων, δεόντως εξουσιοδοτημένου. Ο ομνύων επαναλαμβάνει και επιχειρηματολογεί επί των λόγων Ένστασης. Ειδικότερα προβάλλει πως σημειώθηκε καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος δεδομένου του γεγονότος ότι ο κ. Αργυρού ανέλαβε ως δικηγόρος των εναγομένων 1 και 3 την 13.1.2015 και η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε μετά πάροδο ενός και πλέον έτους και ενώ η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση. Είναι περαιτέρω η θέση του πως η Αίτηση «αποσκοπεί στην καθυστέρηση της διεκπεραίωσης της υπόθεσης». Οι αρχές που διέπουν τα της τροποποίησης δικογράφων έχουν εκτεθεί και αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου με τη δέουσα σαφήνεια. (SABA & CO (T.M.P.) ν. T.M.P. Agents
(1994)1 ΑΑΔ 426, Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Ανδρέα Παύλου
(1995)1 ΑΑΔ 560, Astor Manufacturing & Exporting Co κ.ά. ν. A.G. Leventis κ.ά.
(1993)1 ΑΑΔ 726). Κλασσική απόφαση που δείχνει την λεγόμενη τάση φιλελευθεροποίησης των τροποποιήσεων δικογράφων είναι η απόφαση στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1991)1 ΑΑΔ 934. Όπως χαρακτηριστικά είχε λεχθεί εκεί, αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από τη σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα. Διευκρινίζοντας ή περιορίζοντας τη γενικότητα με την οποία είχε αποδοθεί η πιο πάνω αρχή, το Ανώτατο Δικαστήριο παρατήρησε στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Ανδρέα Παύλου (ανωτέρω) πως όσο φιλελεύθερη και αν δικαιολογείται να είναι η προσέγγιση στο θέμα τροποποίησης δικογράφων, το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Ότι γνώμονας για την άσκηση αυτής της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, είναι το σύνολο των περιστατικών και όχι μόνο το επανορθώσιμο των συνεπειών της τροποποίησης ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο. Για παράδειγμα, σε εκείνη την υπόθεση κρίθηκε πως ορθά απορρίφθηκε αίτημα τροποποίησης που υποβλήθηκε κατά την ημερομηνία ακρόασης, εφόσον κατά τη δικάσιμο που είχε οριστεί το 1988 είχε υποβληθεί αίτημα για αναβολή έτσι ώστε να γίνει διάβημα τροποποίησης, η υπόθεση ανεβλήθη παρά την ένσταση της άλλης πλευράς, με οδηγίες να υποβληθεί αίτηση τροποποίησης εντός δύο μηνών, αλλά αίτηση δεν υποβλήθηκε ούτε απασχόλησε ξανά το θέμα παρά μόνο όταν κατά το 1990 η υπόθεση επαναορίστηκε ξανά για ακρόαση. Η θεμελιακή αρχή την οποία το Δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας σ΄ αυτού του είδους τις αιτήσεις, τέθηκε με σαφήνεια στην υπόθεση Περικτιόνη Χρίστου ν. Ανδρέα Στυλιανού Αζά
(1992)1 ΑΑΔ
- Στην υπόθεση αυτή καταχωρήθηκε αίτηση τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, ούτως ώστε να συνάδει η Έκθεση Απαίτησης με την προσκομισθείσα μαρτυρία. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση τόνισε ότι εν πρώτοις δεν είναι νομικά επιλήψιμη η επιδίωξη τροποποίησης για να συνάδει η προσαχθείσα μαρτυρία με το δικόγραφο του διαδίκου. Στη σελίδα 707 της απόφαση αναφέρονται χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: «Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις, είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατόν να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής.» Στην υπόθεση Geto Tracing Import-Export Ltd v. Το πλοίο Μ/V Vladimir Vaslyayev, Aγωγή Ναυτοδικείου αρ.56/93, ημερ. 30.9.1993, λέχθηκε πως: «Ο κυρίαρχος λόγος που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη για να επιτρέψει τροποποίηση, είναι να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους να θέσουν ενώπιον του τις πραγματικές επίδικες διαφορές.» Ειδικότερα για το θέμα του παράγοντα χρόνου στην υποβολή αιτήματος τροποποίησης, θα παραθέσω όσα εύστοχα είχαν λεχθεί στην απόφαση στην υπόθεση Astor Manufacturing & Exporting Co κ.α. (ανωτέρω). «Ο παράγοντας χρόνος είναι σχετικός. Δεν είναι όμως εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας. Το ίδιο ισχύει για τον κάθε ένα από τη σειρά των παραγόντων που η νομολογία καθιέρωσε ως διαδραματίζοντα ρόλο. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται αφού συνυπολογιστούν τα σχετικά στο πλαίσιο των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης.» Για το ίδιο θέμα της καθυστέρησης, σημαντική είναι και η απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Federal Bank of Lebanon v. N. Σιακόλα, Πολ. Έφεση 10341, ημερ. 19/1/
- Το Εφετείο επιβεβαίωσε ότι η μακρά εκκρεμότητα μιας αγωγής δεν μπορεί να επενεργήσει απόλυτα σαν κώλυμα στην έγκριση αιτήματος τροποποίησης δικογράφου, αλλά αποτελεί παράγοντα ο οποίος επαυξάνει την ανάγκη για ταχύτερη προώθηση της διαδικασίας. Ότι, δε, η έννοια της καθυστέρησης στην υποβολή του αιτήματος προϋποθέτει βέβαια τη δυνατότητα έγκαιρης ενέργειας και για να συνιστά κώλυμα θα πρέπει να μην είναι καλόπιστη. Αναφορικά με το θέμα της παροχής εξήγησης για την καθυστέρηση που διαπιστώνεται στην υποβολή αιτήματος τροποποίησης, και με αυτό ασχολήθηκε το Εφετείο στην υπόθεση (SABA & CO (T.M.P.) v. T.M.P. Agents (ανωτέρω). Όπως λέχθηκε, η σημασία του θέματος της δικαιολόγησης της καθυστέρησης, ποικίλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, κυρίως σε συσχετισμό προς τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή τον βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Μια καλόπιστη αίτηση για τροποποίηση προς κάλυψη πραγματικής και σημαντικής ανάγκης δεν θα πρέπει να απορριφθεί επειδή, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, η καθυστέρηση δικαιολογήθηκε με αναφορά σε αβλεψία ή παραδρομή. Από τα ανωτέρω προκύπτει πως ο παράγοντας «καθυστέρηση» εξετάζεται σε συνάρτηση με τους ουσιαστικότερους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο και βασικά σαν συνισταμένη τυχόν επηρεασμού των δικαιωμάτων του καθ΄ ου η αίτηση. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Έχω μελετήσει με ιδιαίτερη προσοχή τόσο το καταχωρημένο δικόγραφο της Έκθεσης Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης όσο και τις προτεινόμενες τροποποιήσεις. Κατά την κρίση μου αυτές δεν διαφοροποιούν τις θέσεις που οι εναγόμενοι 1 και 3 προέβαλαν εξ' αρχής. Είναι ήδη προβαλλόμενη θέση ότι οι ενάγοντες προέβησαν σε παράνομες και αντισυμβατικές ενέργειες. Ότι τα αξιούμενα ποσά περιέχουν καταχρηστικές και/ή χρεώσεις που προέκυψαν από παράνομο ανατοκισμό. Προβαλλόμενη είναι επίσης και η θέση που επιζητούν να προσθέσουν σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό ύπαρξη έγκυρης σύμβασης εγγύησης εκ μέρους του εναγόμενου
- Οι εναγόμενοι 1 και 3 επί του σημείου τούτου, εξ' αρχής αρνήθηκαν τους ισχυρισμούς των εναγόντων και εξακολουθούν να έχουν την ίδια θέση. Θα πρέπει επίσης να λεχθεί πως οι ισχυρισμοί τους οποίους οι εναγόμενοι 1 και 3 επιθυμούν να προσθέσουν στο δικόγραφο τους δεν είναι εκτεταμένοι. Καταληκτικά κρίνω πως αυτοί δεν συνιστούν νέους λόγους Υπεράσπισης ούτε επιχειρείται η προσθήκη νέων εντελώς διαφορετικών ή αντίθετων θέσεων. Οι εν λόγω ισχυρισμοί περιστρέφονται γύρω από τον άξονα των ισχυρισμών της ήδη καταχωρηθείσας Υπεράσπισης και δεν διαφοροποιούν τις θέσεις που οι εναγόμενοι 1 και 3 προέβαλαν εξ' αρχής. Τα γεγονότα ως προς την ουσία τους δεν διαφοροποιούνται με οποιοδήποτε τρόπο. Δεν έχω διαπιστώσει να υπάρχει αλλαγή πλεύσης εκ μέρους των, όσον αφορά την γραμμή που εξ' υπαρχής ακολούθησαν σε σχέση με την υπόθεση τους. Υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.25 θ1, το Δικαστήριο μπορεί να επιτρέψει τέτοιες τροποποιήσεις δικογράφων οι οποίες είναι αναγκαίες, ώστε να εκδικαστούν όλα τα επίδικα θέματα που εγείρονται μεταξύ των διαδίκων. Σκοπός είναι η διακρίβωση των πραγματικών ζητημάτων για τα οποία υπάρχει διαφωνία μεταξύ των μερών. Το κυρίαρχο στοιχείο κατά την εξέταση τέτοιων αιτήσεων είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης. Νομολογιακά έχει λεχθεί ότι τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί, ασχέτως του εάν επιδείχθηκε αμέλεια ή καθυστέρηση από διάδικο, αν αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης (βλ. Ιωάννης Νικολάου ν. Ζωής Μιλτιάδους κ.ά. Πολ. Έφεση 96/2006, ημερ. 27.7.2007). Το επόμενο θέμα που θα εξετάσω είναι κατά πόσον οι εναγόμενοι καθυστέρησαν αδικαιολόγητα να υποβάλουν το αίτημα τους. Επαναλαμβάνω ότι το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας λαμβάνει υπόψη και τον παράγοντα «καθυστέρηση». Ο παράγοντας όμως αυτός δεν είναι καθοριστικός αλλά συνυπολογίζεται με όλους τους άλλους παράγοντες που η νομολογία καθιέρωσε. Στην υπόθεση Ιωάννης Νικολάου ν. Ζωής Μιλτιάδους κ. α. (ανωτέρω), λέχθηκε πως όπου δεν προκαλείται ζημιά ακόμη και η μη πλήρως αιτιολογηθείσα καθυστέρηση δεν μπορεί να στερεί τον διάδικο του δικαιώματος να αποφασίζονται όλα τα επίδικα θέματα που εγείρει. Το ουσιωδέστερο, τονίστηκε, είναι να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους ώστε να κριθούν όλες οι πραγματικές διαφορές μεταξύ τους. Σε σχέση με τον παράγοντα αυτό οι εναγόμενοι 1 και 3 δίδουν σαφείς και επαρκείς εξηγήσεις στην υποστηρίζουσα την Αίτηση Ένορκη Δήλωση, για τη χρονική στιγμή που κατά τους ίδιους κατέστη αναγκαία η τροποποίηση της Υπεράσπισης. Εξάλλου η υπόθεση δεν έχει αχθεί ακόμη σε ακρόαση και δεν βρίσκω ότι θα προκληθεί καθυστέρηση στην εκδίκαση της, αν επιτραπεί η αιτούμενη τροποποίηση. Ούτε έχω πεισθεί από την υπάρχουσα ενώπιον μου μαρτυρία ότι οι εναγόμενοι 1 και 3 ενεργούν με κακή πίστη ή ότι θα δημιουργηθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί χρηματικά εάν εγκριθεί το αίτημα τους. Η ενέργεια των εν λόγω εναγομένων να καταχωρήσουν την υπό κρίση αίτηση, μπορεί να υποδηλοί αβλεψία, λάθος ή ακόμη και αμέλεια εκ μέρους των όχι όμως κακοπιστία. Κρίνω ότι θα πρέπει να δοθεί στην πλευρά τους το δικαίωμα να προβάλουν τις θέσεις των ούτως ώστε να δοθεί στο Δικαστήριο η ευκαιρία να απονείμει δικαιοσύνη υπό το φως πληρέστερων στοιχείων. Οι Ενάγοντες προβάλλουν επίσης πως η Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Είναι καλά γνωστό ότι κάτω από τις συμφυείς εξουσίες του, το Δικαστήριο έχει την διακριτική ευχέρεια να συμπληρώνει τον εαυτόν του ως Δικαστήριο, ορθά και αποτελεσματικά και να ρυθμίζει τις ενώπιον του διαδικασίες ώστε να παρεμποδίζει κατάχρηση τους με απώτερο σκοπό την διασφάλιση της δίκαιης δίκης [βλ. Τζενάρο Περέλλα ν. Διευθυντή των Φυλακών
(1995)1 ΑΑΔ, Re Beogradska D.D.
(1996)1ΑΑΔ 911, Ηλίας Ηλία (αρ.3)
(1995)1 ΑΑΔ 786, Παπόρης ν. Μaskinjabriken "Sio" A/S
(1996)1 B ΑΑΔ 1037]. Στην προκείμενη περίπτωση δεν έχω διαπιστώσει να υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας εκ μέρους των Εναγομένων 1 και 3-Αιτητών. Επαναλαμβάνω ότι το ουσιαστικότερο κριτήριο που λαμβάνεται υπόψη σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι θα πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου τις πραγματικές επίδικες διαφορές. Συνοψίζοντας όλα όσα έχουν λεχθεί ανωτέρω και έχοντας κατά νου την φύση της αντιδικίας, τις θεραπείες που ζητούνται, το σύνολο των ισχυρισμών που προβάλλονται στα δικόγραφα, τις θέσεις των πλευρών, κρίνω ότι θα πρέπει να εγκριθεί το αίτημα των Εναγομένων 1 και 3-Αιτητών. Κρίνω ότι θα πρέπει να δοθεί στην πλευρά τους το δικαίωμα να προβάλουν τις θέσεις των, ώστε να δοθεί στο Δικαστήριο η ευκαιρία να απονείμει δικαιοσύνη υπό το φως πληρέστερων στοιχείων. Με την συμπερίληψη όλων των ισχυρισμών στα δικόγραφα, θα αποτραπούν άλλες δικαστικές διαδικασίες οι οποίες πιθανόν να απαιτηθεί να εγκριθούν και θα αποτραπεί η περαιτέρω σπατάλη χρόνου του Δικαστηρίου καθώς επίσης και η σπατάλη εξόδων. Έτσι θα εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Συνεκτιμώντας όλα τα στοιχεία της υπόθεσης βρίσκω ότι έχουν τεθεί οι προϋποθέσεις και ότι θα πρέπει να ασκήσω τη διακριτική μου εξουσία υπέρ της παραχώρησης διατάγματος τροποποίησης. Διά ταύτα επιτρέπεται η τροποποίηση της Έκθεσης Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης ως η Αίτηση. Η τροποποιημένη Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης να καταχωρηθεί εντός είκοσι
(20)ημερών από τη σύνταξη του διατάγματος. Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση εκ μέρους των Εναγόντων, να καταχωρηθεί εντός των επόμενων δεκαπέντε
(15)ημερών από της καταχώρησης του τροποποιημένου δικογράφου. Να ακολουθηθούν οι θεσμοί για τα περαιτέρω. Τα έξοδα της Αίτησης, καθώς επίσης και εκείνα που θα προκύψουν συνεπεία της τροποποίησης, επιδικάζονται υπέρ των Ενάγοντων και εναντίον των Εναγομένων 1 και 3. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα να καταβληθούν μετά το πέρας της δίκης. (Υπ.) .................................................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΚ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Αίτηση τροποποίησης υπεράσπισης και ανταπαίτησης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο