Σέργιος Ταταρίδης ν. GUN DIRECT INSURANCE LTD, Αρ. αγωγής: 341/2014, 8/7/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A326 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ Ε.Δ. Αρ. αγωγής: 341/2014 Σέργιος Ταταρίδης Ενάγoντας εναντίον GUN DIRECT INSURANCE LTD Εναγόμενοι ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ:8/7/2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον ενάγοντα: κος Ευαγόρας Αναστασίου Για την εναγόμενη: κος Χάρης Κυριακίδης ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΑ ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ Με την παρούσα αγωγή, ο ενάγοντας αξιώνει γενικές και ειδικές αποζημιώσεις συνεπεία τροχαίου ατυχήματος, (το ζήτημα της ευθύνης έχει δηλωθεί ως παραδεκτό γεγονός ότι βαρύνει αποκλειστικά την πλευρά της εναγόμενης) για τραύματα που υπέστη και που περιγράφονται στην έκθεση απαίτησης και για τα οποία θα γίνει ειδική αναφορά κατά το στάδιο της αξιολόγησης της μαρτυρίας, ως επίσης και για έξοδα που υπέστη και για απώλεια απολαβών και έξοδα που θα χρειαστεί στο μέλλον να υποβληθεί. Ακολούθως, ο ενάγοντας δικογραφεί ισχυρισμούς που άπτονται των συνεπειών και ταλαιπωριών που σχετίζονται με τα επίδικα τραύματα που θα συνεχίζονται και στο μέλλον. Ειδική αναφορά ως προς τις ειδικές αποζημιώσεις και μελλοντικά έξοδα που απαιτεί ο ενάγοντας, θα γίνει κατά το στάδιο της αξιολόγησης και κατά πόσο αυτές έχουν αποδειχθεί ή όχι. Η εναγόμενη, η οποία ενάγεται υπό την ιδιότητα της ως η ασφαλιστική εταιρεία στην οποία ήταν ασφαλισμένος ο οδηγός του ενεχόμενου οχήματος, προέβαλε υπεράσπιση, στην οποία προβάλλει ισχυρισμούς που αφορούν το ζήτημα της αμέλειας του ενάγοντα, όπου όμως δεν αποτελεί πλέον επίδικο ζήτημα, ένεκα της παραδοχής ευθύνης από πλευράς εναγομένης. Ακολούθως, η πλευρά της εναγομένης προβαίνει σε άρνηση αναφορικά με τα εισοδήματα του ενάγοντα, τους τραυματισμούς του και τις συνέπειες αυτών και σε διαζευκτική βάση, ισχυρίζεται ότι η εικόνα που δικογραφεί ο ενάγοντας είναι εξογκομένη και ότι τα τραύματα που υπέστη είναι ηπιότερης μορφής και ότι προέρχονται από το ήδη βεβαρυμένο ιατρικό ιστορικό και προβλήματα υγείας του ενάγοντα, θέτοντας έτσι ζήτημα αιτιώδους συνάφειας μεταξύ ατυχήματος και τραυμάτων, αναφέροντας ταυτόχρονα ότι ο ενάγοντας την ημέρα της σύγκρουσης, περπατούσε και συζητούσε, χωρίς να αναφέρει οτιδήποτε. Περαιτέρω, η πλευρά της εναγομένης προβαίνει σε άρνηση αναφορικά με τις ειδικές ζημιές και έξοδα του ενάγοντα, θέτοντας όχι μόνο ζήτημα αιτιώδους συνάφειας μεταξύ ατυχήματος και ζημιών, αλλά καταλογίζει και μια προσπάθεια εξόγκωσης των επιδιωκόμενων αξιώσεων και ότι υπήρχε μια αχρείαστη υποβολή εξόδων. Ο ενάγοντας με την απάντηση στην υπεράσπιση, αρνείται τους ισχυρισμούς της εναγόμενης και επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς και θέσεις του. ΕΠΙΔΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ Εν΄ όψει της ανάληψης πλήρους ευθύνης για την πρόκληση του επίδικου ατυχήματος από την εναγόμενη, παρέμειναν για επίδικα ζητήματα, το ύψος των γενικών και ειδικών αποζημιώσεων, τονίζοντας η πλευρά της υπεράσπισης, ότι στην προκειμένη περίπτωση, ο ενάγοντας δικαιούται σε ένα ποσό, όχι όμως στο ποσό που απαιτεί ο ενάγοντας, εν΄ όψει και της αμφισβήτησης της φύσης και της έκτασης των τραυμάτων του ενάγοντα και τις συνέπειες αυτών, ως επίσης και της αμφισβήτησης των ειδικών ζημιών. Επίσης είναι η θέση της εναγόμενης ότι ο ενάγοντας υπέστη τραυματισμό μαλακών μορίων και ότι η ταλαιπωρία που υπέση είχε και δικαιολογείται χρονική διάρκεια ενός περίπου μηνός. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ - ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Ως Μ.Ε.1 κατέθεσε ο αστ. 2244 κ. Δημήτρης Καρακώστας. Αν και η μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα εστιάστηκε στο ζήτημα της ευθύνης, για το οποίο σε κατοπινό στάδιο έγινε η ανάληψη πλήρους ευθύνης από πλευράς εναγόμενης, εν τούτοις στο παρόν στάδιο θα παρατεθεί εκείνο το μέρος της μαρτυρίας που το Δικαστήριο θεωρεί ότι θα πρέπει να αξιολογηθεί στα πλαίσια των εναπομείναντων επίδικων ζητημάτων. Συγκεκριμένα, ο μάρτυρας ανέφερε ότι στην σκηνή ο ενάγοντας ανέφερε τραύματα στο κεφάλι και στον αυχένα, ότι πονεί σε διάφορα μέρη του σώματος του και ότι θα πάει στο γενικό νοσοκομείο Λεμεσού. Στην αντεξέταση του ανέφερε ότι ο ενάγοντας στεκόταν στο πεζοδρόμιο στην σκηνή του ατυχήματος, δεν έλαβε καταθέσεις, διότι έτσι συνηθίζεται σε ατυχήματα με μόνο υλικές ζημιές ή απλούς τραυματισμούς και ως προς το κατά πόσο κλήθηκε ασθενοφόρο, ανέφερε ότι ο ενάγοντας κάλεσε ασθενοφόρο και του ανέφεραν ότι αυτό δεν είναι αναγκαίο να έρθει στην σκηνή ασθενοφόρο και ότι θα μετέβενε ο ίδιος εκεί και ο μάρτυρας ανέφερε κατά την επανεξέταση του ότι δεν έχει αντιληφθεί σοβαρούς τραυματισμούς. Επίσης ο μάρτυρας ανέφερε ότι δεν είναι ειδικός για θέματα ζημιών και δεν μπορούσε να τοποθετηθεί Το Δικαστήριο, παρακολουθώντας τον εν λόγω μάρτυρα κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, έχει πειστεί ότι ο εν λόγω μάρτυρας ήταν μάρτυρας της αλήθειας και προσήλθε στο Δικαστήριο ως μάρτυρας της αλήθειας και δεν έχει διακρίνει το Δικαστήριο οποιαδήποτε απόπειρα του μάρτυρα έτσι ώστε να προσφύγει στην υπερβολή ή στο ψεύδος με σκοπό να βοηθήσει την μια ή την άλλην πλευρά, Απαντούσε με ευθύτητα, άμεσο και πηγαίο τρόπο, χωρίς να περιπέσει σε αντιφάσεις, δεν δίσταζε να παραδεχθεί εάν κάτι δεν γνώριζε ή δεν είναι ειδικός, όπως π.χ. για το ζήτημα των ζημιών και το κατά πόσο ήταν βίαιη η σύγκρουση ή όχι. Τα όσα ανέφερε ο μάρτυρας για την κατάσταση του ενάγοντα και το πως συμπεριφερόταν στην σκηνή του ατυχήματος, έρχονται να επιβεβαιώσουν και να ενισχύσουν την μαρτυρία του Μ.Υ.1 Δρ. Ηλία Γεωργίου, όπου για τους λόγους που το Δικαστήριο θα εξηγήσει πιο κάτω, αποδέχεται την μαρτυρία του ως αληθή και αξιόπιστη, ήτοι τον μη σοβαρό τραυματισμό που υπέστη ο ενάγοντας και την έκταση των συνεπειών αυτών. Ο ενάγοντας ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, υιοθέτησε την γραπτή του δήλωση - τεκμήριο 2. Στην γραπτή του δήλωση κάνει αναφορά ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα το επίδικο ατύχημα, χαρακτηρίζοντας την σύγκρουση ως βίαιη, ισχυρισμός ο οποίος αμφισβητήθηκε έντονα κατά την διάρκεια της αντεξέτασης. Ως προς τις ισχυριζόμενες αμελείς πράξεις του οδηγού του ενεχόμενου οχήματος που αναφέρει ο ενάγοντας στην γραπτή του δήλωση, δεν τίθεται ζήτημα να τεθούν στο παρόν στάδιο, διότι δεν αποτελούν επίδικο ζήτημα και ακολούθως ο ενάγοντας υιοθετεί και επαναλαμβάνει τις σωματικές βλάβες που δικογραφεί στην έκθεση απαίτησης του, τις συνέπειες αυτών, οι οποίες συνεχίζουν μέχρι και σήμερα, τις θεραπείες, ταλαιπωρία και έξοδα που έχει υποβληθεί, ως επίσης και τις απώλειες απολαβών. Στην συνέχεια της κυρίως εξέτασης του, κατέθεσε σειρά τεκμηρίων για τα οποία θα γίνει ειδική αναφορά κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του ενάγοντα. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι παραπέμφθηκε από τον Δρ. Συμιλλίδη για να υποβληθεί σε μαγνητική τομογραφία, έχοντας πολλούς πόνους ως ανέφερε, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες παρέλαβε σχετικά τεκμήρια και ποιους επισκέφθηκε και πιο συγκεκριμένα τον ιατρό κ. Κυριακίδη και τι του έχουν αναφέρει, εκφράζοντας σε αρκετά σημεία άγνοια ιατρικών ορολογιών και παρέπεμπε στα γραφόμενα των ιατρών. Επίσης αναφέρθηκε στην επίσκεψη του στο νοσοκομείο και τι εκεί έγινε και τι του ανέφεραν και πιο συγκεκριμένα ως προς την ανάγκη εξέτασης του από ορθοπεδικό και το έγγραφο που εξασφάλισε από το νοσοκομείο, ως επίσης αναφέρθηκε στις επισκέψεις του στον ιατρό Συμιλλίδη και ότι τον είχε επισκεφθεί ξανά στο παρελθόν, ως επίσης ανέφερε ότι επισκέφθηκε και άλλους ιατρούς από τους οποίους ιατρούς δεν έλαβε ιατρικά πιστοποιητικά, πέραν των κ.κ. Συμιλλίδη και Κυριακίδη και επιπρόσθετα αναφέρθηκε στις φυσικοθεραπείες που υπεβλήθη και σε ποιους και τα έξοδα που υπεβλήθηκε για τις φυσικοθεραπείες και σε τι ποσό περιορίζεται με βάση τις αποδείξεις που προσκόμισε. Ανέφερε ότι είναι τρία χρόνια άνεργος και αυτός είναι ο λόγος που δεν πλήρωσε τον ιατρό Συμιλλίδη και σε κατοπινό στάδιο ανέφερε ότι δεν έχει ιατρικό πιστοποιητικό που να καταδεικνύει ότι δεν μπορεί να εργάζεται, αλλά δήλωσε ότι ο οργανισμός του δεν μπορεί. Αρνήθηκε σχετική υποβληθείσα θέση ότι ο μόνος τραυματισμός που υπέστη είναι η θλάση μαλακών μορίων χωρίς βαθμό σοβαρότητας και με περίοδο αποθεραπείας τον ένα μήνα χωρίς μόνιμα κατάλοιπα, λέγοντας ότι ακόμα και σήμερα ιδιαίτερα στις αλλαγές καιρού έχει ενοχλήσεις και ότι χρησιμοποιεί κολλάρο και κρέμες. Επίσης αρνήθηκε υποβληθείσες θέσεις ότι οι ισχυρισμοί του δεν συνάδουν με τα ιατρικά πιστοποιητικά του νοσοκομείου και των μαγνητικών τομογραφιών, επαναλαμβάνοντας την θέση του για μόνιμα κατάλοιπα, ως επίσης αρνήθηκε υποβληθείσες θέσεις ότι η πρόθεση του είναι να πει ψέματα στο Δικαστήριο για να διεκδικήσει υπέρογκες αποζημιώσεις τις οποίες υπερασπίστηκε, αρνούμενος ταυτόχρονα υποβληθείσες θέσεις ότι αυτές δεν έχουν αποδειχθεί. Αναφέρθηκε επίσης και στο πρόβημα που αντιμετωπίζει το χέρι του και πιο συγκεκριμένα στο γάγγλιο, όπου έχει πόνους μέχρι και σήμερα, στις αγορές φαρμάκων και την χρήση αυχενικού κολλάρου, ως επίσης αρνήθηκε υποβληθείσα θέση ότι η σύγκρουση στο επίδικο ατύχημα ήταν βίαιη και εν κατακλείδι αρνήθηκε σχετικές υποβληθείσες θέσεις ότι από το επίδικο ατύχημα ένα μήνα μετά δεν παρουσίαζε κανένα πρόβλημα και ότι για ενάμιση χρόνο εργαζόταν κανονικά χωρίς κανένα πρόβλημα. Είναι γνωστή και πάγια η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με την αυστηρή απόδειξη των ειδικών αποζημιώσεων, με βάση την οποία ο ενάγων βαρύνεται να αποδείξει με καθαρή μαρτυρία τα κονδύλια που διεκδικεί ως ειδικές ζημιές και απόδειξη ειδικών ζημιών κινείται μέσα σε αυστηρά πλαίσια και το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά και όχι περιοριστικά, λόγω της πλούσιας και πάγιας νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην Ηρακλέους ν. Πίτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239 και συνακόλουθα το Δικαστήριο θα αξιολογήσει την μαρτυρία του ενάγοντα αναφορικά με το ζήτημα των ειδικών ζημιών, αντλώντας διαφώτιση και καθοδήγηση από το πιο πάνω αναφερθέν νομολογιακό πλαίσιο. Είναι γνωστή και πάγια η νομολογιακή αρχή, με βάση την οποία δύναται να γίνει αποδεκτή μέρος μιας μαρτυρίας και απόρριψης άλλης και το Δικαστήριο αντλεί διαφώτιση και καθοδήγηση και παραπέμπει ενδεικτικά και όχι περιοριστικά στην στην Τσίκκας ν. Χριστοφή, Πολ.Εφ.309/08, ημερ. 18 Νοεμβρίου 2010, και Μεσσάρη ν. Κατσιαμίδη, Πολ.΄Εφ.376/06, ημερ. 29 Νεομβρίου 2010 και FOUAD SAADE - v - NABIL ZEINI 2005 1B ΑΑΔ 1485, αλλά και στην πολύ πρόσφατη απόφαση Μιχάλης Μιχαήλ κ.α Ποινικές Εφέσεις 145 και 146 ημερ. 15/4/2016 και όπως θα διαφανεί πιο κάτω, το Δικαστήριο αποδέχεται εν μέρει και απορρίπτει εν μέρει την μαρτυρία του ενάγοντα και του Δρ. Συμιλλίδη στα ζητήματα που θα γίνεται ειδική μνεία πιο κάτω. Το Δικαστήριο ως προς το πρόσωπο του ενάγοντα, κρίνει ότι προσήλθε στο Δικαστήριο με έντονη διάθεση να υπερβάλλει από την μια ως προς τις αιτούμενες θεραπείες σε σύγκριση με τα τραύματα που υπέστη και από την άλλη, να παρουσιάζει μια συγκεχυμένη και ομιχλώδη κατάσταση για το τι ο ίδιος έπραξε. Κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης απαντούσε με έντονο το στοιχείο της διστακτικότητας, της έλλειψης μνήμης, της ασάφειας και γενικά δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με σκοπό να διαφωτίσει την φύση και έκταση των τραυμάτων και εξόδων που υπέστη, προσπαθώντας να αποδώσει σε αυτά μια υπερβολική διάσταση. Προσπάθησε να παρουσιάσει μια ιατρική και γενικά μια εικόνα και πιο συγκεκριμένα ότι από το επίδικο ατύχημα υποφέρει και ταλαιπωρείται μέχρι σήμερα, χωρίς να προσκομίσει οποιαδήποτε μαρτυρία επιστημονικής και πιο συγκεκριμένα ιατρικής φύσεως, που να καταδεικνύει ότι τα τραύματα και οι ζημιές και γενικά η ταλαιπωρία υφίσταται και γενικά δικαιολογείται μέχρι και σήμερα. Η εκδοχή που προωθήθηκε από την πλευρά του ενάγοντα ότι η σύγκρουση ήταν βίαιη, δεν κρίνεται αξιόπιστη και πιστευτή από το Δικαστήριο, διότι αυτή η εκδοχή προωθήθηκε σε μια προσπάθεια εξόγκωσης και διόγκωσης των απαιτήσεων του ενάγοντα, αλλά και επειδή το Δικαστήριο αποδέχεται την εκδοχή του Μ.Υ.1 και απορρίπτει την εκδοχή του Δρ. Συμιλλίδη αναφορικά με το βίαιο του κτυπήματος. Ούτε έχει πείσει η αναφορά του ενάγοντα ότι από το επίδικο ατύχημα έχει υποστεί γάγγλιο στο χέρι του και ότι αυτό είναι μετατραυματικό, διότι κατά το στάδιο που έδινε την μαρτυρία του για αυτό το θέμα, ήταν έντονα ανήσυχος, νευρικός, διστακτικός, μη πειστικός και που εν πάση περιπτώση επί αυτού του θέματος, το Δικαστήριο αποδέχεται την θέση του Μ.Υ.1, ως πιο κάτω θα αναφερθεί αναλυτικότερα, όπου απορρίπτει την θέση ότι το γάγγλιο προκλήθηκε από το επίδικο ατύχημα και συνακόλουθα η θέση του Δρ. Συμιλλίδη δεν γίνεται αποδεκτή, ένεκα και του ότι ο Δρ. Συμιλλίδης στηρίχθηκε στα λόγια του ενάγοντα ότι πριν το ατύχημα δεν είχε γάγγλιο, θέση την οποία το Δικαστήριο δεν αποδέχεται, εν΄ όψει της απόρριψης της εκδοχής του ενάγοντα για το ζήτημα του γαγγλίου. Συνακόλουθα απορρίπτεται και η σχετική αξίωση για τα μελοντικά έξοδα εγχείρισης για το γάγγλιο, από την στιγμή που δεν έχει αποδειχθεί διασύνδεση του γαγγλίου με το επίδικο ατύχημα και που εν πάση περιπτώση, ούτε έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε μαρτυρία ιατρικής φύσεως που να καταδεικνύει ότι ο ενάγοντας σήμερα αντιμετωπίζει πρόβλημα με γάγγλιο και ότι θα χρειαστεί χειρουργική επέμβαση, παραμένοντας και η σχετική αξίωση μετέωρη και έκθετη προς απόρριψη και το ίδιο ισχύει και για την θέση του ότι μέχρι σήμερα αντιμετωπίζει πόνους από το ατύχημα και ότι αδυνατεί να εργαστεί, διότι από την μια το Δικαστήριο κρίνει ότι αυτή η αναφορά του ενάγοντα ειπώθηκε σε μια προσπάθεια διόγκωσης και γενικά υπερβολής του ενάγοντα για να αξιώνει όσο το δυνατό μεγαλύτερο ποσό αποζημίωσης, αλλά και επειδή δεν έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε μαρτυρία ιατρικής φύσεως και μάλιστα αξιόπιστη, που να δικαιολογεί και να τεκμηριώνει την θέση αυτή του ενάγοντα, αλλά απεναντίας υπάρχει η μαρτυρία του Μ.Υ.1, την οποία το Δικαστήριο αποδέχεται όπως θα αναφερθεί πιο κάτω και που αποδεικνύει ότι τα συμπτώματα υποχώρησαν και ότι ο ενάγοντας συνέχισε κανονικά την εργασία του μετά την λήξη της αναρρωτικής άδειας του, αφού δεν έλειψε ξανά από την εργασία του λόγω του επίδικου ατυχήματος. Αναπόφευκτα, το ίδιο ισχύει και για τα όσα ανέφερε επίσης ο ενάγοντας αναφορικά με τον Δρ. Χρίστο Κυριακίδη, διότι η μη προσέλευση του στο εδώλιο του μάρτυρα, στέρησε από το Δικαστήριο την κλινική εικόνα του ενάγοντα όταν τον εξέτασε ο εν λόγω ιατρός και κατά πόσο είναι αξιόπιστο και ασφαλές μαρτυρικό υπόβαθρο το τι σχετίζεται με τον Δρ. Χρίστο Κυριακίδη και με περαιτέρω συνέπεια την έκθεση προς απόρριψη των σχετικών αξιώσεων ως προς τα έξοδα που αφορούν τον εν λόγω ιατρό και γενικά το τι προέρχεται και σχετίζεται με τον εν λόγω ιατρό. Ως προς την επιλογή του ενάγοντα να επισκεφθεί ιδιώτη ιατρό σε κατοπινό στάδιο, παρόλο που αρχικά επισκέφθηκε το νοσοκομείο, αυτό αποτελεί δικαίωμα του ενάγοντα, το οποίο ούτως ή άλλως η πλευρά της εναγόμενης με σχετική υποβληθείσα θέση σεβάστηκε. Ως προς το κονδύλι των €450 ως έξοδα του ιατρού Συμιλλίδη, το Δικαστήριο κρίνει ότι παρ΄ όλο που δεν έχει προσκομιστεί σχετική απόδειξη πληρωμής, εν τούτοις από την στιγμή που αυτό το ποσό οφείλεται προς τον εν λόγω ιατρό και πιο συγκεκριμένα επειδή δεν έχει ακόμα εξοφληθεί πλήρως, ο ενάγοντας δικαιούται στην επιδίκαση του εν λόγω ποσού, διότι ο ενάγοντας χρεώθηκε το εν λόγω ποσό, το οποίο είναι δικαιολογημένο, εν΄ όψει της αποδοχής από το Δικαστήριο της θέσης ότι ήταν δικαίωμα του ενάγοντα να ζητήσει τις υπηρεσίες του Δρ. Συμιλλίδη. Η δε αναφορά του Δρ. Συμιλλίδη ότι θα έπρεπε να χρεωθεί ο ενάγοντας περαιτέρω ποσό και ότι έχει αναγραφεί εκ λάθους μικρότερο ποσό, δεν δύναται να έχει οποιαδήποτε αποδεικτική αξία, εν΄ όψει και της μη τροποποίησης της έκθεσης απαίτησης ως προς αυτό το σημείο. Ως προς τις αξιώσεις του ενάγοντα αναφορικά με τις φυσικοθεραπείες, πέραν του ποσού των €75 που διαφάνηκε και μέσα από τις τελικές αγορεύσεις της εναγόμενης ότι είναι παραδεκτό, οι υπόλοιπες αξιώσεις δεν έχουν αποδειχθεί, διότι δεν προσήλθε στο Δικαστήριο ως μάρτυρας το άτομο το οποίο φέρεται να έχει κάνει κάποιες φυσικοθεραπείες, ήτοι του Δρ. Πέτρου Κάττου και συνακόλουθα η σχετική αξίωση παρέμεινε μετέωρη και έκθετη προς απόρριψη, διότι δεν έχει ενώπιον του το Δικαστήριο εκείνη την μαρτυρία που να αποδεικνύει την αναγκαιότητα των εν λόγω φυσικοθεραπειών. Επιπρόσθετα, η αναφορά του ενάγοντα ότι περιορίζει την απαίτηση του ως προς αυτά τα έξοδα σε αυτά που καλύπτονται με τις σχετικές αποδείξεις, ήτοι ο αυτόματος περιορισμός της απαίτησης του σε σχέση με αυτήν που έχει δικογραφήσει, δεν αλλάζει κάτι στην πιο πάνω κρίση του Δικαστηρίου, ήτοι με την επιδίκαση μόνο του ποσού των €75 ως έξοδα φυσικοθεραπειών. Αναπόφευκτα, συμπαρασύρεται και η σχετική αξίωση για μελλοντικές φυσικοθεραπείες, όχι μόνο λόγω του πιο πάνω περιορισμού από τον ίδιο τον ενάγοντα, αλλά και επειδή το Δικαστήριο, δεν έχει ενώπιον του εκείνη την θετική και αξιόπιστη μαρτυρία ιατρικής φύσεως που να καταδεικνύει την ανάγκη μελλοντικών φυσικοθεραπειών, διότι το Δικαστήριο ως θα αναφερθεί πιο κάτω, απορρίπτει την θέση του Δρ. Συμιλλίδη για ανάγκη διενέργιας μελλοντικών φυσικοθεραπειών και της αποδοχής της μαρτυρίας του Μ.Υ.1 για την κατάσταση του ενάγοντα και την πορεία και εξέλιξη της υγείας του. Ως προς τα έξοδα που απαιτεί ο ενάγοντας αναφορικά με την πληρωμή της μαγνητικής τομογραφίας, το Δικαστήριο κρίνει ότι αυτό το κονδύλι είναι δικαιολογημένο και αιτιολογημένο από τον Δρ. Συμιλλίδη, ο οποίος ήταν και ο θεράπων ιατρός του ενάγοντα κατά τον ουσιώδη χρόνο και που ο ίδιος ο Μ.Υ.1 αποδέκτηκε την θέση του Δρ. Συμιλλίδη ότι έχει καλύτερη εικόνα ο θεράπων ιατρός τις πρώτες ημέρες και συνακόλουθα κρίνονται ως δικαιολογημένα και αιτιολογημένα κονδύλια και που εν πάση περιπτώση, ο ίδιος ο Μ.Υ.1 ουσιαστικά αποδέχθηκε το περιεχόμενο των ευρημάτων της μαγνητικής τομογραφίας και είναι διαφορετικό το ζήτημα της προέλευσης μερικών συμπτωμάτων που περιγράφονται σε αυτήν, ζήτημα για το οποίο όπως θα επεξηγηθεί πιο κάτω, το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία του Μ.Υ.
- Το δικαιολογημένο και αιτιολογημένο της διενέργειας μαγνητικής τομογραφίας, έγκειται και στο γεγονός ότι ο ίδιος ο Μ.Υ.1, παρέπεμπε και συμφωνούσε με το περιεχόμενο μαγνητικής τομογραφίας, όταν έδιδε την δια ζώσης μαρτυρία του. Ως προς την αξίωση του ενάγοντα αναφορικά με το αυχενικό κολλάρο, αυτή παρέμεινε αναπόδεικτη, διότι ο ενάγοντας δεν ήταν καν σε θέση να διακρίνει και να ξεκαθαρίσει κατά πόσο ήταν δώρο το αυχενικό κολλάρο από τον Δρ. Συμιλλίδη ή όχι και συνακόλουθα ο ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει θετικά και αυστηρά την ειδική αυτή ισχυριζόμενη ζημιά, ως ο πάγιος νομολογιακός κανόνας που αναφέρθηκε πιο πάνω. Ως προς την απαίτηση του ενάγοντα αναφορικά με την καταβολή χρηματικών ποσών για φάρμακα, το Δικαστήριο κρίνει ότι αυτά δεν έχουν αποδειχθεί με τον δέοντα τρόπο, διότι δεν έχει γίνει η αναγνώριση, η συσχέτιση και η αιτιώδης διαδύνδεση και αναγκαιότητα των φαρμάκων που αναγράφονται στις συγκεκριμένες αποδείξεις που κατατέθηκαν ως τεκμήρια, με συγκεκριμένη συνταγογράφηση ή αιτιολόγηση των φαρμάκων που αναγράφονται στις σχετικές αποδείξεις από τον θεράποντα ιατρό του ενάγοντα. Ως προς την απαίτηση του ενάγοντα αναφορικά με την απώλεια απολαβών του για δύο μήνες, το Δικαστήριο κρίνει ότι, εν΄ όψει της αποδοχής της μαρτυρίας της Μ.Ε.2 ως αξιόπιστης για τους λόγους που θα εκτεθούν πιο κάτω κατά την αξιολόγηση της εν λόγω μάρτυρος, αλλά και λόγω της αποδοχής του μέρους εκείνου της μαρτυρίας του Μ.Ε.3 αναφορικά με το ζήτημα της διάρκειας της αναρρωτικής άδειας, η απαίτηση του αυτή έχει αποδειχθεί και συνακόλουθα θα επιδικασθεί υπέρ του ενάγοντα το σχετικό αξιούμενο ποσό, αποδεχόμενο το Δικαστήριο επίσης την θέση του ενάγοντα ότι απουσίαζε από την εργασία του για περίοδο δύο μηνών, ένεκα του επίδικου ατυχήματος. Ως Μ.Ε.2 κατέθεσε η κα Ραφαέλλα Μιχαήλ. Η μάρτυρας ανέφερε ότι εργάζεται στην εταιρεία όπου εργοδοτούσε τον ενάγοντα κατά τον ουσιώδη χρόνο, αναφέροντας τις απολαβές του και τα καθήκοντα του. Αναφέρθηκε στην αίτηση που υποβλήθηκε από τον ενάγοντα για επίδομα ασθενείας για την περίοδο που αναφέρθηκε, ήτοι από 28/11/2013 μέχρι 26/1/2014 και για αυτήν την περίοδο ο ενάγοντας δεν πληρώθηκε, όπου ο μικτός μηνιαίος μισθός του ως μάγειρας Α ανερχόταν στο ποσό των €1210 μικτά και καθαρά ανερχόταν στο ποσό των €1150 μηνιαίως και περιέγραψε την διαδικασία που ακολουθείται σε παρόμοιες περιπτώσεις. Αντεξεταζόμενη, ανέφερε ότι με βάση το αρχείο της εταιρείας, αυτό που έχει στην κατοχή της, είναι η αίτηση για χορήγηση επιδόματος ασθενείας και όχι οποιαδήποτε πιστοποιητικά τα οποία δίνονται στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις κατά την υποβολή της σχετικής αίτησης και αυτό που κρατά η εταιρεία είναι αντίγραφο της αίτησης, η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο, Ανέφερε επίσης η μάρτυρας ότι ο ενάγοντας παρουσίασε σχετικά πιστοποιητικά και διαπιστώθηκε από τον υπεύθυνο του ενάγοντα ότι αυτός είναι ασθενής, ως ήταν και η σχετική ενημέρωση της και η αίτηση για χορήγηση επιδόματος ασθενείας δεν είναι δυνατή, εάν δεν έχει προηγουμένως ενημερωθεί σχετικά η εταιρεία. Η μάρτυρας ανέφερε ότι δεν έχει δει η ίδια οποιαδήποτε άδεια ασθενείας και ως προς την περίοδο μεταξύ 12/1/2014, που είναι η λήξη της περιόδου που αναγράφεται στο τεκμήριο 16 και στις 26/1/2014, όπου έλειπε ο ενάγοντας από την εργασία του, ανέφερε ότι δεν έχει οτιδήποτε άλλο στην κατοχή της και εξέφρασε άγνοια εάν ο ενάγοντας προέβηκε σε άλλο αίτημα ασθενείας. Αποκάλυψε η μάρτυρας την πηγή της πληροφόρησης της και πιο συγκεκριμένα από το αρχείο της εταιρείας και από το τμήμα ανθρωπίνου δυναμικού, ως επίσης ανέφερε και το χρονικό σημείο όπου άρχισε η μάρτυρας να εργοδοτείται στην εν λόγω εταιρεία και εξέφρασε την βεβαιότητα ότι όποιος είναι με άδεια ασθενείας, δεν πληρώνεται και το κατά πόσο καταβλήθηκαν Κοινωνικές Ασφαλίσεις την περίοδο που απουσίαζε ο ενάγοντας θα έπρεπε να το ελέγξει, ανέφερε όμως ότι ο ενάγοντας μετά τις 27/1/2014 επέστρεψε στην εργασία του και εργάστηκε κανονικά για όλο το έτος
- Η εν λόγω μάρτυρας άφησε θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, η μάρτυρας απαντούσε με φυσικό, άμεσο και πηγαίο τρόπο, χωρίς υπεκφυγές, υπερβολές ή ασάφειες με σκοπό να ωφελέσει ή να βλάψει οποιαδήποτε πλευρά, αποκάλυπτε την πηγή της γνώσης της και δεν δίσταζε να παραδεχθεί εάν κάτι δεν γνώριζε ή δεν ενέπιπτε στα καθήκοντα της, οι δε γνώσεις της και γενικά η μαρτυρία της στηριζόταν σε έγγραφη μαρτυρία που έχει προσκομίσει. Οι εξηγήσεις που έδινε παρουσίαζαν λογική και συνοχή, όπως είναι η περίοδος απουσίας του ενάγοντα από τα καθήκοντα του και η μη πληρωμή του από την εργασία για περίοδο δύο μηνών, κρίνεται δε λογική και η εξήγηση που έδωσε ότι αυτό που τηρείται στο αρχείο της εταιρείας που εργάζεται, είναι η αίτηση για παροχή επιδόματος ασθενείας και ότι τα πρωτότυπα παραδίνονται στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Η περίοδος που έχει υπ΄ όψην της η μάρτυρας για την απουσία του ενάγοντα από την εργασία του, συμπίπτει με την περίοδο που αναφέρει και ο Μ.Ε.4 Δρ. Συμιλλίδης και που δεν έχει διαφανεί άλλη αιτία απουσίας του ενάγοντα από την εργασία του πέραν του επίδικου ατυχήματος. Συνακόλουθα το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία της εν λόγω μάρτυρος ως αξιόπιστη. Ως Μ.Ε.3 κατέθεσε ο κ. Κώστας Αριστοτέλους, ο οποίος ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, υιοθέτησε την γραπτή του δήλωση, στην οποία αναφέρει ότι είναι ιδιοκτήτης γκαράζ επιδιόρθωσης αυτοκινήτων και ότι επιδιόρθωσε το όχημα που ενεπλάκη στο επίδικο ατύχημα, περιγράφοντας τις ζημιές που είχε το εν λόγω αυτοκίνητο, χαρακτηρίζοντας τις ζημιές ως σοβαρές και πληρώθηκε από το άτομο που κατονόμασε το ποσό των €2,000, συμπεριλαμβανομένων των εργασιών και των εξαρτημάτων. Αντεξεταζόμενος, αναφέρθηκε στην επαγγελματική του πείρα, ότι το επίδικο όχημα είναι ηλικίας περίπου 17 ετών, ήταν σε άριστη κατάσταση, περιέγραψε τις ζημιές που είχε το όχημα στην έκταση που θυμόταν, ότι μετέβηκε στο γκαράζ ένα άτομο και το φωτογράφησε, απέκλεισε το ενδεχόμενο το εν λόγω όχημα να αξίζει περί τα €1000, ένεκα του ότι ήταν πολυτελείας, νομίζει ο μάρτυρας ότι εξέδωσε απόδειξη, αλλά δεν την είχε μαζί του και εν κατακλείδι, ανέφερε ότι δεν έχει άδεια ασκήσεως του επαγγέλματος και κατονόμασε το προηγούμενο συνεργείο όπου εργαζόταν. Η αποδεικτική βαρύτητα της μαρτυρίας του εν λόγω μάρτυρα είναι μηδαμινή, διότι προσήλθε στο Δικαστήριο για να μαρτυρήσει για το ζήτημα της επιδιόρθωσης των ζημιών στο αυτοκίνητο όπου επενέβαινε ο ενάγοντας, το οποίο δεν είναι ιδιοκτησίας του ιδίου και που δεν αποτελεί επίδικη αξίωση στα πλαίσια της παρούσας αγωγής τα έξοδα επιδιόρθωσης του εν λόγω αυτοκινήτου. Ως τελευταίος μάρτυρας από πλευράς ενάγοντα, κατέθεσε ο Δρ. Φίλιππος Συμιλλίδης, τα προσόντα του οποίου δεν αμφισβητήθηκαν. Ο μάρτυρας αναγνώρισε και υιοθέτησε την ιατρική του έκθεση, την οποία και ανέλυσε και το ίδιο έπραξε με το τεκμήριο 4 που αφορά μαγνητική τομογραφία. Απέδωσε και αιτιολόγησε την οπισθολίσθηση σε Α6 και 7 και την κυκλοτερή προβολή στο επίδικο ατύχημα, λόγω της βιαιότητας της σύγκρουσης και της έντασης που δέχθηκε ο αυχένας, όπως καταδεικνύεται και μέσα από τα υποκειμενικά ενοχλήματα του ασθενούς και τα δικά του αντικειμενικά ευρήματα. Ως προς την αυχενική μοίρα, ανέφερε ότι τα προβλήματα και οι ενοχλήσεις έχουν μόνιμο χαρακτήρα και με την πάροδο του χρόνου θα εντείνονται και θα επηρεάζουν τον ασθενή στην προσωπική του ζωή και ασχολίες του. Συμφώνησε ότι η αναφερόμενη ψευδάρθρωση στο τεκμήριο 5 είναι εκ γενετής και ως προς το γάγγλιο, ανέφερε ότι αυτό οφείλεται από τον τραυματισμό που υπέστη, αναφέροντας ταυτόχρονα γενικώς τις αιτίες πρόκλησης του και ότι σε περιπτώσει που επιμένει, η θεραπεία του είναι η χειρουργική επέμβαση. Ακολούθως, ο μάρτυρας αντέκρουσε την ιατρική έκθεση του Δρ. Ηλία Γεωργίου, αιτιολογώντας και αναλύοντας την δική του εκτίμηση. Διευκρίνισε ότι το διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας που υποστηρίζει ότι υπέστη ο ενάγοντας, είναι σοβαρότερης μορφής από τον τραυματισμό μαλακών μορίων και γενικά την θλάση που υποστηρίζει ο Μ.Υ.1 ότι υπέστη ο ενάγοντας. Ανέφερε ο μάρτυρας ότι για να φανεί μια θλάση στην μαγνητική τομογραφία θα πρέπει να δημιουργηθεί μεγάλο αιμάτωμα και όποιος ξέρει, ως ανέφερε, δεν περιγράφεται στην μαγνητική τομογραφία και η κατάληξη είναι ότι αυτό που έγινε είναι ένας σοβαρός τραυματισμός στον αυχένα. Η κλινική εικόνα του ενάγοντα όταν εξεταζόταν από τον Μ.Υ.1 σίγουρα ήταν καλύτερη όταν εξεταζόταν από τον ίδιο και σίγουρα δεν ήταν σε θέση ο ενάγοντας να θυμόταν ακριβώς πολλά πράγματα. Αναφέρθηκε ο μάρτυρας στην θεραπεία που συνέστησε στον ενάγοντα, ήτοι χρήση κολλάρου και αναλγητικών και φυσικοθεραπεία, με ενδεχόμενο ανάπτυξης σπονδυλοαρθρίτιδας, την οποία και περιέγραψε, με δεδομένα την πάροδο του χρόνου, την βιαιότητα της κάκωσης και την εργασία του ασθενούς και που θα προκαλούν διαιώνιση και αύξηση των ενοχλήσεων, με πιθανότητα να χρειαστεί στο μέλλον χειρουργική επέμβαση, ιδίως στον αυχένα και όταν τα συμπτώματα παρουσιάζουν έξαρση, θα πρέπει να χρησιμοποιείται κολλάρος, αναλγητικά και να γίνονται φυσικοθεραπείες και το ίδιο ισχύει σε παρατεταμένη ορθοστασία ή κάθισμα ή να χρειαστεί το πρωί κάποια ώρα μέχρι να ζεσταθεί. Περιέγραψε επίσης τι είναι ο ευθειασμός και ότι ο ενάγοντας θα παρουσιάζει προβλήματα στο μέλλον, με βάση και την μέχρι τώρα εμπειρία και περιέγραψε τον τραυματισμό του ενάγοντα από απόψεως σοβαρότητας σε μέτριο προς σοβαρό. Αντεξεταζόμενος, αναφέρθηκε στις επισκέψεις του ενάγοντα σε αυτόν, ότι ο ενάγοντας του προσκόμισε ακτινογραφίες του γενικού νοσοκομείου Λεμεσού, τις οποίες και επέστρεψε στον ενάγοντα. Ακολούθως, ο μάρτυρας αναφέρθηκε σε ποια σημεία της ιατρικής έκθεσης του Μ.Υ.1 διαφωνεί, τονίζοντας το γεγονός ότι ο Μ.Υ.1 δεν αναφέρθηκε καθόλου στην μαγνητική τομογραφία και δεν γνωματεύει επί αυτής, στο ότι ο ενάγοντας υπέστη διάστρεμμα και όχι τραυματισμό μαλακών μορίων και ότι ο Μ.Υ.1 ουσιαστικά ανέφερε ότι ο ενάγοντας δεν έπαθε απολύτως τίποτε. Στην συνέχεια της αντεξέτασης του, υιοθέτησε και επανέλαβε τα ευρήματα και γενικά τις διαπιστώσεις του, όπως αυτά πηγάζουν μέσα από την έκθεση του - τεκμήριο 3, ανέφερε ότι το γάγγλιο που παρουσίασε ο ενάγοντας είναι μετατραυματικό, συνεπεία του ατυχήματος και που ο ενάγοντας του ανέφερε ότι προηγουμένως δεν είχε γάγγλιο, συμφώνησε ότι το γάγγλιο μπορεί να προκληθεί από έναν οξύ τραυματισμό και ότι μπορεί και να παρέλθει και αρνήθηκε υποβληθείσες θέσεις ότι είναι άγνωστες οι αιτίες πρόκλησης του γαγγλίου και ότι το γάγγλιο δεν οφείλεται στην προκειμένη περίπτωση από το επίδικο ατύχημα. Ακολούθως, ο μάρτυρας αναφέρθηκε στις περιπτωσεις όπου εξέτασε τον ενάγοντα και τι στοιχεία έλαβε υπόψη του, ως επίσης αναφέρθηκε και στο ζήτημα της πληρωμής του, ως επίσης αιτιολόγησε και υπερασπίστηκε την παραπομπή του ενάγοντα σε μαγνητική τομογραφία, λόγω των πόνων που είχε και λόγω του ότι ήθελε να έχει μια πληρέστερη διάγνωση και το αποτέλεσμα δικαίωσαν τα παράπονα του ενάγοντα, επαναλαμβάνοντας τις θέσεις του ως αυτές διατυπώνονται στην έκθεση του, εμμένοντας στην θέση του για βιαιότητα της σύγκρουσης εν΄ όψει της εικόνας του ενάγοντα που παρατηρεί στον ίδιο και τις ακτίνες, σε αντίθεση με κάποιον ιατρό που βλέπει μόνο τις ακτινογραφίες σε ηλεκτρονικό υπολογιστή. Αναφέρθηκε επίσης και στο τι είναι ευθειασμός, αρνήθηκε ότι οπισθολίσθηση αντιμετωπίζει όλος ο πληθυσμός άνω των 20 ετών, ως επίσης διαφώνησε σε υποβληθείσα θέση ότι για να υπάρχει οπισθολίσθηση θα πρέπει να υπάρχει οίδημα, τοπική μικρή αιμορραγία και τραυματισμό των συνδέσμων του αυχένα, λέγοντας επίσης ότι η οπισθολίσθηση ήταν μικρή και δεν ήταν απαραίτητο να ανευρεθεί στην μαγνητική τομογραφία. Επίσης, ο εν λόγω μάρτυρας υπεραμύνθηκε των ευρημάτων και συμπερασμάτων του όπως αποτυπώνονται στην έκθεση του και που πηγάζουν από τα υποκειμενικά συμπτώματα και ενοχλήματα του ασθενούς για τα οποία αναφέρθηκε, των κλινικών ευρημάτων και των ακτινογραφιών του νοσοκομείου, τονίζοντας ότι στο νοσοκομείο δεν γίνονται άσκοπες εξετάσεις. Εν κατακλείδι, ο μάρτυρας διαφώνησε σε υποβληθείσα θέση ότι αυτό που έπαθε ο ενάγοντας είναι ως περιγράφονται στην ιατρική έκθεση του Μ.Υ.1, λέγοντας ότι κατά τον χρόνο σύνταξης της έχουν αλλάξει πολλά από απόψεως υποκειμενικών και κλινικών ευρημάτων, ως επίσης διαφώνησε σε υποβληθείσες θέσεις ότι η έκθέση του ιδίου και του Μ.Υ.1 είναι λανθασμένη και ορθή αντίστοιχα, ως επίσης αρνήθηκε υποβληθείσα θέση ότι δεν δικαιολογούνται τα έξοδα που υποβλήθηκε ο ενάγοντας για μαγνητικό τομογράφο. O εν λόγω μάρτυρας, όπως και ο Μ.Υ.1, θα αξιολογηθούν κάτω από το πέπλο του εμπειρογνώμονα (expert). Ως ειδικός ιατρός και εμπειρογνώμονας, επιτελεί ένα ιδιαίτερα βαρύνοντα ρόλο, καθ΄ ότι καλείται στο Δικαστήριο για να διαφωτίσει με τις γνώσεις και τις εμπειρίες του και την επιστημονική του κατάρτιση, εκείνα τα γεγονότα που χρήζουν εξειδικευμένης ανάλυσης. Οι υποχρεώσεις των εμπερογνωμόνων μαρτύρων τέθηκαν και στην υπόθεση CYBARCO LTD -V- SILVIA KOVASCIK
(2001)1Γ Α.Α.Δ. σελ. 2013 στην οποία λέχθησαν τα ακόλουθα: << Καθώς έχει νομολογηθεί οι εμπειρογνώμονες μάρτυρες υπέχουν υποχρέωση να δώσουν στο δικαστήριο τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για να καθίσταται δυνατός ο έλεγχος της ακρίβειας των συμπερασμάτων τους έτσι ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να σχηματίζει τη δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή των κριτηρίων στα γεγονότα που αποδεικνύονται με μαρτυρία(Anastassiades v.Republic
(1977)2 C.L.R.97,Kouppis v.Republic
(1977)2 C.L.R.361, Philippou v. Odysseos
(1989)1 C.L.R. 1, 5 και Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298, 308).>> Στην υπόθεση ΚΩΣΤΑ ΝΕΑΡΧΟΥ -ν- ΣΑΒΒΑ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ 2003 1 Α.Α.Δ. σελ 351 λέχθησαν τα ακόλουθα: <<Είναι γνωστό πως ο δικαστής δεν είναι επιτρεπτό να ενεργεί ως εμπειρογνώμονας. Εξειδικευμένα επίδικα θέματα, χρήζουν μαρτυρίας εμπειρογνωμόνων την οποία, δέχεται το Δικαστήριο προκειμένου να καταλήξει, ύστερα από αξιολόγηση, στο δικό του συμπέρασμα. Συχνά, η μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων που καταθέτουν για το ίδιο θέμα, παρουσιάζει αντιθέσεις, μικρές μέχρι και μεγάλες αποκλίσεις. Αυτό συμβαίνει και σε υποθέσεις όπως η παρούσα όπου οι μάρτυρες είναι ιατροί και κατά κανόνα η ιατρική μαρτυρία, όπως και κάθε άλλη μαρτυρία εμπειρογνωμόνων θεωρείται ως μαρτυρία ανεξάρτητη (βλ. Andreas Anastassiades v. The Republic
(1977)2 C.L.R. 97, Kyriacos Nicola Kouppis v. The Republic
(1977)2 C.L.R. 361). Ακολουθεί πως το καθήκον των εμπειρογνωμόνων μαρτύρων είναι να εφοδιάσουν το Δικαστήριο με τα αναγκαία επιστημονικά/ειδικά κριτήρια και στοιχεία τα οποία, αφού εκτιμηθούν, να αποβούν χρήσιμα και βοηθητικά για το Δικαστήριο προκειμένου να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα και διαπιστώσεις.>> Το Δικαστήριο, παρακολουθώντας με ιδιαίτερη προσοχή τον εν λόγω μάρτυρα κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, έχει διακρίνει ότι για ορισμένα θέματα, προσήλθε στο Δικαστήριο με σκοπό να βοηθήσει την πλευρά του ενάγοντα, αποστασιούμενος από την αντικειμενικότητα που θα πρέπει να διακρίνει έναν εμπειρογνώμονα, αλλά και από την άλλη, ο εν λόγω μάρτυρας σε κάποια θέματα ήταν πιο κατατοπιστικός, έχοντας καλύτερη κλινική εικόνα του ενάγοντα ως ο θεράπων ιατρός για τις πρώτες μέρες του τραυματισμού του ενάγοντα, ως παραδέχθηκε άλλωστε και ο Μ.Υ.1, ο οποίος όμως, ήτοι ο Μ.Υ.1, ήταν πιο διαφωτιστικός ως προς το κομμάτι της μετέπειτα πορεία της υγείας του ενάγοντα, ως θα αναφερθεί πιο κάτω και που το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία του Μ.Υ.1 αναφορικά με την μετέπειτα πορεία της υγείας του ενάγοντα, έχοντας το πλεονέκτημα να έχει πιο πρόσφατη κλινική εικόνα του ενάγοντα. Το Δικαστήριο, ως προς την θέση του ιατρού Συμιλλίδη αναφορικά με την κυκλοτερή προβολή του Α6 και Α7, ως επίσης και για το ζήτημα της οπισθολίσθησης, που ως ευρήματα δεν αμφισβητήθηκαν, αλλά αμφισβητήθηκε η αιτία πρόκλησης τους, κρίνει ότι δεν οφείλονται από το επίδικο ατύχημα, διότι ο εν λόγω μάρτυρας ανέφερε ότι οφείλεται από την βίαιη ένταση και κάμψη κατά την σύγκρουση και το Δικαστήριο δεν αποδέχεται αυτήν την θέση, λόγω της απόρριψης εκείνου του μέρους της μαρτυρίας του ενάγοντα ότι η σύγκρουση ήταν βίαιη. Ως προς την θέση του εν λόγω μάρτυρα αναφορικά με την μονιμότητα των συνεπειών των τραυμάτων και γενικά των συνεπειών αυτών, το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την θέση του εν λόγω μάρτυρα, διότι από την μια το Δικαστήριο ως θα αξιολογηθεί πιο κάτω, αποδέχεται την θέση του Μ.Υ.1 ως προς την μετέπειτα εικόνα των τραυμάτων που υπέστη ο ενάγοντας, ως επίσης είναι ήδη απορριφθείσα η θέση του ενάγοντα ότι υφίσταται μέχρι σήμερα ενοχλήσεις, εν΄ όψει και της απουσίας συγκεκριμένης και αξιόπιστης μαρτυρίας ιατρικής φύσεως που να αποδεικνύει ότι ο ενάγοντας εξακολουθεί και δικαιολογεί και να επιβεβαιώνει αυτήν την θέση του ενάγοντα, έχοντας υπ΄ όψη ότι ο ενάγοντας μετά την λήξη της αναρρωτικής του άδειας, επέστρεψε στην εργασία του κανονικά και αδιάλειπτα, αλλά και επειδή η κλινική εικόνα του ενάγοντα όταν εξετάστηκε από τον Μ.Υ.1 ήταν πολύ καλύτερη. Ως προς το ζήτημα της ψευδάρθρωσης, ο μάρτυρας συμφώνησε ότι αυτό είναι εκ γενετής πάθηση και συνακόλουθα δεν θα συνεκτιμηθεί στα πλαίσια προσδιορισμού των γενικών αποζημιώσεων. H θέση του εν λόγω μάρτυρα ότι ο ενάγοντας υπέστη διάστρεμμα αυχενικής μοίρας που είναι πιο σοβαρός τραυματισμός από την θλάση μαλακών μορίων που υποστηρίζει ο Μ.Υ.1 ότι υπέστη ο ενάγοντας, δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο, διότι όπως θα επεξηγηθεί αναλυτικά πιο κάτω, το Δικαστήριο αποδέχεται ως πιο πειστική, διαφωτιστική και λεπτομερής την ανάλυση και γενικά την μαρτυρία του Μ.Υ.
- H θέση του μάρτυρα ότι ο ενάγοντας σίγουρα δεν θυμόταν ακριβώς πολλά πραγματα όταν τον εξέταζε ο Μ.Υ.1, εκφεύγει από τα επιστημονικά του εχέγγυα και την αντικειμενικότητα που επιβάλλεται να τον διακατέχει για να διαφωτίσει το Δικαστήριο αναφορικά με την κλινική εικόνα του ενάγοντα και γενικά εκφεύγει των καθηκόντων του με το να τοποθετείται και να υπεραμύνεται την μνήμη του ενάγοντα. Η αναφορά του μάρτυρα αναφορικά με τα ζητήματα της σπονδυλοαρθρίτιδας, του γαγγλίου και της μελλοντικής χειρουργικής επέμβασης, δεν γίνονται αποδεκτά από το Δικαστήριο, διότι όπως θα επεξηγηθεί αναλυτικά πιο κάτω, ο Μ.Υ.1 είναι πιο πειστικός, διαφωτιστικός, επεξηγηματικός και λεπτομερειακός και ειδικότερα ως προς το ζήτημα του γαγγλίου, η αναφορά του μάρτυρα που απέδωσε το γάγγλιο ως συνέπεια του ατυχήματος και γενικά ως μετατραυματική συνέπεια επειδή ο ενάγοντας του ανέφερε ότι πριν το ατύχημα δεν είχε γάγγλιο, κρίνεται ως ακροσφαλής, διότι από την μια το Δικαστήριο απορρίπτει την εκδοχή αυτή του ενάγοντα ως μια προσπάθεια διόγκωσης και επέκτασης των αξιώσεων του και από την άλλη, το Δικαστήριο έχει πειστεί από τις εξηγήσεις που έδωσε ο Μ.Υ.1 αναφορικά με το ζήτημα του γαγγλίου, όπου έχει αποσυνδεθεί από το επίδικο ατύχημα. Η αναφορά του μάρτυρα ότι η οπισθολίσθηση του ενάγοντα ήταν μικρή και για αυτό δεν φάνηκε στην μαγνητική τομογραφία, κρίνεται ως όψιμη και υστερόβουλη, διότι ακολούθησε η άποψη του αυτή μετά την υποβολή σε αυτόν των τριών περιπτώσεων που την προκαλούν και που το Δικαστήριο αποδέχεται μέσα από την μαρτυρία του Μ.Υ.1, η οποία γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο για τους λόγους που επεξηγούνται πιο κάτω. Η πλευρά της υπεράσπισης έθιξε και διασύνδεσε ευθέως το ζήτημα της αξιοπιστίας του εν λόγω μάρτυρα, εν΄ όψει άλλων αξιολόγησεων του ιδίου μάρτυρα σε άλλες υποθέσεις από άλλα Δικαστήρια, πλην όμως το Δικαστήριο δεν επηρεάζεται, δεν σχολιάζει και δεν δεσμεύεται από αποφάσεις άλλων πρωτόδικων Δικαστηρίων για άλλες υποθέσεις και με άλλους διαδίκους και γεγονότα και αξιολογεί τον εν λόγω μάρτυρα στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας. Η θέση του μάρτυρα ότι ο Μ.Υ.1 ουσιαστικά ανέφερε ότι ο ενάγοντας δεν έπαθε τίποτε, δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο, διότι ο Μ.Υ.1 παραδέχθηκε ότι υπάρχει τραυματισμός, πλην όμως αμφισβήτησε εν μέρει την φύση και την έκταση των τραυμάτων και την προέλευση αυτών. Ούτε γίνεται η θέση και γενικά η κριτική του εν λόγω μάρτυρα ότι ο Μ.Υ.1 δεν γνωμάτευσε την μαγνητική τομογραφία, διότι ο Μ.Υ.1 αποδέχτηκε ουσιαστικά την μαγνητική τομογραφία και εξήξε το συμπέρασμα ότι ο ενάγοντας υπέστη θλάση μαλακών μορίων. Αποτελεί κοινό έδαφος του εν λόγω μάρτυρα και του Μ.Υ.1 και συνακόλουθα εύρημα και συμπέρασμα του Δικαστηρίου, ότι ο ευθιασμός δεν είναι τραυματισμός και όταν υποχωρεί το ακτινολογικό εύρημα του μυικού σπασμού, τότε πάυει να υφίσταται ο ευθιασμός. Το Δικαστήριο επίσης αποδέχεται ότι ο εν λόγω μάρτυρας εξέτασε τις ακτινογραφίες του νοσοκομείου, διότι και ο ίδιος ο Μ.Υ.1 αποδέχθηκε ότι έχουν γίνει ακτινογραφίες στο νοσοκομείο Λεμεσού. Η πλευρά της υπεράσπισης κάλεσε ένα μάρτυρα, ήτοι τον Δρ. Ηλία Γεωργίου, ο οποίος υιοθέτησε, ανέλυσε, αιτιολόγησε και επεξήγησε την ιατρική του έκθεση, αντιπαραβάλλοντας την με τα ιατρικά πιστοποιητικά που προσκόμισε η πλευρά του ενάγοντα. Διαφώνησε ως προς τα ευρήματα που αναγράφονται, σε συνδυασμό με τα τεκμήρια 3 και 4, ήτοι στα ευρήματα του μαγνητικού τομογράφου και την πρόγνωση του Δρ. Συμιλλίδη και πιο συγκεκριμένα, διαφώνησε στο ότι είναι τραυματικής αιτιολογίας, εν΄ όψει και της απουσίας κατάγματος, επεξηγώντας τον όρο οπισθολίσθηση και ποιες είναι οι αιτίες που την προκαλούν, ως επίσης σχολίασε και ερμήνευσε το ζήτημα της κυκλοτερούς προβολής. Ολοκληρώνοντας την κυρίως εξέταση του, ανέφερε ότι ο ενάγοντας του ανέφερε ότι έχει κάνει φυσικοθεραπείες, όμως ο ενάγοντας δεν θυμόταν έστω και κατά προσέγγιση τον αριθμό και ούτε και τον αριθμό των επισκέψεων του στον ιατρό Συμιλλίδη. Αντεξεταζόμενος, αναφέρθηκε στην επαγγελματική του ιδιότητα και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες προσήλθε στο Δικαστήριο ως μάρτυρας υπεράσπισης. Συμφώνησε ότι ο ενάγοντας έχει ενός βαθμού οπισθολίσθηση, παραπέμποντας στο ίδιο το τεκμήριο 4 και την ακτινοδιαγνώστη όπου διαπίστωσε την οπισθολίσθηση και τον χαρακτηρισμό που απέδωσε. Επεξήγησε και διέκρινε τι εστί ο μηνυγγικός σάκκος και ο νωτιαίος μυελός και τον ρόλο που επιτελούν και συνακόλουθα τις συνέπειες που έχει τυχόν τραυματισμός σε εκείνα τα μέρη, τονίζοντας ότι ο πόνος δεν γίνεται αισθητός όταν ασκείται σε μια μεμβράνη, αρνούμενος δηλαδή σχετική υποβληθείσα θέση ότι προκαλείται πόνος όταν ασκείται πίεση στον μηνιγγικό σάκκο, διότι ο πόνος μεταφέρεται μέσω νεύρων. Συμφώνησε ο μάρτυρας με το περιεχόμενο του τεκμηρίου 4, πλην όμως αναφέρθηκε και στις διαβαθμίσεις που παρουσιάζουν γενικά οι παθολογικές καταστάσεις, για να διακρίνει στην προκειμένη περίπτωση ότι ο ενάγοντας υπέστη μικρού προς μέτριου βαθμού ευθιασμό τον οποίο και περιέγραψε, έχοντας εξετάσει τις απλές ακτινογραφίες του γενικού νοσοκομείου Λεμεσού και την μαγνητική τομογραφία, αρνούμενος ταυτόχρονα σχετική υποβληθείσα θέση ότι ο ενάγοντας υπέστη σοβαρό ευθιασμό. Διαφώνησε σε υποβληθείσα θέση για το τι εστί ευθιασμός και τι συνέπειες έχει, τονίζοντας ότι ο ευθιασμός δεν μπορεί να προκαλέσει πρόβλημα στην λεκάνη και αιτιολόγησε την μη υποβολή του ενάγοντα εκ νέου σε ακτινογραφία, λόγω ακριβώς της υποχώρησης του ευθιασμού. Εν κατακλείδι, αρνήθηκε σχετικές υποβληθείσες θέσεις αναφορικά με την μη ορθότητα της έκθεσης του και ότι είχε ως σκοπό να υποβοηθήσει την πλευρά της υπεράσπισης, υπεραμυνόμενος ταυτόχρονα το ορθό της έκθεσης του και επιμένοντας στην αμφισβήτηση του με τον χαρακτηρισμό της τραυματικής σπονδυλολίσθησης, δεχόμενος όμως, ότι ο θεράπων ιατρός έχει την καλυτερη κλινική εικόνα. Συμφώνησε ότι υπάρχει θλάση θώρακα, το οποίο μετουσιώνεται σε εύρημα και συμπέρασμα του Δικασηρίου, διαφώνησε όμως ότι ο πόνος ήταν βασανιστικός και γενικά ως τέτοια τα ενοχλήματα, δεχόμενος όμως ότι υπήρχαν ενοχλήσεις. Αυτό το οποίο αποδέχεται ο εν λόγω μάρτυρας, είναι ότι ο ενάγων υπέστη τραυματισμό μαλακών μορίων και όχι τα τραύματα που του υποβλήθηκε ότι υπέστη ο ενάγων όπως φαίνονται στο τεκμήριο 3 και γενικά επανέλαβε ο μάρτυρας τα δικά του ευρήματα αναφορικά με την φύση και την έκταση των τραυμάτων και ταλαιπωρίας που υπέστη ο ενάγων, εν΄ όψει της απουσίας κατάγματος, αρνήθηκε υποβληθείσα θέση ότι η εξέταση που έκανε ήταν άνευ αντικειμένου και ότι αποσκοπούσε την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ασφαλιστικής εταιρείας, Επανέλαβε τις θέσεις του, αρνούμενος σχετικές υποβληθείσες θέσεις, ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν δημιουργείται πόνος, διότι δεν πιέζεται νεύρο και ότι ο ευθιασμός υποχώρησε και έδωσε την δική του εκδοχή για το εγερθέν ζήτημα του γάγγλιου, λέγοντας ότι δεν έχει διαπιστώσει κάτι τέτοιο. Το Δικαστήριο έχει παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή τον εν λόγω μάρτυρα κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης και το Δικαστήριο έχει πειστεί για την αντικειμενικότητα, την αμεροληψία και την φιλαλήθεια του. Απαντούσε με πηγαίο τρόπο, άμεσα, ψύχραιμα, χωρίς υπεκφυγές ή υπερβολές και το Δικαστήριο δεν έχει διακρίνει οποιαδήποτε προσπάθεια του να βλάψει τα συμφέροντα του ενάγοντα ή να προωθήσει τα συμφέροντα της εναγόμενης. Ήταν επεξηγηματικός, παραστατικός, διαφωτιστικός, λεπτομερειακός, κατατοπιστικός και εφοδίασε το Δικαστήριο με τα επιστημονικά του εχέγγυα εκείνο το ασφαλές μαρτυρικό υπόβαθρο επιστημονικής φέσεως, έτσι ώστε το Δικαστήριο να εξάξει με ασφάλεια τα ορθά ευρήματα και συμπεράσματα αναφορικά με την φύση και την έκταση των τραυμάτων που υπέστη ο ενάγοντας, τις συνέπειες αυτών και ποια προβλήματα υγείας οφείλονται από το επίδικο ατύχημα και ποια όχι. Συγκεκριμένα και για τους πιο πάνω λόγους, έπεισαν οι αναφορές του εν λόγω μάρτυρα και γίνονται αποδεκτές και που αφορούν τα ζητήματα της σπονδυλολίσθησης, της οπισθολίσθησης, αιτιολόγησε και έπεισε πλήρως ότι δεν είναι τραυματικής αιτιολογίας, υπήρξε άκρως διαφωτιστικός αναφορικά με το ζήτημα της κυκλοτερούς προβολής και τι είναι ο μηνιγγικός σάκκος σε αντιπαραβολή με τον νοτιαίο μυελό, έτσι ώστε να διευκρινιστεί, να ξεκαθαριστεί και να αποδοθεί η ακριβής φύση, έκταση και σοβαρότητα των τραυμάτων που λάβουν χώρα σε εκείνα τα μέρη του σώματος. Δεν δίστασε να συμφωνήσει με το περιεχόμενο της μαγνητικής τομογραφίας της αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης - τεκμήριο 4 -, υπήρξε δαφωτιστικός, επεξηγηματικός και λεπτομερειακός, αιτιολογώντας πλήρως την τοποθέτηση του αναφορικά με τις τρεις διαβαθμίσεις ανάλογα με την σοβαρότητα του τραύματος και το Δικαστήριο έχει πειστεί και αποδέχεται την θέση του Μ.Υ.1, η οποία μετουσιώνεται σε εύρημα και συμπέρασμα του Δικαστηρίου, ότι ο ενάγοντας υπέστη μικρής προς μέτριας σοβαρότητας ευθιασμό, απορρίπτοντας ταυτόχρονα την αντίστοιχη θέση του Δρ. Συμιλλίδη περί σοβαρού ευθιασμού και κατ΄ επέκταση την ανάλογη τοποθέτηση του ενάγοντα. Το τι εστί ευθιασμός, έχει γίνει ήδη σχετικό εύρημα πιο πάνω και επιπρόσθετα το Δικαστήριο αποδέχεται την θέση του Μ.Υ.1 ότι ο ευθιασμός είναι ακτινολογικό εύρημα και όχι τραυματισμός και που εν πάση περιπτώση όμως, υφίσταται ως ταλαιπωρία για τον ενάγοντα, ζήτημα που λαμβάνεται υπ΄ όψη για την επιδίκαση των γενικών αποζημιώσεων. Επιπρόσθετα, το Δικαστήριο λόγω ακριβώς και της αξιόπιστης και διαφωτιστικής επεξήγησης του Μ.Υ.1 για αυτό το ζήτημα, αποδέχεται την θέση ότι ο ευθιασμός είναι μυικός σπασμός και κρίνεται ορθή και λογική η προσέγγιση του μάρτυρα να μην υποβάλει τον ενάγοντα εκ νέου σε νέα ακτινοβολία, λόγω ακριβώς της υπαναχώρησης του ευθιασμού. Στοιχείο που καταδεικνύει την φιλαλήθεια και αντικειμενικότητα του εν λόγω μάρτυρα, είναι και το γεγονός ότι δεν απέκρυψε την ύπαρξη των ακτινογραφιών από το νοσοκομείο Λεμεσού, παρόλο που δεν κατατέθηκαν ως τεκμήρια από την πλευρά του ενάγοντα. Επιπρόσθετο στοιχείο ευθιξίας και τιμιότητας από τον εν λόγω μάρτυρα, είναι και η παραδοχή του ότι ο θεράπων ιατρός του ενάγοντα, έχει μια καλύτερη εικόνα του ενάγοντα τις πρώτες ημέρες του ατυχήματος, αλλά και από την άλλη όμως , κρίνεται ότι ο εν λόγω μάρτυρας ήταν πιο διαφωτιστικός για την περαιτέρω πορεία και εξέλιξη και γενικά κατάσταση του ενάγοντα σε μεταγενέστερο χρόνο όταν τον εξέταζε και που έχει το Δικαστήριο μια ολοκληρωμένη εικόνα της πορείας της υγείας του ενάγοντα σε βάθος χρόνου, λόγω ακριβώς της εξέτασης του ενάγοντα σε μεταγενέστερο χρόνο από τον Μ.Υ. 1 και κατ΄ επέκταση απορρίπτεται η θέση του ενάγοντα ότι η εξέταση του Μ.Υ.1 ήταν άνευ αντικειμένου. Συμφώνησε ο μάρτυρας και αποτελεί εύρημα και συμπέρασμα του Δικαστηρίου, ότι υπήρξε θλάση θώρακα για σκοπούς επιδίκασης γενικών αποζημιώσεων, εν΄ όψει και της απουσίας κατάγματος, θέση για την οποία επίσης ήταν πειστικός και διαφωτιστικός και γίνεται αποδεκτή η τοποθέτηση του για σκοπούς γενικών αποζημιώσεων και επιπρόσθετα ο εν λόγω μάρτυρας έπεισε το Δικαστήριο, χωρίς να διστάσει να παραδεχθεί, ότι είναι λογικό να υπήρχαν ενοχλήσεις στον ενάγοντα, αλλά όχι να ήταν βασανιστικές και συνακόλουθα η ανάλογη τοποθέτηση του ενάγοντα και του Δρ. Συμιλλίδη δεν γίνονται αποδεκτές και όλα αυτά συνεκτιμώνται για σκοπούς επιδίκασης γενικών αποζημιώσεων, ήτοι αποτελεί εύρημα ότι υπήρχαν ενοχλήσεις, αλλά όχι βασανιστικές. Το Δικαστήριο επίσης αποδέχεται τις θέσεις του Μ.Υ.1 ότι ο ενάγοντας υπέστη τραυματισμό μαλακών μορίων και ότι δεν έχει υποστεί κάταγμα, λόγω ακριβώς της πλήρους, εμπεριστατωμένης, αιτιολογημένης, διαφωτιστικής και λεπτομερειακής επεξήγησης και τοποθέτησης του, ως επίσης για τους ίδιους λόγους το Δικαστήριο αποδέχεται την θέση του μάρτυρα ότι ο ενάγοντας δεν έχει μόνιμα κατάλοιπα και όλα τα πιο πάνω αποτελούν ευρήματα και συμπεράσματα του Δικαστηρίου. Τα πιο πάνω, ήτοι η ανυπαρξία μόνιμων κατάλοιπων, δικαιολογούνται επίσης και από το γεγονός ότι ο ενάγοντας μετά την λήξη της αναρρωτικής του άδειας, επέστρεψε και συνέχισε αδιάλειπτα την εργασία του και η αντίστοιχη τοποθέτηση του ενάγοντα και του Δρ. Συμιλλίδη, αποδίδονται σε μια προσπάθεια διόγκωσης και υπερβολής για σκοπούς επιδίκασης μεγαλύτερων αποζημιώσεων. Εν κατακλείδι, για το ζήτημα του γαγγλίου, έχει γίνει ήδη σχετική αξιολόγηση, αλλά κυρίως, το Δικαστήριο έχει πειστεί από την πλήρη, αιτιολογημένη, εμπεριστατωμένη και διαφωτιστική επεξήγηση του μάρτυρα αναφορικά με το τι προκαλεί ένα γάγγλιο, αποσυνδέοντας εν πάση περιπτώση το επίδικο ατύχημα με την παρουσίαση γαγγλίου. Ως προς την χρονική έκταση που χρειάζεται η αποκατάσταση των τραυμάτων του ενάγοντα, έχει γίνει ήδη αποδεκτή η θέση του ενάγντα και της Μ.Ε.2 αναφορικά με το δικαιολογημένο της απουσίας του ενάγοντα από την εργασία του και συνακόλουθα η θέση του μάρτυρα αναφορικά με την περίοδο ενός μηνός ως δικαιολογημένη περίοδος, δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο. ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΓΕΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΩΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΩΝ Με βάση λοιπόν την πιο πάνω αξιολόγηση και την αποδοχή και απόρριψη ταυτόχρονα σχετικών αξιώσεων και θέσεων των μαρτύρων, το Δικαστήριο προχωρεί στις ακόλουθες επιδικάσεις ποσών. Ως θέμα αρχής, με βάση την πλούσια και πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, λαμβάνεται, επίσης, σοβαρά υπόψη η συνεχής μείωση της αξίας του χρήματος και το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά και όχι περιοριστικά, λόγω της πλούσιας και πάγιας νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ -ν - ΦΡΑΓΚΕΣΚΟΥ 1999 1 Α Α.Α.Δ. σελ.
- Κατ΄ εφαρμοφή των υποθέσεων Φοινικαρίδης - ν - Γεωργίου 1991 1 Α.Α.Δ. σελ. 475 και Θεοδούλου - ν - Panayides Contracting 1999 1 Α.Α.Δ σελ. 2134, οι γενικές αποζημιωσεις θα φέρουν νόμιμο τόκο από την ημερομηνία έγερσης του αγώγιμου δικαιώματος, διότι δεν έχει διαπιστωθεί οποιαδήποτε αδικαιολότητη καθυστέρηση και συνακόλουθα θα φέρουν τόκο προς 5,5% από 28/11/2013 μέχρι 31/12/2014 και ακολούθως 4% από 1/1/2015 μέχρι εξόφλησης, έχοντας υπ΄ όψη κατά νου τις αντίστοιχες νομοθετικές πρόνοιες του άρθρου 58Α του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, του άρθρου 33 εδ. 2, 3 και 4 του περί Δικαστηρίων νόμου ν. 14/60, ως τροποποιήθηκαν μεταγενέστερα με τους ν. 81 και 82
(1)/2008 και την τελευταία τροποποίηση που καθόρισε το ύψος του νόμιμου τόκου στο 4%, οι δε ειδικές αποζημιώσεις, με βάση το πιο πάνω αναφερθέν νομολογιακό πλαίσιο, θα φέρουν νόμιμο τόκο από την ημερομηνία έγερσης του αγώγιμου δικαιώματος, μειωμένου κατά το ήμιση, ήτοι θα φέρει τόκο προς 2,75% από 28/11/2013 μέχρι τις 31/12/2014 και ακολούθως 2% από 1/1/2015 μέχρι εξόφλησης. Ως ειδικές αποζημιώσεις, επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα το ποσό των €450 ως έξοδα του Δρ. Φ. Συμιλλίδη, €75 ως έξοδα φυσικοθεραπείας, €430 ως έξοδα πολυκλινικής ΄΄Υγεία΄΄ και €2420 ως απώλεια απολαβών για την περίοδο από 28/11/2013 μέχρι 26/1/2014, ήτοι συνολικά €3,375 με τόκο προς 2,75% από 28/11/2013 μέχρι τις 31/12/2014 και ακολούθως 2% από 1/1/2015 μέχρι εξόφλησης. Ως προς το ύψος των γενικών αποζημιώσεων, αποτελεί γνωστή νομολογιακή αρχή, ότι το Δικαστήριο δύναται να αντλήσει καθοδήγηση από προηγούμενες υποθέσεις, εφόσον υπάρχει κάποια αναλογία στην έκταση ων κακώσεων και τα επακόλουθα τους, στο φύλο και τη ηλικία και υπό το φως των αλλαγών, τόσο της αγοραστικής αξίας του χρήματος, όσο και των εξελίξεων της νομολογίας και το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά και όχι περιοριστικά στην υπόθεση Φωτίου - ν - Νεοφύτου
(2005)1Β Α.Α.Δ 1511 στην οποία έγινε αναφορά στις πολύ γνωστές αποφάσεις Paraskevaides (Overseas) Ltd. v. Christofis
(1982)1 C.L.R. 789· Μαυροπετρή ν. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66). Το ύψος των αποζημιώσεων είναι αλληλένδετο με τα ιδιαίτερα περιστατικά του κάθε τραυματισθέντα. Ισχύει η αρχή ότι στον τομέα των αποζημιώσεων ο ανθρώπινος πόνος και η δυσχέρεια αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη ευαισθησία. Η υγεία είναι ο κοινός παρονομαστής για την ευημερία του ανθρώπου. Οι αποζημιώσεις είναι το μέσο για την αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και την αντιμετώπιση των λειτουργικών δυσχερειών που επιφέρει ο τραυματισμός. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι παρέπεμψαν το Δικαστήριο με τις αγορεύσεις τους σε διάφορες αποφάσεις και δεν κρίνεται σκόπιμο να παρατεθούν αυτούσιες στο παρόν στάδιο, πλην όμως προκαλεί εντύπωση η μεγάλη απόκλιση που εισηγούνται προς το Δικαστήριο ότι είναι εύλογο και δίκαιο να επιδικαστεί στον ενάγοντα. Εν τούτοις όμως, το Δικαστήριο, έχοντας υπ΄ όψη την φύση και την έκταση των τραυμάτων που υπέστη ο ενάγοντας ως πιο πάνω έχει αξιολογηθεί, την περίοδο αποθεραπείας του, την πορεία της υγείας του, την ηλικία του, την ταλαιπωρία που υπέστη, το Δικαστήριο κρίνει ότι υπό τις περιστάσεις, το ποσό που είναι εύλογο και δίκαιο να επιδικαστεί στον ενάγοντα ως γενικές αποζημιώσεις, είναι το ποσό των €3,000 με νόμιμο τόκο προς 5,5% από 28/11/2013 μέχρι 31/12/2014 και ακολούθως 4% από 1/1/2015 μέχρι εξόφλησης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει, εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγομένου για το ποσό των €3,375 με τόκο προς 2,75% από 28/11/2013 μέχρι τις 31/12/2014 και ακολούθως 2% από 1/1/2015 μέχρι εξόφλησης ως ειδικές αποζημιώσεις και για το ποσό των €3,000 με νόμιμο τόκο προς 5,5% από 28/11/2013 μέχρι 31/12/2014 και ακολούθως 4% από 1/1/2015 μέχρι εξόφλησης, πλέον δικηγορικά έξοδα στην κλίμακα επιτυχίας, ως αυτά υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο