Σ. ΝΕΤΙΑΤΗΣ & Χ. ΞΕΝΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α. ν. ΔΗΜΟΣ ΛΕΜΕΣΟΥ, Αρ. Αγωγής: 2424/16, 10/8/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A363 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Σ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2424/16 Μεταξύ: Σ. ΝΕΤΙΑΤΗΣ & Χ. ΞΕΝΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΙΜΙΤΕΔ, Η.Ε. 174311, Ιουνίου 16, Λεμεσός Χ. ΞΕΝΗ & ΥΙΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΛΙΜΙΤΕΔ, Η.Ε. 30455, Λειβάδια 7060, Λάρνακα ΣΩΤΗΡΗΣ ΝΕΤΙΑΤΗΣ & ΥΙΟΙ ΛΤΔ, Η.Ε. 24420, Γιαν. Συμπέλιους 23Δ, Άγιος Ιωάννης Λεμεσός Εναγόντων Και ΔΗΜΟΣ ΛΕΜΕΣΟΥ, Αρχιεπισκόπου Κυπριανού 23, 3036, Λεμεσός Εναγομένων Μονομερής Αίτηση ημερομηνίας 10.8.2016 για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος Ημερομηνία: 10 Αυγούστου, 2016 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες-Aιτητές: κ. Χριστοδουλίδης για ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΑΔΑΜΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΔΕΠΕ και Μαριάννα Σωτηρίου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (EX TEMPORE) Με Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα που καταχωρήθηκε σήμερα, 10.8.2016, οι Ενάγοντες αξιούν από τον Δήμο Λεμεσού (Εναγόμενο) διάφορες θεραπείες σε σχέση με δύο Εγγυητικές Επιστολές που οι Ενάγοντες 2 και 3 παραχώρησαν, μέσω τραπεζικών ιδρυμάτων, προς όφελος του τελευταίου, στα πλαίσια της συμφωνίας μεταξύ Εναγόντων και του Δήμου Λεμεσού, ημερομηνίας 14.2.2011. Αξιούν επίσης «διάταγμα και/ή απόφαση και/ή δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Συμφωνία ημερομηνίας 14.2.2011 είναι εξ αρχής άκυρη και/ή παράνομη και ως εκ τούτου οι ανωτέρω αναφερόμενες παρασχεθείσες εγγυητικές επιστολές από τους ενάγοντες 2 και 3, είναι άκυρες και/ή θα πρέπει να ακυρωθούν», καθώς και «διάταγμα και/ή απόφαση και/ή δήλωση του Δικαστηρίου ότι ο τερματισμός εκ μέρους των Εναγομένων της μεταξύ αυτών και των Εναγόντων Συμφωνίας ημερομηνίας 14/2/2011, είναι παράνομος και/ή αδικαιολόγητος και/ή παράτυπος». Αξιούν περαιτέρω Γενικές και Ειδικές Αποζημιώσεις καθώς και «Διαφυγόντα Κέρδη». Παράλληλα, οι Ενάγοντες καταχώρησαν και μονομερή αίτηση με την οποία αιτούνται τα ακόλουθα: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στους Εναγόμενους και/ή τους υπαλλήλους τους και/ή τους αντιπροσώπους τους και/ή τους αξιωματούχους τους και/ή σε οποιοδήποτε φυσικό και/ή νομικό πρόσωπο εντεταλμένο από αυτούς και/ή σε οποιοδήποτε υπάλληλο και/ή αξιωματούχο του και/ή στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Αμμοχώστου - Λάρνακας ΛΤΔ (πρώην ΣΠΕ ΚΟΝΤΕΑΣ και μεταγενέστερα όπως μετονομάστηκε σε ΣΠΕ ΚΟΝΤΕΑΣ ΛΤΔ) από το να προβεί στην κατάσχεση και/ή εξαργύρωση της Εγγυητικής Επιστολής Πιστής Εκτέλεσης με Αριθμό 04/2011 ύψους €50.000 του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Αμμοχώστου - Λάρνακας ΛΤΔ (πρώην ΣΠΕ ΚΟΝΤΕΑΣ και μεταγενέστερα όπως μετονομάστηκε σε ΣΠΕ ΚΟΝΤΕΑΣ ΛΤΔ) με ημερομηνία λήξης 31/12/2016, που παρασχέθηκε από τους Ενάγοντες αρ. 2 νοουμένου ότι οι Ενάγοντες αρ. 2 θα τηρούν σε ισχύ την εγγυητική αυτή μέχρι πλήρους εκδίκασης της αγωγής ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Αμμοχώστου - Λάρνακας ΛΤΔ (πρώην ΣΠΕ ΚΟΝΤΕΑΣ και μεταγενέστερα όπως μετονομάστηκε σε ΣΠΕ ΚΟΝΤΕΑΣ ΛΤΔ) και/ή τους υπαλλήλους του και/ή τους αντιπροσώπους του και/ή τους αξιωματούχους του και/ή σε οποιοδήποτε φυσικό και/ή νομικό πρόσωπο εντεταλμένο από αυτό, να καταθέσει σε λογαριασμό των Εναγομένων και/ή καταβάλει στους Εναγόμενους το ποσό των €50,000 που αφορά την Εγγυητική Επιστολή Πιστής Εκτέλεσης με Αριθμό 04/2011 με ημερομηνία λήξης 31/12/2016, στους Εναγόμενους νοουμένου ότι οι Ενάγοντες αρ. 2 θα τηρούν σε ισχύ την εγγυητική αυτή μέχρι πλήρους εκδίκασης της αγωγής ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Γ. Οποιαδήποτε περαιτέρω και/ή άλλη διαταγή την οποία το Σεβαστό Δικαστήριο θεωρήσει δίκαιη και/ή εύλογη. Δ. Έξοδα της παρούσας Αίτησης πλέον ΦΠΑ.» Η Αίτηση στηρίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4, 5, 6, 7 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 21
(1)άρθρα 31 και 32, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39 Θ.1-2, Δ.48 Θ.1-9 και Δ.64 Θ.1-2 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Ξενάκη Ξενή, ενός εκ των διευθυντών των Εναγόντων 1 και 2, πλήρως εξουσιοδοτημένου, όπως ο ίδιος αναφέρει, από όλους τους Ενάγοντες, η μαρτυρία του οποίου συνοψίζεται ως εξής: Ο Δήμος Λεμεσού προκήρυξε διαγωνισμό, με αντικείμενο την «άδεια χρήσης έκτασης γής για εγκατάσταση μονάδας διαχείρισης και ανακύκλωσης υλικών εκσκαφών, κατασκευών και κατεδαφίσεων» στον χώρο ο οποίος είναι γνωστός ως «πρώην σκυβαλότοπος Φασούλας», ζητώντας την υποβολή προσφορών από ενδιαφερόμενους. Οι Ενάγοντες 1, 2 και 3 οι οποίοι είναι εταιρείες περιορισμένης ευθύνης, συνέστησαν μεταξύ τους κοινοπραξία, παρόλο που αυτή ουδέποτε ενεγράφη νομότυπα και υπέβαλαν προσφορά κερδίζοντας εν τέλει τον διαγωνισμό, με την προσφορά τους να κατακυρώνεται. Στις 14.2.2011 υπεγράφη συμφωνία μεταξύ του Δήμου Λεμεσού και της κοινοπραξίας των τριών Εναγουσών εταιρειών. Σύμφωνα με τους όρους της εν λόγω συμφωνίας, οι Ενάγοντες παραχώρησαν προς όφελος του Δήμου Λεμεσού, τραπεζική εγγύηση ύψους €100.000= για την πιστή εκτέλεση των όρων του συμβολαίου. Συγκεκριμένα, εδόθη εκ μέρους των Εναγόντων αρ. 2 εγγυητική επιστολή με αρ. 04/2011 της ΣΠΕ ΚΟΝΤΕΑΣ (νυν Συνεργατικό Ταμιευτήριο Αμμοχώστου - Λάρνακας ΛΤΔ) για το ποσό των €50.000= με ημερομηνία λήξης την 31.12.2016 και εκ μέρους των Εναγόντων αρ. 3, εγγυητική επιστολή με αριθμό 51516/153/2011 της Μarfin Popular Bank Public Co Ltd (νυν Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ) επίσης για ποσό €50,000= και με ημερομηνία λήξης και πάλι την 31.12.
- Οι Ενάγοντες προς υλοποίηση του έργου προχώρησαν στη συνέχεια σε διάφορες ενέργειες (υπέβαλαν αίτηση για έκδοση Πολεοδομικής Άδειας και Άδειας Οικοδομής). Aναγκάστηκαν επίσης να προβούν με δικά τους έξοδα και χωρίς να είναι συμβατική τους υποχρέωση, σε αναθεωρημένη περιβαλλοντική μελέτη ώστε να δοθεί η σχετική άδεια από το Τμήμα Περιβάλλοντος. Μετά την έκδοση της Άδειας Οικοδομής, οι Ενάγοντες διαπίστωσαν πως για να προχωρήσει το έργο ήταν απαραίτητο να εκδοθεί και Άδεια Εγκατάστασης και Λειτουργίας Μονάδος Επεξεργασίας/Ανακύκλωσης Α.Ε.Κ.Κ, συμπεριλαμβανομένου Χ.Υ.Τ. Υπολειμμάτων. Είναι η θέση του ομνύοντα πως ο Δήμος Λεμεσού ενώ γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει τούτο, έθεσε «δόλια ως όρο στο Συμβόλαιο ότι το δικαίωμα εκμετάλλευσης για την παραχώρηση άδειας χρήσης του ακινήτου σε περίπτωση καθυστέρησης έκδοσης της Άδειας Οικοδομής δεν θα ήταν αργότερα των 18 μηνών από την ημερομηνία κατακύρωσης, με αποτέλεσμα η εν λόγω Άδεια να εκδοθεί στις 25.2.2014, ενώ οι Ενάγοντες με βάση τον σχετικό όρο της Συμφωνίας ημερομηνίας 14.2.2011, να είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν το Δικαίωμα εκμετάλλευσης από τις 30/6/2012 (18 μήνες από την ημερομηνία κατακύρωσης 31/12/2010) χωρίς ουσιαστικά να έχουν λάβει ή καρπωθεί οποιοδήποτε ποσό από την εκμετάλλευση του χώρου που τους παραχωρήθηκε ώστε να είναι σε θέση να πληρώσουν στους Εναγόμενους τα τέλη και/ή δικαιώματα εκμετάλλευσης, λόγω της καθυστέρησης στην Έκδοση των απαραίτητων Αδειών με τις πράξεις ή παραλείψεις των Εναγομένων». Προβάλλει επίσης πως ο Δήμος δεν πρόσφερε καμία βοήθεια στους Ενάγοντες ώστε να εκδοθούν έγκαιρα οι απαιτούμενες άδειες, με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση στην έναρξη του έργου. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα οι Ενάγοντες να μην είναι σε θέση στις 30.6.2012, να καταβάλουν στους Εναγόμενους το ετήσιο δικαίωμα εκμετάλλευσης, ανερχόμενο στις €17,242=. Mετά τον Μάρτιο του 2013, λόγω των γνωστών γεγονότων, οι Ενάγοντες περιέπεσαν «σε δυσμενή οικονομική κατάσταση» και με αφορμή την απαίτηση του Δήμου, αρχές του 2014, για την καταβολή του ετήσιου δικαιώματος εκμετάλλευσης του χώρου, ζήτησαν όπως διαβουλευτούν μαζί του, για την επίλυση των ζητημάτων που είχαν προκύψει. Εν τω μεταξύ, εκτός από τα προβλήματα με τον Δήμο Λεμεσού, προέκυψε και «οικονομικό πρόβλημα στα πλαίσια της συνεργασίας των Εναγόντων 1, 2 και 3». Τον Φεβρουάριο του 2015 απεφασίσθη η «αλλαγή στη μετοχική δομή των Εναγόντων 1 με την αποχώριση από την Συμφωνία των Εναγόντων 3». Ενημερώθηκε περί τούτου ο Δήμος Λεμεσού, ο οποίος τον Ιούλιο του 2015 ενέκρινε το αίτημα των Εναγόντων 3 χωρίς όμως να ενημερώσει τους Ενάγοντες 1 και
- Με την αποχώρηση των Εναγόντων 3, το έργο δεν μπορούσε να προχωρήσει αφού οι Ενάγοντες 1 και 2 δεν ήταν σε θέση από μόνοι τους να προχωρήσουν το έργο ούτε και επληρούντο οι όροι της προσφοράς. Ο ομνύων καταλογίζει ευθύνη στον Δήμο Λεμεσού, για την εν λόγω κατάληξη. Στις 27.7.2016 ο Δήμος Λεμεσού τερμάτισε την Συμφωνία ημερομηνίας 14.2.2011 και απαίτησε την καταβολή του ποσού των €50,000= σύμφωνα με την εγγυητική επιστολή αρ. 51516/153/2011 της Τράπεζας Κύπρου. Στις 3.8.2016 η Τράπεζα Κύπρου «ρευστοποίησε» την εγγυητική και το αντίστοιχο ποσό μεταφέρθηκε στον λογαριασμό του Δήμου. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα οι Ενάγοντες 3 να οδηγηθούν σε ανεπανόρθωτη οικονομική δυσχέρεια και οικονομική καταστροφή. Όσον αφορά την δεύτερη εγγυητική επιστολή, του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Αμμοχώστου-Λάρνακας Λτδ, όπως έχει ενημερωθεί από κάποιον Νίκο Χατζημιχαήλ, σε περίπτωση που καταβληθεί το ποσό των €50,000= στον Δήμο Λεμεσού, το τραπεζικό ίδρυμα προτίθεται να τερματίσει τους λογαριασμούς των Εναγόντων 2 και να αξιώσει την πληρωμή οποιουδήποτε οφειλόμενου από τους Ενάγοντες 2, υπολοίπου. Τούτο θα οδηγήσει σε οικονομική καταστροφή και τους Ενάγοντες
- Είναι θέση του ομνύοντα, όπως αναφέρεται στην παράγραφο 48 της ένορκης του δήλωσης, πως «η δόλια συμπεριφορά των Εναγομένων διαφαίνεται από την ημερομηνία προκήρυξης του Διαγωνισμού μέχρι και σήμερα, αφού εκείνο που επιδίωκαν οι Εναγόμενοι ήταν να λάβουν το ποσό των 2 εγγυητικών επιστολών από τους Ενάγοντες1, 2 και 3 χωρίς οι Ενάγοντες 1, 2 και 3 να προχωρήσουν στην έναρξη των εργασιών και κατ' επέκταση να κερδίσουν και/ή οικειοποιηθούν τα αντίστοιχα ποσά και στην συνέχεια οι Εναγόμενοι να προχωρήσουν σε τερματισμό της Συμφωνίας ημερομηνίας 14/2/2011, όπως και τελικά έπραξαν.» Διατείνεται επίσης πως ο Δήμος Λεμεσού παράνομα προέβη σε τερματισμό της επίδικης συμφωνίας, καθότι σύμφωνα με τον όρο 27, ο Δήμος Λεμεσού είχε δικαίωμα να προχωρήσει στον τερματισμό, αφού πρώτα έδιδε στους ενάγοντες γραπτή ειδοποίηση δεκαπέντε
(15)ημερών. Τέλος, υποστηρίζει πως εάν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα και δεν διατηρηθεί η παρούσα κατάσταση πραγμάτων, οι Ενάγοντες 1 και 2 θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά, ενώ το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφώς υπέρ των Εναγόντων λόγω της παράνομης και αντισυμβατικής συμπεριφοράς των Εναγομένων, «με δεδομένο ότι εξ υπαιτιότητος τους δεν μπορούσε να προχωρήσει το έργο». Ο κ. Χριστοδουλίδης αγορεύοντας εκ μέρους των συνηγόρων των Εναγόντων προς υποστήριξη της αίτησης, εισηγήθηκε πως ικανοποιούνται και οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος και η σχετική νομολογία για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Από το υλικό που υποστηρίζει την αίτηση, τόνισε, καταδεικνύεται η δόλια συμπεριφορά και οι ενέργειες του Δήμου Λεμεσού οι οποίες είχαν ως στόχο να πληγούν τα συμφέροντα των Εναγόντων. Ακόμη και η ενέργεια του Δήμου Λεμεσού, πρόσθεσε, να εγκρίνει το αίτημα των Εναγόντων 3 ώστε να αποχωρήσουν από την κοινοπραξία χωρίς να ενημερώσει περί τούτου τους Ενάγοντες 1 και 2, καταδεικνύει το δόλιο των ενεργειών του. Ικανοποιείται επίσης και το στοιχείο του κατεπείγον αφού οι Ενάγοντες έδρασαν αμέσως, προσφεύγοντας στο Δικαστήριο, μετά τον τερματισμό της επίδικης συμφωνίας, τον οποίο χαρακτήρισε παράνομο. Είναι καλά γνωστό ότι το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων παρέχεται από το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος και οι Κανονισμοί, προσδιορίζουν το δικαιοδοτικό πλαίσιο [Demades V. Studio
(1996)1 AAΔ και Αίτηση Χάρη Φεσσά
(1990)1 ΑΑΔ 704]. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Το εν λόγω άρθρο έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd
(1982)1AAΔ 557 και έχει έκτοτε επιβεβαιωθεί σε πλείστες όσες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τα τρία κριτήρια που τίθενται ως προϋποθέσεις θα πρέπει να ικανοποιηθούν σωρευτικά πριν το Δικαστήριο περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, κατά πόσον δηλαδή είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί το Διάταγμα, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Οι τρείς αυτές προϋποθέσεις είναι οι εξής:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.
(2)Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία.
(3)Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Ενώ το πρώτο κριτήριο σχετίζεται κατ΄ ουσία με τη νομική και μόνο θεμελίωση της αξίωσης όπως διατυπώνεται στο Κλητήριο Ένταλμα, το δεύτερο προχωρεί ένα πρόσθετο βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία όπως εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις ή την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων, για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Επαρκεί, σε αυτό το στάδιο, να καταδειχθεί κάτι πέραν της απλής πιθανολόγησης αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων για να ικανοποιηθεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Είναι γνωστό ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ΄ εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας και αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα τότε η έκδοση του διατάγματος ή η διατήρηση του σε ισχύ αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν αποτελεί κατ΄ ανάγκη έρεισμα για την έκδοση διατάγματος [Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 255]. Εκτός από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, η υπό κρίση Αίτηση στηρίζεται και στα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Στην υπόθεση Cyprus Palestine Plantations Ltd v. Olivier & Co (Cyprus) Ltd, 16 CLR 122, αποφασίστηκε πως το άρθρο 4 του Κεφ. 6, παρέχει δικαιοδοσία στο Δικαστήριο να εκδίδει παρεμπίπτον διάταγμα μόνο όπου η περιουσία σχετικά με την οποία ζητείται το διάταγμα, είναι αντικείμενο της αγωγής. [(Βλ. επίσης τις υποθέσεις Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231 και Stavros Hotel Apartments Ltd και άλλοι (Αρ.2)
(1994)1 ΑΑΔ 836]. Ενώ σύμφωνα με το άρθρο 5
(1)του Κεφ. 6, το Δικαστήριο δύναται να διατάξει τον εναγόμενο όπως μη αποξενώσει τόση από την ακίνητη περιουσία η οποία είναι εγγεγραμμένη επ΄ ονόματι του, όση κατά την κρίση του Δικαστηρίου θα ήταν αρκετή για να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντα και τα έξοδα της αγωγής. Το δικαιοδοτικό πλαίσιο του άρθρου 5 του Κεφ. 6, αφορά δέσμευση ακίνητης περιουσίας του εναγομένου προς τον σκοπό ικανοποίησης απόφασης την οποία ήθελε πετύχει ο ενάγοντας και ρυθμίζει το θέμα της απαγόρευσης με παρεμπίπτον διάταγμα, της πώλησης ή αποξένωσης της ακίνητης περιουσίας του εναγομένου, εφόσον η απαίτηση του ενάγοντα αναφέρεται σε χρέος ή αποζημιώσεις. Η υπό κρίση Αίτηση θα εξεταστεί μόνο στα πλαίσια που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, εφόσον με την Αίτηση δεν επιζητείται ούτε η δέσμευση ακίνητης περιουσίας που είναι το αντικείμενο της αγωγής, ώστε να τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 4 του Κεφ. 6, ούτε η δέσμευση ακίνητης περιουσίας γενικά, ώστε να εφαρμόζεται το άρθρο 5 του Κεφ.
- Προτού το Δικαστήριο εξετάσει αν συντρέχουν οι προυποθέσεις έκδοσης ενός διατάγματος με βάση το Άρθρο 32 του Ν. 14/60, θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο έχει δικαιοδοσία να εκδώσει το διάταγμα μονομερώς, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι θα πρέπει να έχει καταδειχθεί ενώπιον του το επείγον της έκδοσης ενός τέτοιου διατάγματος. Έχουν, εδώ, εφαρμογή οι πρόνοιες του ΄Αρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου ΚΕΦ.
- Στο μονομερές στάδιο της αίτησης ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο αιτητής θα πρέπει στο στάδιο εκείνο να δείξει το κατ΄ επείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται η μονομερής εξέταση της και η παράκαμψη του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης και του δικαιώματος της άλλης πλευράς να ακουστεί πριν την έκδοση του διατάγματος. Το Άρθρο 9
(1)του Κεφ. 6 έχει εφαρμογή εξαιρετικώς και μόνο προκειμένου περί επειγουσών ή άλλων ειδικών περιστάσεων που να δικαιολογούν την έκδοση του διατάγματος μονομερώς (ex parte). Στην υπόθεση Χ΄΄Βασιλείου ν. White Knight Holdings Ltd
(2004)1 (A) A.A.Δ. 203, στη σελίδα 207 ο Δικαστής Πικής, όπως ήταν τότε, έθεσε το θέμα ως εξής:- «....... Η αδράνεια του εφεσείοντος να ζητήσει θεραπεία μόλις τα κρίσιμα γεγονότα περιήλθαν σε γνώση του αναιρεί το κατ΄ επείγον του αιτήματος. Κατεπείγον θεωρείται ζήτημα, το οποίο περιέρχεται σε γνώση του προσφεύγοντος σε χρόνο που δεν του παρέχεται η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικο του και εξασφάλιση του δικαιώματος του δευτέρου να ακουστεί. Λόγοι, συνυφασμένοι με την πεμπτουσία της απονομής της δικαιοσύνης, επιβάλλουν την παροχή ευκαιρίας ακρόασης στον αντίδικο, πριν το Δικαστήριο επιληφθεί θέματος που επηρεάζει τα δικαιώματα ή τα κατά νόμο συμφέροντα του. Η παροχή θεραπείας ερήμην του αντιδίκου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο μπορεί να αναζητηθεί μόνο, εφόσον εξ αντικειμένου δεν παρέχεται άλλο μέσο προστασίας των δικαιωμάτων του αιτούντος.» Σε ορισμένες όμως περιπτώσεις το στοιχείο του κατεπείγοντος είναι συνδεδεμένο, όχι τόσο με τον χρόνο παροχής της θεραπείας, όσο με την αναγκαιότητα, αυτή να χορηγείται χωρίς ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά. Στην αγωγή με αριθμό 3568/2010 του Ε.Δ. Λεμεσού, Vianova Holdings Ltd v.
- Brassolis Holdings Ltd κ.α. ημερ. 5.11.2010, ο πρόεδρος του Δικαστηρίου Χ. Μαλαχτός έθεσε το θέμα ως εξής: «Εδώ το στοιχείο του κατεπείγοντος είναι συνδεδεμένο, όχι τόσο με τον χρόνο παροχής της θεραπείας όσο με την αναγκαιότητα αυτή να χορηγείτο χωρίς ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά. Το ζήτημα δεν ήταν πως η αίτηση δεν μπορούσε να αναβληθεί για λίγες μέρες ώστε να ειδοποιηθούν οι εναγόμενοι αλλά ότι οι τελευταίοι δεν θα έπρεπε να ελάμβαναν γνώση προτού η ενάγουσα εξασφαλιστεί με την έκδοση των σχετικών διαταγμάτων. Επιβαλλόταν τα εκδοθέντα διατάγματα να χορηγηθούν χωρίς ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά η οποία να ειδοποιείτο για την έκδοση τους με την επίδοση τους.» Στην υπό κρίση Αίτηση, από το μαρτυρικό υλικό που έχει τεθεί ενώπιον μου, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι έχει καταδειχθεί το κατεπείγον του θέματος. Εν προκειμένω, οι Ενάγοντες, χρονικά, έδρασαν αμέσως μετά τον τερματισμό από τον Δήμο Λεμεσού της επίδικης συμφωνίας ημερομηνίας 14.2.2011, καταχωρώντας την αγωγή και ταυτόχρονα την αίτηση. Δεν υπάρχει όμως η αναγκαιότητα της μη ειδοποίησης της άλλης πλευράς, δεδομένου του γεγονότος ότι με βάση την Εγγυητική Επιστολή (αρ.04/2011) της ΣΠΕ ΚΟΝΤΕΑΣ, το τραπεζικό ίδρυμα έχει υποχρέωση να καταβάλει προς τον Δήμο Λεμεσού, χωρίς καθυστέρηση, στην πρώτη γραπτή απαίτηση του τελευταίου και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε ένσταση από μέρους των Εναγόντων, οποιοδήποτε ποσό θα απαιτηθεί, μέχρι ποσού €50.000=. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα της Εγγυητικής Επιστολής η οποία έχει κατατεθεί ως Τεκμήριο 7 στην Ένορκη Δήλωση του Ξενάκη Ξενή. «. με το παρόν έγγραφο, αμετάκλητα και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε ένσταση από μέρους του Αναδόχου και χωρίς αναφορά σ' αυτόν, εγγυούμεθα να σας πληρώσουμε χωρίς καθυστέρηση (και το αργότερο εντός 3 εργάσιμων ημερών) στην πρώτη γραπτή απαίτηση σας, οποιοδήποτε ποσό θα απαιτηθεί από εσάς μέχρι ποσού €50.000 (Πενήντα Χιλιάδες Ευρώ και Μηδέν Σέντ Μόνον) που ισοδυναμεί με το ήμιση του ποσού της Εγγυητικής, έναντι γραπτής σας δήλωσης ότι ο Ανάδοχος έχει αρνηθεί ή παραλείψει να εκπληρώσει ή δεν έχει εκπληρώσει και/ή έχει παραβιάσει οποιοδήποτε όρο του Συμβολαίου.» Δεν υπάρχει οτιδήποτε στην προκειμένη περίπτωση (δεν έχει καταδειχθεί από το υποστηρικτικό υλικό) που να υποδεικνύει ότι ο Δήμος Λεμεσού δεν θα πρέπει να λάβει γνώση για την παρούσα διαδικασία, ώστε το Δικαστήριο να παρεκκλίνει του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που δίδει στον διάδικο το δικαίωμα και την ευκαιρία να ακουστεί. Η κατάσταση πραγμάτων δεν θα διαφοροποιηθεί, είτε λάβει γνώση είτε όχι ο Δήμος Λεμεσού για την υπό εκδίκαση Αίτηση, δεδομένου, επαναλαμβάνω, του περιεχομένου της Εγγυητικής Επιστολής. Ούτως ή άλλως και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε ένσταση εκ μέρους των Εναγόντων, το τραπεζικό ίδρυμα είναι υποχρεωμένο να καταβάλει προς τον Δήμο Λεμεσού, το ποσό που προβλέπεται. Συνακόλουθα κρίνω ότι δεν ικανοποιείται το στοιχείο του κατ' επείγοντος και ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει μονομερώς. Παρόλο που η τύχη της Αίτηση έχει διαφανεί, θα προχωρήσω στη συνέχεια στην εξέταση των προϋποθέσεων που θέτει το άρθρο 32 του Ν. 14/
- Είναι καλά γνωστό και νομολογημένο πως σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Στην προκειμένη περίπτωση κατά την κρίση μου δεν ικανοποιείται ούτε η πρώτη, ούτε και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου
- Ο κ. Χριστοδουλίδης δήλωσε στο Δικαστήριο πως η αγωγή στηρίζεται στο αδίκημα του δόλου. Από το γενικά οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα, την Αίτηση, την Ένορκη Δήλωση και τα επισυνημμένα σ' αυτήν Τεκμήρια, δεν καταδεικνύεται μια συζητήσιμη υπόθεση σε μία καλή βάση, ούτε και παρουσιάζεται πιθανότητα επιτυχίας. Από τα όσα οι Ενάγοντες υπεστήριξαν και προέβαλαν, δεν καταδεικνύεται η ύπαρξη δόλου στις ενέργειες του Δήμου Λεμεσού. Τα όσα ο κ. Χριστοδουλίδης υπεστήριξε παρέμειναν μετέωρα ενόψει της έλλειψης υποστηρικτικού υποβάθρου. Όσον για την τρίτη προϋπόθεση, υιοθετώ τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Μαίρη Νίκου Σεβαστού ν. Εμμανουήλ Νίκου Σεβαστού
(2002)1 ΑΑΔ μέρος 1(Γ) σελ. 1980. Λέχθηκε συγκεκριμένα πως το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών παραμένει σ' εκείνον που επιζητεί την έκδοση του διατάγματος για να ικανοποιήσει, σωρευτικά μάλιστα, τις τασσόμενες από την νομολογία προϋποθέσεις. Στην εν λόγω υπόθεση υπεδείχθησαν, επίσης, τα εξής: «Θα προσθέταμε μόνο ότι, από την στιγμή που διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχει συζητήσιμο θέμα, περισσεύει η εξέταση των άλλων κριτηρίων και είναι αχρείαστος ο προβληματισμός για το που κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας. Θα ήταν αντιφατικό να μη υφίσταται η προϋπόθεση αυτή και να εξετάζεται θέμα προοπτικής επιτυχίας ή τα άλλα θέματα που συνάπτονται με το ζήτημα.» Υπό το φως των ανωτέρω, η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται χωρίς καμιά διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ............... Σ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΜΠ,ΓΚ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Απαγορευτικό Διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο