Theodor Abu Jabal ν. ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΕΜΕΣΟΥ, Αρ. Αγωγής 2663/13, 6/9/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A379 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Μαυρονικόλα, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 2663/13 Μεταξύ: Theodor Abu Jabal, από το Αμμάν της Ιορδανίας Ενάγοντος - και - ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΕΜΕΣΟΥ, από τη Λεμεσό Εναγόμενης -------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 30.5.2014 Ημερομηνία: 6.9.2016 Για την εναγομένη-αιτήτρια: κ. Μάριος Χαρτσιώτης για Μάριος Χαρτισιώτης & Σία ΔΕΠΕ Για τον ενάγοντα-καθ' ου η αίτηση: κ. Αραούζος για Χρύσης Δημητριάδης & Co LLC Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η αγωγή του ενάγοντος εναντίον της εναγομένης αφορά απαίτηση για αποζημιώσεις για το ποσό των US$700.000 για παράβαση συμφωνίας και/ή συμφωνίας δανείου σε σχέση με την οποία η εναγόμενη ανέλαβε εγγράφως στις 2.5.1996 να εξοφλήσει το πιο πάνω ποσό εντός 5 εργάσιμων ημερών. Με την παρούσα αίτηση της εναγόμενης/αιτήτριας επιζητείται η έκδοση διατάγματος του Δικαστηρίου για την παροχή εκ μέρους του ενάγοντος/καθ' ου η αίτηση ασφάλειας εξόδων ύψους €11.233,81 εντός 20 ημερών από την έκδοση του παρόντος διατάγματος εξόδων καθώς επίσης και την αναστολή της διαδικασίας μέχρις ότου δοθεί. Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Δ.60 θ.(1-6), Δ.39 και 48 θ.(1 - 4) και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται δε από την ένορκη δήλωση του Σταύρου Ολύμπιου, ημερ. 30.5.2014, διευθυντή του γραφείου Ποιμαντικής Διακονίας της εναγομένης-αιτήτριας τα τελευταία 40 χρόνια περίπου, ο οποίος γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση. Δηλώνει πως η εναγόμενη αιτήτρια αρνείται την αξίωση της έκθεσης απαιτήσεως και επιπλέον αρνείται την ύπαρξη οποιασδήποτε συναλλαγής με τον εν λόγω ενάγοντα. Συγκεκριμένα ουδέν ποσό εισπράχθηκε στο ταμείο της Μητρόπολης που να έχει σχέση με το εν λόγω θέμα. Κατά την εξέταση υπό της τότε συσταθείσας ερευνητικής επιτροπής
(1998)υπό της Ιεράς Συνόδου σε σχέση με ύποπτες συναλλαγές ή δοσοληψίες του τότε Μητροπολίτη Χρύσανθου δεν βρέθηκε οποιοδήποτε έγγραφο ή καταγγελία ή απαίτηση για το πιο πάνω υποτιθέμενο οφειλόμενο ποσό. Πρόκειται για εντελώς άγνωστη υπόθεση στην εναγομένη που ήλθε στην επιφάνεια μετά από 18 ολόκληρα χρόνια. Επιπρόσθετα, δηλώνει ότι με βάση τις πρόνοιες του καταστατικού χάρτη της εκκλησίας της Κύπρου ως ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, άρθρο 209 και 210 (Τεκμ.1) δεν επιτρέπεται σύναψη οποιουδήποτε δανείου από την Μητρόπολη άνευ της εγκρίσεως της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου και καμιά έγκριση δεν δόθηκε ποτέ για το εν λόγω δάνειο. Επίσης με βάση το άρθρο 203 και 204 η οποιαδήποτε είσπραξη γίνεται από τον ταμία και πρέπει να εκδίδεται αριθμημένη απόδειξη από το διπλότυπο και καμιά απόδειξη για το εν λόγω ποσό δεν υπάρχει. Επίσης δάνεια αυτού του μεγέθους χρήζουν έγκρισης της Θρονικής Επιτροπής της Μητρόπολης, κάτι το οποίο ουδέποτε έλαβε χώρα και σε περίπτωση που το επίδικο έγγραφο στο οποίο στηρίζεται η απαίτηση είναι γνήσιο πρόκειται για καθαρά προσωπικές ενέργειες του τέως Μητροπολίτη Λεμεσού που ως τέτοια, μαζί με άλλες, τον οδήγησαν στην προαναφερόμενη έρευνα και τελικά σε παραίτηση από το αξίωμα του το έτος
- Το επίδικο έγγραφο, αντίγραφο του οποίου στάλθηκε από τους δικηγόρους του ενάγοντος προς τους δικηγόρους της εναγομένης επισυνάπτει ως Τεκμ.
- Επιχειρηματολογώντας, υποστηρίζει πως δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα για ποιο λόγο η Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού να είχε ανάγκη να δανειστεί χρήματα για να στηρίξει την Ορθόδοξη Κοινότητα του Ιράκ και γιατί ο ενάγων δεν δάνεισε απευθείας την εν λόγω κοινότητα με εισήγηση του μητροπολίτη. Υποστηρίζει πως είναι αναγκαίο όπως το Δικαστήριο εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα καθότι ο ενάγων καθ' ου η αίτηση είναι αλλοδαπός, ο οποίος βρίσκεται εκτός της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συγκεκριμένα έχει την κατοικία του στο Ομάν της Ιορδανίας όπως εμφαίνεται στο κλητήριο ένταλμα. Επιπλέον η αδικαιολόγητη καθυστέρηση της αγωγής αφού το υποτιθέμενο δάνειο έγινε το 1996 και το μεγάλο ισχυριζόμενο οφειλόμενο ποσό των US$700.000 είναι στοιχεία τα οποία σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο ενάγων είναι αλλοδαπός προβληματίζουν ως προς τη γνησιότητα της εν λόγω αξίωσης και είναι παράγοντες οι οποίοι το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η παρούσα αίτηση καταχωρίστηκε προτού καταχωριστεί έκθεση υπεράσπισης και δείχνει τη γνησιότητα της ανησυχίας της εναγομένης για την εξασφάλιση των δικαστικών εξόδων και την προσπάθεια για αποφυγή άσκοπων περαιτέρω εξόδων σε πιο προχωρημένο στάδιο σε περίπτωση που απορριφθεί η αγωγή. Το ποσό των €11.233,81 σεντ έχει υπολογιστεί με βάση την κλίμακα της αγωγής και σχετικός υπολογισμός έχει επισυναφθεί. Ο ενάγων/καθ' ου η αίτηση καταχώρισε ειδοποίηση προθέσεως ενστάσεως, επικαλούμενος τους εξής λόγους:
- Η αίτηση για την έκδοση του διατάγματος είναι νόμο και ουσία αβάσιμη και σκοπεί στην καταχρηστική απασχόληση του δικαστικού χρόνου δεδομένου ότι ο ενάγων έχει πολύ καλή υπόθεση.
- Το γεγονός ότι ο ενάγων δεν έχει περιουσία στην Κύπρο δεν οδηγεί αυτόματα στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος η οποία επαφύεται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου.
- Τυχόν έγκριση του αιτήματος που ο ενάγων λόγω της οικονομικής κατάστασης του δεν είναι σε θέση να ικανοποιήσει θα είναι άδικη και ενάντια στην αποτελεσματική και απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης.
- Υπό τις περιστάσεις το δικαστήριο θα πρέπει να μην ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της αίτησης. Η ένσταση στηρίζεται σε γεγονότα που φαίνονται στην επισυνημμένη διαβεβαίωση του ενάγοντος, ο οποίος σύμφωνα με τη μετάφραση της διαβεβαιώνει ότι είναι ο ενάγων ο οποίος καταχώρισε την παρούσα αγωγή εναντίον της εναγομένης αξιώνοντας την επιστροφή χρηματικού ποσού που δάνεισε σε αυτή μετά από προφορική συμφωνία που προέβηκε περί τον Απρίλιο - Μάϊο του 1996 στο Αμμάν. Αναφέρει πως γεννήθηκε στις 5.6.1941 στην Ιερουσαλήμ και δούλεψε στη Βασιλική Αεροπορία της Ιορδανίας μεταξύ των ετών 1962-
- Μετά άνοιξε δικό του ταξιδιωτικό γραφείο. Υποστηρίζει πως περί τον Απρίλιο-Μάϊο του 1996 δέχθηκε τηλεφώνημα από μια κυρία, η οποία του αυτοσυστήθηκε ως εκπρόσωπος της Ιεράς Μητρόπολης Λεμεσού και ότι ο Μητροπολίτης επιθυμούσε να επικοινωνήσει μαζί του και να τον συναντήσει τις επόμενες μέρες στο Αμμάν όπου και θα ταξίδευε. Έτσι μετά από λίγες μέρες πρόσφερε στον Μητροπολίτη Λεμεσού να τον φιλοξενήσει στο σπίτι του και τότε τον ρώτησε αν μπορούσε να δανείσει την Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού σε Ιρακινά δηνάρια, δάνειο που ισοδυναμούσε στις US$700.000 που όπως του ισχυρίστηκε θα χρησιμοποιούνταν για να στηρίξουν τους τότε διωγμένους ορθόδοξους χριστιανούς του Ιράκ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του ο τότε Μητροπολίτης Λεμεσού του παρουσίασε διάφορα έγγραφα, συμπεριλαμβανομένου του υποτιθέμενου χάρτη της Ιεράς Μητρόπολης Λεμεσού και επίσης ανέφερε ότι λόγω της θέσης του θα μπορούσε να μεταφέρει μαζί του στην Κύπρο τα Ιρακινά δηνάρια χωρίς καμιά τελωνειακή τυπικότητα ή περιπλοκή. Περαιτέρω, είναι η θέση του πως ο τότε Μητροπολίτης Λεμεσού ως αντάλλαγμα της υπηρεσίας που θα πρόσφερε στην ορθόδοξη χριστιανική κοινότητα στο Ιράκ, θα πρότεινε στον τότε Αρχιεπίσκοπο τον διορισμό του σαν αντιπρόσωπο των Κυπριακών Αερογραμμών στο Αμμάν, την παραλαβή τιμητικού τίτλου ως επίσης και Κυπριακή υπηκοότητα. Αφού πείστηκε των καλών και τίμιων προθέσεων του, πρότεινε στον τότε Μητροπολίτη Λεμεσού την παράδοση των Ιρακινών δηναρίων στη Λεμεσό αλλά αυτός επέμενε ότι μαζί με την πιο πάνω κυρία θα τα μετέφεραν αυτοί μαζί τους. Υποστηρίζει πως αφού συγκέντρωσε τα ιρακινά δηνάρια που συμφώνησε με τον τότε Μητροπολίτη Λεμεσού, του τα παρέδωσε και αυτός τα μετέφερε στην Κύπρο. Του είχε υποσχεθεί ότι η πληρωμή θα γινόταν μέσα σε 5 εργάσιμες μέρες, αρχίζοντας την επόμενη μέρα και ότι θα κανόνιζε να αποσταλεί μέσω φαξ μια επιστολή δέσμευσης από την Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού αποδεικνύοντας την ισχύ της συμφωνίας. Αυτό έπραξε με φαξ ημερ. 2.5.1996, Τεκμ.Α. Παρά τις συνεχόμενες διαβεβαιώσεις από τον Μητροπολίτη για την αποπληρωμή του δανείου, μέχρι σήμερα δεν υπήρξε αποτέλεσμα. Βγήκε ζημιωμένος οικονομικά καθώς έπρεπε να δανειστεί από αλλού για να συγκεντρώσει το πιο πάνω ποσό για την παροχή δανείου στην Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού το οποίο δεν κατάφερε να αποπληρώσει και οι δανειστές εν τέλει ανέκτησαν το οικογενειακό του σπίτι με όλα τα προσωπικά του αντικείμενα, ακύρωσαν όλες τις εκδομένες τραπεζικές εγγυήσεις που είχαν εκδοθεί στο υπουργείο μεταφορών και στην κυρίως αερογραμμή για λογαριασμό της εταιρείας του και τελικά άσκησαν τα δικαιώματα τους στα πλαίσια άλλων σχετικών του εξασφαλίσεων. Ως αποτέλεσμα η εταιρεία του δεν μπόρεσε να συνάψει συμφωνίες με αεροπορικές εταιρείες, ενώ ο ίδιος και τα αδέλφια του έχασαν σημαντικές περιουσίες που είχαν υποθηκευθεί στις τράπεζες ως αποτέλεσμα του επιπρόσθετου δανείου που δανείστηκε για να μπορέσει να εκπληρώσει τη συμφωνία δανείου με την Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού. Από τότε, υποστηρίζει επιδεινώθηκε η υγεία του και μετά από ατέλειωτες επεμβάσεις δεν είναι ικανός να ταξιδέψει. Επισυνάπτει ιατρικό πιστοποιητικό ημερ. 14.12.2014, Τεκμ.Β. Είναι η θέση του πως δεν είναι σε καλή οικονομική θέση να καταβάλει το χρηματικό ποσό για ασφάλεια εξόδων και θα ήταν άδικο να του στερηθεί η δίκαιη απονομή της δικαιοσύνης ενώπιον των δικαστηρίων της Κύπρου. Το ζήτημα της παροχής ασφάλειας εξόδων, πρωτόδικα, εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου ενώπιον του οποίου υποβάλλεται η αίτηση (η οποία πρέπει να ασκείται δικαστικά), σύμφωνα με τη Δ.60 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Σύμφωνα με την πρόνοια εκείνη ένας ενάγων, ο οποίος έχει τη συνήθη διαμονή του εκτός Κύπρου ή Κράτους Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορεί, καθ' οιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας, να διαταχθεί να δώσει ασφάλεια εξόδων, αν και μπορεί προσωρινά να έχει τη διαμονή του στην Κύπρο ή σε Κράτος Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (Βλ. Σαμουρίδης ν. Inzeyiannis, ECLI:CY:AD:2016:A347, Π.Ε. 326/2014, ημερ. 11.7.2016). Στην υπόθεση HAMPTON ADVISORY GROUP S.A. v. BOST AD κ.ά
(2011)1 Α.Α.Δ. 1416, η οποία ακολούθησε το σκεπτικό της Alahmari v. Alia the Royal Jordanian Airline
(1990)1 Α.Α.Δ. 434, λέχθηκε πως το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας τίθεται με τη διαπίστωση ότι ο εφεσείων έχει τη συνήθη διαμονή του σε χώρα εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τότε μόνο είναι που το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τους διάφορους παράγοντες με σκοπό την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας προς έγκριση ή απόρριψη της αίτησης. Πιο πρόσφατα, αίτηση για παροχή ασφάλειας για τα έξοδα εφεσίβλητου, απορρίφθηκε στην Rashid v. Παπόρη
(2012)1 Α.Α.Δ. 2710, για το λόγο ότι ο εκεί εφεσίβλητος-αιτητής, απέτυχε να αποδείξει ότι ο τόπος διαμονής του εφεσείοντα, ήταν εκτός Κύπρου και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (βλ. Ιωάννου ν. Σοφιανού, ECLI:CY:AD:2016:A362, Π.Ε. 155/2015, ημερ. 15.7.2016). Στην υπόθεση Genemp Trading Ltd v. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ πρώην Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ
(2011)1 Α.Α.Δ. 1314 υποδεικνύονται τα εξής: «Η παροχή ασφάλειας εξόδων συνεπάγεται την άσκηση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Τέτοια ασφάλεια διατάσσεται κατά κανόνα όταν ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού ή έχει τη συνήθη διαμονή του εκτός δικαιοδοσίας, κάτι το οποίο πρωτίστως φαίνεται από το ίδιο το κλητήριο ένταλμα. Η τυχόν κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας που βρίσκεται εντός της επικράτειας και είναι ουσιαστική και μόνιμη, δυνατόν να συνηγορήσει εναντίον της παροχής ασφάλειας εξόδων υπό την προϋπόθεση ότι η περιουσία αυτή είναι κατά κοινή λογική διαθέσιμη προς εκτέλεση και όχι υποκείμενη σε εξανεμισμό σε οποιοδήποτε χρόνο. (Δέστε Ebrand v. Gassier [1884] 28 Ch.D. 232 και In Re Apollinaris Company' s Trade Marks [1891] 1 Ch. 1). Στα ευρύτερα κριτήρια για την παροχή ασφάλειας εξόδων συγκαταλέγεται και η δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα διότι αν έχει καλή υπόθεση, η δε υπεράσπιση φαίνεται να μην ευσταθεί, τότε θα ήταν αντίθετο με το πνεύμα της δικαιοσύνης να διαταχθεί η καταβολή ασφάλειας εξόδων επιβραβεύοντας έτσι ουσιαστικά τον εναγόμενο και καθυστερώντας την όλη διαδικασία. Ο χρόνος υποβολής της αίτησης είναι ένα πρόσθετο στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη και δεν αποκλείεται η περίπτωση η καθυστέρηση του διαδίκου να αποταθεί εγκαίρως για ασφάλεια εξόδων, σε συσχετισμό με άλλους ενισχυτικούς παράγοντες, να οδηγήσει το Δικαστήριο στην απόρριψη του αιτήματος. (Δέστε Union Des Cooperatives Agricoles De Cereales De Semences v. Apak Agro Industries Ltd κ.ά. (Αρ. 2)
(1992)1 Α.Α.Δ. 1170)". Κατά την ακροαματική διαδικασία οι δύο πλευρές περιορίστηκαν σε αγορεύσεις τις οποίες υπέβαλαν γραπτώς. Η πλευρά της εναγόμενης/αιτήτριας δεν έκανε χρήση της δυνατότητας που παρέχει η Δ.48, θ.4
(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για αντεξέταση του ενάγοντος/καθ' ου η αίτηση που υποστηρίζει την ένσταση. Συναφώς θεωρώ ότι το περιεχόμενο της εν λόγω διαβεβαιώσεως* παρέμεινε αδιαμφισβήτητο. · Ο περί Ερμηνείας Νόμος, Κεφ. 1 προνοεί ότι: «όρκος», «ορκίζομαι» και «ένορκη δήλωση» περιλαμβάνει και εφαρμόζεται στη βεβαίωση ή δήλωση προσώπου στο οποίο από νόμο επιτρέπεται να προβαίνει σε βεβαίωση ή δήλωση αντί όρκου. Με κριτήριο τις πιο πάνω νομικές αρχές και με αναφορά στα γεγονότα όπως προβάλλονται στην ένορκη δήλωση και τη διαβεβαίωση που υποστηρίζουν την αίτηση και την ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης αντίστοιχα που γίνεται αναφορά πιο πάνω και έχοντας υπόψη τις θέσεις των δικηγόρων των διαδίκων εξέτασα κατά πόσο το αιτούμενο διάταγμα είναι δίκαιο να εκδοθεί. Στην προκείμενη υπόθεση ο ενάγων είναι κάτοικος εκτός Κύπρου ή κράτους μέλους της ευρωπαϊκής ένωσης που θα δικαιολογούσε την έγκριση της αίτησης. Όμως, η εναγόμενη αιτήτρια αντιμετωπίζει ανυπέρβλητο κώλυμα στην προώθηση του αιτήματος της, το οποίο προκύπτει από την οικονομική αδυναμία του ενάγοντος/καθ' ου η αίτηση να ανταποκριθεί στο αίτημα. Στην υπόθεση Conway v. Ηλία
(2002)1 Α.Α.Δ. 1653, αποφασίστηκαν τα εξής: «Η απόφαση στην Continental Ins. Co of Hampshire v. O'Regan
(1998)1 Α.Α.Δ. 1087, διαγράφει το πλαίσιο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου κάτω από τη Δ.60, θ.1, υπό το πρίσμα των συνταγματικών διατάξεων που κατοχυρώνουν το δικαίωμα πρόσβασης του ατόμου στη Δικαιοσύνη. Ως υπέδειξε το Δικαστήριο στην Continental Ins. Co of Hampshire v. O'Regan, η ασφάλεια για τα έξοδα παρέχεται υπό το πρίσμα των διατάξεων του Άρθρου 30.2 του Συντάγματος και των αντίστοιχων διατάξεων του Άρθρου 6
(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, οι οποίες κατοχυρώνουν την πρόσβαση του ατόμου στο δικαστήριο ως θεμελιώδες δικαίωμά του. Συναρτάται, τοιουτοτρόπως, η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου με τη δυνατότητα του ενάγοντος ή του εφεσείοντος, ως η περίπτωση, ανάλογα με την οικονομική του ευχέρεια, να παράσχει την εξαιτούμενη ασφάλεια. Εφόσον δε διαθέτει τα μέσα, το αίτημα απορρίπτεται. Ο λόγος της απόφασης αυτής συμπυκνώνεται στην πρόταση ότι δε χωρεί διαταγή για την παροχή ασφάλειας για τα έξοδα, όπου η έκδοσή της απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο του ενάγοντος ή του εφεσείοντος. Πρέπει να επισημάνουμε ότι η Δ.60 αποτελούσε μέρος των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι τύγχαναν εφαρμογής κατά το χρόνο ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διατηρήθηκε, όπως και οι θεσμοί, γενικά, σε ισχύ, υπό την αίρεση των διατάξεων του Άρθρου 188.1 του Συντάγματος, που επιβάλλουν την προσαρμογή των προνοιών τους προς το Σύνταγμα, περιλαμβανομένου του Άρθρου 30 του Συντάγματος, που κατοχυρώνει το δικαίωμα της πρόσβασης στη Δικαιοσύνη. Ως διαπιστώθηκε στην United Bible Societies v. Χ"Κακού
(1990)1 Α.Α.Δ. 395, οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι υφίσταντο κατά την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, υπόκεινται, κατά την εφαρμογή τους, σε εναρμονισμό προς το Σύνταγμα. Η ίδια αρχή επαναλαμβάνεται και στην Τουβλ. Γίγας Λτδ. ν. Ουστά (Αρ.1)
(1994)1 Α.Α.Δ. 109. Όπως προκύπτει από την απόφαση της Ολομέλειας στη Γιωργαλλά ν. Χ" Χριστοδούλου
(2000)1 Α.Α.Δ. 2060, όροι περιοριστικοί του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο, ή, ακριβέστερα ρυθμιστικοί της άσκησής του, μπορεί να τεθούν, νοουμένου ότι δεν πλήττουν τον πυρήνα του δικαιώματος, ο οποίος εντοπίζεται στη λελογισμένα ανεμπόδιστη πρόσβαση στο δικαστήριο. Ο πυρήνας του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο πλήττεται και το δικαίωμα παραβιάζεται, εφόσον ο προσφεύγων στο δικαστήριο δε διαθέτει τα μέσα για εξασφάλιση των εξόδων του αντιδίκου. Το γεγονός ότι ο προσφεύγων κατοικεί εκτός της επικράτειας, θα μπορούσε να δικαιολογήσει την επιβολή υποχρέωσης για παροχή ασφάλειας για τα έξοδα του εναγόμενου ή του εφεσίβλητου, ως η περίπτωση, εφόσον καταδεικνύεται ότι αυτός διαθέτει τα μέσα για το σκοπό αυτό. Την ίδια γραμμή ακολούθησε το εφετείο και σε μεταγενέστερες αποφάσεις όπως στην Χαραλαμπίδης ν. Πέτρου κ.ά.
(2003)1 Α.Α.Δ. 1698 και Standland Holding Ltd κ.ά. ν. Ευσταθίου κ.ά.
(2003)1 Α.Α.Δ. 1809. Στην προκειμένη περίπτωση, όχι μόνο η αιτήτρια δεν έχει αποδείξει ότι ο καθ' ου η αίτηση/ενάγων έχει τα μέσα, αλλά αντίθετα προκύπτει, από την διαβεβαίωση που συνοδεύει την ένσταση, η οποία δεν αμφισβητήθηκε, ότι αυτός στερείται των μέσων να παράσχει ασφάλεια για τα έξοδα της εναγομένης/αιτήτριας. Η διαπίστωση αυτή καταρρίπτει το αίτημα. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα τα οποία να υπολογιστούν και να πληρωθούν στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ........................................... Μ. Μαυρονικόλας, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΛ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Aσφάλεια εξόδων cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο