VD COMPUTERLAND CENTER LIMITED ν. CARGOLINK FREIGHT SERVICES LIMITED, Αρ. Αγωγής Ναυτοδικείου: 5/2010, 30/9/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A406 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΝΑΥΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Θ. Θωμά, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής Ναυτοδικείου: 5/2010 Μεταξύ: VD COMPUTERLAND CENTER LIMITED, από τη Λεμεσό Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση και CARGOLINK FREIGHT SERVICES LIMITED, από τη Λεμεσό Εναγομένων/Αιτητών ------------------------------ Αίτηση ημερομηνίας 1.3.2016 30.9.2016 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές/Εναγόμενους: κ. Παπαμιχαλόπουλος για Γ. Οικονομίδης & Σια Για τους Καθ' ων η αίτηση/Ενάγοντες: κ. Νικολάου για Γιώργος Χαραλαμπίδης & Σια Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι Αιτητές με την υπό εξέταση αίτηση τους ζητούν την έκδοση διατάγματος για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18.1.2016, που εξεδόθη στην υπό ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, για περίοδο 15 ημερών από της συντάξεως του διατάγματος ή για οποιαδήποτε άλλη περίοδο το σεβαστό Δικαστήριο κρίνει δίκαιο υπό τις περιστάσεις. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του δικηγόρου Τάκη Παπαμιχαλόπουλου, στην οποία αναφέρονται τα ακολούθα: Στις 18.1.2016 εξεδόθη απόφαση εναντίον των Εναγομένων στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Ετοίμασαν ειδοποίηση έφεσης εκ μέρους των Εναγομένων και επιχείρησαν να την καταχωρήσουν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού την 29.2.2016, εντός της προθεσμίας, πλην όμως τους αναφέρθηκε από το Πρωτοκολλητείο ότι η ειδοποίηση έφεσης θα έπρεπε να καταχωριστεί στο Ανώτατο Δικαστήριο, επειδή πρόκειται για υπόθεση Ναυτοδικείου, η οποία παραπέμφθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο για εκδίκαση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού. Στην προσπάθεια τους να καταχωρήσουν την ειδοποίηση έφεσης στο Ανώτατο Δικαστήριο την ίδια μέρα, το Πρωτοκολλητείο του Ανώτατου Δικαστηρίου αρνήθηκε να δεχτεί την καταχώρηση της και τους παράπεμψε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού, λόγω όμως του προχωρημένου της ώρας δεν πρόλαβαν να την καταχωρήσουν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στις 29.2.2016, με αποτέλεσμα να παρέλθει ο χρόνος που προβλέπεται από τους θεσμούς για καταχώρηση ειδοποίησης έφεσης. Δεδομένου ότι οι Εναγόμενοι προσπάθησαν να καταχωρήσουν την έφεση τους εμπρόθεσμα, χωρίς όμως αυτό να καταστεί δυνατό και δεδομένου του ότι δεν έχει παρέλθει σημαντικός χρόνος από τη λήξη της σχετικής προθεσμίας, είναι ορθό και δίκαιο και προς το συμφέρον της απονομής της Δικαιοσύνης, όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Οι καθ' ων η αίτηση εναντιώθηκαν στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Με την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης τους, την οποία καταχώρησαν, προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης: α) Η αίτηση είναι ανεπαρκής, γενική, αόριστη, νομικά και πραγματικά αβάσιμη, αστήριχτη και λανθασμένη. β) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Κανονισμού 225 των περί Δικαιοδοσίας του Κυπριακού Ναυτοδικείου Θεσμών 1895. γ) Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ημερομηνίας 1.3.2016, υποστηρίζεται από ισχυρισμούς παραπλανητικούς και/ή που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και/ή απλώς. δ) Οι Εναγόμενοι/Αιτητές δεν αποδεικνύουν ότι έχουν καλή υπόθεση στην από αυτούς αιτούμενη να καταχωρηθεί έφεση. ε) Οι Εναγόμενοι/Αιτητές δεν καταδεικνύουν ειδικό λόγο για τον οποίο το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της παράτασης του χρόνου καταχώρησης έφεσης. στ) Η μαρτυρία που στηρίζει την αίτηση, ημερομηνίας 1.3.2016, δεν δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. ζ) Η αίτηση, ημερομηνίας 1.3.2016, είναι καταχρηστική της δικαστικής διαδικασίας. η) Η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος παραβιάζει το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της εντός εύλογου χρόνου διάγνωσης των αστικών υποχρεώσεων εκάστου προσώπου. θ) Ουδεμία ζημιά υφίσταται ή θα υποστούν οι Εναγόμενοι/Αιτητές. ι) Δεν είναι δίκαιο και νόμιμο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του διευθυντή των Καθ' ων η αίτηση, Βαρνάβα Δημητρίου στην οποία, κατ' ουσία, επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης. Προβάλλεται επίσης η θέση ότι οι Αιτητές δεν κάμνουν αναφορά στους λόγους έφεσης έτσι ώστε το Δικαστήριο να προσμετρήσει και/ή συνυπολογίσει αυτούς κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας για έγκριση ή απόρριψη της αίτησης. Αντίθετα, το ασαφές της μαρτυρίας στην οποία στηρίζεται η αίτηση τεκμηριώνει την αδιαφορία των Αιτητών για το δικαίωμα των Καθ' ων η αίτηση στη σύντομη διάγνωση των δικαιωμάτων τους, στην απαλλαγή του βάρους της απόδειξης των αξιώσεων τους και στην απόλαυση των καρπών της επιτυχίας τους. Η υπό εξέταση αίτηση στηρίζεται στους περί Δικαιοδοσίας του Κυπριακού Ναυτοδικείου Θεσμούς 1895 Κανονισμός 225 στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Διαταγή 35 Κανονισμός 2 και 5 Διαταγή 57 και στην Συμφυή Εξουσία (Inherent Jurisdiction) του Δικαστηρίου. Η ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης στηρίζεται στους περί Δικαιοδοσίας του Κυπριακού Ναυτοδικείου Θεσμούς 1895 Κανονισμοί 225 και 237, στα Άρθρα 22 (β) και 29
(2)(α) των περί Δικαστηρίων Νόμων του 1960 έως (αρ. 3) του 1998 (14/1960), στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, στον Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Κυρωτικό) Νόμο του 1962 Ν.39/1962Άρθρο 6, στη σχετική νομολογία, στις αρχές του Κοινοδικαίου και του δικαίου της επιείκειας, στους κανόνες φυσικής δικαιοσύνης και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Έχω μελετήσει με προσοχή όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου από τις εκατέρωθεν πλευρές. Θεωρώ ορθό να ξεκινήσω με το κατά πόσο η αίτηση είναι νομικά αβάσιμη, όπως διατείνονται οι Καθ' ων η αίτηση στους λόγους ένστασης τους. Εν πρώτοις θα πρέπει να αναφέρω ότι με βρίσκει απόλυτα συμφωνώ η θέση της γραπτής αγόρευσης των ευπαίδευτων Συνηγόρων των Καθ' ων η αίτηση ότι δεν μπορούν να τύχουν εφαρμογής οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. Ενόψει του ότι πρόκειται για υπόθεση Ναυτοδικείου, τυγχάνουν εφαρμογής οι Περί Δικαιοδοσίας του Ναυτοδικείου της Κύπρου κανονισμοί του 1893. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημάνω ότι στη νομική βάση της αίτησης αναφέρεται, λανθασμένα, ότι οι κανονισμοί αυτοί είναι του 1895. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Nicos Asimenos and Christakis Markou v. Maroulla Paraskeva Chrysostomou & others
(1982)1ΑΑΔ 145, οι ως άνω κανονισμοί, οι οποίοι θεσπίστηκαν βάσει του «The Colonial Courts of Admiralty Act 1890» και του «The Foreign Jurisdiction Act 1890» και παραχώρησαν δικαιοδοσία Ναυτοδικείου στο Ανώτατο Δικαστήριο της Κύπρου, που τότε ήταν βρετανική αποικία, εξακολουθούν να παραμένουν σε ισχύ και μετά την ανεξαρτησία και κατ' ουσία παρέμειναν οι ίδιοι με μικρές τροποποιήσεις. Οι ως άνω αναφερόμενοι κανονισμοί του 1893 δεν καθορίζουν προθεσμία για την καταχώρηση έφεσης εναντίον τελικής απόφασης (final judgment). Στους κανονισμούς 165‑167 ρυθμίζεται το ζήτημα της καταχώρησης αίτησης για αναθεώρηση διατάγματος, το οποίο δεν αποτελεί τελικό διάταγμα ή τελική απόφαση. Είναι φανερό ότι οι εν λόγω κανονισμοί δεν μπορούν να τύχουν εφαρμογής στην υπό εξέταση υπόθεση, ενόψει του ότι η απόφαση, την οποία επιδιώκουν να προσβάλουν οι Αιτητές, είναι τελική. Στην υπόθεση Williams & Glyn's Bank PLC v. Kouloumbis & other
(1984)1 Α.Α.Δ.569 υποδείχθηκε ότι o Κ.237 των κανονισμών του 1893 προνοεί ότι σε όλες τις περιπτώσεις για τις οποίες δεν υπάρχει σχετική πρόνοια στους κανονισμούς ακολουθείται η πρακτική του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αγγλίας (Admiralty Division). Όπως έχει αναφερθεί, στη νομική βάση της υπό εξέταση αίτησης, ο μόνος κανονισμός που μνημονεύεται είναι ο Κ.225, o οποίος προνοεί επί λέξει τα ακολούθα: «The Court or Judge may, on the application of either party, and if it shall seem fit without notice to any other party, by order direct that the time prescribed by these Rules or forms or by any order made under them for doing any act or taking any proceedings, be enlarged or abridged, upon such terms as to the Court or Judge shall seem fit; And any such enlargement may be ordered although the application for the same is not made until after the expiration of the time prescribed». Είναι η θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι στη νομική βάση της υπό εξέταση αίτησης θα έπρεπε να μνημονεύεται, απαραίτητα, ο Κ.237 των κανονισμών του 1893, καθώς και η πρακτική του Ναυτοδικείου του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αγγλίας, όπως ίσχυε την προηγούμενη της ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας μέρα. Εν πρώτοις έχω να αναφέρω ότι θα ήταν ορθότερο όπως στη νομική βάση της υπό εξέταση αίτησης μνημονεύονται και τα πιο πάνω. Όμως δεν με βρίσκει συμφωνο η θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι η παράλειψη των Αιτητών να τα περιλάβουν στη νομική βάση της αίτησης τους την καθιστά θνησιγενή. Είναι αρκετό κατά την άποψη μου το ότι σε αυτήν αναφέρεται ο Κ.225, o οποίος είναι αυτός που στην ουσία παρέχει την εξουσία στο Δικαστήριο να παρατείνει το χρόνο καταχώρησης της έφεσης. Από τη στιγμή που οι ίδιοι οι κανονισμοί του 1893 παραπέμπουν στην Αγγλική δικονομική πρακτική καθιστώντας την, με αυτό τον τρόπο, αναπόσπαστο μέρος τους, θεωρώ ότι παρέχεται ανάλογα και η εξουσία στο Δικαστήριο για παράταση της σχετικής προθεσμίας καταχώρησης έφεσης. Eνόψει των όσων αναφέρονται πιο πάνω, καθίσταται φανερό ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ο λόγος ένστασης των Καθ' ων η αίτηση, ότι η υπό εξέταση αίτηση είναι νομικά αβάσιμη. Στην υπόθεση Nicos Asimenos and Christakis Markou v. Maroulla Paraskeva Chrysostomou & others (ανωτέρω), αναφέρεται ότι η πρακτική του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αγγλίας (δικαιοδοσία Ναυτοδικείου) περιλαμβάνεται στους κανονισμούς του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αγγλίας, η οποία καταγράφεται στην ετήσια δικονομική πρακτική (The Annual Practice). Σύμφωνα με τους θεσμούς του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αγγλίας (Rules of the Supreme Court) O.58 r.4, οι οποίοι αναφέρονται στο σύγγραμμα The Annual Practice 1958, ο χρόνος για την καταχώρηση έφεσης εναντίον τελικής απόφασης είναι 6 εβδομάδες. Η απόφαση του Δικαστηρίου, την οποία επιδιώκουν να προσβάλουν οι Αιτητές εξεδόθη στην 18.1.2016. Καθίσταται λοιπόν φανερό ότι η έφεση των Αιτητών θα έπρεπε να είχε καταχωριστεί εντός 6 εβδομάδων, συγκεκριμένα μέχρι και την 29.2.2016. Όπως έχει ήδη αναφερθεί οι Αιτητές, στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση τους, διατείνονται ότι κατά την τελευταία μέρα που δικαιούντο να καταχωρήσουν την έφεση τους, ήτοι την 29.2.2016, αποτάθηκαν αρχικά στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, το οποίο τους παρέπεμψε για την καταχώρηση της στο Πρωτοκολλητείο του Ανώτατου Δικαστηρίου. Μετέβηκαν την ίδια μέρα στο Ανώτατο Δικαστήριο με σκοπό να προβούν στην καταχώρηση της, όμως το Πρωτοκολλητείο του Ανώτατου Δικαστηρίου δεν αποδέχτηκε την καταχώρηση της και τους παρέπεμψε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού. Μέχρι να επιστρέψουν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού παρήλθε η ώρα, με αποτέλεσμα να μην προλάβουν να την καταχωρήσουν την ημέρα εκείνη. Λόγω δε του ότι δεν κατέστη δυνατό να καταχωρήσουν την έφεση τους εμπρόθεσμα, την επόμενη μέρα, συγκεκριμένα την 1η.3.2016, προέβηκαν στην καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημάνω ότι όλα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό εξέταση αίτηση παρέμειναν κατ' ουσία αδιαμφισβήτητα. Οι Καθ' ων η αίτηση στους λόγους ένστασης τους προβάλλουν ότι οι Αιτητές δεν καταδεικνύουν ειδικό λόγο για τον οποίο το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της παράτασης χρόνου καταχώρησης της έφεσης. Στην υπόθεση Πρόεδρος και Μέλη Διαχειριστικής Επιτροπής Πολυκατοικίας «Φαραώ Έλενα 24» v. Βαλεντίνας Καρασάββα
(2012)1 Α.Α.Δ.309, αναφέρθηκαν τα ακολούθα: «Η παράταση χρόνου για καταχώρηση έφεσης είναι ένα εξαιρετικό δικονομικό μέτρο (Lavar Shipping Co Ltd v. Δημοκρατίας
(1990)3Α.Α.Δ. 1635). Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να παραχώρηση παράταση χρόνου είναι ελεύθερη και αδέσμευτη και ασκείται με βάση τα γεγονότα της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης. Ο αιτητής οφείλει να προβάλει τα αναγκαία στοιχεία για να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι η παράταση είναι προς το συμφέρον της Δικαιοσύνης (Βούρια v. Δασκάλου
(1993)1Α.Α.Δ. 808)». Παρόλο που φαίνεται ότι η νομολογία μας δεν έχει ακόμα σταθεροποιηθεί ως προς την αμέλεια ή το λάθος δικηγόρου, εν τούτοις φαίνεται ότι η επικρατούσα αντιμετώπιση είναι ότι το λάθος ή η αμέλεια δικηγόρου δεν συνιστά από μόνη της λόγο παραχώρησης παράτασης καταχώρησης της έφεσης. Στην υπόθεση Βούρια v. Δασκάλου, ανωτέρω, τονίστηκε ότι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για παράταση της προθεσμίας για υποβολή έφεσης δεν υπόκειται σε περιορισμούς και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συναρτάται με τα συμφέροντα της Δικαιοσύνης, είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Στον διάδικο που επιδεικνύει αδιαφορία συνήθως το Δικαστήριο αρνείται την έγκριση της αίτησης, αλλά εκεί που υπάρχει σπουδή στην άσκηση των δικαιωμάτων του, η έγκριση της αίτησης γίνεται ευκολότερη. Οι προθεσμίες που τάσσονται από τους θεσμούς ή από το Δικαστήριο θα πρέπει να τηρούνται. Παράταση τους συνιστά εξαιρετικό διαδικαστικό μέτρο το οποίο θα πρέπει να δικαιολογείται από εξαιρετικές περιστάσεις (Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ v. Χ" Νικόλα
(1990)1 Α.Α.Δ. 470 και Παπαϊωάννου v. Κωνσταντίνου
(2008)1 Α.Α.Δ. 1083, 1108)». Όπως έχει διαφανεί από το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μου, η μη καταχώρηση της ειδοποίησης έφεσης των αιτητών κατά την τελευταία μέρα της προθεσμίας δεν οφείλετο σε δική τους υπαιτιότητα. Αντίθετα αυτό το οποίο έχει διαφανεί είναι ότι η μη έγκαιρη καταχώρηση της κατά την τελευταία μέρα της προθεσμίας, οφείλετο στη σύγχυση που επικρατούσε σε σχέση με το ποιο Πρωτοκολλητείο θα αποδεχόταν τελικά την καταχώρηση της ειδοποίησης έφεσης. Από τα όσα αναφέρονται πιο πάνω καθίσταται φανερό ότι οι Αιτητές δεν επέδειξαν αδιαφορία στην καταχώρηση της έφεσης τους. Επιπρόσθετα θα πρέπει να επισημανθεί ότι δεν υπήρξε αδιαφορία ή ολιγωρία των αιτητών στην προώθηση της αίτησης τους για παράταση της προθεσμίας για καταχώρηση της έφεσης. Επισημαίνω ότι η υπό εξέταση αίτηση υπεβλήθη την αμέσως επόμενη μέρα της λήξης της προθεσμίας για την καταχώρηση της έφεσης τους. Είμαι της άποψης ότι η συμπεριφορά των αιτητών, όπως περιγράφεται αμέσως πιο πάνω, δεν ήταν τέτοια ώστε να μπορούσε να δικαιολογήσει την αποστέρηση του δικαιώματος τους να προσβάλουν με έφεση την απόφαση του Δικαστηρίου. Ενόψει των όσων αναφέρονται πιο πάνω, δεν με βρίσκει σύμφωνο η θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι οι Αιτητές δεν έχουν καταδείξει λόγο για τον οποίο το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της παράτασης χρόνου καταχώρησης της έφεσης. Με τους άλλους λόγους ένστασης τους οι Καθ' ων η αίτηση διατείνονται ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος παραβιάζει το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της εντός εύλογου χρόνου διάγνωσης των αστικών υποχρεώσεων έκαστου προσώπου. Ούτε και αυτή η θέση των Καθ' ων η αίτηση με βρίσκει σύμφωνο. Οι Καθ' ων η αίτηση έχουν πετύχει την έκδοση τελικής απόφασης προς όφελος τους και δεν έχει διαφανεί ότι η παράταση της προθεσμίας για καταχώρηση της έφεσης θα επηρεάσει οποιοδήποτε δικαίωμα τους ειδικά δε τη διάγνωση των δικαιωμάτων τους εντός ευλόγου χρόνου (Lapertas Fisheries Ltd κ.α. v. Ρολάνδου Ευαγόρου
(2005)1 Α.Α.Δ. 1505). Εν πάση περιπτώσει αυτό το οποίο θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι τα περιστατικά της υπό εξέταση υπόθεσης είναι τέτοια ώστε το συμφέρον της Δικαιοσύνης να εξυπηρετείται καλύτερα με την παράταση της προθεσμίας καταχώρησης της έφεσης των αιτητών. Διατείνονται ακόμα οι Καθ' ων η αίτηση ότι οι Αιτητές δεν αποδεικνύουν ότι έχουν καλή υπόθεση στην αιτούμενη να καταχωριστεί από αυτούς έφεση. Ούτε ο λόγος αυτός με βρίσκει σύμφωνο. Αναμφίβολα το παρόν Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει τους λόγους έφεσης τους οποίους θα προβάλουν οι Αιτητές. Συνεπώς δεν θεωρώ ότι απαιτείτο η παρουσίαση με την υπό εξέταση αίτηση του εφετηρίου των αιτητών. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να επεξηγήσω λεπτομερώς πιο πάνω, καταλήγω ότι η υπό εξέταση αίτηση θα πρέπει να πετύχει. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παρατείνεται ο χρόνος καταχώρησης της ειδοποίησης έφεσης των αιτητών/εναγομένων για περίοδο 15 ημερών από σήμερα. Όσον αφορά τα έξοδα της αίτησης, έχοντας κατά νου ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν έχουν οποιαδήποτε ευθύνη για τη μη έγκαιρη καταχώρηση της έφεσης των αιτητών/εναγομένων, είμαι την άποψης ότι θα πρέπει να υπάρξει απόκλιση από τον γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Θεωρώ ορθό όπως μην εκδώσω οποιαδήποτε διαταγή εξόδων. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παρατείνεται ο χρόνος για την καταχώρηση ειδοποίησης έφεσης από τους Αιτητές/Εναγόμενους εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου για περίοδο 15 ημερών από σήμερα. Καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.)........................................ Θ. Θωμά, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Interim Αναφορά: Παράταση προθεσμίας για καταχώριση έφεσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο