1. ΒΑΛΕΝΤΙΝΑΣ-ΤΖΩΡΤΖΙΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗ, ανήλικης, διά μέσου της μητέρας της ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΣΑΜΙΩΤΟΥ κ.α. ν. CITYPOL ENTERPRISES LIMITED, Αρ. Αγωγής: 483/15, 18/10/

(1984)1 C.L.R. 565, Γαβριήλ κ.α. ν. Αγαπίου

(1998)1 (Γ) ΑΑΔ 1868). Ήταν δε η θέση του, εν τέλει, ότι από την ένορκη δήλωση, η οποία συνοδεύει την ένσταση των Εναγομένων 1, 2, και 3/Καθ'ων η Αίτηση, προκύπτει ξεκάθαρα, ότι η καταχώρηση της Αίτησης για διακοπή της διαδικασίας εκ μέρους των Αιτητών είναι καταχρηστική και σε περίπτωση έγκρισης της θα επιτρέψει στον Ενάγοντα να αποκομίσει πλεονέκτημα τακτικής έναντι τους. Αυτό άλλωστε σύμφωνα με τον κ. Παυλίδη είναι ξεκάθαρο από το σώμα της Αίτησης των Αιτητών στο οποίο αναφέρουν ότι επιθυμούν να επανέλθουν με νέα αγωγή. Όπως άλλωστε εμφαίνεται τόσο από την ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την ένσταση όσο και από τον φάκελο του Δικαστηρίου, τόσο οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3/Καθ'ων η Αίτηση όσο και οι Εναγόμενοι 4, 5 και 6/Καθ'ων η Αίτηση έχουν ήδη καταχωρήσει Αιτήσεις για ασφάλεια εξόδων και αιτήσεις για απόρριψη της αγωγής. Οι Αιτητές ζήτησαν επανειλημμένα χρόνο για να αποσυρθούν, καθυστερώντας την διαδικασία και εν τέλει καταχώρησαν την παρούσα Αίτηση για διακοπή. Ως εκ τούτου είναι ξεκάθαρη τόσο η κατάχρηση της διαδικασίας όσο και η προσπάθεια των Αιτητών να αποκομίσουν πλεονέκτημα. Ο συνήγορος των Εναγομένων 4, 5 και 6/Καθ΄ων η αίτηση, κ. Βορκάς, ανέφερε ότι οι Αιτητές δεν δικαιούνται στην έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος καθότι προχώρησαν σε περαιτέρω διαδικαστικά διαβήματα στην όλη πορεία της αγωγής, γεγονός το οποίο δηλώνει την πρόθεσή τους να συνεχίσουν την εκκρεμούσα δικαστική διαδικασία. Παραθέτοντας το ιστορικό της αγωγής, οι Ενάγοντες με την καταχώρηση της αγωγής τους προέβησαν αυθημερόν και στην καταχώρηση μονομερούς αίτησης επιδιώκοντας την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, πράγμα το οποίο φαίνεται από τον φάκελο του Δικαστηρίου, το οποίο εξέδωσε αυθημερόν προσωρινά διατάγματα ορίζοντας τα διατάγματα επιστρεπτέα στις 6.2.2015, ημέρα κατά την οποία καταχωρήθηκε το Σημείωμα Εμφάνισης των Εναγομένων 4, 5 και 6 - Καθ'ων η Αίτηση. Το Δικαστήριο κατόπιν σειράς δικονομικών διαβημάτων από πλευράς Εναγομένων και ακρόασης που έλαβε χώρα εξέδωσε ενδιάμεση απόφαση στις 21.8.2015 απορρίπτοντας την Αίτηση των Εναγόντων. Διερωτήθηκε ο κ. Βορκάς κατά πόσο η μονομερής αίτηση των Εναγόντων και το προϊόν αυτής διάταγμα δεν συνιστούν «δικονομικό διάβημα» και αν αυτό καθιστά καταχρηστικό και κακόπιστο το αίτημα των Εναγόντων για διακοπή, λαμβάνοντας υπόψη ότι όταν οι Ενάγοντες δεν πέτυχαν την οριστικοποίηση των αιτούμενων τους διαταγμάτων. Σε περίπτωση που η υπό εξέταση Αίτηση εγκριθεί, εκ του αποτελέσματος αυτού, οι Εναγόμενοι 4, 5 και 6/Καθ΄ων η αίτηση, θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά και θα αποστερηθούν του δικαιώματος προστασίας και θεραπείας των έννομων συμφερόντων και δικαιωμάτων τους αφού η διακοπή της διαδικασίας δεν θα τους επιτρέψει να διεκδικήσουν τα έξοδα που τους έχει επικυρώσει το σεβαστό Δικαστήριο από την Ενάγουσα

1. Ήταν δε η θέση του ότι αμέσως μετά την καταχώρηση Αίτησης για Απόρριψη της Αγωγής λόγω μη προώθησης και/ή λόγω παράλειψης συνέχισης της αγωγής ημερ. 26.8.2015, αλλά και της Αίτησης για ασφάλεια εξόδων ημερ. 06.03.2015 εναντίον της Ενάγουσας - Αιτήτριας 3, οι οποίες προηγούνται χρονικά της Αίτησης των Εναγόντων - Αιτητών, οι τελευταίοι προέβαλλαν διάφορες προφάσεις για να καθυστερήσουν την εκδίκαση των ως άνω Αιτήσεων και συγκεκριμένα προέβαλλαν τον ισχυρισμό ότι οι τωρινοί Δικηγόροι τους θα αποσύρονταν και θα προέβαιναν σε αλλαγή Δικηγόρων. Αυτό βέβαια δεν έγινε καθότι οι Ενάγοντες - Αιτητές όχι μόνο δεν έχουν προβεί σε αλλαγή Δικηγόρου, αλλά τουναντίον αυτοί προέβησαν με τους ίδιους Δικηγόρους στην καταχώρηση της υπό κρίσης Αίτησης. Ο συνήγορος του Εναγόμενου 7/Καθ΄ου η Αίτηση, κατά την αγόρευση του ήταν η θέση του ότι η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, γιατί είναι καταχρηστική και δεν δύναται να προωθηθεί και να εκδοθεί οιοδήποτε διάταγμα διακοπής της. Περαιτέρω ο Εναγόμενος 7/Καθ΄ου η Αίτηση ισχυρίζεται πως οι Ενάγοντες καταχώρησαν την παρούσα Αίτηση για διακοπή για αλλότριους σκοπούς. Η αίτηση για διακοπή καταχωρήθηκε από τους Ενάγοντες με σκοπό να αποφύγουν την εκδίκαση των Αιτήσεων των Εναγομένων 1-6/Καθ'ων η αίτηση και ειδικότερα των δύο Αιτήσεων Απόρριψης της αγωγής. Ήταν η θέση του πως συνεπεία των ανωτέρω δεν μπορεί να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα για διακοπή της παρούσας διακοπής καθότι το αίτημα των Εναγόντων διά διακοπή της αγωγής είναι καταχρηστικό και αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Νομική πτυχή Το υπό εξέταση ζήτημα αφορά το πεδίο εφαρμογής της Δ.15, θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Παραθέτω στο σημείο αυτό αυτούσιο το κείμενο της Δ.15, θ.1: «
2. The plaintiff may, at any time before the receipt of the defendant's defence, or after the receipt of the defendant's pleaded defence before taking any other proceeding in the action (save any interlocutory application), by notice in writing, wholly discontinue his action against all or any of the defendants or withdraw any part or parts of his alleged cause of complaint, and thereupon he shall pay such defendant's costs of the action, or if the action be not wholly discontinued, the costs occasioned by the matter so withdrawn. Such costs shall be taxed, and such discontinuance or withdrawal, as the case may be, shall not be a defence to any subsequent action. Save as in this Rule otherwise provided, it shall not be competent for the plaintiff to withdraw the record or discontinue the action without leave of the Court or a Judge, but the Court or a Judge may, before or at or after the hearing or trial, upon such terms as to costs, and as to any other action, and otherwise as may be just, order the action to be discontinued, or any part of the alleged cause of complaint to be struck out. The Court or a Judge may, in like manner and with the like discretion as to terms, upon the application of a defendant, order the whole or any part of his alleged grounds of defence or counter-claim to be withdrawn or struck out, but it shall not be competent to a defendant to withdraw his defence or any part thereof, without such leave.» Με βάση την εν λόγω Διάταξη πριν την καταχώρηση Υπεράσπισης ή και μετά, αλλά οπωσδήποτε πριν διενεργηθεί οποιοδήποτε διαδικαστικό διάβημα, ο Ενάγοντας μπορεί να διακόψει την αγωγή χωρίς άδεια από το Δικαστήριο. Αν, όμως, η διαδικασία προχωρήσει ή αν ο Εναγόμενος αποκτήσει πλεονέκτημα από τη διαδικασία αποστέρηση του οποίου θα ήταν άδικη, ο Ενάγοντας δεν είναι πλέον απόλυτος dominus litis. Στο σημείο αυτό παραθέτω σχετικό απόσπασμα από την υπόθεση Παμπορίδης v Κτηματική Τράπεζα Κύπρου Λτδ

(1995)1 ΑΑΔ 670 στις σελίδες 675 - 676 όπου ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Κωνσταντινίδης ανέφερε τα ακόλουθα[1]: «Το ζήτημα καλύπτεται από τη Δ.15 των Θεσμών Περί Πολιτικής Δικονομίας. Οι προεκτάσεις της εξηγήθηκαν στις υποθέσεις Kypreos v. Kypreos

(1984)1 C.L.R.565 και Eleftheriades v. Cyprus Hotels

(1985)1 C.L.R.676. Με τη θέσπιση της η ελευθερία που αναγνωριζόταν στον Ενάγοντα για απόσυρση της αγωγής, οποτεδήποτε, διατηρώντας δικαίωμα επαναφοράς της αιτίας της αγωγής που αποτελούσε το αντικείμενο της με νέα αγωγή ή σε μεταγενέστερη διαδικασία, δεν υπάρχει πλέον. Ο Ενάγων μπορεί να αποφασίσει αν θα προωθήσει την αγωγή του ή αν θα την αποσύρει. Αυτό είναι δικό του προνόμιο και είναι ο κανόνας πως στο βαθμό που η απόσυρση της αγωγής διενεργείται για να οδηγηθεί η ορισμένη αντιδικία σε οριστικό τέλος, ούτε ο Εναγόμενος έχει λόγο αλλά ούτε και το Δικαστήριο. Εκείνο που δεν δικαιούται να κάμει είναι να τερματίσει οποτεδήποτε θέλει τη διαδικασία διατηρώντας μονομερώς το δικαίωμα να επανέλθει στα ίδια. Οι περιορισμοί εν προκειμένω είναι σαφείς. Ο Ενάγων δικαιούται να διακόψει (discontinue) με γραπτή ειδοποίηση την αγωγή, δηλαδή να την τερματίσει με δικαίωμα καταχώρησης νέας, οποτεδήποτε πριν την παραλαβή της Υπεράσπισης, ή μετά την παραλαβή της πριν προβεί σε οποιοδήποτε άλλο δικονομικό διάβημα (με επιφύλαξη ως προς οποιανδήποτε ενδιάμεση αίτηση). Από εκεί και πέρα ο Ενάγων παύει να είναι dominus litis. Η διακοπή της αγωγής τελεί πλέον υπό την αίρεση της εξασφάλισης άδειας από το Δικαστήριο.» Όπως έχει αναφερθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου απαιτείται άδεια του Δικαστηρίου ώστε να διασφαλίζεται ότι ο Ενάγοντας δεν επιδιώκει πλεονέκτημα τακτικής (tactical advantage). Η πρακτική σημασία της άδειας είναι ότι εμπεριέχει την αναγνώριση στον Ενάγοντα δικαιώματος καταχώρησης νέα αγωγής. Όπως έχει αναφερθεί πρόσφατα από τον Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Κώστα Κληρίδη, στην υπόθεση Μιχάλη Θεοδώρου v Ανδρέα Γεωργίου Μάντη, Πολιτική Έφεση 297/06, ημερομηνίας 12.7.2010, ο μόνος τρόπος να επανέλθει διάδικος και να θέσει προς εκδίκαση τα ίδια επίδικα θέματα μετά από απόσυρση της αγωγής του, προσφέρεται με την τήρηση της διαδικασίας που προνοείται για διακοπή (discontinuance) στην Δ.15 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η διακοπή της δικαστικής διαδικασίας δεν αποτελεί εμπόδιο για την καταχώρηση μιας νέας αγωγής που θα βασίζεται πάνω στην ίδια βάση, εκτός αν υπάρχει προς τούτο ρητή απαγορευτική πρόνοια στο σχετικό διάταγμα διακοπής[2]. Αντικείμενο ρύθμισης της Δ.15, θ.1 αποτελούν δύο περιπτώσεις: Η διακοπή (discontinuance) της αγωγής και η απόσυρση (withdrawal) μέρους της. Με τον όρο «διακοπή» περιγράφεται το τέλος του συνόλου τη αγωγής, ενώ με τον όρο «απόσυρση» περιγράφεται το τέλος μέρους της μόνο. Η Δ.15, η οποία έχει ως πρότυπο το Order 26 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών, κατάργησε τον κανόνα του Αγγλικού κοινού δικαίου και αντίστοιχο κανόνα του Δικαίου της Επιείκειας σύμφωνα με τον οποίο ο Ενάγων εδικαιούτο να εγκαταλείψει, κατά βούληση, την αγωγή του οποτεδήποτε πριν την έκδοση της δικαστικής απόφασης χωρίς συνέπειες[3]. Σήμερα, με βάση τα όσα καθορίζονται στη Δ.15, αφού καταχωρηθεί η Υπεράσπιση και αφού ο Ενάγων προβεί σε ένα διαδικαστικό διάβημα το οποίο δηλώνει την πρόθεσή του να συνεχίσει την εκκρεμούσα δικαστική διαδικασία, αυτός δύναται να εγκαταλείψει την αγωγή μόνο κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου. Η απόσυρση της αγωγής και η συνακόλουθη απόρριψη της χωρίς τέτοια άδεια που εξορισμού εμπεριέχει την αναγνώριση στον Ενάγοντα δικαιώματος καταχώρησης νέα αγωγής, δημιουργεί δεδικασμένο[4]. Κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό να παραθέσω σχετικό απόσπασμα από την απόφαση Kypreos v Kypreos

(1984)1 CLR 565 στις σελίδες 567-568: «The Rule conditioning withdrawal of proceedings after a certain stage, that is, after a formal step is taken with a view to continuing the litigation after the filing of defence, replaced the common law rule to claim a nonsuit, and the rule of equity entitling a party to dismiss his bill at his own option that permitted the plaintiff to discontinue proceedings at any stage before judgment. The object of the new rule is to ensure no abuse is made of the judicial process. A litigant will not be allowed to withdraw an action in anticipation of the outcome of the proceedings. After a formal step is taken, subsequent to defence, signifying unequivocally a decision to pursue litigation, the leave of the Court is required before a party is allowed to discontinue litigation**. A party will not ordinarily be compelled to litigate against his will. This is not the object of the rule requiring leave. The primary purpose of the rule is to empower the Court to refuse leave whenever it is sought thereby to gain a tactical advantage.» Άδεια για διακοπή της αγωγής παραχωρείται από το Δικαστήριο στα πλαίσια άσκησης διακριτικής εξουσίας. Το Δικαστήριο δύναται να παράσχει στον Ενάγοντα άδεια να διακόψει την αγωγή του ή να αποσύρει μέρος αυτής εφόσον αυτό αποβαίνει προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, εφόσον το αίτημα του Ενάγοντα δεν συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και εφόσον η διακοπή ή η απόσυρση, αναλόγως, δεν θα επιτρέψει στον Ενάγοντα να αποκομίσει ένα πλεονέκτημα τακτικής. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου είναι ευρεία τόσο αναφορικά με τη δυνατότητα έκδοσης διατάγματος διακοπής, όσο και σε σχέση με τους όρους που θα επιτευχθεί η διακοπή. Επί του θέματος που εξετάζουμε υπάρχει, επίσης, αγγλική νομολογία στην οποία τονίζεται η ευρύτητα της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου χωρίς να αποσκοπείται ο περιορισμός της με οποιονδήποτε τρόπο που θα έδενε τα χέρια του Δικαστηρίου να απονέμει δικαιοσύνη ανάλογα με τις ιδιαίτερες περιστάσεις της υπόθεσης. Προτού αναφερθώ στην αγγλική νομολογία επισημαίνω την πιο κάτω αναφορά από την Κυπριακή υπόθεση Demetriou v Hilides

(1980)1 J.S.C. 211 (απόφαση που δόθηκε από τον Πρόεδρο Ε.Δ. Γ. Μ. Πική, όπως ήταν τότε): «The authorities on the subject of discontinuance stress the width of the Court's discretion without seeking to limit it in any way that might fetter the Court's hands to do justice in the individual circumstances of a case.» Στην υπόθεση Kypreos v Kypreos

(1984)1 CLR 565, εξηγήθηκε ότι ο σκοπός της Δ.15 είναι να διασφαλίσει ότι δεν υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας («no abuse is made of the judicial process»). Επανέρχομαι στην αγγλική νομολογία η οποία είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για σκοπούς ερμηνείας της Δ.15, θ.1 η οποία αντιστοιχεί, όπως αναφέραμε ανωτέρω, με το αγγλικό Order 26, r.1,2. Στην υπόθεση Covell Matthews & Partners v French Wools Ltd

(1977)2 All ER 591, λέχθηκαν τα εξής σχετικά από τον Δικαστή Graham J. στη σελίδα 594: «The principles to be culled from these cases are, in my judgment, that the court will, normally at any rate, allow a plaintiff to discontinue if he wants to, provided no injustice will be caused to the defendant. It is not desirable that a plaintiff should be compelled to litigate against his will. The court should therefore grant leave, if it can without injustice to the defendant, but in doing so should be careful to see that the defendant is not deprived of some advantage which he has already gained in the litigation and should be ready to grant him adequate protection to ensure that any advantage he has gained is preserved.» Περαιτέρω, στην αγγλική υπόθεση Stahlschmidt v Walford

(1879)4 Q.B.D. 217, τονίστηκε από τον Δικαστή Mellor, J. στη σελίδα 219: «the discretion thus given must be exercised within certain limitations, and so as not to take away from the defendant any advantage to which he is fairly and reasonably entitled. It seems to me that to allow the plaintiff to discontinue under the circumstances of the present case would be to deprive the defendant of what is justly his right.» Αναφορά, επίσης, μπορεί να γίνει και στο Σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, Τόμος 37, στην παράγραφο 806 όπου αναφέρονται τα εξής: «A claimant who discontinues a claim needs the permission of the court to make another claim against the same defendant if he discontinued the claim after the defendant filed a defence and the other claim arises out of facts which are the same or substantially the same as those relating to the discontinued claim.» Στην αγγλική υπόθεση Robertson v Purdey

(1906)2 Ch.615, το Δικαστήριο ενώ είχε δώσει άδεια για απόσυρση αγωγής για παραβίαση πατέντας (patent) έθεσε όρο να μην καταχωρηθεί νέα αγωγή για την ίδια παράβαση και τούτο γιατί θα είχε ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με την ειδική νομοθεσία που ρύθμιζε το θέμα και, με βάση τα ειδικά γεγονότα της υπόθεσης, ο Ενάγων να έπαιρνε πλεονέκτημα που ο Νόμος ειδικά απαγόρευε να πάρει σ΄ εκείνο το στάδιο της δίκης. Στο Σύγγραμμα Atkin's Court Forms, Τόμος 15, κάτω από τον τίτλο «Discontinuance or withdrawal of action or counterclaim» διαβάζουμε τα ακόλουθα: «The court has, of course, a wide secretion as to whether or not it should make the order sought and if so upon what terms. Thus the court will not exercise its discretion so as to prejudice the respondent to the application or to take away from him any advantage to which he is fairly and reasonably entitled.» Τέλος, στην αγγλική υπόθεση Fox v Star Newspaper Company

(1898)1 Q.B. 636, λέχθηκαν τα εξής σχετικά από τον Δικαστή Chitty L.J. στη σελίδα 639: "The principle of the rule is plain. It is that after the proceedings have reached a certain stage the plaintiff who has brought his adversary into court, shall not be able to escape by a side door and avoid the contest. He is then to be no longer dominus litis, and it is for the judge to say whether the action shall be discontinued or not and upon what terms. I think it would be a great error to construe the rule by reference to the old meaning of the term "discontinuance" or any mere technical sense of words. The substance of the provision is that, after a stage of the action has been reached at which the adversaries are meeting face to face, it shall only be in the discretion of the judge whether the plaintiff shall be allowed to withdraw from the action so as to retain the right of bringing another action for the same subject-matter." Απ΄ όλα τα πιο πάνω, εύλογα μπορεί να συναχθεί ότι ο Ενάγων δεν μπορεί μέσω της διακοπής να αποκτήσει ή να διασφαλίσει κάποιο πλεονέκτημα έναντι του αντιδίκου του ή να προκληθεί, εξ αυτού του λόγου, αδικία στον αντίδικό του. Ούτε και ο Εναγόμενος να απωλέσει κάποιο πλεονέκτημα που τυχόν απέκτησε στην πορεία της διαδικασίας. Εξέταση Αίτησης Για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση αίτησης, πιστεύω ότι είναι χρήσιμο να αναφερθώ στο ιστορικό που προηγήθηκε, συνοπτικά. Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 30.1.2015 και ταυτόχρονα καταχωρήθηκε μονομερής αίτηση για έκδοση μονομερών ενδιάμεσων διαταγμάτων. Το Δικαστήριο εξέδωσε αυθημερόν τα προσωρινά διατάγματα ορίζοντας τα επιστρεπτέα στις 6.2.2015 ημερομηνία κατά την οποία καταχωρήθηκαν τα σημειώματα εμφάνισης των Εναγομένων (καθ΄ων η αίτηση 4, 5, 6). Στη συνέχεια το Δικαστήριο μετά από την ακρόαση της εν λόγω αίτησης ημερ. 30.1.2015, εξέδωσε ενδιάμεση απόφαση με την οποία απέρριψε την αίτηση των Εναγόντων. Το σκεπτικό, το οποίο ακολούθησε το Δικαστήριο και απέρριψε την εν λόγω αίτηση, μεταξύ άλλων, ήταν η έλλειψη νομιμοποίησης των Εναγουσών να εγείρουν την παρούσα αγωγή, αφού την αγωγή δεν την ήγειρε ο διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα πατέρα τους αλλά οι θυγατέρες του ανήλικες διά μέσου της μητέρας τους, η οποία ασκεί την γονική μέριμνα και δεν έχει αποκαλυφθεί, ή εν πάση περιπτώσει δεν εγείρεται από πρόσωπο διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα. Πράγματι από την ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης ημερ. 30.1.2015 μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της παρούσας αίτησης μεσολάβησαν ενδιάμεσες αιτήσεις από τους Καθ΄ων η Αίτηση για ασφάλεια εξόδων αλλά και αιτήσεις για απόρριψη της αγωγής, αφού θεωρούσαν ότι οι Ενάγοντες καθυστερούσαν, με διάφορες προφάσεις, την προώθηση της αγωγής. Τελικά στις 5.2.2016 οι Ενάγοντες καταχώρησαν την παρούσα αίτηση για διακοπή της αγωγής. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζουν την αίτηση τους, ήταν ότι το Δικαστήριο με την ενδιάμεση απόφαση του ημερομηνίας 21.8.2015 στα πλαίσια της Αίτησης για Απαγορευτικό Διάταγμα ημερομηνίας 30.1.2015 έκρινε, μεταξύ άλλων, ότι οι Ενάγουσες 1 και 2 δεν νομιμοποιούνταν να εγείρουν την παρούσα Αγωγή καθώς η Αγωγή έπρεπε να είχε εγερθεί από τον Διαχειριστή της περιουσίας του Αποβιώσαντος. Ως αποτέλεσμα, οι Ενάγοντες έκριναν ορθότερο να διακόψουν την Αγωγή με επιφύλαξη του δικαιώματος τους να καταχωρήσουν νέα και να προχωρήσουν με τις αναγκαίες διαδικασίες για τον διορισμό Διαχειριστή. Από την ημερομηνία εκείνη μέχρι και σήμερα δεν καταχωρήθηκε οποιοδήποτε άλλο δικόγραφο πέραν των αιτήσεων που έχουν αναφερθεί πιο πάνω το οποίο να φέρει τους εναγόμενους-καθ΄ων η αίτηση σε δυσμένεια και τους ενάγοντες σε προνομιακή μεταχείριση. Εξάλλου δε πρέπει να αναφερθεί, ότι οι Ενάγοντες μετά και την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 21.8.2015, οι επιλογές τους για την προώθηση της αγωγής τους ήταν περιορισμένες. Δεν θεωρώ ότι η αίτηση μονομερώς για έκδοση προσωρινού διατάγματος το οποίο εν τέλει απορρίφθηκε από το Δικαστήριο δημιουργεί δυσμενείς συνέπειες στα δικαιώματα των Εναγομένων 1 -7/ Καθ΄ων η Αίτηση. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω ούτε υπεράσπιση καταχωρήθηκε ούτε άλλο δικόγραφο το οποίο να επηρεάζει τους Εναγόμενους. Οι ενδιάμεσες αιτήσεις που εκκρεμούν και ή που έχουν καταχωρηθεί δεν αφορούν σε καμία περίπτωση την ουσία της αγωγής. Ενόψει, λοιπόν, τα πιο πάνω, θεωρώ ότι δικαιολογείται η έγκριση της αίτησης των Εναγόντων για διακοπή της παρούσας αγωγής. Περαιτέρω, θεωρώ ότι τα έξοδα της διαδικασίας μέχρι σήμερα θα επιβαρύνουν τους Ενάγοντες. Με βάση, τη διακριτική ευχέρεια που η Δ.15,θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας παρέχει στο Δικαστήριο και λαμβάνοντας υπόψη μου όλες τις σχετικές παραμέτρους και συνέπειες που προκύπτουν από το αίτημα διακοπής, κρίνω ότι αυτό θα πρέπει να γίνει αποδεκτό. Ως αποτέλεσμα, δίδεται άδεια στους Ενάγοντες να διακόψουν την παρούσα αγωγή εναντίον των Εναγομένων 1-7. Επιπροσθέτως, θεωρώ δίκαιο όπως επιδικάσω όλα τα έξοδα της διαδικασίας σε βάρος των Εναγόντων και προς όφελος των Εναγομένων 1-7 όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Π. Παπαπέτρου Φούρναρη, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΓΚ/ΜΠ Subject: Civil/Other actions/Interim Αναφορά: aitisi gia adeia diakopis agogis [1] Δέστε, επίσης, Πατσαλίδης v. Δίσπυρου

(2006)1 ΑΑΔ 17. [2] Δέστε Tsirou v. Shitta

(1974)6 J.S.C. 753, και Κοτσώνια v. Αντωνίου

(2002)1 ΑΑΔ 975. [3] Δέστε Ανδρέας Γαβριήλ κ.ά. v. Γεώργιου Αγαπίου

(1998)1 ΑΑΔ 1868. [4] Δέστε Παμπορίδης v. Κτηματικής Τράπεζας Λτδ

(1995)1 ΑΑΔ 670. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο