ΝΑΤΑΛΥ ΚΥΡΟΥ ν. FALOREMO TRADING LTD, Αρ. αγωγής: 190/2010, 25/10/2016

(2003)όπου αναφέρονται στις σελ. 80-83, τα βασικά κριτήρια του αποδεικτικού αυτού βάρους. Τονίζεται ιδιαίτερα στη σελ. 81 ότι: «If the claimant bears the burden of proof, and fails to persuade the court that his case has been proved on the balance of probabilities, judgment should be given for the defendant. Moreover, the test is not whether the claimant's case is more probable than the defendant's, but whether the claimant's case is more probably true than not true, i.e., the claimant's case is measured by reference to an objective standard of probability.» Για να γίνει κατανοητός ο τρόπος με τον οποίο στην πράξη εφαρμόζεται το κριτήριο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, μπορεί να δοθεί το παράδειγμα της υπόθεσης Rhesa Shipping Co. S.A. v. Edmunds [1985] 1 W.L.R. 948. Εκεί, οι πλοιοκτήτες προσπάθησαν να επανακτήσουν από τους αντασφαλιστές τη ζημιά στο πλοίο τους το οποίο είχε βυθιστεί στη Μεσόγειο θάλασσα σε ήσυχα νερά και με καλό καιρό, ενώ το ναυάγιο δεν μπορούσε να διασωθεί. Η μαρτυρία έδειξε ότι το πλοίο έφερε μια μεγάλη οπή στο πλευρό, αποτέλεσμα της οποίας ήταν αυτό να πλημμυρίσει και να βυθιστεί. Το ζητούμενο στην υπόθεση ήταν η αιτία αυτής της ζημιάς. Οι ενάγοντες - πλοιοκτήτες - ισχυρίζονταν ότι το πλοίο κτύπησε σε ένα βυθισμένο υποβρύχιο και επομένως το πλοίο απωλέσθηκε λόγω θαλασσίων κινδύνων και άρα καλυπτόταν από το ασφαλιστικό συμβόλαιο. Οι εναγόμενοι ισχυρίστηκαν ότι η απώλεια οφειλόταν σε φυσική φθορά ως αποτέλεσμα της κακής κατάστασης του πλοίου, για την οποία και ευθύνονταν οι ενάγοντες. Πρωτοδίκως, η εξήγηση που δόθηκε από τους αντασφαλιστές απορρίφθηκε διότι δεν εξηγούσε επαρκώς τη ζημιά στο πλοίο. Από την άλλη, όμως, η θεωρία του υποβρυχίου θεωρήθηκε ως εντελώς εξωπραγματική και μη υποστηριζόμενη από ανεξάρτητη μαρτυρία. Με βάση τα δεδομένα αυτά, το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση υπέρ των εναγόντων, λόγω του ότι οι αντασφαλιστές δεν μπόρεσαν να προωθήσουν μια αποδεκτή αιτία της ζημιάς για να αντικρούσουν την αγωγή. Η απόφαση αυτή επικυρώθηκε από το Αγγλικό Εφετείο, αλλά κατ' έφεση στη Βουλή των Λόρδων, η απόφαση ανατράπηκε. Η Βουλή των Λόρδων αποφάσισε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν ήταν υποχρεωμένο να διαλέξει μεταξύ δύο αντικρουόμενων θεωριών, απλώς και μόνο διότι οι αντασφαλιστές είχαν επιλέξει να προωθήσουν μια πιθανή εξήγηση για την απώλεια. Οι ενάγοντες ήταν εκείνοι που είχαν το νομικό βάρος απόδειξης στο επίδικο θέμα κατά πόσο το πλοίο είχε απωλεσθεί λόγω θαλάσσιων κινδύνων. Από τη στιγμή που το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε βρει ότι η μαρτυρία που είχε προσαχθεί προς υποστήριξη της αγωγής ήταν εξαιρετικά απίθανη, έπρεπε να αποφασίσει ότι οι ενάγοντες είχαν αποτύχει να ικανοποιήσουν το βάρος απόδειξης που έφεραν. Όπως το θέτει ο Murphy, στο πιο πάνω σύγγραμμα σελ. 82: «The case throws the importance of the burden of proof into stark relief. An important point is that the burden of proof is the burden to prove that the facts relied on are more probable than not, and not merely that they are more probable than an explanation advanced by the other side.» AΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είναι σε θέση να αξιολογήσει όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Το Δικαστήριο αξιολογεί τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Η λογική είναι ένας ασφαλής οδηγός για το Δικαστήριο για να προβεί στα ανάλογα συμπεράσματα και αυτό τονίστηκε επανειλημμένα από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά και όχι περιοριστικά στην CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO. LTD "ΥΠΟ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΙΩΝ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 2013, Ν. 17

(1)/2013 (ΕΝΕΡΓΩΝΤΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑΣ ΤΗΣ, ΑΝΤΡΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ, ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ - ν - OTIS ELEVATORS (CYPRUS) LTD ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 371/2009 ημερ. 16/2/2015 λέχθησαν τα ακόλουθα: ΄΄Η εντύπωση που αποκομίζει από τους μάρτυρες το πρωτόδικο Δικαστήριο φέρει μαζί της το ευεργέτημα της επισταμένης παρακολούθησης των όσων οι μάρτυρες καταθέτουν, τον τρόπο με τον οποίο καταθέτουν, τη λογική που η μαρτυρία τους εκπέμπει και όλα αυτά σε συνδυασμό με την ανάλογη αντιπαραβολή με τη δικογραφία στις πολιτικές υποθέσεις ή τις καταθέσεις στις ποινικές υποθέσεις και τα εν γένει τεκμήρια. Η ανθρώπινη εμπειρία εν πολλοίς είναι οδηγός ως προς τη λογική των πραγμάτων (δέστε Baloise Insurance Co Ltd ν. Κατωμονιάτη κ.α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 1275)΄΄ Η παρούσα αγωγή έχει ως επίκεντρο δύο τιμολόγια, όπου το ένα εξοφλήθηκε και το άλλο αποτελεί την εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη και ερμηνεία των διαδίκων. Βεβαίως η έκβαση της παρούσας υπόθεσης θα εξαρτηθεί από την αξιολόγηση της μαρτυρίας των δύο προσώπων που έδωσαν μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου και σε αυτό συμφωνούν αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι μέσα από τις αγορεύσεις τους. Η Νομολογιακή προσέγγιση ως προς τα τιμολόγια, αποτυπώνεται στην υπόθεση ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΨΥΓΕΙΑ ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΟΛΟΣ ΛΤΔ - ν - ΦΑΡΜΑ ΡΕΝΟΣ Χ΄΄ΙΩΑΝΝΟΥ 2012 1Β Α.Α.Δ. σελ. 1358, λέχθησαν τα ακόλουθα: ΄΄Αναφορικά με τιμολόγια, σημειώνω ότι αυτά δεν έχουν αυτοδύναμη αποδεικτική αξία. Παραπέμπω προς τούτο σε σχετικό απόσπασμα από την Θεόδωρος Θεοδώρου ν. Χριστάκη Χ. Αντωνίου Ξυλουργικές Εργασίες Λτδ

(2003)1 Α.Α.Δ. 1492, όπου λέχθηκαν τα εξής: «Το τιμολόγιο δε συνιστά μαρτυρία για την εργασία η οποία έγινε αλλά σημείωση γι' αυτή, η οποία συναρτάται με τη γνώση του γράφοντος για αυτά που κατέγραψε»΄΄. Η μαρτυρία είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά και τα τεκμήρια βρίσκονται κατατεθιμένα στο φάκελλο του Δικαστηρίου και βεβαίως το Δικαστήριο δεν θα παραθέσει αυτούσια και αυτολεξεί την τεθείσα ενώπιον του προφορική και γραπτή μαρτυρία, πλην όμως θα γίνεται ειδική αναφορά εκεί όπου χρειάζεται για σκοπούς αξιολόγησης της και εξαγωγής των αναγκαίων ευρημάτων και συμπερασμάτων. Η ενάγουσα κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, άφησε εξαιρετικά καλή και θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο παρακολουθώντας με ιδιαίτερη προσοχή την ενάγουσα όταν έδινε την μαρτυρία της δια ζώσης μέσα από το εδώλιο του μάρτυρα, έχει πειστεί για την φιλαλήθεια της, δεν περιέπεσε σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις οι οποίες να είναι τέτοιας φύσεως ή έκτασης που να κλονίζουν την αξιοπιστία της, ο τρόπος που έδινε μαρτυρία ήταν σταθερός, άμεσος, ήρεμος, πηγαίος, παρέπεμπε στα ενώπιον του Δικαστηρίου τεκμήρια για να υποστηρίξει τις θέσεις της και να αντικρούσει αντίστοιχα τις των εναγομένων, δεν προσέφυγε στην υπερβολή ή στο ψεύδος για να βοηθήσει την υπόθεση της ή να βλάψει τους εναγόμενους, παρά την έντονη αντεξέταση που υποβλήθηκε παρέμεινε σταθερή και δεν κλονίστηκε η αξιοπιστία της και γενικά της εικόνας της ως μάρτυρας της αληθείας, ως επίσης έπεισε και για το λογικό της εκδοχής της, ως θα αναφερθεί κατωτέρω. Υπήρχε έντονη συζήτηση στο πλαίσιο της ακροαματικής διαδικασίας για το πότε συνάφθηκε συμφωνία μεταξύ των διαδίκων και κατ΄ επέκταση ποια θα ήταν η σωστή χρέωση, αναγνωρίζοντας οι εναγόμενοι ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο αποδεχθεί την θέση ότι η συμφωνία έγινε δυνάμει του τεκμηρίου 3 και πιο συγκεριμένα με το ηλεκτρονικό ταχυδρομίο της ενάγουσας ημερομηνίας 19/12/2008 θα οδηγήσει στην επιτυχία της αγωγής, ενώ σε περίπτωση που το Δικαστήριο αποδεχθεί την θέση ότι η συμφωνία έγινε στην βάση του τεκμηρίου 24 και πιο συγκεκριμένα με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ημερομηνίας 8/10/2008, η αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί. Η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα, είναι εξαιρετικά απλή, παρ΄ όλο που το Δικαστήριο αποδέχεται επιπρόσθετα τις εξηγήσεις της ενάγουσας, ως επίσης και τα όσα έχει εξιστορίσει και αναλύσει ενώπιον του Δικαστηρίου αναφορικά με τις συνθήκες και τους λόγους κάτω από τους οποίους παρείχε τις υπηρεσίες της στους εναγόμενους και ποια φύση, έκταση και περιεχόμενο είχαν. Ο λόγος για τον οποίο η απάντηση στο πιο πάνω ζήτημα είναι εξαιρετικά απλή, είναι διότι το τεκμήριο 20, το οποίο προέρχεται από τον Μ.Υ.1 προς την ενάγουσα, αναφέρει τα ακόλουθα: ΄΄The payment of your invoices have gone to accounts and will be paid if not already done. You should expecting a call from them to ask you to collect your cheque. ΄΄ Από το πιο πάνω απόσπασμα, το οποίο μιλά από μόνο του, καταδεικνύει ότι οι εναγόμενοι αποδέχθησαν και τα δύο τιμολόγια, διότι γίνεται λόγος για invoices, ήτοι σε πληθυντικό και όχι σε ενικό, ήτοι invoice και το μόνο που απέμενε ήταν το τηλεφώνημα για να παραλάβει η ενάγουσα την επιταγή, εάν δεν έχει ήδη πληρωθεί ΄΄if not already done΄΄ ως το λεκτικό του τεκμηρίου 20 και κατ΄ επέκταση, από την στιγμή που οι εναγόμενοι αποδέχονται το μείζον, ήτοι την οφειλή τους και στα δύο τιμολόγια, αυτή η παραδοχή τους καλύπτει και το έλασσον, ήτοι το κατά πόσο η συμφωνία ήταν αυτή του Οκτωβρίου ή αυτή του Δεκεμβρίου του 2008 ή ακόμα και να υπήρξαν δύο ξεχωριστές συμφωνίες. Συνακόλουθα, το όλο σκηνικό που δικογράφησαν και προώθησαν οι εναγόμενοι κατά την ακροαματική διαδικασία δια μέσου του Μ.Υ.1, κρίνεται ως υστερόβουλο, ψευδές με απώτερο σκοπό να αποφύγουν να πληρούσουν και γενικά να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Βεβαίως ως αναφέρεται και πιο κάτω, το δεύτερο τιμολόγιο έχει εκδοθεί στην βάση των όσων έχουν αναγραφεί και γίνει αποδεκτά στα τεκμήρια 3 και 20 αντίστοιχα ως πιο πάνω αναφέρθηκε και που το χρονικό ορόσημο είναι ο Δεκέμβριος του

1. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το περιεχόμενο του τεκμηρίου 22 προερχόμενο από τον κ. Στέλιο Κίζη προς την ενάγουσα το οποίο μιλά από μόνο του και που έχει ως ακολούθως: ΄΄ Natalie, be sure that any agreement you have shall be honoured by our company ΄΄. Ήτοι, το πιο πάνω πρόσωπο, χρησιμοποιώντας τον όρο ΄΄any΄΄, χωρίς οποιοδήποτε διαχωρισμό ή εξαίρεση αναφορικά με οποιαδήποτε συμφωνία και μάλιστα χρησιμοποιώντας τον όρο ΄΄shall΄΄ και όχι τον όρο ΄΄may΄΄ καταδεικνύοντας έτσι με το πιο κατηγορηματικό, αλλά και επιτακτικό τρόπο την δέσμευση των εναγομένων να τιμήσουν τα μεταξύ των διαδίκων συμφωνηθέντα, καταδεικνύει απλούστατα το υστερόβουλο, αντιφατικό και το ψευδές της εκδοχής που παρουσίασε ο Μ.Υ.1 και συνακόλουθα το απολύτως ορθό, αιτιολογημένο, δικαιολογημένο και αξιόπιστο της εκδοχής της ενάγουσας αναφορικά με την απαίτηση της. Από τα πιο πάνω εξάγεται επίσης και το συμπέρασμα ότι οι εναγόμενοι, έχοντας υπ΄ όψη ότι η συντριπτική πλειοψηφία της αλληλογραφίας που κατατέθηκε ως έγγραφη μαρτυρία με τα σχετικά τεκμήρια και που φέρουν ως πρωταγωνιστή τον Μ.Υ.1, ότι όχι μόνο δεν έχει προκύψει θέμα έλλειψης ή υπέρβασης εξουσιοδότησης του Μ.Υ.1, αλλά απεναντίας βρίσκονταν σε επικοινωνία με την ενάγουσα, όπως π.χ. με το τεκμήριο 17β, όπου τίθετο θέμα αλλαγών, στο τεκμήριο 17γ ζητείτο επιπρόσθετη εργασία, αλλά και προηγουμένως ο Μ.Υ.1 στα τεκμήρια 6 και 7, επιβράβευε την εργασία της ενάγουσας, χρησιμοποιώντας τις εκφράσεις όπως ΄΄really good΄΄ και ΄΄Thanks it looks great actually΄΄, καταρρίπτοντας ταυτόχρονα ως υστερόβουλη, αντιφατική και ψευδής την εκδοχή που προσπάθησε ο Μ.Υ.1 να προωθήσει στο Δικαστήριο περί καθυστέρησης στην εκτέλεση των εργασιών και γενικά ότι οι υπηρεσίες της ενάγουσας δεν ήταν στα πλαίσια των συμφωνηθέντων, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα το αληθές και αξιόπιστο της εκδοχής και γενικά της μαρτυρίας της ενάγουσας. Επίσης μέσα από την εν λόγω αλληλογραφία, διαφαινόταν ότι ο Μ.Υ.1 ήταν σε επαφή με αξιωματούχους και γενικά υπεύθυνους των εναγομένων με τους οποίους είχε επίσης επικοινωνία η ενάγουσα και συνακόλουθα οι εναγόμενοι επίσης και για αυτόν τον λόγο κωλύονται από το να προβάλλουν την θέση περί έλλειψης ή υπέρβασης εξουσιοδότησης από πλευράς Μ.Υ.
2. Τα ίδια διαφαίνονται και μέσα από το τεκμήριο 15, όπου αναγράφεται στην ενάγουσα ότι ΄΄you have done a cracking job΄΄ και ακολουθεί σχετική απολογία από άτομο της εναγόμενης, ως επίσης και στο τεκμήριο 16, όπου ο Μ.Υ.1 ζητά από την ενάγουσα το δεύτερο τιμολόγιο για να πληρωθεί, επιδοκιμάζοντας την εργασία της ενάγουσας και τον κόπο της. Το περιεχόμενο του τεκμηρίου 16 μιλά από μόνο του και που έχει ως ακολούθως, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα το αληθές και αξιόπιστο της εκδοχής και γενικά της μαρτυρίας της ενάγουσας και το αναληθές, αναξιόπιστο, ψευδές και υστερόβουλο των εναγομένων και ειδικότερα του Μ.Υ. 1 για το όλο πλέγμα εκδοχών που παρουσίασε περί καθυστέρησης και μη αποδεκτής εργασίας από πλευράς ενάγουσας: ΄΄I need your second invoice so we can process payment to you, I am leaving on Sunday so you will have to send both invoices to George to pay you. Great job and thanks for the interest in making the site up and running. I know you put allot (προφανώς τυπογραφικό λάθος διότι θα εννοούσε a lot) of effort into it and I appreciate it΄΄. Μέσα από όλο το πλέγμα των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και πιο συγκεκριμένα μέσα από την αλληλογραφία που κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως τεκμήρια, διαφάνηκαν ξεκάθαρα τα εξής, ήτοι οι διάδικοι έχουν συνεργαστεί σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις και η εξόφληση του πρώτου τιμολογίου αποδεικνύει ότι οι εναγόμενοι έχουν εγκρίνει και αποδεχθεί τις χρεώσεις της ενάγουσας, ως επίσης και τις υπηρεσίες της, εξαλείφοντας κάθε ίχνος βασιμότητας για οποιαδήποτε αμφισβήτηση και ως προς τον τρόπο χρέωσης για εκείνη την περίπτωση. Η δεύτερη φορά όπου οι διάδικοι συνεργάστηκαν, έγινε στην βάση των όσων έχουν προκύψει από τον Δεκέμβριο του 2008 και εντεύθεν. Αυτό προκύπτει ξεκάθαρα και μέσα από την χρονική αλληλουχία και συνέχεια των όσων επακολούθησαν του Οκτωβρίου 2008, χρονικό ορόσημο που διατείνονται οι εναγόμενοι ότι έλαβε χώρα οι συμφωνία των διαδίκων ως προς τον τρόπο χρέωσης όπως διαγράφεται μέσα από το τεκμήριο 24, θέση την οποία το Δικαστήριο δεν αποδέχεται, διότι πολύ απλά, όπως σκιαγραφείται το όλο πλέγμα γεγονότων και πνεύμα μέσα από τεκμήρια που έπονται του Οκτωβρίου του 2008, ήτοι μέσα από τα τεκμήρια 2, 3 και 4, η ενάγουσα έθεσε τους όρους της ως προς τον τρόπο όπου παρέχει τις υπηρεσίες της και τον τρόπο όπου χρεώνει και κάλεσε τους εναγόμενους όπους της επιβεβαιώσουν (confirm) και να της δώσουν το πράσινο φως για να προχωρήσει, ως η έκφραση της και οι εναγόμενοι, δια μέσου του τεκμηρίου 4 και του Μ.Υ.1, τους επιβεβαίωσαν, ως φαίνεται και από την φράση ΄΄I confirm the below requirements΄΄, συνδέοντας άμεσα με την συνέχεια του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου την πρόταση και αποδοχή των όρων της ενάγουσας αντίστοιχα και το μόνο που απομένει μέσα από το περιεχόμενο του τεκμηρίου 4, είναι η συνάντηση με τους managers για το πως θα γίνει η σύνταξη των άρθρων με την χορήγηση των ορθών πληροφοριών καταλλήλως (΄΄properly΄΄). Με βάση αυτό πλαίσιο η ενάγουσα προσέφερε τις υπηρεσίες της, δεσμεύθηκε έναντι των εναγομένων και οι εναγόμενοι έναντι της ενάγουσας και οι όροι συνεργασίας και πιο συγκεκριμένα ο τρόπος χρέωσης ήταν ξεκάθαρος και αδιαμφισβήτητος και η οποιαδήποτε μεταγενέστερη αμφισβήτηση, αποτελεί προιόν δεύτερης, υστερόβουλης, αντιφατικής και κατ΄ επέκταση μη αποδεκτής θέσης. Τα τεκμήρια 2 και 3 είναι μεταγενέστερα και ειδικότερα και υπερισχύουν του προγενέστερου τεκμηρίου 24 το οποίο είναι προγενέστερο και συντάχθηκε κάτω από άλλες συνθήκες και δεδομένα. Το περιεχόμενο των τεκμηρίων 2 και 3 ήταν σαφές και κανένα πεδίο αμφισβήτησης ή παραπλάνησης υπήρχε, ως επίσης και καμία ασάφεια ή γενικότητα υπήρχε. Ο Μ.Υ.1 είναι λογικός, υπεύθυνος, σώφρων, ευφυής και η προσπάθεια του να προωθήσει την εικόνα ότι έχει παραπλανηθεί δεν πείθουν το Δικαστήριο, διότι μια αντιπαραβολή των τεκμηρίων 2, 3 και 24 καταδεικνύει το διαφορετικό τους περιεχόμενο και εν πάση περιπτώση, ο Μ.Υ. 1 είχε βεβαίως τον χρόνο να μελετήσει το περιεχόμενο των όρων που ήταν πιο κάτω (below) στο τεκμήριο 4, όπως και έκανε και αυτό επιβεβαιώνεται περίτρανα από το λεκτικό που χρησιμοποίησε, παραπέμποντας ευθέως για τους όρους που εκτίθενται πιο κάτω (below) στο ίδιο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και αναμφίβολα η προσπάθεια του να προβεί σε διαχωρισμό και γενικά σε διάκριση ορολογίας requirements ή προυποθέσεις ή όροι ή terms, αποτελεί μια ανεπιτυχή προσπάθεια του μάρτυρα να προωθήσει την θέση περί δήθεν παραπλάνησης του. Έχει γίνει έντονη συζήτηση και αντεξέταση αλλά και σχετική επιχειρηματολογία ως προς το περιεχόμενο του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που απέστειλε η ενάγουσα στον Μ.Υ.1 στις 17/2/2009 και ώρα 01:49 ΑΜ, ήτοι στο τεκμήριο 14, στο οποίο η ενάγουσα ανέφερε στον Μ.Υ.1 ότι το δεύτερο τιμολόγιο θα αποτελεί κλάσμα (fraction) του πρώτου και συνακόλουθα υπήρχε σχετική εισήγηση από τους εναγόμενους ότι η ενάγουσα κωλύεται από το να ζητά το ποσό του δεύτερου τιμολογίου. Η θέση αυτή δεν δύναται να γίνει αποδεκτή, διότι ως πιο πάνω αναφέρθηκε, δια μέσου του τεκμηρίου 20 που φέρει ημερομηνία μεταγενέστερη ημερομηνία του τεκμηρίου 14, ήτοι φέρει ημερομηνία 30/3/2009, η πληρωμή των τιμολογίων αποστάληκε στο λογιστήριο και το μόνο που απέμενε ήταν να κληθεί η ενάγουσα να παραλάβει την επιταγή και να πληρωθεί, εάν δεν έχει γίνει ήδη όπως αναφέρεται στο τεκμήριο 20, εξαλείφοντας κάθε περιθώριο οποιασδήποτε αμφισβήτησης από πλευράς εναγομένων και του Μ.Υ. 1 δια μέσου της προφορικής και γραπτής μαρτυρίας του και παραπομπής σε σχετική αλληλογραφία της ορθότητας της χρέωσης και των παρασχεθείσων υπηρεσιών της ενάγουσας, εν΄ όλω ή εν μέρει για οποιαδήποτε περιγραφείσα σε αυτό το τιμολόγιο εργασία και χρέωση αντίστοιχα, και η οποιαδήποτε προσπάθεια εκ μέρους τους προς αυτήν την κατεύθυνση, ήτοι την αμφισβήτηση του δεύτερου τιμολογίου δια μέσου της γραπτής δήλωσης του Μ.Υ. 1 και της προφορικής του μαρτυρίας, κρίνεται ως υστερόβουλη, ψευδής, αντιφατική και μη πειστική. Ακόμα όμως και να μην υπήρχε αυτή η έγκριση, η ενάγουσα επεξήγησε, αιτιολόγησε και τεκμηρίωσε την εργασία της όπως διαφαίνεται μέσα από την περιγραφή και ανάλυση του δεύτερου τιμολογίου, ήτοι του τεκμηρίου 19, στο οποίο ήταν πλήρως διαφωτιστική και επεξηγηματική και η όλη εργασία της τεκμηριώθηκε με την γραπτή της δήλωση και την προφορική της μαρτυρία, παραπέμποντας ταυτόχρονα στο περιεχόμενο του τεκμηρίου 18 το οποίο επίσης ανέλυσε και επεξήγησε, ως επίσης διαφάνηκε, όπως αναφέρθηκε ήδη και πιο πάνω, ότι οι εναγόμενοι ζητούσαν επιπρόσθετες εργασίες και υπήρχαν αλλαγές, ως φαίνεται στα τεκμήρια 17β, γ και ε και ειδικότερα το τεκμήριο 17ε είναι μεταγενέστρο του τεκμηρίου 14 και συνακόλουθα το δεύτερο τιμολόγιο - τεκμήριο 19, αναλύθηκε, επεξηγήθηκε, αιτιολογήθηκε και δικαιολογήθηκε πλήρως και επαρκώς από την ενάγουσα, αποδεικνύοντας την απαίτηση της έναντι των εναγομένων, παραθέτοντας επίσης στο Δικαστήριο πλήρης λεπτομέρειες για τις εργασίες της, όπως συμβαίνει με την παράγραφο 32 της γραπτής της δήλωσης. Ο Μ.Υ.1 άφησε εξαιρετικά πολύ φτωχή, αλλά και αρνητική εικόνα στο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο, μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, διέκρινε ότι προσήλθε στο Δικαστήριο με μόνο γνώμονα όχι μόνο να προστατεύσει τα συμφέροντα των εναγομένων, αλλά και να προκαλέσουν, ανεπιτυχώς, αρνητική εικόνα για το πρόσωπο και τις της ενάγουσας και θετική για την υπόθεση των εναγομένων. Επιπρόσθετα ο μάρτυρας σε αρκετές περιπτώσεις όταν έδινε την δια ζώσης μαρτυρία του μέσα από το εδώλιο του μάρτυρα και πιο συγκεκριμένα κατά το στάδιο της αντεξέτασης και μετά που του υποβάλλονταν ερωτήσεις και θέσεις, ήταν έκδηλα ανήσυχος, προβληματισμένος, σκεπτικός, απαντούσε με δισταγμό, υπερβολές, ασάφειες και ερχόταν μάλιστα και σε αντίθεση με δική του αλληλογραφία, με βάση και την πιο πάνω αξιολόγηση που προηγήθηκε. Η αξιοπιστία του έχει καταρρακωθεί κατά το στάδιο της αντεξέτασης, στάδιο στο οποίο εξέλειπε παντελώς το στοιχείο του πηγαίου και της αμεσότητας. Ανεπιτυχώς προσπάθησε να παρουσιάσει μια εκδοχή και θέση που να τον απαλλάσσει από οποιανδήποτε ευθύνη έναντι των εργοδοτών του, αλλά και απέναντι της ενάγουσας ως αντιπρόσωπος των εναγομένων και αυτή του η προσπάθεια δεν έπεισε το Δικαστήριο, διότι η αλληλογραφία μεταξύ της ενάγουσας και του ιδίου, καταμαρτυρούν τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στα διαδραματισθέντα, ως αποδέκτη και αποστολέα της μεταξύ των πιο πάνω προσώπων αλληλογραφία που σχετιζόταν με τις προσφερθείσες υπηρεσίες και την ανάλογη χρέωση που υπήρχε. Άμεσο αντίκτυπο και συνέπεια στην πιο πάνω αξιολόγηση του Δικαστηρίου, είναι η απόρριψη της σχετικής εισήγησης από πλευράς εναγομένων, ότι δηλαδή υπάρχει απόκλιση από την δικογραφημένη θέση της ενάγουσας στην έκθεση απαίτησης, στην οποία αναφέρει ότι η συμφωνία έγινε δια μέσου των διευθυντών και/ή αξιωματούχων της εταιρείας, ενώ στην μαρτυρία της ανέφερε ότι η συμφωνία έγινε μεταξύ υπαλλήλων και/ή αντιπροσώπων της, αναφέροντας διάφορα ονόματα και κυρίως τον Μ.Υ.
3. Ούτως ή άλλως η ενάγουσα ανέφερε στην έκθεση απαίτησης της, ότι έχει λάβει χώρα σχετική αλληλογραφία η οποία κατατέθηκε ως έγγραφη μαρτυρία και που οι δύο πλευρές επικαλέστηκαν την ίδια αλληλογραφία και επιχειρηματολόγησαν για να υποστηρίξουν τις θέσεις τους ως προς το πότε συνάφθηκε η μεταξύ των διαδίκων συμφωνία και τι αυτή περιελάμβανε. Ούτε και έχει διαφανεί μέσα από την τεθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου αλληλογραφία όποιο ζήτημα ή θέμα είτε έλλειψης εξουσίας ή υπέρβαση αυτής από πλευράς ατόμων και ειδικότερα του Μ.Υ.1 που να καταδεικνύει έστω και κατ΄ ελάχιστο τέτοια υπόνοια ή ενδεχόμενο. Απεναντίας οι εναγόμενοι είναι αυτοί που όχι μόνο δεν επικαλούνται στην υπεράσπιση τους ζήτημα έλλειψης ή υπέρβασης εξουσίας από τα πρόσωπα που φέρονταν να ενεργούσαν εκ μέρους τους και ιδίως του Μ.Υ.1 ο οποίος ήταν και ο μοναδικός μάρτυρας που κλήτευσαν, αλλά παραδέχονται την σύναψη συμφωνίας, αλλά της δίνουν διαφορετική χρονική έκταση, ερμηνεία και περιεχόμενο και τέτοιο ζήτημα εγέρθηκε μόνο στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας και στις γραπτές αγορεύσεις και για σκοπούς πληρότητας και μόνο το Δικαστήριο θα αγγίξει και αξιολογήσει αυτήν την θέση. Ακόμα όμως και να θεωρηθεί ότι δεν υπήρχε σχετική πληρεξουσιότητα προς οποιονδήποτε και ειδικότερα στο πρόσωπο του Μ.Υ.1 ο οποίος ήταν στο επίκεντρο των επαφών και συζητήσεων με την ενάγουσα, το Δικαστήριο κρίνει ότι πληρούνται οι προυποθέσεις για την εφαρμογή της φαινόμενης αντιπροσώπευσης. Συγκεκριμένα, το άρθρο 197 του περί Συμβάσεων νόμου Κεφ. 149 προνοεί τα ακόλουθα: ΄΄Αν ο αντιπρόσωπος, χωρίς πληρεξουσιότητα, διενέργησε πράξεις ή ανέλαβε υποχρεώσεις έναντι τρίτων για λογαριασμό του αντιπροσωπευόμενου, ο αντιπροσωπευόμενος δεσμεύεται από τις πράξεις ή υποχρεώσεις αυτές, αν προφορικά ή με τη συμπεριφορά του εξώθησε τους τρίτους να πιστεύουν ότι οι πράξεις και υποχρεώσεις αυτές διενεργήθηκαν εντός των ορίων της πληρεξουσιότητας του αντιπροσώπου΄΄. Στην απόφαση Paneuropean Insurance Co Ltd - v - Χειμάρη 2004 1Β Α.Α.Δ. σελ. 713, λέχθησαν τα ακόλουθα: ΄΄Θα παρεμβάλλαμε εδώ πως στο Μέρος αναφορικά με την αντιπροσωπεία, στον περί Συμβάσεων Νόμο, Κεφ. 149, δεν περιλαμβάνεται κανονισμό πρόνοια προς τέτοια κατεύθυνση. Ρυθμίζεται μόνο (άρθρο 197) η έκφανση της φαινομένης πληρεξουσιότητας στην περίπτωση που ενώ πράγματι υπάρχει σχέση αντιπροσώπου και αντιπροσωπευομένου, ο πρώτος υπερβαίνει την εξουσιοδότησή του. Οπότε, και πάλιν, ο αντιπροσωπευόμενος δεσμεύεται «αν προφορικά ή με την συμπεριφορά του εξωθήσει τους τρίτους να πιστέψουν ότι οι πράξεις και υποχρεώσεις αυτές διενεργήθηκαν εντός των ορίων της πληρεξουσιότητας των αντιπροσώπων». Στις υποθέσεις Zoe Ch.Papaellina v. EPCO (Cyprus) Ltd. and Another

(1969)1 C.L.R. 525 και Liopetri Transport Co. v. Loucas Constantinou

(1971)1 C.L.R. 424 δεν έγινε αναφορά στο άρθρο 197, αλλά είναι σχετικές. (Βλ. συναφώς και Hotel & Catering v. Pilava

(1982)1 C.L.R. 81, Καλαμαράς ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 343 και Pollock and Mulla, 9η έκδοση, σελ. 794). Οι συνέπειες από τη φαινομένη πληρεξουσιότητα βρίσκουν έρεισμα κατά τα επικρατούντα, στις αρχές του κωλύματος (estoppel) που αποτελούν μέρος του δικαίου μας κατά το άρθρο 29 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν. 14/60· αφού δεν μπορεί να θεωρηθεί, ούτε βέβαια προβλήθηκε τέτοιος ισχυρισμός, ότι αποκλείονται από τις διατάξεις του Κεφ. 149. (βλ. σχετικά Παΐκκος ν. Κοντεμενιώτη

(1989)1 C.L.R. 50). Βρίσκεται στον πυρήνα της δέσμευσης η εμφάνιση των πραγμάτων όπως αυτή μπορεί να συνδεθεί προς παράσταση, ρητή ή με τη συμπεριφορά. Κωλύεται εκείνος που παριστά ή που επιτρέπει με αυτό τον τρόπο να παρίσταται άλλος ως αντιπρόσωπός του, να αρνηθεί δέσμευση όταν ο τρίτος, στηριγμένος σ' αυτή την παράσταση, ενεργεί προς βλάβη του ή, ακόμα ευρύτερα, διαφοροποιεί τη θέση του΄΄. Παρόμοια έχουν αποφασιστεί και στην Marketventures ltd - v - Καλλικά 2010 1 Α.Α.Δ. σελ. 48. Συνακόλουθα, με βάση και το πιο πάνω νομολογιακό πλαίσιο, ακόμα και να τίθετο ζήτημα έλλειψης ή υπέρβασης εξουσίας από πλευράς Μ.Υ.1 εν΄ όψει και της θέσης και των καθηκόντων που είχε, η ενάγουσα δεν θα μπορούσε να υποστεί οποιαδήποτε ζημιά ένεκα αυτού του γεγονότος, καλόπιστα η ενάγουσα ενήργησε και δεσμεύθηκε έναντι των εναγομένων και οι εναγόμενοι νομίμως δεσμεύθηκαν έναντι της ενάγουσας και ούτε ήταν δυνατό η ενάγουσα να γνωρίζει οτιδήποτε εσωτερικό θέμα της εταιρείας και συνακόλουθα εφαρμόζονται πλήρως και οι πρόνοιες του άρθρου 33Α του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: ΄΄Η εταιρεία δεσμεύεται έναντι τρίτων από πράξεις ή συναλλαγές των αξιωματούχων της, έστω και εάν τέτοιες πράξεις ή συναλλαγές δεν εμπίπτουν στους σκοπούς της εταιρείας, εκτός εάν τέτοιες πράξεις ή συναλλαγές τελούνται καθ' υπέρβαση των εξουσιών, που ο νόμος παρέχει ή επιτρέπει να παρέχονται στους συγκεκριμένους αξιωματούχους: Νοείται ότι, η εταιρεία δε δεσμεύεται έναντι τρίτων σε περίπτωση που τέτοιες πράξεις ή συναλλαγές δεν εμπίπτουν στους σκοπούς της εταιρείας, εάν και εφόσον, η εταιρεία αποδείξει ότι το τρίτο πρόσωπο γνώριζε ότι οι πράξεις ή συναλλαγές δεν εμπίπτουν στους σκοπούς της εταιρείας ή δεν ήταν δυνατό λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων, να το αγνοεί: Νοείται περαιτέρω, ότι η δημοσίευση του ιδρυτικού εγγράφου και καταστατικού της εταιρείας δεν αποτελεί, από μόνη της, επαρκή απόδειξη γνώσης από μέρους τρίτου προσώπου.

(2)Οι εκ του ιδρυτικού εγγράφου και καταστατικού ή οι εξ αποφάσεως των συμβούλων ή της γενικής συνελεύσεως της εταιρείας, περιορισμοί στις εξουσίες των αξιωματούχων της Εταιρείας, δε δύναται να αντιταχθούν έναντι τρίτων προσώπων, ακόμα και εάν έχουν δημοσιευτεί.΄΄ Επίσης η προσπάθεια του μάρτυρα να μειώσει την εργασία και γενικά τις υπηρεσίες της ενάγουσας, αποδίδοντας σε αυτήν αλλότρια κίνητρα, είναι και η αναφορά του ότι το άρθρο που αφορά τον Jamie Scott έγινε για να προωθηθούν τα συμφέροντα της ενάγουσας, πλην όμως αυτή η αναφορά του Μ.Υ. 1 κρίνεται ως παντελώς αναξιόπιστη, διότι από την μια το Δικαστήριο αποδέχεται την ανάλυση και επεξήγηση της εργασίας που έχει γίνει αναφορικά με το εν λόγω άρθρο, την φύση και την έκταση της εργασίας που είχε κάνει προς αυτόν τον σκοπό και όπου υπήρξε επίσης διαφωτιστική και καθοδηγητική μέσα από την παράγραφο 35 της γραπτής της δήλωσης και την προφορική της μαρτυρία και από την άλλη, το τεκμήριο 25, το περιεχόμενο και ερμηνεία του οποίου είναι ξεκάθαρο, ήτοι διαφαίνεται ότι η ενάγουσα συγκατατέθηκε να δημοσιευθεί και σε άλλη ιστοσελίδα εάν οι εναγόμενοι το επιθυμούν, νοουμένου ότι θα φαίνεται το όνομα και διασύνδεση στην ιστοσελίδα της και συνακόλουθα δεν διαφαίνεται η οποιαδήποτε επιδίωξη προσωπικών κινήτρων και γενικά συμφερόντων εκ μέρους της ενάγουσας. Ως προς την ανταξίωση των εναγομένων, αυτή κρίνεται ως παντελώς αβάσιμη, αναιτιολόγητη και αδικαιολόγητη, διότι από την μια το πρώτο τιμολόγιο εισπράχθηκε κανονικά και αποτελεί απορίας άξιο, παράδοξο, αντιφατικό, υστερόβουλο και δυσνόητο οι εναγόμενοι να καταβάλλουν και να εξοφλούν πλήρως ένα τιμολόγιο, ήτοι το πρώτο τιμολόγιο, να δεσμεύονται ότι θα τιμήσουν τα συμφωνηθέντα και ότι θα πληρωθούν τα τιμολόγια, ως πιο πάνω έχει ήδη αξιολογηθεί και από την άλλη, να απαιτούν την επιστροφή του ποσού των €1,000. Εν πάση περιπτώση όμως, δεν έχει τεκμηριωθεί η ανταπαίτηση των εναγομένων στην βάση του αδικαιολόγητου πλουτισμού, διότι το Δικαστήριο με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση, αποδέχθηκε την θέση της ενάγουσας ότι οι χρεώσεις έχουν γίνει στην βάση των τεκμηρίων 2 και 3, οι οποίες έχουν γίνει αποδεκτές στην βάση του τεκμηρίου 4 και το δεύτερο τιμολόγιο έχει γίνει αποδεκτό δια μέσου του τεκμηρίου 20 και της δέσμευσης των εναγομένων δια μέσου του τεκμηρίου 22 ότι θα τιμήσουν τα συμφωνηθέντα. Με βάση λοιπόν την πιο πάνω αξιλόγηση, αποτελούν ευρήματα και συμπεράσματα του Δικαστηρίου ότι η ενάγουσα, στην βάση των χρεώσεων που πρότεινε δια μέσου των τεκμηρίων 2 και 3 και που οι εναγόμενοι αποδέχθηκαν δια μέσου του τεκμηρίου 4, προσέφερε υπηρεσίες σύνταξης άρθρων, συνεντεύξεων και γενικά των υπηρεσιών που αναγράφονται στο τιμολόγιο - τεκμήριο 19, το οποίο οι εναγόμενοι δια μέσου του τεκμηρίου 20 αποδέχθησαν, ως επίσης αποδέχθησαν και ενέκριναν τις εργασίες και υπηρεσίες της ενάγουσας και δεσμεύθηκαν να τιμήσουν την μεταξύ των διαδίκων συμφωνία και να πληρώσουν το δεύτερο τιμολόγιο, πράγμα το οποίο δεν έπραξαν. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει, η ενάγουσα πέτυχε και απέδειξε την απαίτηση της, η εναγόμενη απέτυχε να αποδείξει την ανταπαίτηση της και απορρίπτεται και συνακόλουθα εκδίδεται απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον της εναγομένης για το ποσό των €2,160 με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής, ήτοι 5.5% ετησίως από 20/1/2010 μέχρι 31/12/2014 και 4% ετησίως από 1/1/2015 μέχρι εξοφλήσεως πλέον έξοδα υπέρ ενάγουσας και εναντίον της εναγομένης ως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής Subject: Civil/other actions/Final Αναφορά: Ιδιωτική συμφωνία cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο