Αυγούλα Γεωργίου Πατούρη ν. Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού Λτδ, Αρ. Αίτησης/ Έφεσης:332/14, 27/10/2016

(4)του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου του 1985, Ν.22/1985το οποίο προβλέπει ότι οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από απόφαση Διαιτητή δύναται να υποβάλει Έφεση στο Δικαστήριο εντός 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποίησης της απόφασης. Στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί αναντίλεκτο γεγονός ότι η αιτήτρια/ εφεσείουσα έλαβε γνώση της επίδικης διαιτητικής απόφασης στις 5.6.14 ως η ίδια αναφέρει, αφού η θέση της αυτή δεν αντικρούστηκε από τους εφεσίβλητους. Η δε παρούσα Αίτηση/Έφεση καταχωρήθηκε πράγματι εμπρόθεσμα αφού καταχωρήθηκε στις 20.6.14. Η αίτηση /έφεση περιλαμβάνει τρείς λόγους έφεσης. Ακολούθως όμως με τα όσα τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και κυρίως με τη δήλωση του συνηγόρου της στο στάδιο των αγορεύσεων η αιτήτρια περιόρισε τους λόγους της αίτησης/έφεσης της στο ότι η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε στην απουσία της αφού δεν έλαβε γνώση για την διεξαγωγή της διαιτησίας. Η αίτηση/έφεση συνάντησε την ένσταση των εφεσίβλητων/ καθ' ων η αίτηση η οποία στηρίζεται στο άρθρο 52 του Περί Συνεργατικών Νόμο, στους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Κανονισμούς Κ. 78 και 79, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο, στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η ειδοποίηση ένστασης των καθ' ων η αίτηση/ εφεσίβλητων ημερομηνίας 13.3.15 υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση της Θεοδώρας Μιλτιάδους και σε αριθμό τεκμηρίων που επισυνάπτονται σε αυτή. Η κα. Μιλτιάδους όπως αναφέρει στην ένορκη της δήλωση κατά το ουσιώδη χρόνο εργαζόταν στο τμήμα χρεών των καθ' ων η αίτηση/εφεσίβλητων. Είναι σημαντικό πριν προχωρήσω στην εξέταση της παρούσας υπόθεσης να υπογραμμίσω ότι η αιτήτρια/ εφεσείουσα προώθησε την υπό κρίση αίτηση/ έφεση της καταχωρώντας λανθασμένο τύπο αίτησης και χωρίς αυτή να υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση. Το Δικαστήριο (με άλλη σύνθεση τότε) εξετάζοντας το ζήτημα καθορισμού της διαδικασίας που θα ακολουθείτο, με την απόφαση του ημερομηνίας 16.3.16, χορήγησε άδεια στην αιτήτρια όπως αυτή καταχωρήσει ένορκη δήλωση με την οποία να υποστηρίζει τους λόγους της αίτησης/έφεσης της. Αντί αυτού όμως διαπιστώνεται πως η εφεσείουσα σε αντίθεση με τις οδηγίες του Δικαστηρίου, στις 6.4.16 καταχώρησε απαντητική ένορκη δήλωση με την οποία απαντά στους ισχυρισμούς της ένστασης των καθ' ων η αίτηση. Η εν λόγω απαντητική ένορκη δήλωση της εφεσείουσας ημερ. 6.4.16 που καταχωρήθηκε χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη προς υποστήριξη της αίτησης/ έφεσης της. Ως αποτέλεσμα τούτου η αίτηση/έφεση εξακολουθεί να παραμένει αστήριχτη και έκθετη σε απόρριψη. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου, για σκοπούς πληρότητας θα προχωρήσω να εξετάσω την ουσία της έφεσης σε σχέση με το ζήτημα που παρέμεινε να επικαλείται η εφεσείουσα για την ακύρωση της διαιτητικής απόφασης και αυτό επικεντρώνεται στη θέση της όπως αυτή αναφέρεται και στη αίτηση/ έφεση της, ότι δηλαδή η ίδια ουδέποτε ενημερώθηκε για την διεξαγωγή της διαιτησίας. Η κ. Μιλτιάδους με την ένορκη της δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση των καθ' ων η αίτηση καταθέτοντας όλα τα σχετικά τεκμήρια ισχυρίζεται ότι η αιτήτρια ειδοποιήθηκε δεόντως για την διεξαγωγή της Διαιτησίας. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι η σχετική ειδοποίηση του Διαιτητή ημερομηνίας 24.9,13 προς την αιτήτρια, επιδόθηκε την 1.11.13 μέσω ιδιώτη επιδότη στην οδό Σφαίρου 9 στη Λεμεσό που δηλώθηκε από την ίδια ως η διεύθυνση διαμονής της και καταγράφεται και στην επίδικη συμφωνία εγγύησης ημερομηνίας 23.9.10 (τεκμ. 2 στην ένσταση). Προς τούτο επισυνάπτει περαιτέρω ως τεκμ.5 την ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη Χρήστου Χ΄΄Κωνσταντή στην οποία ο τελευταίος δηλώνει ότι την 1.11.13 επέδωσε την ειδοποίηση του Διαιτητή για τη διεξαγωγή της διαιτησίας στην αιτήτρια, αφήνοντας αυτή έναντι της υπογραφής του, στον αδελφό και συγκάτοικο της Χριστάκη Πατούρη. Αντίγραφο της αναφερόμενης ειδοποίησης του Διαιτητή προς την εφεσείουσα , ημερ. 24.9.13, που φέρει την υπογραφή του προσώπου που την παρέλαβε επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του επιδότη. Υπό το φως των όσων έχουν τεθεί, το ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσον η εφεσείουσα απέσεισε το βάρος που φέρει για να καταδείξει ότι πράγματι δεν έλαβε ειδοποίηση για να παραστεί στη Διαιτησία, γεγονός που αδιαμφισβήτητα εάν κριθεί βάσιμο αποτελεί λόγο για παραμερισμό της απόφασης, αφού εάν έτσι συνέβη έπεται πως η ίδια αποστερήθηκε του συνταγματικού δικαιώματος της να ακουσθεί και να υπερασπισθεί. Παραπέμπω κατ' αναλογία στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού ν. Chr. P. Michaelides (Estates) Ltd, 2002) 1 Α.Α.Δ. 43 (βλ. σελίδες 48-49 της απόφασης) Έχοντας εξετάσει το σύνολο της μαρτυρίας καταλήγω ότι η αιτήτρια/εφεσείουσα δεν απέσεισε το σχετικό βάρος που φέρει να αποδείξει ότι δεν ειδοποιήθηκε για την διεξαγωγή της διαιτησίας, αφού, με βάση τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου, ο ιδιώτης επιδότης Χρήστος Χ΄΄Κωνσταντή την 1.11.13 επέδωσε την ειδοποίηση του Διαιτητή για τη διεξαγωγή της διαιτησίας στην αιτήτρια, αφήνοντας αυτή έναντι της υπογραφής του, στον αδελφό και συγκάτοικο της Χριστάκη Πατούρη στη διεύθυνση της εφεσείουσας στη οδό Σφαίρου 9 στη Λεμεσό. Η γενική αναφορά της εφεσείουσας ότι ο αδελφός της Χριστάκης Πατούρης δεν ήταν συγκάτοικος της, όπως αναφέρει ο επιδότης στην ένορκη του δήλωση, δεν υποστηρίχθηκε από οποιαδήποτε περαιτέρω στοιχεία και ούτε η ίδια ζήτησε να αντεξετάσει κανένα εκ των ενόρκως δηλούντων προς αντίκρουση των όσων οι εφεσίβλητοι διατείνονται. Η αιτήτρια/εφεσείουσα δεν έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου οποιανδήποτε μαρτυρία ή άλλα στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η ειδοποίηση διαιτησίας επιδόθηκε σε διεύθυνση άλλη από αυτή που αναφέρεται στο έγγραφο της ειδοποίησης του Διαιτητή καi που η αιτήτρια αποδέχεται ότι είναι η διεύθυνση διαμονής της. Η θέση της ότι στην ένορκη δήλωση του επιδότη δεν αναφέρεται η διεύθυνση στην οποία έγινε η επίδοση, αντικρούεται από το ίδιο το περιεχόμενο του εγγράφου που επέδωσε ο επιδότης, αντίγραφο του οποίου επισυνάπτει στην ένορκη του δήλωση, δηλαδή της ειδοποίησης του διαιτητή, στην οποία και καταγράφεται η διεύθυνση της εφεσείουσας. Εφόσον λοιπόν η επίδοση της ειδοποίησης έγινε στην διεύθυνση διαμονής της εφεσείουσας στον αδελφό της Χριστάκη Πατούρη, εάν ο ίδιος δεν διέμενε εκεί, το αναμενόμενο θα ήταν να το αναφέρει στον επιδότη και να μην αποδεχθεί την επίδοση. Υπό το φως των πιο πάνω καταλήγω συνεπώς ότι η επίδοση της ειδοποίησης για την διεξαγωγή της διαιτησίας έγινε, με τον τρόπο που ο επιδότης ισχυρίζεται, ήτοι στον αδελφό και συγκάτοικο της αιτήτριας/εφεσείουσας για λογαριασμό της τελευταίας. Αυτή συνιστά καλή επίδοση κατ΄ αναλογία των λεχθέντων στην Χριστάκη Γεωργίου Θεοδώρου κ.α. Μακράσυκας

(2003)1 Α.Α.Δ. 1305 Σύμφωνα με την υφιστάμενη νομολογία αλλά και το πνεύμα του άρθρου 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, γνωστοποίηση της διεξαγωγής της διαιτησίας δεν σημαίνει απαραίτητα αποκλειστικά και μόνο προσωπική επίδοση. Σκοπός του νομοθέτη δεν ήταν να παρακάμψει τις δικονομικές αρχές επίδοσης εγγράφων. Επομένως ισχύουν και εφαρμόζονται οι δικονομικοί κανόνες όπως αυτοί προβλέπονται στο θεσμό 2 της Διαταγής 5 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, όπου μεταξύ άλλων προνοείται πως όταν πρόσωπο προς το οποίο πρόκειται να γίνει επίδοση εγγράφου δεν ανευρεθεί στο σπίτι του ή στο συνήθη τόπο εργασίας του, η επίδοση θα θεωρείται ότι έγινε αν αντίγραφο αφεθεί σε ένα μέλος της οικογένειας του που να φαίνεται ότι είναι 16 ετών και άνω και είναι στη πόλη ή στο χωριό του ή εντός της περιοχής του (βλ. Χριστάκης Γεωργίου Θεοδώρου πιο πάνω). Η εφεσείουσα προβάλλει περαιτέρω τον διαζευκτικό ισχυρισμό που δημιουργεί μία ασαφή και όχι ξεκάθαρη εκ μέρους της εκδοχή σε σχέση με την επίδοση , ότι ο Χριστάκης Πατούρης που είναι ο πατέρας του πρωτοφειλέτη του χρέους για το οποίο εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση, δεν την ενημέρωσε για τη διεξαγωγή της διαιτησίας έτσι ώστε να μην λάβει γνώση η ίδια για τη μη εύρυθμη λειτουργία του λογαριασμού και την παράβαση των συμβατικών υποχρεώσεων του πρωτοφειλέτη. Η θέση αυτή της εφεσείουσας αν και δεν επηρεάζει την καλή επίδοση της ειδοποίησης του διαιτητή, εν πάση περιπτώσει καταρρίπτεται από το περιεχόμενο της επιστολής των καθ΄ων η αίτηση τεκμ. 4 στην ένσταση τους που παρέμεινε αναντίλεκτο και σύμφωνα με το οποίο οι καθ΄ ων η αίτηση/ εφεσίβλητοι στις 18.10.11 ειδοποίησαν γραπτώς την εφεσείουσα για τον τερματισμό της λειτουργίας του αναφερόμενου λογαριασμού του πρωτοφειλέτη και απαίτησαν από αυτήν ως εγγυήτρια την πληρωμή εντός 21 ημερών του οφειλόμενου ποσού και των τόκων. Περαιτέρω με την αναφερόμενη επιστολή οι εφεσίβλητοι την ενημέρωναν πως παράλειψη της να συμμορφωθεί θα συνεπάγεται τη λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον της. Με αυτά τα δεδομένα συνάγεται συνεπώς πως η αιτήτρια/εφεσείουσα γνώριζε προ πολλού για την μη εύρυθμη λειτουργία του επίδικου λογαριασμού και την παράλειψη τήρησης των συμβατικών υποχρεώσεων του πρωτοφειλέτη. Στη βάση συνεπώς των πιο πάνω ο εγειρόμενος λόγος έφεσης ακόμα και εάν τίθετο με τον ορθό τρόπο δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτός και να οδηγήσει στην ακύρωση της επίδικης διαιτητικής απόφασης. Συνακόλουθα η αίτηση/έφεση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των εφεσίβλητων/ καθ' ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας/ εφεσείουσας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)........... Στ, Λουκίδου Βασιλείου Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο