← Κύπρος

Γιάννης Κονναρής ν. Μαρία Νεάρχου, Αρ. Αίτησης: 9 / 2009, 4/10/2016

Γιάννης Κονναρής ν. Μαρία Νεάρχου, Αρ. Αίτησης: 9 / 2009, 4/10/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLEM:2016:33 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Δικαιοδοσία Περιουσιακών Διαφορών Ενώπιον: Ρ. Προκοπίου, Δ. Αρ. Αίτησης: 9 / 2009 Μεταξύ: Γιάννης Κονναρής Αιτητής και Μαρία Νεάρχου Καθ' ης η Αίτηση Αίτηση δια κλήσεως ημερ. 12/06/2015 για ακύρωση εντάλματος κινητών Ημερομηνία: 4 Οκτωβρίου 2016 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή - καθ' ου η αίτηση στην παρούσα: Λυσάνδρου & Θωμά Δ.Ε.Π.Ε. (για ν' ακούσει απόφαση κα. Χριστοδουλίδου) Για την Καθ' ης η Αίτηση - αιτήτρια στην παρούσα: Μιχαλάκης Κυπριανού & Σια ΔΕΠΕ (για ν' ακούσει απόφαση κα. Φιάκκα) Α Π Ο Φ Α Σ Η Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο εναρκτήρια αίτηση ρύθμισης περιουσιακών διαφορών ολοκληρώθηκε στις 26/3/2015 με την έκδοση τελικής απόφασης, σύμφωνα με την οποία η Καθ' ης η Αίτηση - αιτήτρια στην υπό κρίση αίτηση (εφ' εξής «Νεάρχου») διατάχθηκε όπως πληρώσει στον Αιτητή - καθ' ού η αίτηση στην υπό κρίση αίτηση (εφ' εξής «Κονναρής») το ποσό των €32.080,00 πλέον τόκο προς 5,5% ετησίως επ' αυτού από 22.10.2012 μέχρι 31.12.2014 και τόκο προς 4% ετησίως από 01.01.2015 μέχρι εξόφλησης, καθώς επίσης το ποσό των €59,00 έξοδα εκδόσεως της απόφασης, πλέον έξοδα της εναρκτήριας αίτησης, όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Στις 12/06/2015 η Νεάρχου κατεχώρησε την υπό κρίση αίτηση δια κλήσεως, με την οποία αιτείται: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να ακυρώνει και/ή αναστέλλει και/ή παραμερίζει το ένταλμα κατάσχεσης και εκποίησης κινητής περιουσίας, το οποίο καταχωρήθηκε στις 25/05/2015 και έλαβε τον αριθμό 960/2015. Β. Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα για το οποίο το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει εύλογο και δίκαιο. Γ. Έξοδα, πλέον Φ.Π.Α.» Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης, η Νεάρχου κατεχώρησε και μονομερή αίτηση, στα πλαίσια της οποίας στις 12/6/2015 εξεδόθη προσωρινό διάταγμα, το οποίο αναστέλλει την εκτέλεση του ως άνω εντάλματος κατάσχεσης και εκποίησης κινητής περιουσίας μέχρι την αποπεράτωση της παρούσας αίτησης. Το εν λόγω διάταγμα κατέστη οριστικό στις 3/7/15. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του δικηγόρου κ. Χαρίλαου Χρυσάνθου («Ε/Δ Χρυσάνθου»), στην οποία ο ομνύοντας αναφέρει συνοπτικά τα εξής: Oι διάδικοι στην παρούσα υπόθεση, υπήρξαν και διάδικοι μεταξύ άλλων στην αγωγή υπ' αριθμό 3882/2006 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, στα πλαίσια της οποίας εξεδόθη απόφαση στις 24/11/2010. Η εν λόγω απόφαση προνοούσε, μεταξύ άλλων, όπως ο Κονναρής και η εταιρεία K.G.D. GRAPHICS DESIGNS LTD καταβάλουν στην Νεάρχου αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως το ποσό των €513,00 με τόκο προς 8% ετησίως επ' αυτού από 7/9/06 μέχρι 14/10/08 και με τόκο προς 5,5% από 15/10/08 μέχρι εξοφλήσεως, καθώς επίσης ποσό €24,50 έξοδα έκδοσης της απόφασης πλέον έξοδα €4.373,41 με τόκο προς 8% ετησίως επ' αυτού από 14/9/06 μέχρι 14/10/08 και με τόκο προς 5% από 15/10/08 μέχρι τελείας εξοφλήσεως, πλέον Φ.Π.Α. επί ποσού €4.332,23, ως υπολογίστηκαν από τον Πρωτοκολλητή και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο (Τεκμήρια 1 & 2). Μετά τον υπολογισμό των εν λόγω εξόδων, ο ομνύων δικηγόρος με επιστολή του ημερ.9/1/12 αναφέρει ότι κοινοποίησε τον υπολογισμό των εξόδων στους δικηγόρους του Κονναρή, εκφράζοντας παράλληλα και την πρόθεσή για προώθηση μέτρων εκτέλεσης προς είσπραξη του ποσού, σε περίπτωση παράληψης πληρωμής του (Τεκμήριο 3). Μετά την παράλειψη ανταπόκρισης στην ως άνω επιστολή, σύμφωνα με τον ομνύοντα, οι συνήγοροι της Νεάρχου, προς εκτέλεση της εν λόγω απόφασης, εξέδωσαν στις 24/1/12 ένταλμα κατάσχεσης και εκποίησης κινητής περιουσίας, το οποίο όμως επιστράφηκε ανεκτέλεστο στις 11/4/12, λόγω απουσίας του Κονναρή στο εξωτερικό (Τεκμήρια 4 & 5). Η απόφαση ημερομηνίας 24/11/2010 εφεσιβλήθηκε από μέρους του Κονναρή και εκκρεμεί η εκδίκασή της από το Ανώτατο Δικαστήριο. Μετά την έκδοση της απόφασης ημερομηνίας 26/3/15 στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης, σύμφωνα με τον ομνύοντα, ο τελευταίος είχε σειρά τηλεφωνικών επικοινωνιών με το κ. Λυσάνδρου, συνήγορο του Κονναρή. Αποτελεί περαιτέρω ισχυρισμό του ότι σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν οι εν λόγω συνήγοροι στις 5/6/15, συμφωνήθηκε όπως μην καταχωρηθεί έφεση στην απόφαση της παρούσας υπόθεσης και όπως η Νεάρχου καταβάλει στο Κονναρή ή το συνήγορο του το ποσό της απόφασης, αφαιρουμένων όμως όλων των ποσών που οφείλονται στην Νεάρχου δυνάμει της απόφασης στην υπόθεση 3882/06 Ε.Δ. Λεμεσού. Προς επιβεβαίωση των όσων είχαν συμφωνηθεί προφορικά, ο ομνύοντας ισχύριζεται ότι απέστειλε στο συνήγορο του Κονναρή σχετικά ηλεκτρονικά μηνύματα την 6/5/15 και 12/5/15 (Τεκμήρια 6 & 7) και με ηλεκτρονικά μηνύματα ημερομηνίας 20/5/15 και 3/6/15 επιβεβαίωσε κατάθεση ποσών €27.849,41 και €13.597,81 (έξοδα της απόφασης ως υπολογίστηκαν), σε τρεχούμενο λογαριασμό του γραφείου των συνηγόρων του Κονναρή (Τεκμήρια 8 & 9). Αποτελεί περαιτέρω ισχυρισμό του ομνύοντα ότι στις 5/6/15, μετά από τηλεφωνική επικοινωνία που αυτός είχε με το σύζυγο της Νεάρχου, πληροφορήθηκε ότι στις 25/5/15 οι συνήγοροι του Κονναρή κατεχώρησαν το ένταλμα υπ' αρ.960/2015 για κατάσχεση και εκποίηση της κινητής περιουσίας της Νεάρχου για το ποσό των €8.569,63, ως ισχυριζόμενο οφειλόμενο υπόλοιπο του ποσού της απόφασης στην παρούσα υπόθεση ημερ.26/3/15 (Τεκμήριο 10). Στην βάση των ανωτέρω, ο ομνύοντας ισχυρίζεται ότι η απόφαση που εκδόθηκε στην παρούσα στις 26/3/15 έχει εξοφληθεί πλήρως με συμφωνία συμψηφισμού που έγινε μεταξύ των δικηγόρων των διαδίκων. Ως εκ τούτου, είναι η θέση του ομνύοντα ότι ο Κονναρής δεν δικαιούται να επιζητεί την εκτέλεση της απόφασης με το επίμαχο ένταλμα, το οποίο θα πρέπει να ακυρωθεί ή ανασταλεί. Ο Κονναρής εμφανίστηκε στην αίτηση και καταχώρησε γραπτή ένσταση με υποστηρικτική ένορκη δήλωση του δικηγόρου Λύσανδρου Λυσάνδρου («Ε/Δ Λυσάνδρου»), προβάλλοντας δέκα λόγους για απόρριψη της αίτησης. Από την ένσταση και την ένορκη δήλωση Λυσάνδρου προκύπτει ότι οι θέσεις των διαδίκων, ως αυτές εκφράζονται μέσω των δικηγόρων τους που ορκίζονται αντίστοιχα τις υποστηρικτικές ένορκες δηλώσεις, είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Σύμφωνα με τον κ. Λυσάνδρου, η απόφαση στην αγωγή 3882/06, εκτός από τα όσα αναφέρει ο κ. Χρυσάνθου, διέτασσε περαιτέρω την Νεάρχου όπως πληρώσει στον Κονναρή το ποσό των €170,86 με τόκο και έξοδα, τα οποία αυτή ουδέποτε κατέβαλε. Αποτελεί βασικό ισχυρισμό του ομνύοντα ότι αν και είχε αρκετές τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον κ. Χρυσάνθου, κατά τις οποίες συζητήθηκαν τρόποι διευθέτησης του εξ αποφάσεως ποσού και των εξόδων της παρούσας υπόθεσης, εντούτοις ουδέποτε συμφωνήθηκε οποιοσδήποτε συμψηφισμός ως ισχυρίζεται ο κ. Χρυσάνθου. Διευκρινίζει περαιτέρω ότι, αν και του έγινε τέτοια πρόταση και την μετέφερε στον Κονναρή, ο τελευταίος δεν την αποδέχθηκε, γεγονός για το οποίο ενημέρωσε σχετικά τον κ. Χρυσάνθου. Παρά ταύτα, αναφέρει ο ομνύοντας, η Νεάρχου, προέβηκε σε πληρωμή ποσού €27.849,41, ποσό μικρότερο κατά €8.569,63, από το συνολικό ποσό που δικαιούται ο Κονναρής, επικαλούμενη ότι το εν λόγω ποσό που αφαιρέθηκε αφορούσε την οφειλή του Κονναρή προς εκείνη δυνάμει της απόφασης στην Αγωγή 3882/06. Είναι ισχυρισμός του ενόρκως δηλούντα ότι η Νεάρχου δεν έχει δικαίωμα συμψηφισμού και επίσχεσης επί του εξ' αποφάσεως ποσού στην παρούσα διαδικασία, αφού η πιο πάνω οφειλή αποτελεί προσωπική υποχρέωσή της, ανεξάρτητη από οποιαδήποτε άλλη οφειλή. Έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, σύμφωνα με τον κ. Λυσάνδρου, θα στερήσει το δικαίωμα του Κονναρή να λάβει το οφειλόμενο ποσό που η Νεάρχου διατάχθηκε να πληρώσει στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. Η ακροαματική διαδικασία ολοκληρώθηκε με την κατάθεση γραπτών αγορεύσεων των συνηγόρων των διαδίκων. Δεν κρίνεται σκόπιμη η αυτούσια παράθεση στο κείμενο της παρούσας απόφασης της πλήρους επιχειρηματολογίας εκατέρωθεν αλλά αναφορά σε αυτή γίνεται πιο κάτω όπου τούτο είναι αναγκαίο. Από το περιεχόμενο της αίτησης, της ένστασης αλλά και των ενόρκων δηλώσεων που τις συνοδεύουν προκύπτει ως κοινό έδαφος ότι στα πλαίσια πληρωμής της εξ αποφάσεως οφειλής της Νεάρχου, δυνάμει της απόφασης ημερ.26/3/15, καταβλήθηκε προς τον Κονναρή, μέρος της οφειλής ήτοι το ποσό των €27.849,41 και το ποσό των €13.597,81 έξοδα. Αποτελεί επίσης κοινό έδαφος ότι η εν λόγω απόφαση δεν έχει εφεσιβληθεί αλλά ούτε και ακυρωθεί ή έχει ανασταλεί η εκτέλεση της. Η δε απόφαση στην αγωγή 3882/06 Ε.Δ. Λεμεσού, η οποία στρέφεται εναντίον του Κονναρή και της εταιρείας K.G.D. GRAPHICS DESIGNS LTD και δημιουργεί οφειλή των τελευταίων προς την Νεάρχου, έχει εφεσιβληθεί. Αυτό που μένει ως επίδικο είναι το κατά πόσο συντρέχουν λόγοι για ακύρωση και/ή παραμερισμό και/ή αναστολή του εντάλματος που εκδόθηκε από τον Κονναρή για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης στην παρούσα υπόθεση, σε σχέση με το ποσό που απέμεινε μετά την καταβολή των προαναφερόμενων ποσών από τη Νεάρχου. Επί τούτου, η Νεάρχου ισχυρίζεται εξόφληση δια συμφωνίας συμψηφισμού με την προς όφελος της εξ αποφάσεως οφειλή στην αγωγή υπ' αριθμό 3882/06 Ε.Δ. Λεμεσού. Η αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στη Δ.40, Θ.7 11, 16 και 17, Δ.41, Δ.44 Θ.1, 11 και 12, Δ.55 και Δ.59 Θ.7 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Οι Δ.40 Θ. 16 και 17, Δ.41 και Δ.44 αφορούν τη διαδικασία έκδοσης και εκτέλεσης εντάλματος και ως εκ τούτου είναι άνευ σημασίας για σκοπούς της παρούσας. Το ίδιο συμβαίνει και με την αναφορά στη Δ.55, η οποία αφορά σε πρωτογενείς αιτήσεις που αποσκοπούν στην έκδοση δηλωτικών αποφάσεων και όχι σε ενδιάμεσες αιτήσεις όπως η παρούσα, η οποία σε κάθε περίπτωση εδράζεται και επί της Δ.48. Η Δ.40, Θ.7 και 11 αναφέρουν τα εξής τα εξής: «7. Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows:- (
  2. a)If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; (
  3. b)The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit.» 11. Any party against whom judgment has been given on an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just.» Η Δ.59 Θ.7 η οποία αναφέρεται σε δυνατότητα συμψηφισμού αναφέρει: « A set-off for damages or costs between parties may be allowed.» Η Δ.40 Θ.11 παρέχει στο Δικαστήριο εξουσία αναστολής απόφασης ή διατάγματος στη βάση γεγονότων που προέκυψαν καθυστερημένα και δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα. Η εφαρμογή της εν λόγω διαταγής απασχόλησε το Ανώτατο Δικαστήριο σε σωρεία αποφάσεων. Όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά από τον Αρτέμη Δ. (ως ήταν τότε) στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση της Παρασκευούς Μάρκου Κκαρά Αντωνίου

(2000)1 Α.Α.Δ. 1868: «Όσον αφορά τη Δ.40 θ.11, αυτή αφορά αναστολή εκτέλεσης με βάση γεγονότα που προέκυψαν καθυστερημένα και δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα. Επιπρόσθετα, όπως έχει τονισθεί στην Stavrou and Another v. Christopoulos
(1)
(1985)1 C.L.R. 449, η διάταξη αυτή δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλη από εκείνη που αποτελεί το αντικείμενο έφεσης. (Βλέπε και Ιωσηφάκης ν. Αριστοδήμου
(1990)1 C.L.R. 284). Ως εκ τούτου φαίνεται ότι ούτε η διαταγή αυτή έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση.» Επομένως, στην παρούσα περίπτωση οι πρόνοιες της Δ.40 Θ.11 δεν τυγχάνουν εφαρμογής, αφού η απόφαση ημερομηνίας 26/3/15, επί της οποίας εκδόθηκε το επίμαχο ένταλμα, δεν αποτελεί αντικείμενο έφεσης. Η Δ.40 Θ.7 αναφέρεται ουσιαστικά στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου να διατάξει αναστολή εκτέλεσης απόφασης για όσο χρόνο κρίνει αναγκαίο. Η υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση των AMERICAN EXPRESS (EUROPE) LTD ΟF U.S.A. AND ΟF ENGLAND [1989] 1Ε 228, στην οποία με έχουν παραπέμψει οι συνήγοροι της Νεάρχου, αφορούσε την έκδοση προσωρινού ενδιάμεσου διατάγματος για τέτοια ανστολή μέχρι εκδίκασης της αγωγής, αντικείμενο της οποίας ήταν η ακύρωση της απόφασης στη βάση της οποίας εκδόθηκαν τα επίμαχα εντάλματα. Στην παρούσα περίπτωση όμως, αυτό που ουσιαστικά επιζητείται είναι η αναστολή του συγκεκριμένου τρόπου εκτέλεσης της απόφασης και/ή η ακύρωση του ως τελική θεραπεία, ένεκα ισχυριζόμενης εξόφλησης που προέκυψε κατόπιν ισχυριζόμενου συμψηφισμού με οφειλή από άλλη υπόθεση. Πρόκειται δηλαδή για θεραπεία που χαρακτηρίζεται από μονιμότητα, αφού τυχόν έγκρισή της στη βάση εξόφλησης, θα συνεπάγεται αδυναμία επιβολής οποιουδήποτε χρονικού περιορισμού ως επιβάλλει η Διάταξη. Επισημαίνω ότι η υπό εξέταση αίτηση είναι η μόνη διαδικασία που εκκρεμεί ενώπιον οποιουδήποτε Δικαστηρίου και αφορά τελεσίδικη απόφαση η οποία δεν έχει εφεσιβληθεί. Εν πάση περιπτώσει όμως, αφ' ης στιγμής ο ισχυρισμός της Νεάρχου είναι ότι η εξόφληση του εξ' αποφάσεως χρέους έγινε κατόπιν συμψηφισμού με άλλη οφειλή, τέτοιος συμψηφισμός δεν μπορεί να προκύψει ως δικαίωμα (as of right) αλλά θα πρέπει πρώτα να εγκριθεί από το Δικαστήριο και αυτό κατ' εφαρμογή της Δ.59 Θ
(7). Τα πιο κάτω αποσπάσματα από τις αγγλικές αυθεντίες Izzo v. Phlips Ross & Co (a firm)
(2002)BPIR310 (CHD) και Vava and others v. Anglo American South African Ltd
(2013)EWHC 2326 (QB) είναι διαφωτιστικά: «First, can orders for costs be set off against each other? It seems to me clear that judgments for damages going in different ways between the same parties and/or orders for costs going different ways between the same parties, whether in different actions or the same action, can be set off against each other, provided that the parties are acting in the same capacity. No set off would be appropriate for obvious reasons if, in one action, a party was acting for himself beneficially, and, in the other action, he was acting as a bare trustee for somebody else.» «The courts have long recognized that one judgment or order for payment of a sum may be set-off against another. (According to Denham on the Law of Set-Off (4th Ed, 2010) para 2.98 fn 349, the practice dates from about 1750, and before then the courts refused to allow judgments to be set off.) This extends to orders for costs (Reid v Cooper, [1915] 2KB 147) and is reflected in CPR 44.
  1. However, the right to set off judgments and orders is not a form of equitable set-off. Scott LJ so characterised it in Lockley v. National Blood Transfusion Service, [1992] 1 WLR 492, 496-7, but in R (on the application of Burkett) v. LB of Hammersmith and Fulham, [2004] EWCA Civ 1342 at paras 44 to 48 Brooke LJ, while agreeing with Scott LJ about the discretionary nature of the right of set-off, did not regard it as equitable. As Denham (loc cit at para 2-103, 104) points out, it cannot be because the practice was developed in the common law courts long before the Judicature Acts and "The true basis of set off is the court's inherent jurisdiction", its purpose being "to do what is fair.» Καθοδηγητική επί του θέματος είναι επίσης και η απόφαση Αντωνίου ν. The Cyprus Popular Bank Ltd [1994] 1 Α.Α.Δ.
  2. Από τις πιο πάνω αγγλικές αυθεντίες όμως, οι οποίες είναι σε αρμονία με την κυπριακή νομολογία, προκύπτει ακόμη ένας καθοριστικός παράγοντας αναφορικά με το πότε δύναται να εγκριθεί τέτοιος συμψηφισμός. Θα πρέπει οι οφειλές που επιχειρούνται να συμψηφιστούν να αφορούν αποκλειστικά τους διάδικους και όχι άλλα τρίτα πρόσωπα, έστω και αν τέτοια πρόσωπα σχετίζονται με τους διάδικους. Ταυτόχρονα, δε θα πρέπει να αγνοηθεί η οποιαδήποτε εκκρεμής αμφισβήτηση τέτοιων οφειλών, αφού η συμφωνία για συμψηφισμό πρέπει να είναι και ρητή αλλά και ανεπιφύλακτη. Το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση της έντιμης Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας Σ. Χατζηγιάννη, στην υπόθεση Συνεργατικό Συγκρότημα Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνικο Λτδ ν. Κώστα Χατζηγαβριήλ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3783/02, απόφαση ημερ. 8/11/2013, όπου εξετάστηκε αίτημα για έγκριση συμψηφισμού και αναστολής εκτέλεσης απόφασης με αναφορά και στις πιο πάνω αγγλικές αποφάσεις, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη και το υιοθετώ: «Προχωρώ να εξετάσω το αίτημα των Αιτητών για συμψηφισμό του μέρους της απόφασης ημερ. 27.10.11 εναντίον του Εναγόμενου 1 και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση, με το μέρος της απόφασης υπέρ του Εναγομένου 1 και σε βάρος των Καθ' ων η Αίτηση, με αποτέλεσμα να εξοφλείται έτσι η οφειλή του Εναγόμενου 1 προς τους Καθ' ων η Αίτηση και τυχόν υπόλοιπο, ζητείται να δοθεί στον Εναγόμενο 1 και/ή στον Επίσημο Παραλήπτη. .Όπως σαφέστατα αναφέρεται και στα πιο πάνω αποσπάσματα, ο συμψηφισμός επιτρέπεται μεταξύ των ιδίων διαδίκων. Επομένως είναι αυτονόητο, κατά τη κρίση του Δικαστηρίου, ότι ανάλογο αίτημα, θα πρέπει να γίνεται από τους διαδίκους που αφορά η δικαστική απόφαση και μόνο. Εξάλλου, όπως ήδη ανέφερα, το μέρος της απόφασης που αφορά την οφειλή των Καθ' ων η Αίτηση προς όλους τους Εναγομένους (επομένως και τον Εναγόμενο 1) έχει εφεσιβληθεί με την Έφεση αρ.450/
  3. Κατ' επέκταση ως θέμα κοινής λογικής, και στα πλαίσια της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου, θεωρώ ότι δεν θα ήταν ούτε πρακτικό, ούτε και ορθό να διαταχθεί ο συμψηφισμός των δύο ποσών, προτού ολοκληρωθεί η διαδικασία της έφεσης.» Στην παρούσα υπόθεση, ο ισχυρισμός για συμψηφισμό του υπολοίπου του εξ' αποφάσεως χρέους, αφορά εξ' αποφάσεως χρεός που οφείλεται στη Νεάρχου από τον Κονναρή και τρίτο πρόσωπο, ήτοι την εταιρεία K.G.D. GRAPHICS DESIGNS LTD, οφειλή η οποία σε κάθε περίπτωση αποτελεί αντικείμενο εκκρεμούσας έφεσης. Υπό αυτές τις περιστάσεις, όπως κατέληξε και η έντιμη Πρόεδρος στην προαναφερόμενη απόφαση, δε θα μπορούσε, στο παρόν στάδιο, ούτε να διαταχθεί τέτοιος συμψηφισμός, θεραπεία που άλλωστε δεν ζητείται με την παρούσα, αλλά ούτε και η οποιαδήποτε αναστολή και/ή ακύρωση εκτέλεσης της υπό εξέταση απόφασης. Σημειώνω ότι καμία αδικία δεν προκαλείται στην Νεάρχου, αφού, η μη αποδοχή του συμψηφισμού από πλευράς Κονναρή, συνεπάγεται ότι ούτε η προς όφελος της εξ' αποφάσεως οφειλή έχει εξοφληθεί με αυτό το τρόπο. Το θέμα όμως εκτέλεσης εκείνης της απόφασης εμπίπτει στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου και δε δύναται να με απασχολήσει περαιτέρω. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, η υπό εξέταση αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Αιτητή - καθ' ού η αίτηση στην παρούσα και εναντίον της Καθ' ης η αίτηση - αιτήτριας στην παρούσα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ) ................ Ρ. Προκοπίου, Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Family/Interim (Αναφορά: Δικαιοδοσία Περιουσιακών Διαφορών- Αίτηση μετά την έκδοση απόφασης - Ακύρωση εντάλματος εκποίησης κινητής περιουσίας) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.