← Κύπρος

Γιώργος Κουταλιανός κ.α. ν. Ανδρέας Χ''Γεωργίου, Συνενωμένες Αγωγές αρ. 911/2010 και 2865/2010, 12/12/2016

Γιώργος Κουταλιανός κ.α. ν. Ανδρέας Χ''Γεωργίου, Συνενωμένες Αγωγές αρ. 911/2010 και 2865/2010, 12/12/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A530 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Συνενωμένες Αγωγές αρ. 911/2010 και 2865/2010 Αρ. Αγωγής: 911/10 Μεταξύ: Γιώργος Κουταλιανός Ενάγοντας Και Ανδρέας Χ''Γεωργίου Εναγόμενου ------------------------------------ Αρ. Αγωγής: 2865/10 Μεταξύ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΤΑΛΙΑΝΟΣ & ΥΙΟΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΚΑΛΟΥΠΙΩΝ ΛΙΜΙΤΕΔ Ενάγοντες Και Ανδρέας Χ''Γεωργίου Εναγόμενου Και Γιώργος Κουταλιανός Τριτοδιάδικου ----------------------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 12.12.2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγοντα στην αγωγή 911/10 : κ. Κ. Σωτήρη μαζί με κ. Π. Κωνσταντίνου (ο τελευταίος μόνον για σκοπούς ανταπαίτησης) (για να ακούσει απόφαση η κα Ε.Αντωνιάδου) Για ενάγοντες στην αγωγή 2865/10 : κ. Κ. Σωτήρη (για να ακούσει απόφαση η κα Ε.Αντωνιάδου) Για εναγόμενο και στις δύο αγωγές : κ. Χ. Χ''Λοίζου Για τριτοδιάδικο στην 2865/10: κ. Π. Κωνσταντίνου (για να ακούσει απόφαση η κα Ε.Αντωνιάδου) Α Π Ο Φ Α Σ Η Εισαγωγή Όσον αφορά την αγωγή 911/10, τόσο οι γενικές αποζημιώσεις όσο και οι ειδικές ζημιές του ενάγοντα επί πλήρους ευθύνης έγιναν παραδεκτές. Πιο συγκεκριμένα δηλώθηκε ότι ο ενάγοντας δικαιούται €2300.-, με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης, ως γενικές αποζημιώσεις και €415.- ως ειδικές ζημιές. Για την ίδια αγωγή, στα πλαίσια της ανταπαίτησης του εναγομένου, δηλώθηκαν επίσης ως παραδεκτές οι ειδικές ζημιές του εναγόμενου και συγκεκριμένα ότι αυτές επί πλήρους ευθύνης ανέρχονται σε €1.134.-. Όσον αφορά την αγωγή 2865/10 οι ειδικές ζημιές των εκεί εναγόντων συμφωνήθηκαν επίσης μεταξύ των πλευρών και δηλώθηκαν ως παραδεκτές. Με βάση τις δηλώσεις οι ενάγοντες δικαιούνται επί πλήρους ευθύνης €6.400.-. Παρέμειναν συνεπώς ως επίδικα, το θέμα της ευθύνης πρόκλησης του επίδικου δυστυχήματος και οι γενικές αποζημιώσεις του εναγομένου (με βάση την ανταπαίτηση του στα πλαίσια της αγωγής 911/10). Τα Δικόγραφα Ο ενάγοντας στην αγωγή 911/10 ισχυρίζεται ότι στις 03/06/2008 και περί ώρα 17:35 ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητο του με αρ. εγγραφής CAZ 586 κατά μήκος του δρόμου Ακρούντας - Διερώνας με κατεύθυνση τη Διερώνα, ο εναγόμενος ο οποίος την ίδια μέρα και ώρα οδηγούσε το αυτοκίνητο του με αρ. εγγραφής KKJ 407 κατά μήκος του ίδιου δρόμου με αντίθετη κατεύθυνση, οδήγησε τόσο αμελώς και ή κατά παράβαση των εκ του Νόμου απορρεόντων καθηκόντων του με αποτέλεσμα να ανακόψει την ελευθέραν πορείαν του αυτοκινήτου που οδηγούσε ο ενάγοντας και τα 2 οχήματα να συγκρουστούν. Με βάση τις λεπτομέρειες αμελείας δε που παραθέτει στο δικόγραφο του, προκύπτει ότι η θέση του ενάγοντα είναι πως ο εναγόμενος ουσιαστικά του απέκοψε την πορεία έχοντας εισέλθει στη λανθασμένη πλευρά του δρόμου ή και στη δεξιά πλευρά εν σχέση με την πορεία του όπου εκινείτο ο ενάγοντας. Όπως είναι φυσικό την ίδια θέση για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επισυνέβη το δυστύχημα προβάλλουν στο δικόγραφο τους τόσο οι ενάγοντες στην αγωγή 2865/10, όσο και ο τριτοδιάδικος στην αγωγή 2865/10 (που είναι ακριβώς ο ενάγοντας στην αγωγή 911/10). Ο εναγόμενος και στις 2 αγωγές αρνείται τα πιο πάνω και ισχυρίζεται αντίθετα ότι είναι ο ενάγοντας στην αγωγή 911/10 (και τριτοδιάδικος στην αγωγή 2865/10) που εισήλθε στη λανθασμένη πλευρά του δρόμου και ανέκοψε τη δική του πορεία. Η μαρτυρία Για την πλευρά του ενάγοντα κλήθηκαν και έδωσαν μαρτυρία 3 μάρτυρες. Πιο συγκεκριμένα, η Άννα Στυλιανού (ΜΕ1), ο Λοχίας 4756 Μάριος Γεωργίου (ΜΕ2) και ο Γιώργος Κουταλιανός (ενάγοντας στην αγ.911/10 και τριτοδιάδικος στην αγ.2865/10 - ΜΕ3). Για την πλευρά του εναγόμενου κατέθεσε ο Ανδρέας Χ''Γεωργίου (εναγόμενος-ΜΥ.1) και η Μαρία Χ'Κώστα (ΜΥ.2). Οι δύο οδηγοί δηλαδή ο ΜΕ.3 και ο ΜΥ.1 όπως γίνεται αντιληπτό κατέθεσαν για τις συνθήκες πρόκλησης του δυστυχήματος. Ο τελευταίος επιπρόσθετα για τις ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες που υπέστη. Η ΜΕ.1, Άννα Στυλιανού, η οποία είναι Πρωτοκολλητής στο Ποινικό Τμήμα του Ε.Δ.Λεμεσού, αναφέρθηκε στην ποινική υπόθεση με αρ. 15559/09. Σε αυτή την υπόθεση κατηγορούμενος ήταν ο Γιώργος Κουταλιανός. Η κατηγορία που αντιμετώπιζε ήταν για αμελή οδήγηση και πιο συγκεκριμένα ότι στις 03/06/08 ενώ οδηγούσε το όχημα με αρ. εγγραφής CAZ 586 στο δρόμο Διερώνας - Ακρούντας δεν κατέβαλε την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή. Το αποτέλεσμα της υπόθεσης αυτής ήταν η απαλλαγή και αθώωση του κατηγορούμενου. Εκ του φακέλου σημειώνεται κατέθεσε διάφορα έγγραφα ως τεκμήρια για αναγνώριση (Α-ΣΤ). Ο ΜΕ.2, Λοχίας 4756 Μάριος Γεωργίου, ήταν ο εξεταστής του δυστυχήματος. Κατέθεσε αναφορικά με τις εξετάσεις που έγιναν και τις ενέργειες του για διερεύνηση του επίδικου δυστυχήματος (βλ. τεκμ.1). Όσον αφορά το συμμετρικό σχέδιο που ετοίμασε (τεκμ.3), στη βάση πρόχειρου σχεδίου που ετοίμασε επί τόπου στη σκηνή του δυστυχήματος (τεκμ.2), απάντησε σε διάφορες ερωτήσεις που του έγιναν για το ευρετήριο του, τις διάφορες μετρήσεις που έγιναν και τα στοιχεία που εντόπισε στη σκηνή αλλά και γενικότερα για την επί τόπου κατάσταση στη σκηνή. Η ΜΥ2, Μαρία Χ'Κώστα, η οποία είναι γιατρός στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού, με ειδικότητα γενικής χειρουργικής, κατέθεσε αναφορικά με το ιατρικό πιστοποιητικό που εξέδωσε στις 18/05/09 εν σχέση με τον εναγόμενο (τεκμ.11). Εν σχέση με τα αναφερόμενα κατάγματα, είπε ότι αυτά επουλώνονται. Εξαρτάται βέβαια αν είναι μετατοπισμένα ή όχι. Η συνήθης διαδικασία επούλωσης υπολογίζεται υπό κανονικές συνθήκες γύρω στις 6 βδομάδες, εξήγησε όμως τους διάφορους παράγοντες που επηρεάζουν την επούλωση. Για τα μη μετατοπισμένα κατάγματα ο συνήθης χρόνος επούλωσης είναι μέχρι 3 μήνες και για τα μετατοπισμένα, λαμβάνοντας υπόψη τους παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν, η επούλωση μπορεί να καθυστερήσει πέραν των 3 μηνών, ανάλογα και με τη δραστηριότητα του ασθενούς. Αυτά τα κατάγματα αφήνουν κατάλοιπα, ιδιαίτερα όταν είναι μετατοπισμένα, και μπορεί να παραμείνει στον ασθενή ένα είδος νευραλγίας που επιδεινώνεται κατά τις αλλαγές του καιρού ή στις απότομες κινήσεις. Στην προκειμένη περίπτωση η κατάσταση αντιμετωπίστηκε με χορήγηση αναλγητικών παυσίπονων. Κατά την αντεξέταση της ανέφερε ότι μετά τις 09/06/08 δεν έχει ξαναδεί τον εναγόμενο και όλα όσα είπε δεν μπορεί να τα τοποθετήσει στη συγκεκριμένη περίπτωση εν σχέση με τα κατάλοιπα και τους παράγοντες που επηρεάζουν. Δεν μπορεί να εκτιμήσει τον συγκεκριμένο ασθενή ούτε να γνωρίζει την εξέλιξη της πορείας του αφού δεν τον έχει εξετάσει. Κατά τη νοσηλεία του έκανε 2 φορές φυσιοθεραπεία. Οι οδηγίες δε που του δόθηκαν ήταν να ακολουθήσει συντηρητική αγωγή με αναλγητικά φάρμακα. Επίσης είπε ότι δεν μπορεί να πει σε περίπτωση που έλαβαν χώρα 2 συγκρούσεις αν οι τραυματισμοί οφείλονταν στην πρώτη ή τη δεύτερη σύγκρουση. Εν πάση περιπτώσει αναφέρεται ότι η μαρτυρία όλων των μαρτύρων είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά και δεν κρίνεται σκόπιμη η επανάληψη της. Αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία της μαρτυρίας θα γίνει σημειώνεται κατωτέρω στο βαθμό που αυτό είναι αναγκαίο για σκοπούς αξιολόγησης της μαρτυρίας. Αγορεύσεις / Επιχειρηματολογία των συνηγόρων Οι θέσεις των συνηγόρων όλων των πλευρών περιλαμβάνονται σημειώνεται στις γραπτές αγορεύσεις που ετοίμασαν και παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Οι αγορεύσεις έχουν τύχει σημειώνεται ενδελεχούς μελέτης. Δεν κρίνεται όμως σκόπιμη η παράθεση των όσων οι συνήγοροι αναφέρουν στις αγορεύσεις τους και εφόσον αυτό κριθεί αναγκαίο θα παρατεθούν κατωτέρω συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων. Αξιολόγηση ΜΕ.1, Άννα Στυλιανού Η Πρωτοκολλητής του Ε.Δ.Λεμεσού απάντησε στις ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν αναφορικά με την ποινική υπόθεση αρ.15559/09, τον φάκελο της οποία κατέχει και έχει υπό τη φύλαξη της και κατέθεσε διάφορα έγγραφα που ευρίσκονταν κατατεθειμένα στο φάκελο αυτό. Η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή. ΜΕ.2, Λοχίας 4756 Μάριος Γεωργίου Ο μάρτυρας αυτός έκανε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Απάντησε ευθέως και ειλικρινά εις τις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν, χωρίς να προσπαθήσει να αποκρύψει οτιδήποτε ή να βοηθήσει οποιαδήποτε πλευρά. Συμπεριφέρθηκε δηλαδή όπως αναμένεται από κάθε αντικειμενικό εξεταστή δυστυχήματος που παρουσιάζεται στο Δικαστήριο για να δώσει μαρτυρία και θέτει ενώπιον του Δικαστηρίου τα στοιχεία που προέκυψαν από τις εξετάσεις του για να βοηθήσει το Δικαστήριο να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα. Επίσης σημειώνω έπεισε το Δικαστήριο ότι είχε τις απαιτούμενες γνώσεις και την πείρα για να προβεί σε διερεύνηση του δυστυχήματος και να εντοπίσει τα στοιχεία στα οποία αναφέρθηκε και τα οποία θεωρώ με επάρκεια έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου. Το γεγονός αναφέρω ότι δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί κάποια πράγματα για τα οποία ερωτήθηκε, χωρίς να έχει οτιδήποτε ενώπιον του, όπως για παράδειγμα για τις συγκεκριμένες ζημιές των αυτοκινήτων ή για το αν έλαβε ο ίδιος κατάθεση από τον ενάγοντα ή αν έκανε εισήγηση να κατηγορηθεί ο εναγόμενος, ήταν θεωρώ λογικό εάν ληφθεί υπόψη ότι έκτοτε και μέχρι την κατάθεση του στο Δικαστήριο παρήλθαν πέραν των 7,5 χρόνων, σε συνάρτηση με το ότι στο μεσοδιάστημα έχει διερευνήσει και άλλα δυστυχήματα. Στο σημείο αυτό θα αναφερθώ σε ένα μέρος της μαρτυρίας του, που είναι κατά την κρίση μου ουσιώδους σημασίας για την αξιολόγηση άλλης μαρτυρίας αλλά και για την έκβαση της υπόθεσης επί του θέματος της ευθύνης πρόκλησης του δυστυχήματος. Ο ΜΕ2 εξηγώντας τα ευρήματα του στη σκηνή, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στο σημείο Γ1 δηλ. στα ίχνη μαυρίσματος των μπροστινών τροχών του αυτοκινήτου CAZ 586 και ανέφερε πως αυτά ευρίσκονται πιο πίσω από το σημείο συγκρούσεως Χ, ήταν κάπως καμπυλωτά και είναι συνέπεια του δεξιού μπροστινού τροχού που σύρθηκε. Το αυτοκίνητο CAZ 586 σύρθηκε αριστερότερα της πορείας του και το ότι ήταν καμπυλωτά σημαίνει ότι κινείτουν με ελάχιστη ταχύτητα ή ίσως ήταν σταματημένο. Παρεμβάλλω εδώ ότι μπορεί ο ΜΕ2 αντεξεταζόμενος να ανέφερε ότι δεν μπορεί να είναι σίγουρος επί του τελευταίου σημείου, όμως κατά την κρίση μου όσα ανέφερε και με τις εξηγήσεις που έδωσε δεν ανατράπηκαν, ούτε και αμφισβητήθηκε σημειώνω με συγκεκριμένες ερωτήσεις (ουδέποτε για παράδειγμα του τέθηκε η εκδοχή του εναγόμενου και να ερωτηθεί αν θα μπορούσαν να δημιουργηθούν τα συγκεκριμένα ίχνη, και ουδέποτε του υποβλήθηκε ότι δεν θα μπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί τα ίχνη αυτά με βάση την εκδοχή του ενάγοντα) ή με άλλη μαρτυρία ότι η κατάληξη του αυτή είναι λανθασμένη. Το όχημα πριν τη σύγκρουση με βάση τα ίχνη αυτά προκύπτει το συμπέρασμα ότι κινείτο στην αριστερή πλευρά του δρόμου βάση της πορείας του. Επίσης ανέφερε ότι το πλάτος του δρόμου είναι 4.20 μέτρα και ότι σημείο σύγκρουσης σύμφωνα με την κατεύθυνση του αυτοκινήτου CAZ 586 (σημείο Γ στο σχέδιο τεκμ. 3) εν σχέση με την άκρη του δρόμου είναι 1,70 μέτρα. Η σύγκρουση δηλαδή έγινε εντός της πλευράς του ενάγοντα. ΜΕ.3, Γιώργος Κουταλιανός (ενάγοντας στην αγ.911/10 και τριτοδιάδικος στην αγ.2865/10) Σε γενικές γραμμές μου έκανε καλή εντύπωση. Με απλό λόγο και φυσικό τρόπο απάντησε στις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν και με έπεισε ότι όσα κατέθεσε ήταν η πραγματικότητα για το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα και για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επισυνέβη το επίδικο δυστύχημα. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειώνω βέβαια ότι κάποια σημεία της μαρτυρίας του εν σχέση με το τι αναφέρει στην κατάθεση του τεκμ. 8 έχουν προβληματίσει το Δικαστήριο. Όπως για παράδειγμα όταν είπε στη μαρτυρία του ότι το εξ' αντιθέτου ερχόμενο όχημα δηλαδή αυτό του εναγόμενου κρατούσε ένα μέρος της δικής του λωρίδας, ενώ στην κατάθεση του τεκμ.8 (βλ. 2η σελίδα, 5 γραμμές πριν το τέλος) λέει ότι το άλλο αυτοκίνητο κινείτο στη λωρίδα του. Ή ακόμα όταν είπε ότι το άλλο αυτοκίνητο μόλις τον αντίκρισε και αφού μπορεί να πέρασε κάποια απόσταση πάτησε στόπερ, ενώ στην κατάθεση του είπε ότι μόλις τον αντίκρισε πάτησε στόπερ. Τέλος, το σημείο που ανέφερε ότι όταν έγινε η σύγκρουση το πίσω μέρος του αυτοκινήτου του σηκώστηκε λίγο πάνω από το έδαφος και έκανε στροφή προς τα δεξιά, ενώ κάτι τέτοιο δεν είπε στην κατάθεση του. Δεν θεωρώ όμως ότι με βάση τα πιο πάνω προκύπτουν τόσο ουσιώδεις αντιφάσεις ώστε να πλήττεται ο κορμός της μαρτυρίας του. Διότι η ουσία δεν είναι αν είπε 7,5 χρόνια πριν στην κατάθεση του ότι το άλλο αυτοκίνητο ήταν στη λωρίδα του και τώρα είπε ότι κρατούσε μέρος της δικής του λωρίδας ή ότι το άλλο αυτοκίνητο πάτησε αμέσως φρένα και τώρα είπε ότι μπορεί να πέρασε κάποια απόσταση πριν πατήσει φρένα. Με βάση αυτά παρεμβάλλω προκύπτει ότι δεν θυμόταν με ακρίβεια κάποιες λεπτομέρειες, αλλά αυτό δεν αλλάζει την διαπίστωση του Δικαστηρίου ή την ουσία. Ούτε βέβαια και το ότι πρόσθεσε μια λεπτομέρεια που δεν είχε αναφέρει τότε. Επίσης σημειώνω δεν διαφοροποιούνται τα πράγματα ως εκ του ότι δεν αποκάλυψε στον αστυνομικό εξεταστή του δυστυχήματος ότι έβγαλε κάποιες φωτογραφίες. Η ουσία είναι πως κινούμενος με το αυτοκίνητο του κανονικά στη δική του λωρίδα, είδε σε μια απότομη στροφή το αυτοκίνητο του εναγόμενου να έρχεται από απέναντι με μεγάλη ταχύτητα και ελάττωσε ταχύτητα, σχεδόν σταμάτησε, όμως ο εναγόμενος φρέναρε απότομα και το αυτοκίνητο του σύρθηκε και συγκρούστηκε με το μπροστινό του μέρος στο δεξιό μπροστινό μέρος του δικού του αυτοκινήτου. Η μαρτυρία του εν πάση περιπτώσει συνάδει τόσο με την μαρτυρία του ΜΕ2 όσο και με την πραγματική μαρτυρία. ΜΥ.1, Ανδρέας Χ''Γεωργίου (εναγόμενος) Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω και τον συγκεκριμένο μάρτυρα με μεγάλη προσοχή ενώ κατέθετε και οφείλω να πω ότι δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Σε πάρα πολλές ερωτήσεις σκεφτόταν πριν απαντήσει, και δεν κατέθεσε με φυσικό και πηγαίο τρόπο. Όχι θεωρώ για οποιοδήποτε άλλο λόγο αλλά επειδή απλά προσπαθούσε να αποκρύψει την αλήθεια. Επίσης σε κάποιες ερωτήσεις αντί να δώσει απλά τις απαντήσεις του και να ξεκαθαρίσει τα πράγματα θύμωσε και απάντησε στους συνηγόρους ανάλογα. Όσον αφορά δε τις συνθήκες του δυστυχήματος, οφείλω να σημειώσω κατ' αρχήν το εξής. Είπε ότι το αυτοκίνητο του ενάγοντα ήταν στην δική του πάντα, και στην προσπάθεια του ο ενάγοντας να πάει στην πάντα του ήταν πολύ αργά γιατί ήταν πολύ κοντά και συγκρούστηκαν. Ερωτώμενος δε αν κατάφερε τελικά να πάει στη θέση του ο ενάγοντας, απάντησε «όχι, κατάφερε και συγκρουστήκαμε». Το Δικαστήριο μέσα από τις απαντήσεις του επί του θέματος διέκρινε και σημείωσε την προσπάθεια του να υπεκφύγει και να μην δώσει ξεκάθαρη απάντηση, όπως και τελικά δεν έδωσε. Οπότε δεν υπάρχει καθαρή θέση από πλευράς του για την θέση του αυτοκινήτου του ενάγοντα πριν τη σύγκρουση. Όμως αυτό που προκύπτει από την μαρτυρία του είναι η θέση του για το ότι ο ενάγοντας ήταν στην δική του πλευρά του δρόμου. Αυτό δεν το άλλαξε και με βάση όσα ανέφερε συνάγεται η θέση του ότι η σύγκρουση έγινε στην δική του πλευρά του δρόμου. Είναι προφανές όμως έχοντας κατά νουν την μαρτυρία του ΜΕ2 και την πραγματική μαρτυρία δηλαδή το σχέδιο τεκμ.3 και τις φωτογραφίες 9 Α + Β, ότι η σύγκρουση δεν έγινε στην πλευρά του δρόμου που εκινείτο ο εναγόμενος αλλά εντός της αντίθετης πλευράς όπου δηλαδή εκινείτο ο ενάγοντας. Συνεπώς αυτά σε συνάρτηση με την έλλειψη άλλης εξήγησης από πλευράς υπεράσπισης για το σημείο σύγκρουσης, οδηγούν το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να κάνει αποδεκτή την μαρτυρία του εναγόμενου. Ας σημειωθεί ότι η θέση που υποβλήθηκε στον ενάγοντα κατά την αντεξέταση του ήταν απλά ότι οδηγούσε στη δεξιά λωρίδα εν σχέση με την πορεία του και ο ενάγοντας απάντησε «Πως βρέθηκα στην αριστερή αφού ήμουν στη δεξιά.». Παρά την εν λόγω απάντηση του ενάγοντα όμως δεν του υποβλήθηκε ποτέ οτιδήποτε άλλο, ούτε και περί της αποτυχημένης προσπάθειας του να στρίψει αριστερά το τιμόνι και οτιδήποτε άλλο σχετικό. Το σημείο βέβαια κρίνεται ουσιαστικό και ελλείψει αντεξέτασης του ενάγοντα προκειμένου να του δοθεί η ευκαιρία να σχολιάσει αναφέρω ότι σε κάθε περίπτωση η σχετική μαρτυρία του εναγομένου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, ενώ περαιτέρω εκ της παράλειψης αυτής και της μη προβολής καθαρών θέσεων εξ' αρχής από πλευράς υπεράσπισης προκύπτει κατά την κρίση μου αναξιοπιστία της (Tekinder Pal v. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 551). Και θα πρέπει βέβαια να υπενθυμίσω εδώ άλλη μια φορά ότι η μαρτυρία του ΜΕ2 για την θέση του οχήματος του ενάγοντα στο δρόμο όταν έγινε η σύγκρουση αλλά και ότι αυτό ήταν σταματημενό ή εκινείτο με πολύ χαμηλή ταχύτητα κατά τη στιγμή της σύγκρουσης, έχοντας κατά νουν τα ευρήματα του επί τόπου στη σκηνή και ειδικότερα το σημείο Γ1, είναι εκεί και δεν έχει καταρριφθεί. Αυτή δε η μαρτυρία ουδόλως συνάδει με την εκδοχή του εναγόμενου αλλά αντίθετα με αυτήν του ενάγοντα. Επίσης, αναφέρεται ότι η αναξιοπιστία της όλης εκδοχής του εναγόμενου προκύπτει και από τα εξής. Στην κατάθεση του τεκμ. 12 ο εναγόμενος είπε ουσιωδώς διαφορετικά πράγματα. Είδε τον οδηγό του διπλοκάμπινου είπε σκυφτό προς τη θέση του συνοδηγού να σηκώνει την κεφαλή του πάνω και να τον βλέπει και ήταν ένας μακρυμάλλης. Μόλις είδε το αυτοκίνητο αυτό πάτησε φρένα πριν να τον δει αυτός και το μόνο που είδε να κάνει ο οδηγός του διπλοκάμπινου ήταν να στρίβει το τιμόνι απότομα για να κινηθεί προς την πλευρά του αλλά ήταν αδύνατο γιατί ήταν ήδη πολύ κοντά και συγκρούστηκαν με δύναμη γιατί αυτός μόλις τον είδε ανάπτυξε ταχύτητα και έστριψε το τιμόνι για να πάει στην πλευρά του. Στη μαρτυρία του δεν ανέφερε ούτε ότι ήταν σκυφτός ο ενάγοντας, αν και ερωτήθηκε συγκεκριμένα σημειώνω στην αντεξέταση του αν είδε τον ενάγοντα να κάνει κάτι μέσα στο αυτοκίνητο, ούτε ότι πάτησε φρένα πριν τον δει ο ενάγοντας, αλλά ούτε και ότι ο ενάγοντας ανέπτυξε ταχύτητα. Αυτά τα ομολογουμένως σημαντικά που ανάφερε στην κατάθεση του, δεν τα ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου και βεβαίως τίποτε από αυτά δεν υποβλήθηκε στον ενάγοντα. Εκ τούτων προκύπτει θεωρώ αναξιοπιστία στην όλη εκδοχή της υπεράσπισης. Όμως ανεξάρτητα τούτου αναφέρω ότι ακόμη και με βάση όσα αναφέρει ο εναγόμενος στην κατάθεση του παραμένει το ίδιο κενό στη μαρτυρία του και ουδεμία λογική εξήγηση υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου που να δικαιολογεί την σύγκρουση στην πλευρά του ενάγοντα, όπως η μαρτυρία του ενάγοντα, του ΜΕ2 αλλά και η πραγματική μαρτυρία ξεκάθαρα δείχνουν. Επίσης θα μπορούσε να λεχθεί ότι η αξιοπιστία της όλης εκδοχής της υπεράσπισης έχει πληγεί και ως εκ της προσπάθειας της γενικότερα να συσκοτίσει τα πράγματα. Ο εναγόμενος ενώ σε κάποια στιγμή αναγνώρισε το αυτοκίνητο του στις φωτογραφίες 9 Α + Β και συμφώνησε ότι στα τεκμήρια 13 και 14 φαίνεται η σκηνή του δυστυχήματος, σε άλλο σημείο προφανώς έχοντας ξεχάσει τι είπε προηγουμένως είπε ότι δεν συμφωνεί ότι οι φωτογραφίες (τεκμ. 9 Α + Β, 13 και 14) λήφθηκαν στη σκηνή του δυστυχήματος. Με βάση αυτά προκύπτει βέβαια κατ' αρχήν μια αντίφαση. Περαιτέρω όμως οφείλω να πω ότι είναι με έκπληξη που άκουσα τον εναγόμενο να αρνείται ότι μιλούμε για τη σκηνή, αφού δεν χωρεί η παραμικρή αμφιβολία ότι οι φωτογραφίες αυτές απεικονίζουν την συγκεκριμένη σκηνή του δυστυχήματος. Φαίνονται τα αυτοκίνητα στις τελικές τους θέσεις, όπως ακριβώς φαίνονται και στο σχέδιο τεκμ.3, και ήταν θεωρώ παράλογη η άρνηση πιο πάνω αλλά όπως γίνεται αντιληπτό η θέση του αυτή προβλήθηκε αδικαιολόγητα και αποτελεί μια προσπάθεια συσκότισης των πραγμάτων. Τέλος, η αμφισβήτηση του ενάγοντα κατά την αντεξέταση του όταν ανέφερε ότι δεν μπορούσε να κάνει ελιγμό γιατί υπήρχε κυγκλίδωμα αριστερότερα σε απόσταση 30-40 εκατοστά και μετά γκρεμός, όταν ο ίδιος ο εναγόμενος συμφώνησε στην ύπαρξη του γκρεμού και εν πάση περιπτώσει όταν οι φωτογραφίες τεκμ. 9 Α +Β, 13 και 14 μιλούν από μόνες τους, επιβεβαιώνει κατά την κρίση μου την μη προβολή καθαρών θέσεων εξ' αρχής από την υπεράσπιση και κατ' επέκταση ενισχύει του λόγου το αληθές δηλαδή για την αναξιοπιστία της. Ερχόμενος τώρα στο θέμα των τραυματισμών του εναγόμενου, αναφέρω ότι πέραν των όσων ανέφερε και συνάδουν με την μαρτυρία της ΜΥ2 δεν αποδέχομαι την λοιπή μαρτυρία του. Κατά την κρίση μου ούτε εδώ είπε την αλήθεια και μέσα από υπερβολές προσπάθησε να παραπλανήσει το Δικαστήριο για να του αποδώσει μεγαλύτερο ποσό αποζημιώσεων. Πιο συγκεκριμένα δεν αποδέχομαι την μαρτυρία του ότι έχει ενοχλήσεις και πόνους μέχρι σήμερα και λαμβάνει παυσίπονα. Ο εναγόμενος εισήχθη στο Νοσοκομείο μετά το επίδικο δυστύχημα και διαπιστώθηκαν όσα αναφέρει η ΜΥ2 στο τεκμήριο 11. Εξήλθε από το Νοσοκομείο στις 09/06/08 και έκτοτε δεν επισκέφθηκε ξανά το Νοσοκομείο ούτε και κάποιο ιδιώτη γιατρό. Πως αναμένει λοιπόν να γίνει πιστευτός ο εναγόμενος; Αν είχε ενοχλήσεις δεν θα επισκεπτόταν έστω μια φορά σε μεταγενέστερο χρόνο κάποιο γιατρό για να τον εξετάσει; Εν πάση περιπτώσει έτσι γενικά και αόριστα που ετέθη το θέμα από τον εναγόμενο, και χωρίς οι ισχυρισμοί του να στηρίζονται ιατρικά, δεν θα μπορούσαν σε καμία περίπτωση να γίνουν αποδεκτοί. Αυτό που δέχομαι εν σχέση με την περίοδο επούλωσης είναι αυτό που ανέφερε η μάρτυρας που ο ίδιος ο εναγόμενος κάλεσε στο Δικαστήριο δηλαδή η ΜΥ2 και συνεπώς, ελλείψει άλλης ιατρικής μαρτυρίας, ότι το αργότερο σε 3 μήνες ο εναγόμενος ήταν πλήρως καλά. Αυτό που ανέφερε η μάρτυρας ότι τα κατάγματα αφήνουν κατάλοιπα, ιδιαίτερα όταν είναι μετατοπισμένα, και μπορεί να παραμείνει στον ασθενή ένα είδος νευραλγίας που επιδεινώνεται κατά τις αλλαγές του καιρού ή στις απότομες κινήσεις, δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην περίπτωση του ενάγοντα ενόψει των όσων είπε η μάρτυρας στην αντεξέταση της και βεβαίως ελλείψει συγκεκριμένης ιατρικής μαρτυρίας που να το δικαιολογεί. ΜΥ.2, Μαρία Χ'Κώστα Δεν αμφισβητείται ότι πρόκειται για εμπειρογνώμονα. Όσον αφορά εμπειρογνώμονες, το Δικαστήριο μπορεί να υιοθετήσει τη θέση ενός εμπειρογνώμονα είτε εν όλω, είτε εν μέρει, είτε καθόλου, ανάλογα με τα ευρήματα του και την αξιολόγηση της μαρτυρίας, έχοντας υπόψη ότι οι εμπειρογνώμονες δεν έχουν κανένα προβάδισμα έναντι άλλων μαρτύρων και ότι η μαρτυρία τους υπόκειται στους ίδιους ακριβώς κανόνες αξιολόγησης όπως οι συνήθεις μάρτυρες επί γεγονότων (Vasilico Cements Works v. Σταύρου
(1978)1 ΑΑΔ 389, 397 και Ν. Νικολάου ν. Κλεάνθη Σταύρου
(1992)1 ΑΑΔ 746). Η συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα δεν είναι τόσο σημαντική για τους σκοπούς εκτιμήσεως της αξιοπιστίας τους, όπως στη περίπτωση ενός μάρτυρα πάνω σε γεγονότα (βλ. Αθηνής ν. Δημοκρατίας
(1990)2 ΑΑΔ 41). Η μάρτυρας εδώ έκανε πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Έδωσε άμεσες, σαφείς και πειστικές απαντήσεις στις ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν, και ήταν θεωρώ ειλικρινής και αντικειμενική. Εν πάση περιπτώσει δεν συντρέχει κανένας λόγος για να μην γίνει αποδεκτή η μαρτυρία της. Ευρήματα: Έχοντας υπόψη την αξιολόγηση της μαρτυρίας πιο πάνω, τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι τα ακόλουθα:
  1. Στις 03/06/2008 ο ενάγοντας οδηγούσε το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής CAZ 586, ιδιοκτησίας των εναγόντων στην συνενωμένη αγωγή 2865/10, στο δρόμο Ακρούντας - Διερώνας με κατεύθυνση τη Διερώνα, όταν σε κάποιο σημείο του δρόμου όπου υπάρχει απότομη δεξιά στροφή εν σχέση με την πορεία του και ο δρόμος είναι ανηφορικός, είδε από απέναντι του να έρχεται με ταχύτητα το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο εναγόμενος με αρ. εγγραφής KKJ
  2. Μόλις είδε το αυτοκίνητο αυτό ελάττωσε ταχύτητα και σχεδόν σταμάτησε. Ο εναγόμενος όμως φρέναρε απότομα και το αυτοκίνητο του σύρθηκε και συγκρούστηκε με το μπροστινό του μέρος με το δεξιό μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου του ενάγοντα, το οποίο ευρίσκετο κανονικά στην αριστερή πλευρά του δρόμου εν σχέση με την πορεία του. Ακολούθως, στο πίσω μέρος του οχήματος του εναγόμενου συγκρούστηκε το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής WS 024 που οδηγείτο από τον αδελφό του εναγόμενου. Τα αυτοκίνητα ακινητοποιήθηκαν στις τελικές τους θέσεις όπως φαίνονται στο σχέδιο που ετοίμασε ο ΜΕ2 δηλ. στο τεκμήριο 3 και στις φωτογραφίες τεκμ. 9 Α + Β.
  3. Ο εναγόμενος εκ του δυστυχήματος τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Παραπονείτο για άλγος αριστερού ημιθωρακίου και κοιλιακής χώρας. Κατά την κλινική εξέταση διαπιστώθηκαν εκδορά στο δεξιό βλέφαρο, εκδορές τριβής από εντύπωμα ζώνης στο θώρακα και στην κοιλιακή χώρα καθώς και εκδορές τριβής στην ραχιαία επιφάνεια δεξιού άνω άκρου. Ακολούθησε ακτινολογικός έλεγχος με βάση τον οποίο διαπιστώθηκαν κατάγματα 8ης και 6ης πλευράς αριστερά χωρίς μετατόπιση καθώς και 10ης και 9ης πλευράς αριστερά με μετατόπιση, χωρίς εικόνα πνευμοθώρακα ή πλευριτικής συλλογής και ο εναγόμενος εισήχθη στο χειρουργικό τμήμα για περαιτέρω παρακολούθηση και θεραπεία. Η μετατραυματική του πορεία ήταν ικανοποιητική και ακολουθήθηκε συντηρητική αγωγή με χορήγηση αναλγητικών φαρμάκων. Κατά τη νοσηλεία του υποβλήθηκε 2 φορές σε φυσιοθεραπεία. Εξήλθε του Νοσοκομείου στις 09/06/08 σε καλή γενική κατάσταση έχοντας λάβει οδηγίες και έκτοτε δεν έχει εξεταστεί ξανά. Μέσα σε χρόνο 3 μηνών το αργότερο επήλθε επούλωση και ο εναγόμενος ήταν πλήρως καλά. Νομική Πτυχή για το θέμα ευθύνης Στην Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου κ.α.
(1991)1 ΑΑΔ 475, 483, κρίθηκε ότι η αμέλεια ως πραγματικό γεγονός συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Γενικά, εφόσον η πιθανότητα δημιουργίας κινδύνου είναι εύλογα εμφανής, η παράλειψη λήψης μέτρων προφύλαξης συνιστά αμέλεια. Η συμπεριφορά ενός οδηγού εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου και όχι του οδηγού που ενέχεται (βλ. Markantonis v Demakis
(1989)1 CLR 387, 392) και ο προσδιορισμός του καθήκοντος ενός εκάστου ποικίλλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Το καθήκον για τη λήψη μέτρων προφύλαξης μορφοποιείται ενόψει κινδύνου ο οποίος διαφαίνεται κατά λογική πρόβλεψη (βλ. Βίκης v Νεοφύτου
(1990)1 ΑΑΔ 345, 350) Στην υπόθεση Αλεξάνδρου ν. Λεβέντη
(1996)1 ΑΑΔ 420, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Μ. Πικής προσδιόρισε το καθήκον επιμέλειας ως ακολούθως (σελ 425 - 426): «Το καθήκον για επιμέλεια γεννάται αφότου η διακίνηση άλλων προσώπων καθιστά εξ αντικειμένου μέριμνα του προσώπου που χρησιμοποιεί το δρόμο τη λήψη προφυλακτικών μέτρων για την προστασία της ασφάλειάς τους. Το κριτήριο για τον καθορισμό της αμέλειας είναι καθολικό και απρόσωπο. Η αμέλεια κρίνεται αντικειμενικά με γνώμονα τις αντιδράσεις ενός συνετού οδηγού, ο οποίος χρησιμοποιεί το δρόμο λελογισμένα και με συναίσθηση ευθύνης για την ασφάλεια των άλλων που χρησιμοποιούν το δρόμο. ............ Ο επιμερισμός της ευθύνης συναρτάται με δύο παράγοντες: Το μεμπτό της διαγωγής (blameworthiness), κρινόμενο υπό το πρίσμα του καθήκοντος επιμέλειας, και την αιτιώδη σχέση μεταξύ της παραβίασης του καθήκοντος επιμέλειας και της ζημίας η οποία προκύπτει (causative potency). Δυνητικά, η αμέλεια του οδηγού αυτοκινήτου έχει μεγαλύτερες επιπτώσεις από την αμέλεια του πεζού ή του ποδηλατιστή. Ενώ η ευθύνη του οδηγού αυτοκινήτου και του πεζού μπορεί να είναι ίση σε έκταση, η δυνατότητα πρόκλησης ζημίας είναι πολύ μεγαλύτερη στην περίπτωση του αυτοκινητιστή. Η κατανομή της ευθύνης γίνεται κάτω από ευρεία σκοπιά, με γνώμονα τη λογική και την κοινή εμπειρία (βλ. Charalambous ν. Kassapis
(1988)1 C.L.R. 25). .....» Ως προς τη νομική πτυχή της εξέτασης και διακρίβωσης αμέλειας, συντρέχουσας αμέλειας και του καθορισμού ευθύνης μεταξύ των διαδίκων, το Δικαστήριο αποφασίζει πρώτα αν έχει αποδειχθεί αμέλεια σε βάρος του εναγομένου. Εάν η απόφαση είναι καταφατική τότε εξετάζει με βάση το άρθρο 57 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, αν ο ενάγων έχει συντρέχουσα αμέλεια. Αποφασίζει το ποσοστό της ευθύνης μεταξύ του εναγομένου, από τη μια και του ενάγοντα από την άλλη και μειώνει το ποσό των αποζημιώσεων ανάλογα με το ποσοστό της συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα (βλ. Μαυρίδης ν. Dharaghji
(1990)1 AAΔ 1013, 1023). Ευθύνη Είναι προφανές με βάση όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω και τα ευρήματα του Δικαστηρίου ότι στην προκειμένη περίπτωση την αποκλειστική ευθύνη για την πρόκληση του δυστυχήματος φέρει ο εναγόμενος. Η αιτία του δυστυχήματος εντοπίζεται αποκλειστικά στο απότομο φρενάρισμα του εναγόμενου και στην είσοδο του στην αντίθετη πλευρά του δρόμου όπου εκινείτο κανονικά ο ενάγοντας. Δεν εντοπίζεται σημειώνω οτιδήποτε ή συμπεριφορά τέτοια με βάση την οποία θα μπορούσε να αποδοθεί αμέλεια στον ενάγοντα. Ο τελευταίος μόλις είδε το αυτοκίνητο του εναγόμενου σχεδόν σταμάτησε και ακολούθησε το φρενάρισμα του εναγόμενου και το σύρσιμο του προς το αυτοκίνητο του ενάγοντα, ο οποίος δεν μπορούσε σημειώνεται να κάνει ελιγμό και να κινηθεί αριστερότερα αφού υπήρχε σε μικρή απόσταση 30-40 εκατοστά κυγκλίδωμα και αμέσως μετά γκρεμός. Το πιο πάνω συμπέρασμα του Δικαστηρίου οδηγεί βέβαια στην επιτυχία της απαίτησης και στην απόρριψη της ανταπαίτησης. Όμως ανεξάρτητα τούτου θα εξετάσω το θέμα των γενικών αποζημιώσεων του εναγόμενου για την περίπτωση εκείνη που το συμπέρασμα του Δικαστηρίου πιο πάνω ανατραπεί. Γενικές Αποζημιώσεις Εναγομένου Η υπάρχουσα νομολογία επί του θέματος των αποζημιώσεων θέτει ότι οι αποζημιώσεις θα πρέπει να συνιστούν εύλογη και δίκαιη αποκατάσταση του ενάγοντος [ βλέπε Ioannou & Paraskevaides (Overseas) Ltd and Other v.Christofis
(1982)1 C.L.R. 719], αλλά το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να αποπειράται να επιδικάσει αποζημιώσεις για το πλήρες ποσό ή να προβεί σε τέλεια χρηματική αποκατάσταση [ βλέπε Paraskevopoulos v. Georghiou
(1970)1C.L.R. 118 και Xenopoulos and another v. Anastasiou
(1981)1 C.L.R. 521]. Από την άλλη, οι αποζημιώσεις θα πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτές (βλέπε Δ. Κουμπαρή κ.ά. ν. Δ. Χρίστου Φατρή
(2001)1 Β Α.Α.Δ. σελ. 921). Γεγονός αποτελεί ότι δεν υπάρχει ξεκαθαρισμένο και επακριβές κονδύλι για κάθε τραύμα ξεχωριστά. Έχω διεξέλθει με προσοχή τη Νομολογία προς το σκοπό καθοδήγησης μου για το θέμα των γενικών αποζημιώσεων. Εξάλλου μόνον καθοδήγηση θα μπορούσε το Δικαστήριο να λάβει από προηγούμενες αποφάσεις αφού είναι σχεδόν αδύνατο να συμπίπτουν τραυματισμοί και τα ιδιαίτερα περιστατικά των θυμάτων. Στην αγωγή 1407/2003, Σοφία Γιάγκου v. Αντώνη Φωτιάδη, ημερ.11/03/2005, το Δικαστήριο ανέφερε : " Τα ιατρικά δεδομένα σε σχέση με τον τραυματισμό της ενάγουσας φαίνονται σε τρία ιατρικά πιστοποιητικά που κατατέθηκαν με το περιεχόμενο τους να γίνεται κοινώς αποδεκτό. Πρόκειται για τα Τεκμήρια 1, 2 και 3 τα οποία έχω υπόψη χωρίς να χρειάζεται επανάληψη εν προκειμένω. Παραθέτω μόνο τα όσα αναφέρονται στο Τεκμήριο 3 από το δρα Α. Αντωνιάδη, ειδικό χειρούργο ορθοπεδικό, που είναι το πιο πρόσφατο πιστοποιητικό, ημερ. 9.7.2004:- «Κλινική εξέτασις της 9/7/2004:
  1. Τομή μήκους 7 εκ., από την τοποθέτησιν σωλήνος παροχετεύσεως, πλαγίως του δεξιού ημιθωρακίου, κατόπιν συλλογής υγρού εις το δεξιόν ημιθωράκιον.
  2. Αιτιάται δι΄ άλγος εις το δεξιόν ημιθωράκιον μόνον όταν ο καιρός είναι κρύος ή έχει υγρασία.
  3. Αιτιάται δι΄ ευαισθησίαν τη πιέσει εις τις κατώτερες πλευρές του δεξιού ημιθωρακίου.
  4. Αιτιάται δι΄ αυχεναλγίαν. Δεν διαπιστώθηκαν νευρολογικά σημεία εκ των άνω άκρων.
  5. Ως μου ανέφερεν μετά την έξοδον της από το νοσοκομείον δεν επανεξετάσθη. Εκ του ακτινολογικού ελέγχου διεπιστώθη: Πωρωθέντα κατάγματα της 7ης - 8ης - 9ης και 10ης πλευράς του δεξιού ημιθωρακίου. ΓΝΩΜΗ Η ασθενής κατά τον τραυματισμόν υπέστη τα προαναφερθέντα κατάγματα τα οποία επωρώθησαν. Η κάκωσις του δεξιού ημιθωρακίου προκάλεσε την συλλογήν του υγρού η οποία αντιμετωπίσθη διά παροχετεύσεως άνευ παραμονής οιασδήποτε επιπλοκής.» ...................................... ..... Το άλγος ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες και η ευαισθησία στην πίεση, για τα οποία παραπονείται, είναι στοιχεία που εύλογα συνάδουν με τον τραυματισμό που υπέστη και δέχομαι ότι είναι πραγματικές καταστάσεις που συνδέονται με τον τραυματισμό. Πέραν τούτου θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η επιπρόσθετη ταλαιπωρία και πόνος ως εκ της συλλογής υγρού και της παροχέτευσης του με την τοποθέτηση σωλήνα που αφαιρέθηκε στις 15.4.01 όπως περιγράφεται στο Τεκμήριο
  6. Έχοντας κατά νου τα παραπάνω περιστατικά και τις αρχές που διέπουν τον καθορισμό αποζημιώσεων (Μερακλή ν. Ταλιώτη
(1997)1 Α.Α.Δ. 1148, Miller Roza Maria και άλλοι ν. Ute Petek
(1999)1 A.A.Δ. 2091, Αnjia Lankuttis ν. Ανδρέα Νικόλα, Πολ. Έφ. 10847, ημερ. 24.7.02) κρίνεται ότι το ποσό που εισηγήθηκε η πλευρά του εναγομένου βρίσκεται εντός των αποδεκτών πλαισίων και υιοθετείται. " Το ποσό σημειώνω που είχε εισηγηθεί η πλευρά του εναγόμενου και το οποίο επιδίκασε τελικά το Δικαστήριο ήταν Λ.Κ.5000.-(€8.543.-). Συνάγεται δε μέσα από την απόφαση αυτή, μεταξύ άλλων, ότι η ενάγουσα 4 περίπου χρόνια μετά τον τραυματισμό της είχε άλγος ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες και ευαισθησία στην πίεση. Στις συνεκδικαζόμενες αγωγές του Ναυτοδικείου αρ. 79/02-82/02, JUNE HARMSWORTH, κ.α. v. 1. SALAMIS GLORY, κ.α.,
(2003)1 ΑΑΔ 1617, επιδικάστηκε όσον αφορά την αγ.80/2002 ποσό Λ.Κ.4000 (€6.834) και αναφέρθηκαν τα εξής : " Αγωγή αρ. 80/2002 Ο τότε 75 χρόνων ενάγων, μετά τον τραυματισμό του μεταφέρθηκε σε ιδιωτική κλινική, όπου κρατήθηκε για νοσηλεία. Κατά την εξέταση διαπιστώθηκε θλαστικό τραύμα στο δεξιό αντιβράχιο, μήκους 4.5 εκ., κάταγμα της 7ης και 8ηςπλευράς αριστερά και διάστρεμμα του αριστερού ώμου. Παραπονείτο για άλγος στο αριστερό ημιθωράκιο, δεξιό αντιβράχιο. Οι κινήσεις του αριστερού ώμου ήταν περιορισμένες και επώδυνες. Έγινε συρραφή του τραύματος και του παρασχέθηκαν αντιβιωτικά και αναλγητικά. Απολύθηκε από την κλινική δύο μέρες αργότερα και συνέχισε να παρακολουθείται ως εξωτερικός ασθενής. Οκτώ ημέρες μετά τον τραυματισμό του οι ραφές αφαιρέθηκαν και ο ενάγων αναχώρησε για την πατρίδα του. Λόγω του τραυματισμού του υπέστη αρκετή ταλαιπωρία και στις πρώτες δέκα μέρες, υπέφερε από έντονους πόνους, με σταδιακή βελτίωση. Ο χρόνος αποθεραπείας από τα τραύματά του υπολογίστηκε από τον θεράποντα ιατρό του σε δύο μήνες περίπου. Ο ενάγων ισχυρίζεται ότι λόγω του δυστυχήματος δεν είναι πλέον σε θέση να ασχολείται με τις κοινωνικές και άλλες δραστηριότητές του, όπως το περπάτημα, επισκέψεις σε φίλους και ταξίδια σε ξένες χώρες. Ισχυρίζεται επίσης ότι ανέπτυξε ιδιαίτερη φοβία στους ανελκυστήρες, με αποτέλεσμα να μην μπορεί πλέον να τους χρησιμοποιεί. Ο ενάγων δικαιούται υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων το ποσό των £100 για ιατρικά έξοδα του θεράποντος ιατρού του και το ισάξιο σε κυπριακές λίρες του ποσού των £440 στερλινών για την απώλεια των διακοπών του. Δεν προσήγαγε την αστυνομική έκθεση και συνεπώς δεν δικαιούται τα σχετικά δικαιώματα που ισχυρίζεται ότι κατέβαλε. Λαμβάνοντας υπ' όψιν τον πόνο, την ταλαιπωρία του και όλους τους υπόλοιπους παράγοντες αποφάσισα να του επιδικάσω υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων το ποσό των £4.000. " Δεν μου διαφεύγει βέβαια σε καμία περίπτωση ότι αφενός οι πιο πάνω υποθέσεις εξεδόθησαν τα έτη 2005 και 2003 αντίστοιχα, και αφετέρου ότι τα τελευταία χρόνια διαπιστώνεται μια τάση για αύξηση των αποζημιώσεων σε σύγκριση με το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικαζόταν στο παρελθόν. Έχοντας λοιπόν υπόψη τους τραυματισμούς του εναγόμενου και όσα σχετικά έχουν αναφερθεί πιο πάνω, κρίνω ότι το δίκαιο και εύλογο ποσό αποζημίωσης που θα δικαιούταν ο εναγόμενος υπό τις περιστάσεις είναι €5.000.-. Τόκος Όσον αφορά το θέμα του τόκου, να σημειώσω ότι το θέμα ρυθμίζεται από το άρθρο 58Α του Κεφ. 148, όπως έχει τροποποιηθεί από τον Ν.82
(1)/2008, καθώς και από τη σχετική νομολογία (βλ. Φοινικαρίδης κ.α. ν. Γεωργίου κ.α.
(1991)1 ΑΑΔ 475 και Λεριός ν. Αλεξίου κ.α.
(2000)1 ΑΑΔ 1195). Εδώ εν σχέση με τις γενικές αποζημιώσεις του ενάγοντα, η ημερομηνία έναρξης του τόκου συμφωνήθηκε και δεν θα με απασχολήσει το θέμα. Επί των ειδικών αποζημιώσεων των εναγόντων στις 2 αγωγές θα επιδικάσω τόκο από την ημέρα καταχώρησης της αγωγής, ελλείψει μαρτυρίας για το πότε πληρώθηκαν αλλά και λόγω της καθυστέρησης που κρίνω ότι υπήρξε στην καταχώρηση της αγωγής. Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 05/03/10 δηλαδή 1 χρόνο και 9 μήνες μετά το δυστύχημα και ουδεμία δικαιολογία εδόθη για τούτο. Αναφορικά με τον εναγόμενο, θα επιδίκαζα τόκο (τόσο για τις γενικές όσο και τις ειδικές αποζημιώσεις) εφόσον πετύχαινε η ανταπαίτηση από την ημερομηνία έγερσης της ανταπαίτησης (08/12/10). Ελλείψει οιασδήποτε δικαιολογίας για την καθυστέρηση και συγκεκριμένα γιατί δεν καταχωρήθηκε αγωγή από μέρους του προηγουμένως και η έγερση της απαίτησης έγινε στα πλαίσια της παρούσας αγωγής, 2,5 χρόνια μετά το δυστύχημα, κρίνω ότι υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της απαίτησης του και συνεπώς θα επιδίκαζα τόκο από την ημέρα καταχώρησης της ανταπαίτησης. Κατάληξη: Μετά την ολοκλήρωση και εξέταση όλων των επιδίκων θεμάτων εκδίδεται διάταγμα αποσυνένωσης των δύο αγωγών και εκδίδονται αποφάσεις στην κάθε υπόθεση ξεχωριστά ως ακολούθως: Αγωγή 911/2010 : Εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα για €2300.- με νόμιμο τόκο από σήμερα (όπως δηλαδή συμφωνήθηκε μεταξύ των μερών) και επιπλέον για ποσό €415.- με νόμιμο τόκο από τις 05/03/2010 μέχρι εξόφλησης. Η ανταπαίτηση του εναγόμενου απορρίπτεται. Τα έξοδα της αγωγής και της ανταπαίτησης θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και συνεπώς επιδικάζονται εναντίον του εναγόμενου και υπέρ του ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Αγωγή 2865/2010 : Εκδίδεται απόφαση υπέρ των εναγόντων για €6400.- με νόμιμο τόκο από τις 05/03/2010 μέχρι εξόφλησης. Η απαίτηση του εναγομένου εναντίον του τριτοδιαδίκου, με την οποία αξιώνει συνεισφορά και ή αποζημιώσεις αναλόγως του καθορισμού της ευθύνης, δι' οιονδήποτε ποσό ήθελε τυχόν επιδικαστεί υπέρ των εναγόντων, απορρίπτεται. Τα έξοδα της αγωγής θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και συνεπώς επιδικάζονται εναντίον του εναγόμενου και υπέρ των εναγόντων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Εν σχέση με την διαδικασία τριτοδιαδίκου τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του τριτοδιαδίκου και εναντίον του εναγομένου όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Όπως διαφάνηκε η ενέργεια του εναγόμενου να συνενώσει τον τριτοδιάδικο στην διαδικασία δεν ήταν δικαιολογημένη (Βλ. Δημήτρης Λουκαϊδης, ανήλικος δια του πατρός και κηδεμόνος του Θαλή Λουκαϊδη ν. Ανδρέα Γεωργίου
(1997)1(Γ) ΑΑΔ 1742). (Υπ.) ........... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Final Αναφορά: Δυστύχημα / Ευθύνη / Γενικές Αποζημιώσεις cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.